Zamówienia publiczne na usługi – Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu – Świadczenie usług ochrony prywatnej – Decyzja o niewłączeniu skarżącej do grona wstępnie wybranych wykonawców – Punkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 – Równość traktowania – Zasada niedyskryminacji

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (trzecia izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) z dnia 1 lipca 2026 r.(*) Zamówienia publiczne na usługi – Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu – Świadczenie usług ochrony prywatnej – Decyzja o niewłączeniu skarżącej do grona wstępnie wybranych wykonawców – Punkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 – Równość traktowania – Zasada niedyskryminacji W sprawie T‑493/24 Alhares for Security Services and Occupational Safety, z siedzibą w Trypolisie (Libia), którą reprezentował L. Vidal, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya), którą reprezentowała E. Raoult, adwokatka, strona pozwana, SĄD (trzecia izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów), w składzie: S. Papasavvas, prezes, K. Kowalik-Bańczyk, R. da Silva Passos, H. Cassagnabère (sprawozdawca) i T. Pavelin, sędziowie, sekretarz: H. Eriksson, administratorka, uwzględniając postanowienie z dnia 6 grudnia 2024 r., Alhares for Security Services and Occupational Safety/EUBAM Libya (T‑493/24 R, niepublikowane, EU:T:2024:886), uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 stycznia 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, spółka Alhares for Security Services and Occupational Safety, wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (zwanej dalej „misją”), która stała się ostateczna w dniu 10 września 2024 r., o niewybraniu jej jako kandydata zaproszonego do złożenia oferty w ramach postępowania w trybie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu na świadczenie usług ochrony prywatnej, po drugie, decyzji misji z dnia 5 września 2024 r. w sprawie odrzucenia złożonego przez skarżącą w dniu 29 sierpnia 2024 r. wniosku o zezwolenie na złożenie oferty w ramach wspomnianego postępowania, po trzecie, wszelkich decyzji lub aktów, które wynikałyby z dwóch wyżej wymienionych decyzji lub których przyjęcie owe decyzje by umożliwiły, po czwarte, przetargu zorganizowanego przez misję na świadczenie usług ochrony prywatnej, a po piąte – zamówienia udzielonego przez misję konsorcjum składającemu się ze spółek First Call Security Services LLC i Amarante International LLC. Okoliczności powstania sporu 2        Misja została ustanowiona decyzją Rady 2013/233/WPZiB z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie misji (Dz.U. 2013, L 138, s. 15). 3        W piśmie z dnia 17 lipca 2024 r. [Ares (2024)518542] (zwanym dalej „decyzją z dnia 17 lipca 2024 r.”) dyrektor Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej Komisji Europejskiej stwierdził, w odniesieniu do okresu od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 30 czerwca 2025 r., istnienie w Libii kryzysu w rozumieniu art. 2 pkt 21 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”). 4        W decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. wyjaśniono, że stwierdzenia istnienia kryzysu dokonano do celów stosowania elastycznych procedur udzielania zamówień zgodnie z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego. Dyrektor Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej Komisji zwrócił się ponadto do szefów odnośnych misji o powołanie się na tę decyzję w celu uzasadnienia zastosowania procedur negocjacyjnych w sytuacjach kryzysowych. 5        Skarżąca jest spółką prawa libijskiego specjalizującą się w dziedzinie prywatnej działalności w zakresie ochrony. W listopadzie 2023 r. zgłosiła się do misji w celu zaoferowania swoich usług. 6        W dniu 6 sierpnia 2024 r. misja ogłosiła w ramach procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu przetarg ograniczony EUBAM‑24‑24‑Security Services (zwany dalej „przetargiem”), mający na celu zawarcie z libijskimi spółkami umów na świadczenie usług ochrony prywatnej na rzecz misji, jej członków, jej aktywów i majątku w Trypolisie (Libia). Zaprosiła ona sześć koncesjonowanych firm ochroniarskich, wybranych z listy 18 uznanych podmiotów gospodarczych sektora ochrony w Libii, do złożenia ofert. Termin składania ofert został początkowo wyznaczony na dzień 11 września 2024 r., a następnie przesunięty na dzień 16 września 2024 r. 7        W dwóch pismach z dnia 29 sierpnia i dnia 2 września 2024 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie jej do udziału w przetargu, o którym dowiedziała się samodzielnie. 8        Pismem z dnia 5 września 2024 r. misja udzieliła jej odpowiedzi, wskazując w szczególności: „EUBAM Libya stosuje »elastyczne procedury udzielania zamówień«, zgodnie z pkt 11.1 [akapit drugi lit. c)] i pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego […]”. 9        Pismem z dnia 9 września 2024 r. skarżąca odpowiedziała na owo pismo, podnosząc w szczególności, że jej zdaniem zastosowanie procedury negocjacyjnej bez uprzedniego ogłoszenia wymaga od instytucji zamawiającej wykazania, że zamówienie miało na celu zaradzenie zdarzeniu niemożliwemu do przewidzenia i że zdarzenie to wynika bezpośrednio z sytuacji kryzysowej, które to przesłanki nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. Powołując się na tę interpretację, skarżąca zwróciła się do misji o unieważnienie przetargu i zorganizowanie nowego przetargu w ramach dowolnej procedury przetargowej, która by jej nie wykluczała. 10      Pismem z dnia 11 września 2024 r. misja odpowiedziała na pismo skarżącej z dnia 9 września 2024 r., wskazując zasadniczo, po pierwsze, że to właśnie w świetle sytuacji kryzysowej i stosowania elastycznych procedur udzielania zamówień, o których mowa w decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. (zob. pkt 3 powyżej), w przedmiotowej sprawie zastosowała procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, a po drugie, że nie była zobowiązana do zaproszenia wszystkich koncesjonowanych wykonawców w Libii do złożenia oferty. 11      Z pisma misji z dnia 12 grudnia 2024 r. wynika, że zamówienie EUBAM‑24‑24‑Security Services zostało udzielone konsorcjum utworzonemu przez dwie spółki odrębne od skarżącej. Żądania stron 12      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności wydanej przez misję decyzji, która stała się ostateczna najpóźniej w dniu 10 września 2024 r., czyli w dniu upływu terminu składania ofert przetargowych, o niewybraniu jej jako kandydata zaproszonego do złożenia oferty w ramach procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu na świadczenie usług ochrony prywatnej; –        stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 września 2024 r., na mocy której misja odrzuciła jej wniosek z dnia 29 sierpnia 2024 r. o zezwolenie na złożenie oferty w ramach przetargu; –        stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji lub aktów, które wynikałyby z dwóch wyżej wymienionych decyzji lub których przyjęcie owe decyzje by umożliwiły, w szczególności w kontekście przetargu; –        obciążenie misji całością kosztów postępowania. 