Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2024/1382 – Odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad siedliskami chronionymi dla trawlerów stosujących sieci typu „gangui”, prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji – Artykuł 4 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006 – Możliwość odstępstwa od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych na obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000 w celu ochrony jednego lub większej liczby siedlisk chronionych na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 – Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (ósma izba) z dnia 17 czerwca 2026 r.(*) Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2024/1382 – Odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad siedliskami chronionymi dla trawlerów stosujących sieci typu „gangui”, prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji – Artykuł 4 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006 – Możliwość odstępstwa od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych na obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000 w celu ochrony jednego lub większej liczby siedlisk chronionych na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 – Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie W sprawie T‑659/24 Bloom, z siedzibą w Paryżu (Francja), którą reprezentowali F. Lafforgue i H. Baron, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali C. Calvo Langdon, F. Le Bot i D. Milanowska, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Republikę Francuską, którą reprezentowały B. Travard i P. Chansou, w charakterze pełnomocników, interwenient, SĄD (ósma izba), w składzie: I. Gâlea (sprawozdawca), prezes, T. Tóth i L. Spangsberg Grønfeldt, sędziowie, sekretarz: H. Eriksson, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 3 marca 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca Bloom wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2024 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której instytucja ta oddaliła jej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1382 z dnia 23 maja 2024 r. przedłużającego odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów nad chronionymi siedliskami, minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla trawlerów stosujących sieci typu „gangui”, prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Provence-Alpes-Côte d’Azur) (Dz.U. 2024/1382). I.      Okoliczności powstania sporu 2        Skarżąca jest organizacją pozarządową (NGO) przyczyniającą się do ochrony morskiej różnorodności biologicznej i siedlisk morskich. 3        W dniu 21 grudnia 2006 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1967/2006 w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 (Dz.U. 2006, L 409, s. 9). 4        Artykuł 4 rozporządzenia nr 1967/2006 ze zmianami, zatytułowany „Siedliska chronione”, stanowi w ust. 1, 2, 4, ust. 5 akapit pierwszy i ust. 6, co następuje: „1.      Zabrania się połowów przy użyciu włoków, drag, okrężnic, niewodów pełnomorskich, niewodów dobrzeżnych lub podobnych sieci nad skupiskami trawy morskiej, w szczególności Posidonia oceanica, lub innych morskich roślin nagonasiennych. Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, użycie okrężnic, niewodów pełnomorskich lub podobnych sieci, których łączny opad i zachowanie podczas działań połowowych oznaczają, że lina sznurująca, lina przewodnia lub liny holujące nie dotykają skupiska trawy morskiej, może być dozwolone w ramach planów zarządzania przewidzianych w art. 18 lub art. 19 niniejszego rozporządzenia. 2.      Zabrania się połowów przy użyciu włoków, drag, niewodów dobrzeżnych lub podobnych sieci nad siedliskami korali i skupiskami krasnorostów (mäerl). 4.      Od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zakaz ustanowiony w ust. 1 akapit pierwszy i w ust. 2 stosuje się do wszystkich obszarów należących do terenów Natura 2000, wszystkich specjalnych obszarów ochrony oraz wszystkich obszarów szczególnie chronionych Morza Śródziemnego (SPAMI), które zostały wyznaczone w celu ochrony tych siedlisk na podstawie dyrektywy 92/43/EWG lub decyzji 1999/800/WE. 5.      Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy połowy prowadzone tradycyjnie na skupiskach trawy morskiej Posidonia przez statki o łącznej długości mniejszej lub równej 12 m oraz mocy silnika mniejszej lub równej 85 kW z użyciem dennych sieci ciągnionych mogą być dozwolone przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, pod warunkiem że: (i)      działania połowowe, których to dotyczy, podlegają zasadom ustalonym w planie zarządzania przewidzianym w art. 19 niniejszego rozporządzenia; (ii)      działania połowowe, których to dotyczy, obejmują niewięcej niż 33 % obszaru pokrytego skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia oceanica w granicach obszaru objętego planem zarządzania; (iii)      działania połowowe, których to dotyczy, obejmują nie więcej niż 10 % skupisk trawy morskiej na wodach terytorialnych państwa członkowskiego, którego to dotyczy. […] 6.      Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania mające zapewnić gromadzenie informacji naukowych z zamiarem określania siedlisk podlegających ochronie zgodnie z niniejszym artykułem oraz sporządzania ich map”. 5        W dniu 18 maja 2011 r. władze francuskie przedłożyły Komisji wniosek o przyznanie odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1967/2006, aby umożliwić trawlerom stosującym sieci typu „gangui” prowadzenie działalności nad skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia na francuskich wodach terytorialnych przyległych do wybrzeża regionu Provence-Alpes-Côte d’Azur (zwanego dalej „rozpatrywanym odstępstwem”). 6        Gangui jest rodzajem włoka składającego się z sieci dennej o niewielkich wymiarach, ciągnionej przy niskiej prędkości. Narzędzie to, zazwyczaj składające się z płyt żelaznych lub drewnianych z żelaznymi wzmocnieniami, było w chwili wniesienia skargi wykorzystywane wyłącznie przez rybaków prowadzących działalność na małą skalę w pasie przybrzeżnym w departamencie Var (Francja) (sprawozdanie francuskiego ministerstwa do spraw morza przedłożone Komisji w dniu 17 października 2023 r. dotyczące monitorowania odstępstwa w zakresie połowów przy użyciu sieci typu „gangui”, zawarte w załączniku A.14 do skargi). 7        W szczególności wody terytorialne, których dotyczył wniosek o przyznanie rozpatrywanego odstępstwa, znajdowały się na obszarze Natura 2000 „Rade d’Hyères” (Francja), wyznaczonym przez władze francuskie jako specjalny obszar ochrony zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7, zwanej dalej „dyrektywą siedliskową”), w celu ochrony wielu siedlisk, w tym łąk podwodnych utworzonych przez Posidonia, o których mowa w załączniku I do tej dyrektywy pod numerem 1120. Obszar Natura 2000 „Rade d’Hyères” stanowi część parku narodowego Port-Cros (Francja), który jest objęty ochroną jako obszar szczególnie chroniony Morza Śródziemnego (Specially Protected Area of Mediterranean Importance, zwany dalej „SPAMI”) zgodnie z Protokołem dotyczącym obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim (Dz.U. 1999, L 322, s. 3). 8        W dniu 2 czerwca 2014 r. na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 Komisja przyznała rozpatrywane odstępstwo do dnia 6 czerwca 2017 r. rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 586/2014 wprowadzającym odstępstwo od rozporządzenia nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów nad chronionymi siedliskami oraz minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla trawlerów stosujących sieci typu „gangui” prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Provence-Alpes-Côte d’Azur) (Dz.U. 2014, L 164, s. 10). 9        W kilku kolejnych rozporządzeniach wykonawczych Komisja przedłużyła rozpatrywane odstępstwo ze skutkiem do dnia 11 maja 2024 r. 10      W dniu 27 października 2023 r. władze francuskie przekazały wniosek o przedłużenie rozpatrywanego odstępstwa do dnia 11 maja 2026 r. W dniu 4 marca 2024 r. postanowiły one ograniczyć wnioskowane przedłużenie do jednego roku. 11      W dniu 23 maja 2024 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze 2024/1382, w którym przedłużyła rozpatrywane odstępstwo na okres od dnia 12 maja 2024 r. do dnia 11 maja 2025 r. 12      W dniu 18 lipca 2024 r. skarżąca złożyła do Komisji wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. (Dz.U. 2021, L 356, s. 1). 13      W dniu 18 października 2024 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję, w której oddaliła złożony przez skarżącą wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej ze względu na to, że skarżąca nie wykazała, iż rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 narusza prawo ochrony środowiska. II.    Żądania stron 14      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 15      Komisja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania. 16      Republika Francuska wnosi do Sądu o oddalenie skargi. III. Co do prawa 17      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący zasadniczo naruszenia art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006. A.      