13      W replice skarżąca powtarza zasadniczo dwa pierwsze żądania przedstawione powyżej, dodając do nich dwa żądania mające na celu: –        unieważnienie przez Sąd przetargu; –        stwierdzenie nieważności zamówienia udzielonego przez misję konsorcjum, w skład którego wchodzą spółki First Call Security Services i Amarante International. 14      Misja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa 15      W skardze skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa przez misję, polegającego na skorzystaniu przez nią procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, drugi – oczywistego błędu w ocenie przy poszanowaniu przesłanek faktycznych pozwalających na skorzystanie z procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, a trzeci – naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji w decyzjach o niewłączeniu skarżącej do grona wstępnie wybranych wykonawców i o odrzuceniu jej wniosku o zezwolenie na złożenie oferty. W replice skarżąca podnosi po raz pierwszy zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa libijskiego. Co do przedmiotu sporu w zakresie, w jakim odnosi się on do żądań pierwszego i drugiego 16      Na wstępie należy podkreślić, że żądanie pierwsze skargi, które jest identyczne z żądaniem pierwszym repliki, jest skierowane przeciwko decyzji misji o niewłączeniu skarżącej do grona wykonawców wstępnie wybranych w celu złożenia oferty w ramach przetargu. 17      Żądanie drugie skargi i repliki ma za przedmiot wyraźną odmowę wyrażoną przez misję w piśmie z dnia 5 września 2024 r. w przedmiocie zawartego w piśmie z dnia 29 sierpnia 2024 r. wniosku skarżącej o zezwolenie na złożenie oferty w ramach przetargu. 18      Tymczasem brak uwzględnienia skarżącej przez misję przy sporządzaniu zaproszeń skierowanych do przedsiębiorstw, które mogą złożyć ofertę, pomimo zgłoszenia przez nią kandydatury w listopadzie 2023 r., podobnie jak istnienie jej wniosków z dnia 29 sierpnia i dnia 2 września 2024 r., skonkretyzowało się i pokrywa się zakresowo z wyrażoną przez misję w piśmie z dnia 5 września 2024 r. wyraźną odmową w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 29 sierpnia 2024 r. Okoliczność, że misja nie zaprosiła skarżącej do złożenia oferty, nie wykracza poza wyraźną odmowę zawartą w jej piśmie z dnia 5 września 2024 r., a zatem nie ma charakteru autonomicznego względem tego pisma. Ponadto dopiero w owym piśmie misja przedstawiła powody faktyczne i prawne prowadzące do wspomnianej odmowy, pozwalając w ten sposób skarżącej na wniesienie skargi, a Sądowi umożliwiając przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem decyzji wyrażającej tę odmowę. W tym kontekście należy uściślić, że odpowiedź misji z dnia 11 września 2024 r. stanowi jedynie rozszerzenie stanowiska przedstawionego w piśmie z dnia 5 września 2024 r. Te dwa pisma stanowią niepodzielną całość, w związku z czym wiadomość misji z dnia 5 września 2024 r. powinna być odczytywana łącznie z pismem z dnia 11 września 2024 r. 19      Zważywszy na te okoliczności, dwa pierwsze żądania pokrywają się z punktu widzenia ich przedmiotu i w konsekwencji należy je rozpatrywać jako całość, ponieważ oba dotyczą w istocie wyrażonej przez misję odmowy włączenia skarżącej do grona wykonawców wstępnie wybranych w celu złożenia oferty. W przedmiocie dopuszczalności żądania trzeciego skargi oraz żądań trzeciego i czwartego repliki 20      W ramach żądania trzeciego skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności „wszelkich decyzji lub aktów, które wynikałyby z dwóch wyżej wymienionych decyzji lub których przyjęcie owe decyzje by umożliwiły, w szczególności w kontekście przetargu”. 21      W tym względzie należy stwierdzić, że ani to żądanie, ani uzasadnienie skargi nie zawierają żadnego uściślenia w odniesieniu do aktów, które wynikałyby z pisma z dnia 5 września 2024 r. odczytywanego w związku z pismem z dnia 11 września 2024 r. lub których przyjęcie zostałoby umożliwione przez te pisma. Z orzecznictwa wynika, że takie żądania nie wskazują przedmiotu sporu w sposób wystarczająco precyzyjny i w związku z tym należy je odrzucić na podstawie art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem (zob. wyrok z dnia 12 maja 2017 r., Costa/Parlament, T‑15/15 i T‑197/15, niepublikowany, EU:T:2017:332, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). 22      Prawdą jest, że żądania trzecie i czwarte repliki odnoszą się precyzyjnie do nowych aktów, o których stwierdzenie nieważności się wnosi. Są one jednak oczywiście niedopuszczalne, ponieważ nie zostały sformułowane na etapie skargi, wbrew temu, czego wymaga art. 76 lit. d) i e) regulaminu postępowania. W tym względzie należy przypomnieć, że co do zasady późniejszego aktu, przyjętego w toku postępowania, nie można uznać za nową okoliczność, w świetle której strona skarżąca mogłaby dostosować swoje żądania bez zmiany samego przedmiotu sporu (zob. podobnie wyroki: z dnia 25 września 1979 r., Komisja/Francja, 232/78, EU:C:1979:215, pkt 3; z dnia 10 lipca 1990 r., Automec/Komisja, T‑64/89, EU:T:1990:42, pkt 69). W konsekwencji okoliczność, że akty, o których mowa w żądaniach trzecim i czwartym repliki, zostały wydane po wniesieniu niniejszej skargi, nie może uzasadniać zmiany przedmiotu sporu określonego w skardze wszczynającej postępowanie. 23      Ponadto należy również podkreślić, że żądań tych nie można uznać za dopuszczalne w ramach dostosowania skargi na podstawie art. 86 § 1 regulaminu postępowania. Na mocy tego przepisu skarżący, w przypadku gdy akt, o którego stwierdzenie nieważności się wnosi, został zastąpiony lub zmieniony innym aktem mającym ten sam przedmiot, może bowiem w terminie dwóch tygodni od doręczenia decyzji o wyznaczeniu daty rozprawy lub przed doręczeniem decyzji Sądu o rozstrzygnięciu sprawy z pominięciem ustnego etapu postępowania dostosować skargę w celu uwzględnienia tej nowej okoliczności. Tymczasem w niniejszej sprawie żaden element akt sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że akt, o którego stwierdzenie nieważności wniesiono na etapie skargi, został zastąpiony innym aktem mającym ten sam przedmiot. Ponadto – w każdym wypadku – zgodnie z art. 86 § 2 regulaminu postępowania dostosowania skargi dokonuje się w odrębnym piśmie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. 24      Z powyższego wynika, że żądanie trzecie skargi oraz żądania trzecie i czwarte repliki należy odrzucić jako niedopuszczalne. Co do istoty W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia przez misję prawa – w świetle przepisów art. 164 ust. 1 lit. d) i f) rozporządzenia finansowego w związku z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do tego rozporządzenia – poprzez podjęcie decyzji o zastosowaniu procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji 25      Zdaniem skarżącej misja naruszyła rozporządzenie finansowe, gdy zastosowała w niniejszym przypadku procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu. Skarżąca wskazuje, że powołanie się przez misję w piśmie z dnia 5 września 2024 r. w związku z pismem z dnia 11 września 2024 r. na zastosowanie pkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego w związku z art. 164 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia jest błędne. 26      Skarżąca przypomina, że zgodnie z pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego do celów pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych uznaje się za spełniające warunki wyjątkowo pilnej konieczności. Przepis ten pozwala jednak spełnić tylko jedną z trzech przesłanek przewidzianych w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego. Punkt ten wymaga bowiem spełnienia trzech przesłanek, a mianowicie zaistnienia wydarzenia niemożliwego do przewidzenia, wystąpienia sytuacji wyjątkowo pilnej konieczności oraz związku przyczynowego między zdarzeniem, którego nie można było przewidzieć, a sytuacją wyjątkowo pilnej konieczności. 27      Tymczasem w niniejszej sprawie stwierdzenie istnienia sytuacji kryzysowej pozwoliłoby spełnić jedynie drugą przesłankę przewidzianą w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, a mianowicie istnienie sytuacji wyjątkowo pilnej konieczności. Natomiast wbrew temu, co sugerują pisma misji z dni 5 i 11 września 2024 r., dwie pozostałe przesłanki pozostają niespełnione. Tak więc w przekonaniu skarżącej w zakresie, w jakim misja wskazała na poparcie nieuwzględnienia skarżącej jako jedyny powód „sytuację kryzysową”, zatwierdzoną w odniesieniu do Libii w decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. (zob. pkt 2 powyżej), nie uzasadniła ona swojej decyzji zgodnie z prawem. 28      Misja nie zgadza się z tymi argumentami. 29      Strony spierają się zasadniczo co do kwestii, czy misja naruszyła rozporządzenie finansowe, stosując procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu. Dokładniej rzecz ujmując, sporny punkt dotyczy przedstawionego przez misję uzasadnienia, które opiera się na pkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego w związku z art. 164 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego, które to uzasadnienie skarżąca uważa za błędne. Pytanie dotyczy tego, czy przepisy pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego obejmują wszystkie przesłanki określone w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, czy tylko niektóre z nich. 30      Zdaniem skarżącej w zakresie, w jakim pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego stanowi, że „operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych uznaje się za spełniające warunki wyjątkowo pilnej konieczności”, spełnia on jedynie przesłankę związaną z istnieniem „wyjątkowo pilnej konieczności”, z wyłączeniem innych przesłanek określonych w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego. Na rozprawie skarżąca wyjaśniła, że powołując się w replice na możliwość przypisania misji „wydarzenia niemożliwego do przewidzenia”, o którym mowa w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, odniosła się ona jedynie do związku przyczynowego, jaki powinien istnieć między „wyjątkowo pilną koniecznością” a „wydarzeniami niemożliwymi do przewidzenia”, o których mowa w samym tym przepisie. Wynika z tego, że nie nawiązała ona do pojęcia „wyjątkowych okoliczności”, stanowiącego składową ostatniej przesłanki przewidzianej w owym punkcie. Misja natomiast ponownie podniosła na rozprawie, że brzmienie pkt 39.2 zdanie pierwsze załącznika I do rozporządzenia finansowego pokrywa zakresowo wszystkie przesłanki określone w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika. 31      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 178 ust. 1 rozporządzenia finansowego przepisy ogólne dotyczące udzielania zamówień określone w rozdziale 1 tytułu VII tego rozporządzenia mają zastosowanie do zamówień objętych zakresem rozdziału 3 w dziedzinie działań zewnętrznych, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych w rozdziale 3 załącznika I do owego rozporządzenia. 32      Co się tyczy wspomnianych przepisów ogólnych, zgodnie z art. 160 ust. 1 rozporządzenia finansowego wszystkie zamówienia finansowane w całości lub w części z budżetu muszą być zgodne z zasadami przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji. Zgodnie z art. 160 ust. 2 tego rozporządzenia do wszystkich zamówień stosuje się w jak najszerszym zakresie tryb konkurencyjny, z wyjątkiem sytuacji, w których stosuje się procedurę, o której mowa w art. 164 ust. 1 lit. d) wspomnianego rozporządzenia. 33      Na mocy art. 164 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego procedury udzielania koncesji lub zamówień publicznych, w tym również umów ramowych, mogą przybrać formę procedury negocjacyjnej, w tym również bez uprzedniej publikacji. Zgodnie z art. 164 ust. 5 lit. f) rozporządzenia finansowego instytucja zamawiająca może zastosować procedurę negocjacyjną w szczególności w przypadku wyraźnie określonych „wyjątkowych okoliczności” zdefiniowanych w załączniku I do tego rozporządzenia. 34      Zgodnie z pkt 11.1 akapit pierwszy załącznika I do rozporządzenia finansowego, stosując procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, instytucja zamawiająca przestrzega w szczególności zasad negocjacji określonych w art. 164 ust. 4 tego załącznika. 35      Zgodnie z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego instytucja zamawiająca może zastosować procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, niezależnie od szacunkowej wartości zamówienia, „w zakresie, w jakim jest to absolutnie niezbędne, w przypadku gdy – ze względu na wystąpienie wyjątkowo pilnej konieczności spowodowanej wydarzeniami niemożliwymi do przewidzenia – niemożliwe jest dotrzymanie terminów przewidzianych w pkt 24, 26 i 41 [tego samego załącznika] oraz gdy uzasadnienia takiej wyjątkowo pilnej konieczności [gdy okoliczności uzasadniających taką wyjątkowo pilną konieczność] nie można przypisać instytucji zamawiającej”. 36      W tym względzie należy podkreślić, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego zezwala na zastosowanie procedury negocjacyjnej, niezależnie od wartości zamówienia, gdy zasadniczo spełnione jest sześć kumulatywnych przesłanek, a nie trzy takie przesłanki: po pierwsze, procedura negocjacyjna jest „absolutnie niezbędna”, po drugie, istnieje „wyjątkowo pilna konieczność”, która po trzecie, „jest spowodowana”, po czwarte, „wydarzeniami niemożliwymi do przewidzenia”. Po piąte, konieczne jest, by ze względu na wystąpienie wyjątkowo pilnej konieczności „niemożliwe [było] dotrzymanie terminów” prawa powszechnego „przewidzianych w pkt 24, 26 i 41” tego samego załącznika do rozporządzenia finansowego, a po szóste, aby „okoliczności uzasadniających taką wyjątkowo pilną konieczność” nie można było przypisać instytucji zamawiającej. 37      Ponadto pkt 39.2 zdanie pierwsze załącznika I do rozporządzenia finansowego stanowi, że „[d]o celów pkt 11.1 akapit drugi lit. c) [załącznika I do rozporządzenia finansowego] operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych uznaje się za spełniające warunki wyjątkowo pilnej konieczności”. Zdanie drugie tego punktu upoważnia delegowanego urzędnika zatwierdzającego, w stosownych przypadkach w uzgodnieniu z pozostałymi zainteresowanymi delegowanymi urzędnikami zatwierdzającymi, do stwierdzenia zaistnienia sytuacji wyjątkowo pilnej konieczności i regularnego dokonywania przeglądu swojej decyzji, z uwzględnieniem zasady należytego zarządzania finansami. 