Przedmiot sporu i dopuszczalność 18      W odpowiedzi na skargę Komisja zauważa, że skarga może być dopuszczalna tylko wtedy, gdy zostanie uznana za skierowaną przeciwko zaskarżonej decyzji, a nie przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu 2024/1382. Ponadto w ramach argumentów na swoją obronę wyraża ona wątpliwości co do dopuszczalności niektórych argumentów przedstawionych przez skarżącą ze względu na to, że stanowią one zwykłe powtórzenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, a zatem są skierowane przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu 2024/1382, a nie przeciwko zaskarżonej decyzji. 19      Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 ze zmianami „[o]rganizacja pozarządowa lub inni członkowie społeczeństwa spełniający kryteria określone w art. 11 są uprawnieni do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej do instytucji lub organu Unii, które przyjęły akt administracyjny, lub – w przypadku zarzutu zaniechania administracyjnego – które powinny były przyjąć taki akt, wskazując jako podstawę, że taki akt lub takie zaniechanie narusza prawo ochrony środowiska”. Artykuł 12 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że „[o]rganizacja pozarządowa, która złożyła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z art. 10, może wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości”. 20      Z art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 ze zmianami wynika, że wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktu administracyjnego ma na celu stwierdzenie podnoszonej niezgodności z prawem lub braku zasadności danego aktu oraz że wnioskodawca może następnie wystąpić do sądu Unii Europejskiej, wnosząc skargę z powodu braku właściwości, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia traktatów lub jakiejkolwiek normy prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycia władzy na decyzję oddalającą jako bezzasadny wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. Wynika z tego, że w ramach tej skargi strona skarżąca nie jest uprawniona do podnoszenia argumentów podważających bezpośrednio zgodność z prawem lub zasadność aktu, którego dotyczy wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. W ramach systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach nie przewidziano bowiem możliwości, aby Sąd stwierdził nieważność decyzji, która nie jest przedmiotem bezpośredniej skargi o stwierdzenie nieważności opartej na art. 263 TFUE (zob. wyrok z dnia 19 listopada 2025 r., PAN Europe/Komisja, T‑412/22, EU:T:2025:1034, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). 21      W niniejszej sprawie niektóre zarzuty przedstawione w skardze są bardzo podobne do zarzutów podniesionych we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej i jest w nich mowa o tym, że rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 „jest niezgodne z prawem”. Podobnie dwie części jedynego zarzutu w swoich tytułach wyraźnie odnoszą się do naruszenia przez rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 niektórych przepisów rozporządzenia nr 1967/2006. 22      Jednakże ze względu na sam przedmiot wewnętrznej procedury odwoławczej i logikę art. 10 i 12 rozporządzenia nr 1367/2006 ze zmianami argumenty przedstawione w ramach wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej i argumenty przedstawione na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej ten wniosek jako bezzasadny mogą się w pewnym stopniu pokrywać (zob. podobnie wyrok z dnia 19 listopada 2025 r., PAN Europe/Komisja, T‑412/22, EU:T:2025:1034, pkt 36). Zważywszy bowiem, że wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej ma na celu stwierdzenie podnoszonej niezgodności z prawem lub braku zasadności aktu, którego dotyczy ten wniosek, okoliczność, że Komisja dopuściła się tych samych naruszeń prawa lub popełniła te same błędy w ocenie w akcie, w odniesieniu do którego wniesiono o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, i w odpowiedzi na ten wniosek, nie może powodować niedopuszczalności zarzutów ujawniających takie błędy, o ile zarzuty te opierają się na uzasadnieniu przytoczonym już w ramach tegoż wniosku i dotyczą konkretnie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej ów wniosek [zob. podobnie wyrok z dnia 29 października 2025 r., ClientEarth i Collectif Nourrir/Komisja, T‑399/23, EU:T:2025:1002, pkt 28 (niepublikowany)]. 23      W niniejszej sprawie ze skargi jasno wynika, że argumenty przedstawione przez skarżącą, których dopuszczalność Komisja podaje w wątpliwość, są skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji. 24      Po pierwsze bowiem, przedmiot skargi dotyczy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a nie rozporządzenia wykonawczego 2024/1382. 25      Po drugie, na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut skierowany bezpośrednio przeciwko zaskarżonej decyzji, a nie przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu 2024/1382. W szczególności we wprowadzeniu do części skargi dotyczącej argumentacji prawnej skarżąca wyjaśnia, że Komisja „naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie”, gdy uznała, że rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 nie narusza prawa ochrony środowiska mimo okoliczności, które skarżąca przedstawiła we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. 26      W związku z tym, gdy skarżąca przedstawia zarzuty szczegółowe mające na celu wykazanie niezgodności z prawem rozporządzenia wykonawczego 2024/1382, ma to na celu wykazanie, że sama zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do wspomnianego rozporządzenia wykonawczego. 27      W tych okolicznościach Komisja nie może zarzucać skarżącej, że ograniczyła się do powtórzenia pewnych argumentów, które przedstawiła we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. 28      Z powyższego wynika, że przedmiotem rozpatrywanej skargi jest wyłącznie żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i że zarzuty szczegółowe przedstawione w skardze na poparcie jedynego zarzutu skarżącej są dopuszczalne. B.      W przedmiocie jedynego zarzutu 29      Jedyny zarzut podniesiony przez skarżącą dzieli się na dwie części, z których pierwsza została podniesiona tytułem głównym, a druga – tytułem ewentualnym. 30      W części pierwszej skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie w świetle art. 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006, uzasadniając to w istocie tym, że instytucja ta odmówiła dokonania przeglądu rozporządzenia wykonawczego 2024/1382, mimo że w rozporządzeniu tym – z naruszeniem wspomnianych przepisów – zostało przyznane odstępstwo od zakazu połowów przy użyciu włoków na obszarze „Rade Hyères”, który został wyznaczony jako obszar Natura 2000 i znajduje się w obrębie SPAMI, w celu ochrony siedlisk, o których mowa w tych samych przepisach. 31      W części drugiej zarzutu skarżąca podnosi, że w każdym wypadku Komisja naruszyła art. 4 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006, nie przeprowadzając wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego 2024/1382, mimo że w rozporządzeniu tym nie ograniczono rozpatrywanego odstępstwa do skupisk trawy morskiej Posidonia, lecz zezwolono na połowy przy użyciu sieci typu „gangui” nad innymi skupiskami trawy morskiej. 1.      W przedmiocie części drugiej jedynego zarzutu, dotyczącej naruszenia art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006 32      Na poparcie części pierwszej jedynego zarzutu skarżąca podnosi dwa zarzuty szczegółowe, z których pierwszy dotyczy, tytułem głównym, naruszenia prawa wynikającego z błędnej wykładni art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006, a drugi, tytułem ewentualnym, oczywistego błędu w ocenie w świetle art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 tego rozporządzenia. a)      W przedmiocie zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia prawa z powodu błędnej wykładni art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006 33      Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem prawa. Po pierwsze, Komisja niesłusznie uznała, że art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 nie przewiduje zakazu połowów przy użyciu niektórych narzędzi ciągnionych, które pozwalają na aktywne poławianie gatunku docelowego, takich jak włoki i dragi (zwanych dalej „narzędziami ciągnionymi”), na całym obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000, specjalny obszar ochrony (Specially Protected Area, zwany dalej „SPA”) lub SPAMI w celu ochrony skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl). Po drugie, również z naruszeniem art. 4 ust. 5 tego samego rozporządzenia Komisja uznała, że odstępstwo od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej Posidonia jest możliwe na obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000, SPA lub SPAMI do celów ochrony tych skupisk. 1)      W przedmiocie zakresu zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 34      W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 nie stanowi zakazu niezależnego od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej, siedliskami korali i skupiskami krasnorostów (mäerl), przewidzianego w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 tego rozporządzenia. Wywiodła ona zatem z tego, że narzędzia ciągnione są zakazane nad tymi siedliskami, gdy występują one na obszarach chronionych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI, ale nie na całym terytorium tych obszarów. 