38      Przepisy te należą do przepisów, za pomocą których prawodawca Unii przewidział w rozdziale 3 załącznika I do rozporządzenia finansowego zasady szczególne dotyczące możliwości stosowania i zasad wdrażania procedur udzielania zamówień w ramach działań zewnętrznych Unii. 39      W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę rozbieżne interpretacje dokonywane przez strony, należy ustalić, które z przesłanek wymienionych w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego zastosowanie pkt 39.2 tego załącznika pozwala uznać za spełnione. 40      W tym względzie należy przypomnieć, po pierwsze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także jego cele i kontekst, w jakim został umieszczony (zob. wyrok z dnia 24 czerwca 2014 r., Parlament/Rada, C‑658/11, EU:C:2014:2025, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że wszelkie odstępstwa od zasad ogólnych należy interpretować ściśle (zob. wyrok z dnia 2 października 2008 r., Komisja/Włochy, C‑157/06, EU:C:2008:530, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego ma charakter odstępstwa. –       W przedmiocie wykładni literalnej pkt 39.2 zdanie pierwsze załącznika I do rozporządzenia finansowego 41      Interpretacje pkt 39.2 zdanie pierwsze załącznika I do rozporządzenia finansowego przedstawione przez strony (zob. pkt 30 powyżej) opierają się zasadniczo na wykładni literalnej, wynikającej w szczególności z orzecznictwa Trybunału dotyczącego dyrektyw z dziedziny zamówień publicznych mających zastosowanie w przypadku udzielania takich zamówień na terytorium Unii. 42      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału dotyczącym dyrektyw w sprawie zamówień publicznych stosowanie odstępstwa dotyczącego procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu jest uzależnione od spełnienia trzech kumulatywnych przesłanek, a mianowicie istnienia, poza wydarzeniem niemożliwym do przewidzenia, wyjątkowo pilnej konieczności, niemożliwej do pogodzenia z terminami wymaganymi dla innych procedur, oraz związku przyczynowego między wydarzeniem niemożliwym do przewidzenia a wynikającą z niego pilną koniecznością (wyrok z dnia 28 marca 1996 r., Komisja/Niemcy, C‑318/94, EU:C:1996:149, pkt 14; postanowienie z dnia 20 czerwca 2013 r., Consiglio Nazionale degli Ingegneri, C‑352/12, niepublikowane, EU:C:2013:416, pkt 50). 43      W odniesieniu do trzech przesłanek wskazanych w szczególności przez skarżącą, a mianowicie istnienia, poza wydarzeniem niemożliwym do przewidzenia, wyjątkowo pilnej konieczności niemożliwej do pogodzenia z terminami wymaganymi dla innych procedur oraz związku przyczynowego między wydarzeniem niemożliwym do przewidzenia a wynikającą z niego pilną koniecznością, przepisy dotyczące procedury negocjacyjnej bez uprzedniego ogłoszenia, zawarte w dyrektywach w sprawie zamówień publicznych i powtórzone we wspomnianym wyżej orzecznictwie Trybunału, są praktycznie identyczne z odpowiadającymi im przepisami pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego. W konsekwencji dokonana przez Trybunał wykładnia tych wymogów może zostać przeniesiona na grunt owego punktu. 44      Ponadto z samego brzmienia pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego, przytoczonego w pkt 37 powyżej, jasno wynika, że dokonane w nim zrównanie „wyjątkowo pilnej konieczności” z „operacjami prowadzonymi w sytuacjach kryzysowych” należy rozumieć jako obejmujące przesłanki drugą, trzecią i czwartą z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika, o których mowa w pkt 36 powyżej. 45      Skoro bowiem Unia interweniuje w kontekście kryzysu, „wyjątkowo pilną konieczność” w rozumieniu pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego należy uznać za wykazaną. Ta pilna konieczność została przedstawiona, za pomocą sformułowania użytego przez prawodawcę, jako rezultat interwencji Unii uznanych za niezbędne w sytuacji kryzysowej. Tak więc pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego wprowadza dosłownie zrównanie z jednej strony „operacji [Unii] prowadzonych w sytuacjach kryzysowych”, a z drugiej strony „sytuacji wyjątkowo pilnej konieczności” w rozumieniu pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika. Z łącznego brzmienia tych dwóch przepisów wynika zatem, że to „sytuacja kryzysowa” powoduje „interwencję Unii”, która z mocy prawa kwalifikowana jest jako „wyjątkowo pilna konieczność”. 46      Niemniej jednak, wbrew temu, co zdaje się twierdzić misja w swoich pismach w ramach postępowania przed Sądem, trzy pozostałe przesłanki przewidziane w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, a mianowicie te dotyczące charakteru absolutnie niezbędnego, niemożności pogodzenia z terminami postępowań prawa powszechnego i braku możliwości przypisania ich instytucji zamawiającej, których spełnienie nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie przez skarżącą, mają zastosowanie z mocy prawa nawet w szczególnym kontekście stosowania pkt 39.2 tego załącznika. 47      W takim kontekście instytucja zamawiająca jest bowiem nadal zobowiązana do upewnienia się, że wszystkie sześć kumulatywnych przesłanek wymienionych w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego jest spełnionych, w tym w odniesieniu do przesłanek innych niż objęte pkt 39.2 tego załącznika. 48      Tak więc każda z przesłanek: charakteru absolutnie niezbędnego, niemożności pogodzenia z terminami postępowań prawa powszechnego oraz braku możliwości przypisania ich instytucji zamawiającej musi zostać spełniona w celu zapewnienia zgodności każdego postępowania o udzielenie zamówienia ze wszystkimi przesłankami określonymi w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego. Jednakże w niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła konkretnych argumentów dotyczących wspomnianych przesłanek ani tym bardziej nie podniosła zarzutu dotyczącego ich naruszenia, co potwierdziła na rozprawie. –       W przedmiocie wykładni kontekstualnej 49      Za wykładnią przedstawioną w pkt 44 i 45 powyżej przemawia kontekst, w jaki wpisuje się pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego. 50      O ile bowiem pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego odnosi się, do celów pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika, do sytuacji „kryzysowej”, o tyle odsyła on do kryterium, które sam prawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 21 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym ostatnim przepisem „kryzys” oznacza „sytuację stanowiącą bezpośrednie lub zbliżające się zagrożenie, które może przerodzić się w konflikt zbrojny lub grozić destabilizacją danego kraju lub jego sąsiedztwa” [art. 2 pkt 21 lit. a) rozporządzenia finansowego] lub sytuację „spowodowaną” w szczególności przez „kryzysy wywołane przez człowieka, takie jak wojny i inne konflikty” lub inne porównywalne okoliczności nadzwyczajne [art. 2 pkt 21 lit. b) rozporządzenia finansowego]. 51      Tymczasem ta definicja „kryzysu” zawarta w art. 2 pkt 21 rozporządzenia finansowego potwierdza i wyjaśnia rozumienie pkt 39.2 załącznika I do tego rozporządzenia, zgodnie z którym ów pkt 39.2 obejmuje przesłanki drugą, trzecią i czwartą z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika. 52      Zważywszy bowiem, że definicja ta ściśle łączy pojęcie „kryzysu” zarówno z „sytuacją zagrożenia”, jak i z ryzykiem konfliktu lub destabilizacji, jednoznacznie prowadzi ona do wniosku, że pojęcie „kryzysu” obejmuje pojęcie „wydarzeń niemożliwych do przewidzenia”. Pojęcie „ryzyka konfliktu lub destabilizacji” odnosi się zatem siłą rzeczy do szeregu zdarzeń o negatywnym wpływie, w szczególności na pokój lub stabilność, odzwierciedlając i w pełni ilustrując w ten sposób pojęcie „wydarzeń niemożliwych do przewidzenia”, o którym mowa w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego. 53      Ponadto pojęcie „sytuacji stanowiącej zagrożenie” w rozumieniu art. 2 pkt 21 lit. a) rozporządzenia finansowego bezsprzecznie nawiązuje do możliwości wystąpienia takich zdarzeń. „Sytuacji stanowiącej zagrożenie” i „ryzyka konfliktu lub destabilizacji” nie można rozpatrywać w oderwaniu od siebie, ponieważ taka sytuacja wynika wręcz bezpośrednio ze wspomnianego ryzyka. Wyrażenie „bezpośrednie lub zbliżające się” użyte w art. 2 pkt 21 lit. a) rozporządzenia finansowego wzmacnia ten wniosek, kładąc nacisk na pilny charakter sytuacji i ustanawiając związek między istniejącym zagrożeniem a ryzykiem eskalacji konfliktu do poziomu konfliktu zbrojnego lub zagrożenia dla stabilności regionalnej. Z uwagi na tę współzależność związek między istniejącym zagrożeniem a ryzykiem eskalacji konfliktu do poziomu konfliktu zbrojnego należy rozumieć jako stanowiący związek przyczynowy. 54      Tak więc pojęcie „kryzysu” zdefiniowane w art. 2 pkt 21 rozporządzenia finansowego obejmuje nie tylko przesłanki drugą i czwartą z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, a mianowicie wyjątkowo pilną konieczność i nieprzewidywalność zdarzeń, ale również nieuchronnie związek przyczynowy, o którym mowa w szczególności w orzecznictwie przytoczonym w pkt 42 powyżej. Ponadto gdyby odniesienia do „kryzysu” dokonano pod kątem art. 2 pkt 21 lit. b) rozporządzenia finansowego, należałoby stwierdzić, że sytuacje, o których mowa w tych przepisach, w szczególności sytuacje „spowodowan[e] […] przez człowieka, takie jak wojny i inne konflikty”, mogą również wywołać stan wyjątkowo pilnej konieczności. Również te sytuacje wykazują zatem siłą rzeczy związek przyczynowy. –       W przedmiocie wykładni celowościowej 55      Wykładnia, zgodnie z którą pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego obejmuje przesłanki drugą, trzecią i czwartą z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, znajduje dodatkowe potwierdzenie w analizie celów wyznaczonych wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), wynikających z art. 38 ust. 2 i 3, art. 42 i 43 TUE, a także w analizie celów unijnego prawa zamówień publicznych mającego zastosowanie do WPZiB. 56      W tym względzie należy przypomnieć, że decyzja 2013/233 została przyjęta na podstawie art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2 TUE. Te dwa ostatnie postanowienia wchodzą w skład sekcji 2 rozdziału 2 tytułu V traktatu UE, poświęconej wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), która stanowi istotną składową WPZiB. 57      W pierwszej kolejności – z ogólnej systematyki art. 42 i 43 TUE wynika, że wolą podmiotów, które ukonstytuowały Unię, a mianowicie państw członkowskich, było wyposażenie WPZiB, a dokładniej WPBiO, w specyficzne ramy prawne dające Unii zdolność do skutecznego działania w celu reagowania na sytuacje kryzysowe. 58      Dokładniej rzecz ujmując, zgodnie z art. 42 ust. 1 TUE WPBiO stanowi integralną część WPZiB i „[z]apewnia Unii zdolność operacyjną opartą na środkach cywilnych i wojskowych”. Postanowienie to ma na celu zapewnienie, aby Unia była w stanie wdrażać w sposób konkretny i skuteczny środki dostosowane do wymogów kontekstu, w którym są stosowane. Tymczasem zdolność operacyjna takich środków byłaby pozbawiona skuteczności, gdyby nie mogła zostać szybko uruchomiona, w szczególności w sytuacjach charakteryzujących się szybkim pogarszaniem się sytuacji w zakresie bezpieczeństwa. 59      Z kolei art. 43 ust. 1 TUE precyzuje zakres tej zdolności operacyjnej, wymieniając misje, które mogą zostać powierzone Unii, wśród których znajdują się w szczególności misje zapobiegania konfliktom i utrzymywania pokoju, a także operacje stabilizacji sytuacji po zakończeniu konfliktów, które wpisują się w zarządzanie kryzysowe. Ze względu na swój charakter misje te wpisują się w konteksty charakteryzujące się pilnym charakterem, nieprzewidywalnością i koniecznością natychmiastowej reakcji. Wynika z tego, że wolą autorów traktatu UE było, aby Unia mogła interweniować w terminach zgodnych z wymogami nieodłącznie związanymi z takimi sytuacjami. 60      Wymóg ten znajduje potwierdzenie w art. 38 TUE, do którego odsyła zresztą art. 9 decyzji 2013/233. Artykuł ten powierza Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa (KPiB) w akapicie pierwszym – monitorowanie sytuacji międzynarodowej, a w akapicie drugim – kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad operacjami zarządzania kryzysowego. Przyznanie tych uprawnień stałemu organowi odpowiedzialnemu konkretnie za monitorowanie rozwoju sytuacji międzynarodowej świadczy o chęci zapewnienia ciągłości działań Unii i zdolności szybkiego dostosowywania się do okoliczności dzięki unikaniu opóźnień w podejmowaniu decyzji niezgodnych z zarządzaniem sytuacjami nadzwyczajnymi. 61      Z ogółu tych postanowień, interpretowanych łącznie i w świetle ich celu, wynika, że szybkość działania stanowi strukturalny element ram prawnych WPZiB i WPBiO. Szybkość ta nie jest dyktowana bieżącymi interesami politycznymi, lecz należy do podstawowych celów traktatu UE w zakresie zapobiegania kryzysom i zarządzania nimi, i służy umożliwieniu Unii przeprowadzenia skutecznej interwencji w sytuacjach nadzwyczajnych. 62      W drugiej kolejności, co się tyczy w szczególności prawa zamówień publicznych Unii, należy przypomnieć, że opiera się ono na podstawowej zasadzie otwartej, uczciwej i przejrzystej konkurencji. Odstępstwa od tej zasady, w szczególności zastosowanie procedury negocjacyjnej bez publikacji przewidzianej w art. 164 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego, a także w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do tego rozporządzenia, mają charakter wyjątkowy i jako takie powinny być przedmiotem wykładni zawężającej. 63      Jednakże przepisy dotyczące zamówień publicznych dotyczących działań zewnętrznych należy interpretować w taki sposób, aby skutecznie przyczyniały się do realizacji celów zamierzonych przez ramy prawne danego środka Unii. 64      Tymczasem WPZiB, a tym bardziej WPBiO, stanowi szczególny obszar działania, charakteryzujący się co do zasady wymogiem szybkiego reagowania i elastyczności, w szczególności w przypadku udowodnionego kryzysu. Prawo zamówień publicznych mające zastosowanie do działań w ramach WPBiO siłą rzeczy wpisuje się w tę samą logikę. 