35      Skarżąca kwestionuje to twierdzenie i uważa, że art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 stanowi szczególny i dodatkowy środek oznaczający, że połowy przy użyciu narzędzi ciągnionych są zakazane na całości obszarów chronionych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI, a nie tylko nad siedliskami, o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 tego rozporządzenia. Jej zdaniem każda inna wykładnia pozbawiłaby skuteczności (effet utile) art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, czyniąc go zbędnym z uwagi na art. 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, który ustanawia ogólny zakaz połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad łąkami podwodnymi utworzonymi przez Posidonia, siedliskami korali i skupiskami krasnorostów (mäerl). 36      Skarżąca kwestionuje także wniosek, zgodnie z którym art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 miał zastosowanie jedynie do czasu sporządzenia map siedlisk chronionych na poziomie państw członkowskich. Z jednej strony bowiem wspomniany artykuł nie zawiera żadnego ograniczenia w czasie ani nie ma żadnego związku ze sporządzeniem map siedlisk podlegających ochronie, podczas gdy jest to przewidziane w art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1967/2006. Z drugiej strony zastosowanie art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1967/2006 było natychmiastowe, a zatem nie było uzależnione od sporządzenia takich map. 37      Zdaniem skarżącej proponowana przez nią wykładnia jest, po pierwsze, jedyną zgodną z art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE, a po drugie, jedyną możliwą wykładnią w świetle wymogów ochrony związanych ze statusem SPA i SPAMI, które są przewidziane w Protokole dotyczącym obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim, a także wymogów wynikających ze statusu obszaru Natura 2000 i które są przewidziane w dyrektywie siedliskowej. Ponadto Dyrekcja Generalna Komisji (DG) ds. Środowiska sama przyznała, że połowy przy użyciu narzędzi ciągnionych nie mogą być dozwolone na obszarach Natura 2000. 38      Komisja i Republika Francuska kwestionują argumentację skarżącej. 39      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi. Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że ustalenie znaczenia i zakresu pojęć, których definicji prawo Unii nie zawiera i nie odsyła do prawa państw członkowskich, powinno być dokonywane zgodnie z ich zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym, z uwzględnieniem kontekstu, w którym są użyte, i celów uregulowania, którego są częścią (zob. wyrok z dnia 12 lutego 2026 r., Stichting Koskea, C‑490/24, EU:C:2026:89, pkt 23, 24 i przytoczone tam orzecznictwo). 40      W niniejszym przypadku w pierwszej kolejności z wykładni literalnej art. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, którego treść została przytoczona w pkt 4 powyżej, wynika, że przepis ten ustanawia w ust. 1 akapit pierwszy zasadę zakazu używania narzędzi ciągnionych, wśród których znajduje się włok, „nad” skupiskami trawy morskiej, w szczególności skupisk trawy morskiej Posidonia. Ów art. 4 ust. 2 przewiduje zasadniczo zakaz używania tych samych narzędzi ciągnionych „nad” siedliskami korali i skupiskami krasnorostów (mäerl). 41      W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 11–13 rozporządzenia nr 1967/2006 wszystkie trzy pojęcia: skupiska trawy morskiej, siedliska koralowców i skupiska krasnorostów (mäerl) są zdefiniowane jako „obszar[y], na który[ch] dno morskie charakteryzuje się dominującą obecnością” zasadniczo tych typów siedlisk lub na których one „istniał[y]” i w odniesieniu do których „zachodzi potrzeba [ich] odtworzenia”. 42      W związku z tym, biorąc pod uwagę zwyczajowe znaczenie przysłówka „nad” w języku potocznym, należy stwierdzić, że wykładnia literalna art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 rozporządzenia nr 1967/2006 wyklucza, aby zakaz połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych, prowadzonych nad dnem morskim charakteryzującym się dominującą obecnością skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl) lub nad dnem morskim na obszarach, na których istniały te siedliska i w odniesieniu do których zachodzi potrzeba ich odtworzenia, został rozszerzony na prowadzenie takich połowów nad innymi dnami morskimi. 43      Wykładnię tę potwierdzają różne wersje językowe art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 rozporządzenia nr 1967/2006, w których użyto przysłówka o takim samym zakresie, na wzór wersji angielskiej (above), niemieckiej (über), włoskiej (su), hiszpańskiej (por encima) lub rumuńskiej (deasupra). 44      Co się tyczy art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, stanowi on, że zakaz ustanowiony w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 tego rozporządzenia stosuje się do wszystkich obszarów Natura 2000, jak również do SPA i SPAMI wyznaczonych w celu ochrony „tych siedlisk”. 45      W tym względzie należy stwierdzić – podobnie jak czynią to Komisja i Republika Francuska – że brzmienie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 świadczy o dokonanym przez prawodawcę Unii wyborze polegającym na wyraźnym odesłaniu do „zakaz[u] ustanowion[ego] w ust. 1 akapit pierwszy i w ust. 2”, to znaczy do zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad dnem morskim charakteryzującym się dominującą obecnością skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl), wskazując, że zakaz ten stosuje się do wszystkich obszarów Natura 2000, wszystkich SPA i SPAMI wyznaczonych w celu ochrony tych siedlisk. 46      Mając na uwadze to wyraźne odesłanie, w świetle wykładni literalnej art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 należy zatem uznać, że przewiduje on zakaz połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej, siedliskami korali lub skupiskami krasnorostów (mäerl) występującymi na obszarach chronionych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI, które mają na celu ochronę tych siedlisk, a nie na całym terytorium tych obszarów. 47      W drugiej kolejności, co się tyczy wykładni kontekstualnej, należy stwierdzić, że w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 prawodawca Unii wyraźnie przewidział, iż zakaz ustanowiony w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 tego rozporządzenia ma zastosowanie do obszarów Natura 2000, SPA i SPAMI obszarów morskich i obszarów specjalnej ochrony środowiska „[o]d daty wejścia w życie” owego rozporządzenia. 48      W tym względzie, jak zasadniczo wyjaśniła Komisja w zaskarżonej decyzji, sformułowanie to należy odczytywać w świetle art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1967/2006, zgodnie z którym „[p]aństwa członkowskie podejmują odpowiednie działania mające zapewnić gromadzenie informacji naukowych z zamiarem określania siedlisk podlegających ochronie zgodnie z niniejszym artykułem”, co oznacza zatem siłą rzeczy, że wspomniane siedliska muszą zostać zlokalizowane w celu sporządzenia ich map. Tak więc łączna lektura art. 4 ust. 4 i 6 rozporządzenia nr 1967/2006 pozwala zrozumieć, że od momentu wejścia w życie rozporządzenia nr 1967/2006 praktyka obejmująca stosowanie narzędzi ciągnionych była zakazana nad skupiskami trawy morskiej, siedliskami korali lub skupiskami krasnorostów (mäerl) na obszarach, które zostały już wyznaczone jako obszary Natura 2000, jako SPA lub jako SPAMI w celu ochrony tych trzech typów siedlisk, nawet jeśli siedliska te nie były jeszcze w tym dniu objęte mapą na podstawie art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia. 49      Taka ocena znajduje potwierdzenie w okoliczności, że wyznaczenie obszarów jako obszarów Natura 2000, SPA lub SPAMI w celu ochrony skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl) wiązało się z tym, że już w chwili wejścia w życie rozporządzenia nr 1967/2006 można było zidentyfikować miejsca, w których znajdowały się takie siedliska, co niekoniecznie miało miejsce w przypadku tych samych siedlisk, gdy znajdowały się one poza takimi obszarami chronionymi. 50      W tym względzie, w brzmieniu obowiązującym w chwili przyjęcia rozporządzenia nr 1967/2006, dyrektywa siedliskowa, która reguluje sieć Natura 2000, przewidywała już w art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze w odniesieniu do identyfikacji terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które mogą zostać włączone do takiej sieci, że „[n]a podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 1) oraz stosownych informacji naukowych każde państwo członkowskie proponuje wykaz terenów, wskazując […] typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I”. Zgodnie z pkt A lit. a) i b) załącznika III do wspomnianej dyrektywy ocena dokonana przez państwa członkowskie powinna uwzględniać stopień reprezentatywności typu siedliska przyrodniczego na danym terenie, a także „[o]bszar terenu obejmujący typ siedliska przyrodniczego w stosunku do całkowitej powierzchni obejmującej [ten] typ siedliska przyrodniczego w obrębie terytorium państwa”. W chwili przyjęcia rozporządzenia nr 1967/2006 załącznik ten został wdrożony decyzją Komisji 97/266/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. w sprawie formularza zawierającego informacje o terenach proponowanych jako tereny Natura 2000 (Dz.U. 1997, L 107, s. 1), której pkt 3.1 wymagał przedstawienia typów siedlisk występujących na danym obszarze oraz procentowego udziału, jaki stanowią one w powierzchni tego obszaru. 51      W związku z tym wyznaczenie obszaru jako obszaru Natura 2000 w celu ochrony jednego z siedlisk wymienionych w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 rozporządzenia nr 1967/2006 wymagało siłą rzeczy, by w chwili przyjęcia tego rozporządzenia możliwe było zlokalizowanie takich siedlisk. 52      Podobnie postanowienia Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim potwierdzają, że wyznaczenie obszaru morskiego jako SPA lub SPAMI oznacza również możliwość zlokalizowania znajdujących się na nim siedlisk chronionych. Po pierwsze, co się tyczy SPA, art. 7 ust. 1 tego protokołu wymaga przyjęcia środków w zakresie planowania, zarządzania i kontroli SPA, co zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. b) tego protokołu powinno obejmować „stałe monitorowanie procesów ekologicznych, siedlisk, dynamiki populacji, krajobrazów, jak również wpływu działalności człowieka”. Po drugie, jeśli chodzi o SPAMI, art. 9 ust. 3 rzeczonego protokołu przewiduje, że „[s]trony wnioskujące o włączenie obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego do wykazu dostarczą Centrum [Działań Regionalnych dla SPA] wstępny raport zawierający informacje na temat usytuowania geograficznego obszaru, jego cech fizycznych i ekologicznych, jego stanu prawnego, planów zarządzania nim i środków realizacji tych planów, jak również oświadczenie uzasadniające jego znaczenie dla rejonu Morza Śródziemnego”. 53      Z wykładni literalnej art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, która znajduje potwierdzenie w jego wykładni kontekstualnej, wynika, że przepis ten nie przewiduje zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych na całym terytorium obszarów chronionych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI w celu ochrony skupisk traw morskich, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl), lecz wyłącznie nad tymi siedliskami. 54      W trzeciej kolejności, co się tyczy wykładni celowościowej art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, należy stwierdzić, że rozporządzenie to ma na celu zarządzanie połowami śródziemnomorskimi i że prawodawca Unii włączył do niego, do celów zarządzania tymi połowami, wymogi dotyczące wysokiego poziomu ochrony środowiska zgodnie z postanowieniami art. 11 i 191 TFUE. W tym względzie w motywie 5 przedmiotowego rozporządzenia wskazano, że „Wspólnota zdecydowała o stosowaniu ostrożnego podejścia w przyjmowaniu środków mających na celu ochronę i zachowanie żywych zasobów wodnych i ekosystemów morskich oraz zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji”. To właśnie w świetle takich wymogów prawodawca Unii ustanowił w art. 4 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia zasadę zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej, siedliskami korali lub skupiskami krasnorostów (mäerl), co obejmuje również obszary, na których istniały te siedliska i w odniesieniu do których podjęto środki w celu ich odtworzenia (zob. pkt 41 powyżej). 55      Z brzmienia motywu 4 rozporządzenia nr 1967/2006 wynika również, że rozporządzenie to ma na celu ustanowienie szczególnych ram zarządzania ze względu na „[b]iologiczny, społeczny i gospodarczy charakter łowisk Morza Śródziemnego”. Podobnie zgodnie z motywem 18 tego rozporządzenia „[c]zęść strefy przybrzeżnej należy zarezerwować dla selektywnych narzędzi połowowych stosowanych przez rybaków małej floty, aby chronić obszary wylęgu i wrażliwe siedliska oraz wspierać społeczną równowagę rybołówstwa na Morzu Śródziemnym”. 56      Wynika z tego, że przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia nr 1967/2006 należy również wziąć pod uwagę – w sposób zrównoważony – względy społeczne i gospodarcze wraz ze względami środowiskowymi. 57      W tych okolicznościach, po pierwsze, ochrona wrażliwych siedlisk, o których mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, nie może wykluczać praktyki obejmującej stosowanie narzędzi ciągnionych, w szczególności przez rybaków zajmujących się rybołówstwem rzemieślniczym, na obszarze chronionym jako obszar Natura 2000, SPA lub SPAMI, z wyjątkiem tych części tych obszarów, które obejmują takie siedliska lub są przedmiotem środków mających na celu ich odtworzenie. 58      Po drugie, taka wykładnia jest zgodna z postanowieniami art. 11 i 191 TFUE, których wymogi zostały uwzględnione przez prawodawcę Unii (zob. pkt 54 powyżej), wbrew temu, co twierdzi skarżąca. Ponadto skarżąca ograniczyła się do przytoczenia tekstu tych przepisów prawa pierwotnego, nie wyjaśniając, dlaczego prowadzą one do dokonania wykładni art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 w taki sposób, że zakaz połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych zostaje rozszerzony na całe terytorium obszarów wyznaczonych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI. 59      Z całości powyższych rozważań wynika, że w zaskarżonej decyzji Komisja słusznie uznała, iż art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 nie należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on zakaz stosowania narzędzi ciągnionych na całości obszaru wyznaczonego jako obszar Natura 2000, SPA lub SPAMI w celu ochrony skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl). 60      Powyższego wniosku nie są w stanie podważyć pozostałe argumenty skarżącej. 61      Po pierwsze, skarżąca podnosi, że broniona przez nią wykładnia art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 jest jedyną wykładnią zgodną z przepisami art. 6 dyrektywy siedliskowej regulującymi ochronę obszarów Natura 2000. Utrzymuje ona w istocie, że dyrektywa ta pozwala na wyrażenie zgody na działalność człowieka na obszarze Natura 2000 tylko wtedy, gdy jest pewne, że nie stwarza ona ryzyka wywarcia niekorzystnego wpływu na chronione siedlisko i że nie może tak być w przypadku połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych na obszarach Natura 2000 wyznaczonych w szczególności w celu ochrony skupisk trawy morskiej Posidonia. 62      W tym względzie art. 6 ust. 2–4 dyrektywy siedliskowej stanowi, co następuje: „2.      Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone takie obszary, o ile to niepokojenie może mieć znaczenie w stosunku do celów niniejszej dyrektywy. 3.      Każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na nie w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. W świetle wniosków wynikających z tej oceny oraz bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 właściwe władze krajowe wyrażają zgodę na ten plan lub przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na dany teren oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii całego społeczeństwa. 4.      Jeśli pomimo negatywnej oceny skutków dla danego terenu oraz braku rozwiązań alternatywnych, plan lub przedsięwzięcie musi jednak zostać zrealizowane z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, w tym interesów mających charakter społeczny lub gospodarczy, państwo członkowskie stosuje wszelkie środki kompensujące konieczne do zapewnienia ochrony ogólnej spójności Natury 2000. O przyjętych środkach kompensujących państwo członkowskie informuje Komisję. Jeżeli dany teren obejmuje typ siedliska przyrodniczego i/lub jest zamieszkany przez gatunek o znaczeniu priorytetowym, jedyne względy, na które można się powołać, to względy odnoszące się do zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa publicznego, korzystnych skutków o podstawowym znaczeniu dla środowiska lub, po wyrażeniu opinii przez Komisję, innych powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego”. 63      I tak, z art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej wynika przede wszystkim, że to do państw członkowskich należy ocena wpływu działalności człowieka w obrębie obszaru Natura 2000 oraz, w stosownym przypadku, w ramach przysługującego im zakresu uznania – zakazanie takiej działalności, w przypadku gdyby mogła ona spowodować pogorszenie stanu chronionych siedlisk na tym obszarze. Chodzi tu o ogólny obowiązek ochrony mający na celu podejmowanie odpowiednich działań ochronnych, aby unikać pogorszenia stanu siedlisk oraz niepokojenia gatunków mogącego mieć poważne skutki w świetle celów dyrektywy siedliskowej (zob. wyrok z dnia 14 stycznia 2016 r., Grüne Liga Sachsen i in., C‑399/14, EU:C:2016:10, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). O ile przepis ten ustanawia ogólny obowiązek podjęcia odpowiednich działań ochronnych w celu uniknięcia w szczególności pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych, o tyle nie przewiduje on konkretnych środków, które państwa członkowskie byłyby zobowiązane przyjąć, pozostawiając im zatem zakres uznania przy jego stosowaniu [zob. wyrok z dnia 14 listopada 2024 r., Komisja/Niemcy (Pogorszenie stanu łąk kośnych), C‑47/23, EU:C:2024:954, pkt 92 i przytoczone tam orzecznictwo]. 