65      W tym względzie, opierając się na pojęciu „kryzysu” zdefiniowanego w art. 2 pkt 21 rozporządzenia finansowego i powtórzonego w pkt 39.2 załącznika I do tego rozporządzenia, prawodawca Unii zamierzał poddać środki niezbędne do zarządzania kryzysowego szczególnemu reżimowi, uwzględniającemu wymogi właściwe takim sytuacjom, w szczególności wymogi szybkości i elastyczności nierozerwalnie związane z WPZiB. 66      Punkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego godzi zatem z jednej strony rygor charakteryzujący prawo zamówień publicznych Unii, tak w odniesieniu do poszanowania zasady konkurencji, jak i ścisłych ram odstępstw, a z drugiej strony – wymóg reagowania właściwego dla WPZiB i WPBiO. Zrównując „operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych” z sytuacją „wyjątkowo pilnej konieczności”, przepis ten ustanawia właśnie wymaganą równowagę między dyscypliną budżetową a skutecznością operacyjną. 67      Wynika z tego, że wykładnia pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego w świetle pojęcia „kryzysu” zdefiniowanego w art. 2 pkt 21 tego rozporządzenia prowadzi do uznania, że sformułowanie „operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych” obejmuje wszystkie elementy konstytutywne wyjątkowo pilnej konieczności, w tym dwie uzupełniające przesłanki dotyczące nieprzewidywalności zdarzenia i istnienia związku przyczynowego przewidziane w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do tego rozporządzenia. –       W przedmiocie wykładni przyjętej w niniejszej sprawie przez misję 68      W niniejszej sprawie w odpowiedzi z dnia 5 września 2024 r. misja wymieniła nie tylko pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego, ale również pkt 39.2 tego załącznika. Ponadto w zakresie, w jakim w piśmie z dnia 11 września 2024 r., w uzupełnieniu odpowiedzi z dnia 5 września 2024 r., powołała się ona na istnienie „sytuacji kryzysowej” w Libii w celu uzasadnienia wyboru procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, takie wskazanie w sposób oczywisty nawiązywało do pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego, który należy interpretować – jak wskazano powyżej – w związku z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika. 69      W tych okolicznościach misja, odwołując się, po pierwsze, do pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego i do pkt 39.2 tego załącznika, podobnie jak do, po drugie, pojęcia „sytuacji kryzysowej”, ograniczyła się do wskazania właściwych ram prawnych, nie pomyliwszy się co do ich wykładni, jaką należy przyjąć. 70      W tym względzie należy wyjaśnić, że wykonawca ma prawo zakwestionować zgodność z prawem stwierdzenia „sytuacji kryzysowej” przywołanego w celu zastosowania niektórych procedur udzielania zamówień publicznych, o których mowa w rozporządzeniu finansowym, takiego jak to zawarte w decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. 71      W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić w całości jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego oczywistego błędu w ocenie przy stosowaniu przesłanek pozwalających na zastosowanie w sytuacji kryzysowej procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji 72      W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi zasadniczo, że pomimo spoczywającego na misji w tym względzie ciężaru, misja nie przedstawiła dowodu, że wybór procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji w niniejszej sprawie spełniał przesłanki wymagane w art. 164 ust. 1 lit. d) i f) rozporządzenia finansowego w związku z pkt 11.1 akapit drugi lit. c) i pkt 39.2 załącznika I do tego rozporządzenia. W ten sposób skarżąca zarzuca misji szereg popełnionych w piśmie z dnia 5 września 2024 r. oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych. 73      W pierwszej kolejności, zdaniem skarżącej, misja nie wykazała, że „sytuacja kryzysowa” uzasadniała zastosowanie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji. Na podstawie informacji przekazanych przez misję w pismach z dni 5 i 11 września 2024 r. nie można bowiem stwierdzić, że taka „sytuacja kryzysowa” rzeczywiście istniała w odniesieniu do Libii, że nadal obowiązywała w chwili ogłoszenia przetargu i że interwencje misji zostały przeprowadzone w kontekście kryzysu. W odniesieniu do „sytuacji kryzysowej” misja rzeczywiście odniosła się do decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. Decyzja ta nie jest jednak w przekonaniu skarżącej w żaden sposób wystarczającą podstawą prawną uzasadniającą pismo z dnia 5 września 2024 r. Wspomniana decyzja, którą misja zdaje się interpretować jako rodzaj „ogólnego zezwolenia”, którego skarżąca w każdym razie nie powinna była kwestionować, nie została opublikowana przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej na stronie internetowej EUR‑Lex ani na publicznie dostępnych stronach czy też przez samą Komisję. 74      W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że misja nie wykazała również istnienia wydarzenia niemożliwego do przewidzenia. Takie zdarzenie nie może polegać na samym fakcie, że latem 2024 r. misja pilnie potrzebowała usług ochrony prywatnej. Konieczność zapewnienia przez misję bezpieczeństwa jej personelu i infrastruktury jest bowiem potrzebą ciągłą. „Sytuacja kryzysowa”, na którą powołuje się misja, nie może być przyczyną wydarzenia niemożliwego do przewidzenia. 75      Misja nie zgadza się z tymi argumentami. 76      W pierwszej kolejności – skarżąca słusznie podnosi, że to na misji spoczywa ciężar dowodu w odniesieniu do wykazania okoliczności faktycznych mogących obejmować przesłankę związaną z istnieniem „wyjątkowych okoliczności”, o której mowa w art. 164 ust. 5 lit. f) rozporządzenia finansowego, a zatem w szczególności istnienie sytuacji kryzysowej w rozumieniu pkt 39.2 załącznika I do tego rozporządzenia. Ciężar dowodu, że wyjątkowe okoliczności uzasadniające to odstępstwo rzeczywiście występują, spoczywa bowiem na tym, kto zamierza powołać się na odstępstwo (zob. analogicznie wyroki: z dnia 8 kwietnia 2008 r., Komisja/Włochy, C‑337/05, EU:C:2008:203, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 15 października 2009 r., Komisja/Niemcy, C‑275/08, niepublikowany, EU:C:2009:632, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo). 77      Jednakże w niniejszej sprawie skarżąca nie ma podstaw, by podważać okoliczność, że misja wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu w odniesieniu do uzasadnienia wyboru procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, ponieważ misja wykazała istnienie sytuacji kryzysowej w rozumieniu pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego, przy czym nie zostało nawet zakwestionowane, że pozostałe przesłanki określone w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) tego załącznika zostały w niniejszym przypadku spełnione. 78      W piśmie z dnia 11 września 2024 r. misja wyraźnie wskazała bowiem, że dyrektor Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej Komisji w decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. „przedłużył stwierdzenie istnienia sytuacji kryzysowej oraz stosowanie elastycznych procedur zakupu”. W ten sposób misja wyraźnie odniosła się do sytuacji kryzysowej obejmującej okres od 1 lipca 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. 