64      Następnie art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej ustanawia procedurę oceny, która za pomocą wstępnego badania ma zapewnić, aby zgody na realizację planu lub przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu ani konieczne do zagospodarowania terenu, ale które mogą w istotny sposób na niego oddziaływać, udzielano jedynie wówczas, gdy ten plan lub przedsięwzięcie nie wpłynie niekorzystnie na integralność tego terenu (zob. wyrok z dnia 11 kwietnia 2013 r., Sweetman i in., C‑258/11, EU:C:2013:220, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). 65      Wreszcie art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej przewiduje możliwość, że przedsięwzięcie lub plan muszą zostać zrealizowane z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, pomimo negatywnej oceny skutków dla danego terenu przewidzianej w art. 6 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy oraz w braku rozwiązań alternatywnych. 66      Wynika z tego, że art. 6 dyrektywy siedliskowej, który jest skierowany do państw członkowskich, nie nakłada na nie obowiązku zakazania co do zasady wszelkiej działalności człowieka w obrębie obszaru Natura 2000, lecz że uzależnia on zawsze taką działalność zasadniczo od konieczności wykazania, że nie zagraża ona w istotny sposób celom ochrony siedlisk, które obszar ten ma chronić, przy czym państwa mogą w pewnych przypadkach, nawet w przypadku występowania takiego ryzyka, utrzymać wspomnianą działalność. 67      W konsekwencji nie można uznać, że art. 6 dyrektywy siedliskowej oznacza, iż art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on bezwzględnie stosowaniu narzędzi ciągnionych na całym obszarze Natura 2000 wyznaczonym w celu ochrony skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl), w tym na tych częściach takiego obszaru, na których te siedliska nie występują. Ponadto w niniejszej sprawie z akt sprawy wynika, że władze francuskie przeprowadziły „analizę ryzyka związanego z działalnością połowową” na terenie „Rade d’Hyères”, w wyniku której to analizy stwierdziły, że ryzyko, iż połowy przy użyciu sieci typu „gangui” naruszą cele ochrony skupisk trawy morskiej Posidonia, jest umiarkowane i nieistotne, jak wskazała Komisja w motywie 7 rozporządzenia wykonawczego 2024/1382. 68      Ponadto, jak wyjaśniła Komisja w motywie 25 rozporządzenia wykonawczego 2024/1382, „[…] rozporządzenie [to] pozostaje bez uszczerbku dla [jej] stanowiska […] dotyczącego zgodności działalności objętej tym odstępstwem z innymi przepisami UE, w szczególności z dyrektywą [siedliskową]”. Jeżeli bowiem zgodnie z obowiązkami ciążącymi na nim na podstawie dyrektywy siedliskowej państwo członkowskie dojdzie w danym wypadku do wniosku, że urządzenia ciągnione na obszarach wyznaczonych jako obszary Natura 2000 dla ochrony trzech rozpatrywanych siedlisk mogą w istotny sposób naruszyć cele ochrony tych siedlisk, to do niego będzie należało podjęcie niezbędnych środków w celu uregulowania, a nawet zakazania takiej działalności, niezależnie od wszelkich środków podjętych na podstawie rozporządzenia nr 1967/2006. 69      Należy zatem oddalić argumentację skarżącej dotyczącą dyrektywy siedliskowej. 70      Po drugie, ten sam wniosek odnosi się do argumentacji skarżącej opartej na Protokole dotyczącym obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim. 71      Prawdą jest, jak podkreśla skarżąca, że art. 6 lit. h) i art. 8 ust. 3 lit. b) tego protokołu nakazują w istocie umawiającym się stronom, które są stronami Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, podpisanej w Barcelonie w dniu 16 lutego 1976 r. (Dz.U. 1977, L 240, s. 3), aby nie zezwalały na działalność mogącą wywrzeć negatywny wpływ na zasoby, których ochrona jest celem statusu SPA lub SPAMI, które obejmują w szczególności trawę morską Posidonia. Z jednej strony, z tych przepisów nie wynika jednak, że praktykę obejmującą stosowanie narzędzi ciągnionych na obszarach SPA lub SPAMI, które nie obejmują takich zasobów, należy uznać za szkodliwą dla tych obszarów. Z drugiej strony, reguła ustanowiona w tych przepisach nie jest bezwzględna, gdyż art. 18 ust. 1 tego protokołu przewiduje, że „[f]ormułując środki ochrony, strony wezmą pod uwagę tradycyjną działalność w zakresie zdobywania środków utrzymania i działalność kulturalną lokalnej ludności [oraz w] celu spełnienia takich potrzeb udzielą niezbędnych wyłączeń”. 72      Tak więc z Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim nie można wywieść, że połowy przy użyciu narzędzi ciągnionych na obszarach SPA lub SPAMI są, w każdych okolicznościach i na całości dna morskiego takiego obszaru, działalnością koniecznie uznawaną za mogącą wywierać negatywny wpływ na zasoby, których ochronę ma na celu wyznaczenie tych obszarów jako takich. 73      Po trzecie, skarżąca twierdzi, że sama DG ds. Środowiska utrzymywała, iż połowy przy użyciu narzędzi ciągnionych powinny być zakazane na obszarach Natura 2000, w ramach posiedzenia Komisji ds. Rybołówstwa Parlamentu Europejskiego w dniu 1 marca 2023 r. oraz we wspólnym piśmie z DG ds. Gospodarki Morskiej skierowanym do Królestwa Hiszpanii w 2011 r. 74      Jednakże, z jednej strony, w odniesieniu do publicznego zabrania głosu przez przedstawicielkę DG ds. Środowiska w dniu 1 marca 2023 r. należy zauważyć, że nie polegało ono na analizie zgodności z prawem połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych na obszarach Natura 2000 w świetle rozporządzenia nr 1967/2006 ani, szerzej, prawa obowiązującego w tym dniu. Wspomniane zabranie głosu wpisywało się bowiem w ramy dyskusji z członkami Komisji ds. Rybołówstwa Parlamentu na temat środków, które nie zostały jeszcze przyjęte i były jedynie planowane przez Komisję w jej komunikacie do Parlamentu, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 21 lutego 2023 r., zatytułowanym „Plan działania UE: ochrona i odbudowa ekosystemów morskich w celu zapewnienia zrównoważonego i odpornego rybołówstwa” [COM(2023) 102 final]. W szczególności fragment podkreślony przez skarżącą dotyczył wskazanego we wspomnianym komunikacie celu w postaci stopniowego zakazu połowów dennych na chronionych obszarach morskich do 2030 r. 75      Z drugiej strony treść pisma skierowanego wspólnie przez DG ds. Środowiska i DG ds. Gospodarki Morskiej do Królestwa Hiszpanii w 2011 r. nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem zajętym przez Komisję w zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z tym pismem „[n]a obszarze Natura 2000, który nie został wyznaczony wyłącznie do ochrony tych siedlisk, zakazy ustanowione w art. 4 ust. 1 i 2 [rozporządzenia nr 1967/2006] mają zastosowanie do dna morskiego, na którym występują dane siedliska (lub do dna morskiego, na którym takie siedliska istniały i gdzie zachodzi potrzeba podjęcia środków ich odtworzenia), a nie do całego dna morskiego występującego na tym obszarze Natura 2000”. Komisja wskazała zatem wyraźnie, że art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 nie może co do zasady stanowić podstawy zakazu stosowania narzędzi ciągnionych na całym terytorium obszaru chronionego jako obszar Natura 2000. 76      Prawdą jest, że w tym samym piśmie doprecyzowano, iż „w niektórych przypadkach i okolicznościach, jak w przypadku obszarów wyznaczonych wyłącznie do celów ochrony odnośnych siedlisk, skuteczna ochrona siedlisk wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia [nr 1967/2006] może wymagać zakazu metod połowów [przy użyciu narzędzi ciągnionych] na wszystkich dnach morskich występujących na obszarze Natura 2000”. Jednakże, jak utrzymuje Komisja, takie doprecyzowanie można wytłumaczyć okolicznością, że obszar Natura 2000, którego jedynym celem jest ochrona jednego lub większej liczby siedlisk, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1967/2006, składa się – ściśle rzecz biorąc – w całości z dna morskiego pokrytego takimi siedliskami lub z dna przeznaczonego do ich odtworzenia, nad którymi praktyka obejmująca stosowanie narzędzi ciągnionych jest zatem zakazana na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1967/2006, do którego odsyła art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia. 77      W konsekwencji – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – Komisja nie utrzymywała, że art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 przewiduje zakaz stosowania narzędzi ciągnionych na całości morskich obszarów chronionych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI, przy czym należy w każdym razie przypomnieć, że to do sądu Unii, a nie do Komisji należy wyłączna kompetencja do dokonywania wykładni prawa Unii [zob. podobnie opinia 1/17 (Umowa CETA UE–Kanada) z dnia 30 kwietnia 2019 r., EU:C:2019:341, pkt 111 i przytoczone tam orzecznictwo]. 78      Po czwarte, w replice skarżąca utrzymuje, że ochrona przyznana w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 powinna rozciągać się na cały obszar wyznaczony jako obszar Natura 2000, SPA lub SPAMI do celów ochrony siedliska, o którym mowa w tym przepisie, ponieważ takie wyznaczenie oznacza, że obszar ten wiąże się nie tylko z występowaniem tego siedliska, ale również z warunkami niezbędnymi do jego odtworzenia, ponownego zasiedlenia i rozwoju. 79      Argument taki należy jednak oddalić, bez konieczności orzekania w przedmiocie jego dopuszczalności, kwestionowanej przez Komisję ze względu na to, że nie został on przedstawiony we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. 80      Rozporządzenie nr 1967/2006 definiuje bowiem siedliska, o których mowa w jego art. 4, jako obejmujące zarówno obszary, na których rzeczywiście występują one w sposób dominujący, jak i obszary, na których one „istniał[y]” oraz w odniesieniu do których „zachodzi potrzeba [ich] odtworzenia” (zob. pkt 41 powyżej). W związku z tym wykładnia, zgodnie z którą art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 nie ma zastosowania do całości obszarów chronionych jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI, nie pomija celów związanych z odtworzeniem, rozwojem lub ponownym zasiedleniem skupisk trawy morskiej, siedlisk korali lub skupisk krasnorostów (mäerl), ponieważ sektory zidentyfikowane w celu ich odtworzenia są objęte zakazem stosowania narzędzi ciągnionych. 81      W świetle powyższego należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on szczególny zakaz, szerszy niż zakazy przewidziane w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 tego rozporządzenia. 82      Należy zatem zbadać argumentację skarżącej dotyczącą niemożliwości przyznania na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 odstępstwa od zakazu stosowania narzędzi ciągnionych na obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000, SPA lub SPAMI w celu ochrony skupisk trawy morskiej Posidonia. 2)      W przedmiocie możliwości stosowania art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 w odniesieniu do obszaru Natura 2000, SPA lub SPAMI wyznaczonych do celów ochrony skupisk trawy morskiej Posidonia 83      W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 pozwala na odstępstwo od zakazu stosowania narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej Posidonia także wtedy, gdy znajdują się one na obszarach Natura 2000, SPA lub SPAMI, o których mowa w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia, pod warunkiem że praktyka ta jest stosowana w ramach łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i nie szkodzi temu siedlisku. 84      Skarżąca kwestionuje tę ocenę i podnosi, że art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 pozwala jedynie na odstępstwo od zakazu ustanowionego w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, do którego on wyraźnie odsyła, lecz nie od zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 4 owego rozporządzenia, do którego on nie odsyła. Skarżąca dodaje, że każda inna wykładnia byłaby sprzeczna z ochroną obszarów Natura 2000 zagwarantowaną w art. 6 dyrektywy siedliskowej, którego ust. 4 akapit drugi wyklucza, aby względy ekonomiczne pozwalały na prowadzenie działalności człowieka mogącej szkodzić siedliskom przyrodniczym uznanym za priorytetowe na podstawie tej dyrektywy, do których zalicza się trawa morska Posidonia. I tak, zdaniem skarżącej, art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że nie pozwala on na przyznanie rozpatrywanego odstępstwa, ponieważ ma ono zastosowanie do obszaru Natura 2000 „Rade Hyères”, który ma na celu ochronę skupisk trawy morskiej Posidonia. 85      Komisja i Republika Francuska kwestionują argumentację skarżącej. 86      Zgodnie z art. 4 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1967/2006 „[n]a zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy połowy prowadzone tradycyjnie na skupiskach trawy morskiej Posidonia przez statki o łącznej długości mniejszej lub równej 12 m oraz mocy silnika mniejszej lub równej 85 kW z użyciem dennych sieci ciągnionych mogą być dozwolone przez Komisję”, z zastrzeżeniem spełnienia trzech warunków: po pierwsze, by „działania połowowe, których to dotyczy, podlega[ły] zasadom ustalonym w planie zarządzania przewidzianym w art. 19 [tego] rozporządzenia”, po drugie, by „działania połowowe, których to dotyczy, obejm[owały] niewięcej niż 33 % obszaru pokrytego skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia oceanica w granicach obszaru objętego planem zarządzania”, a po trzecie, by „działania połowowe, których to dotyczy, obejm[owały] niewięcej niż 10 % skupisk trawy morskiej na wodach terytorialnych państwa członkowskiego, którego to dotyczy”. 87      Prawdą jest – jak podkreśla skarżąca – że art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 odsyła wyłącznie do art. 4 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia, a nie do jego art. 4 ust. 4. 88      Należy jednak stwierdzić, że sam art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006 odsyła do art. 4 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia. Tak więc – jak podkreśliła w istocie Komisja w pkt 8 zaskarżonej decyzji – nie chodzi o dwa odrębne zakazy, w związku z czym, gdy art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 przewiduje możliwość odstępstwa od art. 4 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia, pociąga to za sobą również możliwość przyznania takiego odstępstwa wtedy, gdy rozpatrywane siedliska, czyli skupiska trawy morskiej Posidonia, znajdują się na obszarze wyznaczonym do celów ich ochrony jako obszary Natura 2000, SPA lub SPAMI. 89      Po pierwsze, ta literalna wykładnia znajduje potwierdzenie w dokonanym przez prawodawcę Unii wyborze co do umieszczenia odstępstwa od zakazu stosowania narzędzi ciągnionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006, czyli po art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia, dotyczącym ustanowienia tego zakazu na obszarach Natura 2000, SPA lub SPAMI. 90      Po drugie, jak wynika z analizy zakresu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1967/2006, przepis ten nie stanowi niezależnego zakazu w stosunku do zakazu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia. W szczególności, jeśli chodzi o argumenty skarżącej dotyczące ochrony wynikającej ze statusu obszaru Natura 2000, należy podkreślić, że z tych samych powodów co te, które zostały wymienione w pkt 68 powyżej, w stosownym przypadku, jeżeli państwo członkowskie dojdzie do wniosku, iż działalność połowowa przy użyciu narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej Posidonia na obszarze Natura 2000 wyznaczonym do ochrony tego siedliska może wpłynąć negatywnie na taką ochronę, zgodnie z dyrektywą siedliskową może być ono zobowiązane do niewyrażenia zgody na taką działalność, nawet jeśli korzysta ona z odstępstwa na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006. 91      Jak wyjaśniła Republika Francuska na rozprawie, rozpatrywane odstępstwo nie stanowi ogólnego zezwolenia na prowadzenie połowów przy użyciu sieci typu „gangui” na obszarze „Rade Hyères”, a upoważnienia są wydawane indywidualnie statkom. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 5 akapit pierwszy ppkt (i) rozporządzenia nr 1967/2006 odstępstwo to jest uregulowane w planie zarządzania sporządzonym zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia, którego ust. 6 zobowiązuje do przewidzenia „wydawani[a] specjalnych zezwoleń połowowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1627/94”. W tym względzie zgodnie z art. 123 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1) w związku z załącznikiem II do tego rozporządzenia – odesłania uczynione do rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych (Dz.U. 1994, L 171, s. 7) traktuje się jako odesłania do art. 7 rozporządzenia nr 1224/2009, zatytułowanego „Upoważnienie do połowów”. Otóż zgodnie z art. 4 pkt 10 rozporządzenia nr 1224/2009 upoważnienie do połowów zostaje „wydane unijnemu statkowi rybackiemu w uzupełnieniu jego licencji połowowej [i] upoważni[a go] do prowadzenia określonej działalności połowowej w danym okresie, na danym obszarze lub w odniesieniu do danego łowiska przy spełnieniu warunków szczegółowych”. 92      W związku z tym, w przypadku gdyby wydanie statkowi upoważnienia do połowów naruszało przepisy dyrektywy siedliskowej, to władze francuskie byłyby zobowiązane zaniechać wydania takiego upoważnienia mimo istnienia rozpatrywanego odstępstwa. 93      Ponadto możliwość przyznania odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1967/2006 na obszarze Natura 2000 znajduje również potwierdzenie w ograniczającym i kumulatywnym charakterze przesłanek ustanowionych w art. 4 ust. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem takie odstępstwo może prowadzić do zezwolenia na stosowanie narzędzi ciągnionych jedynie wtedy, gdy są one stosowane, po pierwsze, w sposób tradycyjny, po drugie, nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, a zatem z wyłączeniem innych skupisk trawy morskiej, po trzecie, przez statki, do których stosuje się podwójne ograniczenie odnoszące się do długości i mocy, a po czwarte, na obszarach ograniczonych do maksymalnie 33 % obszaru pokrytego skupiskami trawy morskiej Posidonia w granicach obszaru objętego planem zarządzania i do maksymalnie 10 % skupisk trawy morskiej na wodach terytorialnych danego państwa członkowskiego. Podobnie art. 4 ust. 5 akapity czwarty i piąty rozporządzenia nr 1967/2006 przewiduje, odpowiednio, niemożność ponownego wydania zezwolenia na działalność połowową dozwoloną na podstawie tego samego odstępstwa, w przypadku gdy dany statek zostaje wycofany z floty przy użyciu funduszy publicznych, oraz obowiązek sporządzenia przez zainteresowane państwa członkowskie planu monitorowania i przedstawiania co trzy lata sprawozdania na temat stanu skupisk trawy morskiej Posidonia objętych tym samym odstępstwem. 