79      W tym względzie bezskuteczne są twierdzenia skarżącej, że „nie mogła” wiedzieć, że we wspomnianym okresie w Libii istniała sytuacja kryzysowa. 80      Przeciwnie, należy uznać, że w dniach sporządzenia przedmiotowych pism misji (5 i 11 września 2024 r.) skarżąca wiedziała o istnieniu sytuacji kryzysowej w odniesieniu do Libii obejmującej okres od 1 lipca 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. 81      Po pierwsze, należy bowiem przyjąć, że skarżąca, która zresztą specjalizuje się w zakresie usług ochrony, mogła mieć znajomość, w dniach sporządzenia przedmiotowych pism misji (5 i 11 września 2024 r.), kontekstu faktycznego, w świetle którego misja została utworzona. 82      W tym względzie z motywów 1–5 decyzji 2013/233 wynika, że utworzenie misji w 2013 r. było pochodną stwierdzenia sytuacji kryzysowej w Libii. W szczególności z motywu 3 tej decyzji w jej pierwotnym brzmieniu wynika, że w dniu 31 stycznia 2013 r. Rada Unii Europejskiej zatwierdziła koncepcję „zarządzania kryzysowego” w odniesieniu do ewentualnej misji cywilnej w ramach WPZiB w Libii. Ponadto z motywu 5 tej decyzji, również w jej pierwotnym brzmieniu, wynika, że misja miała być prowadzona w sytuacji, która mogła „ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych” Unii określonych w art. 21 TUE. Ponadto z art. 4 ust. 1 tej decyzji wynika zasadniczo, że misja jest „operacją zarządzania kryzysowego”. 83      Po drugie, skarżąca nie może racjonalnie twierdzić, że w dniach sporządzenia przedmiotowych pism misji (5 i 11 września 2024 r.) nie wiedziała o okolicznościach faktycznych uzasadniających przedłużenie mandatu misji na okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. 84      W latach 2014–2023 decyzja 2013/233 została bowiem zmieniona szeregiem decyzji Rady, których celem było w szczególności przedłużenie mandatu misji jako operacji zarządzania kryzysowego, w szczególności ze względu na sytuację kryzysową istniejącą w Libii, przy czym ostatnią z tych decyzji była – w zakresie mającym znaczenie dla niniejszego sporu – decyzja Rady (WPZiB) 2023/1305 z dnia 26 czerwca 2023 r. zmieniająca decyzję 2013/233 (Dz.U. 2023, L 161, s. 68). 85      W szczególności z motywu 3 decyzji 2023/1305 wynika, że „[w] kontekście przeglądu strategicznego misji [KPiB] uzgodnił, że misję EUBAM Libya należy przedłużyć o dwa lata, do dnia 30 czerwca 2025 r., oraz że w tym okresie misja powinna przyczynić się do zwiększenia zdolności właściwych władz i agencji libijskich w zakresie zarządzania granicami Libii, zwalczania przestępczości transgranicznej, w tym handlu ludźmi i przemytu migrantów, oraz zwalczania terroryzmu”. 86      Tymczasem wspomniane w motywie 3 decyzji 2023/1305 przedłużenie mandatu misji jako operacji „zarządzania kryzysowego” do dnia 30 czerwca 2025 r. opiera się na ponownym stwierdzeniu przez Radę istnienia sytuacji kryzysowej utrzymującej się w Libii. 87      Ponadto skarżąca ubolewa, że decyzja z dnia 17 lipca 2024 r. nie została opublikowana. 88      Jednakże, chociaż skarżąca nie miała dostępu do tej decyzji, należy przypomnieć, że miała ona dostęp do jej zasadniczej treści dzięki pismu z dnia 11 września 2024 r. Wskazano w nim bowiem, że dyrektor Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej przedłużył stwierdzenie istnienia sytuacji kryzysowej w Libii, przy czym wspomniany kryzys odpowiadał kryzysowi określonemu w pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego, który to przepis został już przywołany przez misję w piśmie z dnia 5 września 2024 r. 89      W każdym razie brak dostępu do decyzji z dnia 17 lipca 2024 r. pozostaje bez wpływu na prawdziwość stwierdzenia istnienia sytuacji kryzysowej w Libii dokonanego – choć w sposób dorozumiany – w motywie 3 decyzji 2023/1305. W tym względzie należy podkreślić, że motyw ten stanowi część podstawy faktycznej, która powinna być znana stronom, leżącej u podstaw nie tylko decyzji z dnia 17 lipca 2024 r., lecz również pism z dni 5 i 11 września 2024 r. Ze względu na decyzje przyjęte przez Radę w odniesieniu do przedłużenia mandatu misji, a w szczególności ze względu na treść motywu 3 decyzji 2023/1305, która to decyzja została opublikowana, należy uznać, że skarżąca nie mogła nie być poinformowana o „sytuacji kryzysowej” istniejącej w Libii w rozumieniu pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego oraz o przedłużeniu do dnia 30 czerwca 2025 r. stwierdzenia istnienia tej sytuacji. 90      W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim skarżąca podnosi, że misja nie wykazała istnienia „wydarzenia niemożliwego do przewidzenia” w rozumieniu pkt 11.1 akapit drugi lit. c) załącznika I do rozporządzenia finansowego (zob. pkt 74 powyżej), należy przypomnieć, że – jak wynika w istocie z ocen sformułowanych w odpowiedzi na zarzut pierwszy – sformułowanie „operacje prowadzone w sytuacjach kryzysowych”, użyte w pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego i zdefiniowane w art. 2 pkt 21 lit. a) tego rozporządzenia, obejmuje w szczególności przesłankę związaną z istnieniem wydarzenia niemożliwego do przewidzenia, o którym mowa w pkt 11.1 akapit drugi lit. c) wspomnianego załącznika. W konsekwencji misja nie była zobowiązana do wykazania konkretnie, poza istnieniem sytuacji kryzysowej, wystąpienia wydarzenia niemożliwego do przewidzenia. 91      W tym względzie należy stwierdzić, że sytuacja kryzysowa, na której opiera się decyzja z dnia 17 lipca 2024 r., rzeczywiście urzeczywistniła się w postaci wydarzeń niemożliwych do przewidzenia, przy czym skarżąca nie zakwestionowała związku przyczynowego między tymi wydarzeniami a stwierdzeniem dotyczącym istnienia wyjątkowo pilnej konieczności. 92      Jak bowiem zauważyła misja, a czego skarżąca nie kwestionuje, w 2024 r., miesiąc przed ogłoszeniem przetargu misja była świadkiem rozruchów w Tripolisie wywołanych odwołaniem prezesa banku centralnego Libii. Owe rozruchy doprowadziły do zamknięcia dróg, ograniczeń w przemieszczaniu się, krwawych potyczek i niemalże paraliżu regionu w następstwie poważnych zakłóceń w dostawach ropy naftowej i paliwa. Chociaż sytuacja ustabilizowała się w październiku 2024 r., w dniu redagowania zaskarżonych pism nadal występowały napięcia leżące u podstaw owych rozruchów. W tym czasie sytuacja w Libii pozostawała niestabilna, a kraj ten został pozbawiony wiarygodnej władzy centralnej oraz przewidywalnych ram administracyjnych i prawnych. 93      Przykład ten ilustruje właśnie zakres pojęcia „kryzysu” w świetle przesłanki „wydarzenia niemożliwego do przewidzenia”. W związku z tym argumenty skarżącej, które opierają się na podnoszonym braku wykazania takiego wydarzenia, nie mogą zostać uwzględnione. Samo ogłoszenie kryzysu w rozumieniu pkt 39.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego zakłada bowiem a priori wystąpienie wydarzeń niemożliwych do przewidzenia, których w niniejszym przypadku nie można kwestionować. 