94      Z tych wszystkich powodów należy dojść do wniosku, że Komisja słusznie uznała, iż możliwość przyznania odstępstwa, na mocy którego było dozwolone stosowanie narzędzi ciągnionych przez niektóre statki nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, istniała na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 niezależnie od tego, czy skupiska te znajdują się na obszarze Natura 2000, SPA lub SPAMI, czy też nie. 95      Podkreślona przez skarżącą okoliczność, że skupiska trawy morskiej Posidonia stanowią „siedlisko o znaczeniu priorytetowym” w rozumieniu dyrektywy siedliskowej i tym samym korzystają ze wzmocnionej ochrony na podstawie art. 6 ust. 4 akapit drugi tej dyrektywy, nie oznacza, iż nie jest możliwe przyznanie odstępstwa od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 w odniesieniu do takich skupisk znajdujących się na obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000 w celu ich ochrony. 96      W tym względzie, jak wskazano w pkt 64 i 65 powyżej, art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy w przewidzianej w art. 6 ust. 3 tej dyrektywy ocenie skutków planu lub przedsięwzięcia dla obszaru Natura 2000 stwierdzono istnienie ryzyka, że ten plan lub to przedsięwzięcie wpłyną niekorzystnie na integralność tego terenu, czego ocena należy do władz krajowych państw członkowskich, zaś w stosownym przypadku pod kontrolą Komisji. 97      Nie można zatem uznać, że art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej oznacza, iż art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 w każdym wypadku stoi na przeszkodzie przyznaniu odstępstwa od zakazu stosowania narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej Posidonia znajdującymi się na obszarze Natura 2000 wyznaczonym w celu ochrony tego siedliska. 98      Z powyższego wynika, że skarżąca nie zdołała wykazać, iż w zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła prawo w wyniku błędnej wykładni art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006. b)      W przedmiocie zarzutu szczegółowego dotyczącego oczywistego błędu w ocenie w świetle art. 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006 99      W pkt 14 zaskarżonej decyzji Komisja uznała w istocie, że rozpatrywane odstępstwo ma mieć zastosowanie wyłącznie do połowów przy użyciu sieci typu „gangui” prowadzonych nad łąkami podwodnymi utworzonymi przez Posidonia, a nie nad innymi chronionymi siedliskami na obszarze Natura 2000 w obrębie Rade d’Hyères. 100    Skarżąca utrzymuje, że postępując w ten sposób, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w świetle art. 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia nr 1967/2006. 101    W tym względzie skarżąca podnosi, że nawet przy założeniu, iż art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 pozwala na odstępstwo od ochrony przyznanej w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia, takie odstępstwo może być ograniczone jedynie do połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych prowadzonych nad łąkami podwodnymi utworzonymi przez Posidonia, z wyłączeniem innych rodzajów dna morskiego chronionych na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. W niniejszym przypadku, jako że Rade d’Hyères i park krajowy Port-Cros są wyznaczone, odpowiednio, jako obszar Natura 2000 i SPAMI w celu ochrony nie tylko łąk podwodnych utworzonych przez Posidonia, ale także, po pierwsze, piasków drobnych o dobrej segregacji, na których występują skupiska trawy morskiej Cymodocea nodosa, a po drugie, siedlisk koralowców, te dna morskie nie mogą być przedmiotem żadnego odstępstwa. 102    W replice skarżąca podnosi również, że siedliska wymienione w pkt 101 powyżej mogą nachodzić na siebie lub być ze sobą powiązane, a zatem niekoniecznie stanowią one odrębne obszary geograficzne. 103    Komisja i Republika Francuska kwestionują argumentację skarżącej. 104    W pierwszej kolejności należy uznać, że zgodnie z tym, co wynika z badania zarzucanego przez skarżącą naruszenia prawa, w sytuacji gdy dany obszar ma na celu ochronę – poza skupiskami trawy morskiej Posidonia – siedlisk koralowców, skupisk krasnorostów (mäerl) lub innych skupisk trawy morskiej, odstępstwo od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych pozostaje możliwe na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006, lecz będzie ono miało zastosowanie wyłącznie do narzędzi ciągnionych stosowanych w sposób tradycyjny nad skupiskami trawy morskiej Posidonia na tym obszarze (zob. pkt 93 powyżej). Innymi słowy – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – wspomniane odstępstwo nie może skutkować dopuszczeniem używania narzędzi ciągnionych nad skupiskami trawy morskiej innymi niż skupiska trawy morskiej Posidonia, takimi jak skupiska trawy morskiej Cymodocea nodosa, ani nad siedliskami koralowców. 105    W związku z tym w niniejszym przypadku, mimo że obszar „Rade d’Hyères” został wyznaczony jako obszar Natura 2000 w celu ochrony siedlisk innych niż skupiska trawy morskiej Posidonia, rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 nie może służyć za podstawę udzielenia na tym obszarze zezwolenia na prowadzenie połowów przy użyciu sieci typu „gangui” nad chronionymi siedliskami innymi niż skupiska trawy morskiej Posidonia. 106    W drugiej kolejności, jeśli chodzi o to, że siedliska chronione na obszarze „Rade d’Hyères” mogą być ze sobą powiązane lub nachodzić na siebie, prawdą jest, że w karcie opisu siedlisk zawartej w przedłożonym przez skarżącą dokumencie dotyczącym celów obszaru Natura 2000 „Rade d’Hyères” (zwanym dalej „dokumentem dotyczącym celów”) wspomniano, że „[n]a jej dolnej granicy łąka podwodna utworzona przez Posidonia może miejscami stykać się z siedliskiem koralowców” oraz że siedlisko koralowców znajduje się głównie w dolnej granicy łąki podwodnej utworzonej przez Posidonia, na głębokości kilkudziesięciu metrów, a nawet – jak podkreśla skarżąca w odniesieniu do obszaru od Cap de Brégançon do Pointe de l’Esquillette (Francja) – „w postaci małych bloków w obrębie łąki utworzonej przez Posidonia u wybrzeży Cap Blanc”. 107    Jednakże z akt sprawy wynika, że Komisja dysponowała danymi kartograficznymi dotyczącymi, po pierwsze, położenia skupisk trawy morskiej Posidonia i siedlisk koralowców na obszarze „Rade d’Hyères”, a po drugie, zasięgu przestrzennego połowów przy użyciu sieci typu „gangui” prowadzonych na tym samym obszarze w 2022 r., które pozwalają stwierdzić zasadniczo, że połowy przy użyciu sieci typu „gangui” koncentrowały się na obszarach, na których dno morskie charakteryzowało się dominującą obecnością Posidonia oraz brakiem siedlisk koralowców. 108    Wiarygodność informacji dotyczących położenia skupisk trawy morskiej Posidonia i siedlisk koralowców znajduje potwierdzenie w karcie opisu siedlisk zawartej w dokumencie dotyczącym celów, w której stwierdzono, że „można uznać, iż mapa obejmująca łąki podwodne utworzone przez Posidonia na obszarze Natura 2000 »Rade d’Hyères« jest dokładna”, a jeśli chodzi o siedliska koralowców, że „mapa tego siedliska została opracowana na podstawie danych bibliograficznych dotyczących obszaru wokół wysp […] oraz danych sonarowych dla pozostałej części obszaru Natura 2000, uzupełnionych o transekty nurkowe i punktowe nurkowania badawcze przeprowadzone w każdym sektorze”, oraz że „margines błędu dotyczący rozmieszczenia siedliska koralowców jest niewielki”. 109    Co więcej, w odpowiedzi na żądanie przedstawienia dokumentu w ramach środka organizacji postępowania przyjętego przez Sąd Republika Francuska przedłożyła szczegółowy atlas kartograficzny zawarty w dokumencie dotyczącym celów, z którego wynika, że siedliska koralowców są położone właśnie na obszarze „Rade d’Hyères”, także wtedy, gdy znajdują się one na środku skupiska trawy morskiej Posidonia. Ponadto z porównania mapy dotyczącej zasięgu przestrzennego połowów przy użyciu sieci typu „gangui” na obszarze „Rade d’Hyères” w 2022 r. ze szczegółowymi mapami tego samego atlasu, na których jest wskazany ślad połowowy, a mianowicie mapami nr 32.1– 32.3 i 32.7–32.10, wynika w istocie, że sektor objęty połowami przy użyciu sieci typu „gangui” nie dotyczył obszarów, w obrębie których na skupiskach trawy morskiej Posidonia występowały siedliska koralowców. 110    Wreszcie, jeśli chodzi o skupiska trawy morskiej Cymodocea nodosa, w odniesieniu do których skarżąca nie twierdzi wyraźnie, że skupiska te i skupiska trawy morskiej Posidonia nachodzą na siebie na obszarze „Rade d’Hyères”, wydaje się w każdym razie, że te dwa rodzaje skupisk są od siebie odróżniane. W części dotyczącej piasków drobnych o dobrej segregacji, na których występują skupiska trawy morskiej Cymodocea nodosa, w karcie opisu siedlisk zawartej w dokumencie dotyczącym celów wspomniano bowiem, że „[d]ane dotyczące rozmieszczenia tego siedliska są dokładne, ponieważ jest ono widoczne na zdjęciu lotniczym aż do jego dolnej granicy” oraz że „[w] wybranych punktach przeprowadzono weryfikację terenową na obszarach drobnych piasków, w szczególności w celu odróżnienia łąk podwodnych utworzonych przez Posidonia na podłożu piaszczystym od szczątków roślinnych lub łąk podwodnych utworzonych przez Cymodocea nodosa”. 111    W tych okolicznościach nie można uznać, że upoważnienie do połowów przy użyciu sieci typu „gangui” nad skupiskami trawy morskiej Posidonia na obszarze „Rade d’Hyères” oznaczało, że połowy te odbywają się również nad siedliskami koralowców lub łąkami podwodnymi utworzonymi przez Cymodocea nodosa położonymi na tym obszarze. 112    Z powyższego wynika, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, iż rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 nie narusza prawa ochrony środowiska, przyznając rozpatrywane odstępstwo na obszarze wyznaczonym jako obszar Natura 2000 w celu ochrony nie tylko skupisk trawy morskiej Posidonia, ale także skupisk trawy morskiej Cymodocea nodosa i siedlisk koralowców, przy czym należy przypomnieć, że wspomniane odstępstwo nie może skutkować zezwoleniem na połowy przy użyciu sieci typu „gangui” nad tymi dwoma ostatnimi siedliskami. 113    W świetle całości powyższych rozważań część pierwszą jedynego zarzutu należy oddalić. 2.      W przedmiocie części drugiej jedynego zarzutu, dotyczącej naruszenia art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 114    W zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 rozpatrywane odstępstwo ma zastosowanie wyłącznie do skupisk trawy morskiej Posidonia. W tym względzie zauważyła ona, po pierwsze, że w preambule wspomnianego rozporządzenia wykonawczego odwołano się do art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006, który pozwala na odstępstwo od zakazu połowów przy użyciu narzędzi ciągnionych wyłącznie nad takimi skupiskami, po drugie, że niektóre motywy tego rozporządzenia wykonawczego zawierają analizę warunków przewidzianych w tym przepisie i wymieniają wyłącznie łąki podwodne utworzone przez Posidonia, po trzecie, że francuski plan zarządzania, sprawozdanie z wykonania sporządzone przez władze francuskie dotyczące rozpatrywanego odstępstwa oraz sprawozdanie Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) odnosiły się wyłącznie do wspomnianych łąk podwodnych, a po czwarte, że rozporządzenie wykonawcze nr 586/2014 zawierało wyraźne odniesienie do tych samych łąk podwodnych. 115    Skarżąca kwestionuje tę ocenę i zarzuca Komisji, że nie przyznała w zaskarżonej decyzji, iż rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 jest niezgodne z prawem w zakresie, w jakim przewidywało ono w jego części normatywnej brak możliwości stosowania art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1967/2006 w całości. Jej zdaniem w świetle takiego brzmienia rozporządzenie wykonawcze 2024/1382 stanowiło przepis niewystarczająco jasny, pozwalający na stosowanie urządzeń ciągnionych nad wszystkimi skupiskami trawy morskiej, a nie tylko nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, i tym samym naruszało art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006. 116    Komisja i Republika Francuska kwestionują argumentację skarżącej. 117    Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, po pierwsze, rozporządzenie wykonawcze należy, o ile to możliwe, interpretować zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego (zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2021 r., Natumi, C‑815/19, EU:C:2021:336, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika również, że część normatywna aktu prawnego Unii jest nierozerwalnie związana z jego uzasadnieniem i w związku z tym w razie potrzeby jego wykładnia winna być dokonywana z uwzględnieniem powodów, które doprowadziły do jego przyjęcia (zob. wyrok z dnia 4 grudnia 2019 r., Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena, C‑432/18, EU:C:2019:1045, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). 118    W niniejszym przypadku zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 „[a]rt. 4 ust. 1 akapit pierwszy, art. 13 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 2 rozporządzenia […] nr 1967/2006 nie mają zastosowania na wodach terytorialnych Francji przyległych do wybrzeża regionu Provence-Alpes-Côte d’Azur w odniesieniu do [niektórych] trawlerów stosujących sieci typu »gangui«”. 119    Co prawda – jak podkreśla skarżąca – takie sformułowanie przewiduje wprowadzenie odstępstwa od art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1967/2006, przy czym nie zawiera ono wzmianki, że takie odstępstwo obowiązuje jedynie nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, z wyłączeniem innych skupisk trawy morskiej, o których mowa w tym przepisie. 120    Jednakże w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że – jak wynika z analizy części pierwszej jedynego zarzutu – art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006 pozwala na odstępstwo od art. 4 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia w odniesieniu do praktyki obejmującej stosowanie narzędzi ciągnionych wyłącznie nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, a nie innymi chronionymi skupiskami trawy morskiej lub siedliskami. 121    W niniejszym przypadku – jak wskazała Komisja w zaskarżonej decyzji – z treści rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 jasno wynika, że zostało ono przyjęte na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006. Po pierwsze bowiem, to właśnie ten przepis został przytoczony w drugim umocowaniu rozpatrywanego rozporządzenia wykonawczego. Po drugie, w motywie 4 tego rozporządzenia wykonawczego Komisja wskazała, że „[w]niosek o przyznanie przedłużenia [rozpatrywanego] odstępstwa […] dotyczy działalności połowowej statków o łącznej długości mniejszej lub równej 12 m oraz o mocy silnika mniejszej lub równej 85 kW z użyciem dennych sieci ciągnionych, prowadzonej tradycyjnie na skupiskach trawy morskiej Posidonia oceanica, zgodnie z art. 4 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia […] nr 1967/2006”. Po trzecie, w motywie 20 tego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, że „przedłużenie [rozpatrywanego] odstępstwa jest zatem zgodne z warunkami określonymi w art. 4 ust. 5 […] rozporządzenia […] nr 1967/2006” i że „powinno zostać przyznane”. 122    W związku z tym, dokonując wykładni części normatywnej rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 w świetle jego podstawy prawnej, czyli art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1967/2006, wydaje się wystarczająco jasne, że brak możliwości stosowania art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, o którym mowa w tej części normatywnej, może dotyczyć tylko połowów przy użyciu sieci typu „gangui” prowadzonych nad skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia, a nie innymi skupiskami trawy morskiej. 123    W drugiej kolejności, jak podkreśliła Komisja w zaskarżonej decyzji, motywy 4, 5, 7 i 8 rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 odnoszą się wyraźnie do okoliczności, że połowy przy użyciu sieci typu „gangui” odbywają się nad skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia i nie zawierają żadnej wzmianki co do innych skupisk trawy morskiej. 124    Podobnie, jak wskazała ona również w zaskarżonej decyzji, w motywach 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 Komisja odniosła się do innych publicznie dostępnych dokumentów, w których był badany wpływ połowów przy użyciu sieci typu „gangui” wyłącznie w odniesieniu do skupisk trawy morskiej Posidonia, a nie innych skupisk trawy morskiej. Jest tak w szczególności w przypadku sprawozdania władz francuskich dla Komisji w sprawie monitorowania rozpatrywanego odstępstwa, opatrzonego datą 17 października 2023 r., przedstawionego przez skarżącą w załączniku do skargi, oraz sprawozdania STECF, do którego Komisja odesłała w swoich pismach procesowych za pomocą hiperłącza. 125    Wydaje się zatem jasne, że uzasadnienie rozporządzenia wykonawczego 2024/1382, które leżało u podstaw przyznania rozpatrywanego odstępstwa, dotyczy wyłącznie połowów prowadzonych nad skupiskami trawy morskiej Posidonia. 126    W tych okolicznościach, mimo że część normatywna rozporządzenia wykonawczego 2024/1382 nie ogranicza wyraźnie rozpatrywanego odstępstwa do połowów przy użyciu sieci typu „gangui” prowadzonych nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, z wykładni części normatywnej tego rozporządzenia w świetle zarówno jego podstawy prawnej, jak i jego uzasadnienia jednoznacznie wynika, że należy ją interpretować w ten sposób, iż wspomniane odstępstwo może być stosowane wyłącznie nad skupiskami trawy morskiej Posidonia, a nie nad innymi skupiskami trawy morskiej. 127    Wniosek ten znajduje ponadto potwierdzenie w rozporządzeniu nr 586/2014, w którym Komisja po raz pierwszy przyznała rozpatrywane odstępstwo (zob. pkt 8 powyżej), którego motyw 5 odnosi się do wniosku o odstępstwo złożonego przez władze francuskie „w odniesieniu do trawlerów stosujących sieci typu »gangui« na niektórych obszarach morskich znajdujących się na wodach terytorialnych Francji nad skupiskami trawy morskiej Posidonia”, jak wskazała Komisja w zaskarżonej decyzji. 128    Z powyższego wynika, że część drugą jedynego zarzutu skarżącej należy oddalić. 129    W konsekwencji jedyny zarzut skarżącej – podobnie jak skargę – należy oddalić w całości. IV.    W przedmiocie kosztów 130    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję zgodnie z żądaniem tej instytucji. 131    Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania Republika Francuska pokrywa własne koszty. Z powyższych względów SĄD (ósma izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Bloom pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. 3)      Republika Francuska pokrywa własne koszty. Gâlea Tóth Spangsberg Grønfeldt Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: francuski.