94      W świetle całości powyższych rozważań zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji 95      W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że w piśmie z dnia 5 września 2024 r. misja przyznała, iż przeprowadziła badanie rynku lokalnego, wybierając firmy ochroniarskie na podstawie dokumentów publicznych i wykazów dostarczonych przez urząd ds. bezpieczeństwa obiektów w Libii. Chociaż misja przyznała, że skarżąca jest usługodawcą koncesjonowanym przez ten organ, postanowiła wykluczyć ją z listy kandydatów dopuszczonych do składania ofert. 96      Tymczasem zdaniem skarżącej, po pierwsze, tego wykluczenia nie można uzasadnić twierdzeniem, zgodnie z którym misja nie miała prawnego obowiązku zapraszania wszystkich koncesjonowanych wykonawców. 97      Po drugie, wykluczenie to, oparte na dyskryminujących kryteriach, narusza zasady równego traktowania i niedyskryminacji. 98      Po trzecie, zgodnie z informacjami, które nie zostały zawarte w pismach z dni 5 i 11 września 2024 r., misja wybrała zdaniem skarżącej w szczególności spółki, w przypadku których powiązania jej dyrektorów z niektórymi libijskimi grupami islamskimi budziły kontrowersje, a także inne podmioty kojarzone z negatywnymi zdarzeniami, które miały miejsce w przeszłości. 99      Po czwarte, w zakresie, w jakim misja wskazała w odpowiedzi na skargę, że pierwszeństwo w procesie selekcji będą miały podmioty, które już pracowały z misją, w przekonaniu skarżącej samo to kryterium wystarczyłoby do obciążenia wadliwością całego postępowania przetargowego, ponieważ selekcja lub preselekcja może nastąpić jedynie w świetle obiektywnych kryteriów opartych na cechach właściwych ofercie i kandydatowi. Ponadto zawarte również w odpowiedzi na skargę twierdzenie misji, zgodnie z którym dawała ona pierwszeństwo spółkom o wykazanym doświadczeniu w Palm City Residences, kompleksie położonym w Tripolisie, jest jedynie twierdzeniem niepopartym dowodami włączonymi do akt sprawy, które przy tym jest równoznaczne z całkowicie przypadkowym kryterium. W niniejszej sprawie w każdym razie usługodawcy, którym udzielono zamówienia EUBAM‑24‑24‑Security Services, są spółkami działającymi poza Palm City Residences. 100    Misja nie zgadza się z tymi argumentami. 101    Na wstępie należy przypomnieć, że – jak zostało już podkreślone w pkt 32 powyżej – zgodnie z art. 160 ust. 2 rozporządzenia finansowego zasada, zgodnie z którą do wszystkich zamówień stosuje się w jak najszerszym zakresie tryb konkurencyjny, nie ma zastosowania, gdy instytucja zamawiająca stosuje procedurę, o której mowa w art. 164 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia. 102    Na podstawie tych przepisów orzeczono już, że gdy instytucja zamawiająca w sposób ważny wykazała, iż przesłanki zastosowania procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu zostały spełnione, nie można jej zarzucać, że naruszyła zasadę równego traktowania przez to, że niektóre przedsiębiorstwa działające na rynku, którego dotyczy ta procedura, nie zostały zaproszone do złożenia oferty (wyrok z dnia 6 września 2023 r., Enmacc/Komisja, T‑1/23, niepublikowany, EU:T:2023:506, pkt 120). Również zgodnie z orzecznictwem strona skarżąca, która wniosła o zaproszenie jej do złożenia oferty w ramach procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, nie może podnosić, że zasada równego traktowania powinna być przestrzegana na wszystkich etapach postępowania o udzielenie rozpatrywanego zamówienia w trybie takiej procedury (wyrok z dnia 6 września 2023 r., Enmacc/Komisja, T‑1/23, niepublikowany, EU:T:2023:506, pkt 121). 103    Tymczasem, po pierwsze, bezsporne jest, że niniejsza sprawa dotyczy procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu. Po drugie, z rozważań przedstawionych powyżej wynika, że skarżąca nie wykazała, iż misja nie przeprowadziła tej procedury zgodnie z prawem. W tych okolicznościach skarżąca, jako przedsiębiorstwo, które nie zostało zaproszone do złożenia oferty, nie może powoływać się na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji. 104    W tych okolicznościach zarzut trzeci należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia prawa libijskiego 105    W ramach zarzutu podniesionego po raz pierwszy w pkt 66–72 repliki skarżąca podnosi, że „wybrana oferta, a zatem zamówienie EUBAM‑24‑24‑Security Services” są niezgodne z prawem libijskim, ponieważ powierzają usługi ochrony prywatnej usługodawcy spoza Libii, podczas gdy zgodnie z tym prawem zasadniczo żadna spółka zagraniczna nie może świadczyć z jakiegokolwiek tytułu usług ochrony prywatnej na terytorium Libii. 106    W tym względzie wystarczy zauważyć, że zarzut ten został podniesiony na poparcie żądania czwartego, wspomnianego w replice. Tymczasem ponieważ żądanie to jest niedopuszczalne (zob. pkt 24 powyżej), zarzut podniesiony na jego poparcie należy w konsekwencji oddalić. W przedmiocie kosztów 107    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 108    Zgodnie z art. 135 § 2 regulaminu postępowania Sąd może obciążyć stronę, nawet jeśli ta wygrała sprawę, częścią lub całością kosztów postępowania, jeżeli jest to uzasadnione jej postępowaniem, również przed wniesieniem skargi, w szczególności jeżeli strona przeciwna poniosła koszty, które zdaniem Sądu wynikały z niemającego uzasadnienia lub podjętego w złej wierze działania tej pierwszej strony. 109    W niniejszej sprawie, mimo że skarżąca przegrała sprawę, należy stwierdzić, że przedstawicielka misji, choć została prawidłowo wezwana na rozprawę, nie stawiła się na rozprawie pierwotnie wyznaczonej przez Sąd na dzień 4 grudnia 2025 r. i nie przedstawiła żadnego uzasadnienia tej nieobecności, co zostało odnotowane w protokole z rozprawy. 110    Sąd uznaje, że słuszna ocena okoliczności niniejszej sprawy wymaga obciążenia misji kosztami poniesionymi przez strony w związku z rozprawą wyznaczoną na dzień 4 grudnia 2025 r., na którą zostały wezwane, lecz która ostatecznie musiała zostać odroczona. 111    Ponadto należy stwierdzić, że w postanowieniu z dnia 9 kwietnia 2025 r., Alhares for Security Services and Occupational Safety/EUBAM Libya [C‑878/24 P(R), EU:C:2025:256] skarżąca została obciążona kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w zakresie, w jakim postępowanie to było kontynuowane w postępowaniu odwoławczym. 112    W świetle powyższego, ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy orzec, że pokryje ona własne koszty oraz koszty poniesione przez misję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego przed Sądem, zgodnie z żądaniem misji, z wyłączeniem całości kosztów poniesionych w związku z wezwaniem na rozprawę pierwotnie wyznaczoną na dzień 4 grudnia 2025 r., które to koszty powinny zostać pokryte przez misję. Z powyższych względów SĄD (trzecia izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Alhares for Security Services and Occupational Safety zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego przed Sądem, z wyłączeniem całości kosztów poniesionych w związku z wezwaniem na rozprawę pierwotnie wyznaczoną na dzień 4 grudnia 2025 r. 3)      Misja Unii Europejskiej dotycząca pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) zostaje obciążona całością kosztów poniesionych w związku z wezwaniem na rozprawę pierwotnie wyznaczoną na dzień 4 grudnia 2025 r. Papasavvas Kowalik-Bańczyk da Silva Passos Cassagnabère Pavelin Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: francuski.