Konkurencja – Koncentracje – Rynek hurtowej dystrybucji napojów – Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 – Wniosek o odesłanie do Komisji złożony przez organ ochrony konkurencji, który zgodnie z ustawodawstwem krajowym danego państwa członkowskiego nie jest właściwy do zbadania koncentracji – Decyzja Komisji o zbadaniu koncentracji – Termin na przedstawienie wniosku o odesłanie – Pojęcie „powiadomienia” – Poinformowanie zainteresowanych przedsiębiorstw o wniosku o odesłanie – System językowy – Termin powiadomienia o decyzji Komisji o zbadaniu koncentracji – Wpływ na handel między państwami członkowskimi – Zagrożenie znaczącym zakłóceniem konkurencji – Stosowność odesłania

WYROK SĄDU (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 2 lipca 2025 r. ( *1 ) Konkurencja – Koncentracje – Rynek hurtowej dystrybucji napojów – Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 – Wniosek o odesłanie do Komisji złożony przez organ ochrony konkurencji, który zgodnie z ustawodawstwem krajowym danego państwa członkowskiego nie jest właściwy do zbadania koncentracji – Decyzja Komisji o zbadaniu koncentracji – Termin na przedstawienie wniosku o odesłanie – Pojęcie „powiadomienia” – Poinformowanie zainteresowanych przedsiębiorstw o wniosku o odesłanie – System językowy – Termin powiadomienia o decyzji Komisji o zbadaniu koncentracji – Wpływ na handel między państwami członkowskimi – Zagrożenie znaczącym zakłóceniem konkurencji – Stosowność odesłania W sprawie T‑289/24 Brasserie Nationale (dawniej Brasseries Funck-Bricher et Bofferding), z siedzibą w Bascharage (Luksemburg), Munhowen SA, z siedzibą w Ehlerange (Luksemburg), które reprezentował G. Parleani, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali P. Berghe i N. Cambien, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Autorité de concurrence du Grand-Duché de Luksemburg, z siedzibą w Luksemburgu (Luksemburg), który reprezentowali P. Kinsch i V. Richard, adwokaci, oraz przez Anheuser-Busch InBev, z siedzibą w Brukseli (Belgia), którą reprezentowali K. Veranneman i J.‑P. Roemen, adwokaci, interwenienci, SĄD (szósta izba w składzie powiększonym), w składzie: M.J. Costeira, prezeska, M. Kancheva, U. Öberg, P. Zilgalvis i E. Tichy‑Fisslberger (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: H. Eriksson, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności: – postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2024 r. o uwzględnieniu złożonego przez skarżące wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym, – wystosowane przez Sąd do stron pytanie na piśmie i odpowiedzi na to pytanie złożone w sekretariacie Sądu w dniach 25 i 27 września 2024 r., – wnioski o zachowanie poufności złożone przez skarżące i Komisję w sekretariacie Sądu w dniach, odpowiednio, 25 października i 4 listopada 2024 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 marca 2025 r., wydaje następujący Wyrok 1 W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżące, Brasserie Nationale (dawniej Brasseries Funck-Bricher et Bofferding) i Munhowen SA wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2024) 1788 final z dnia 14 marca 2024 r., wydanej na podstawie art. 22 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s. 1) i art. 57 porozumienia EOG (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja uwzględniła wniosek Autorité de concurrence du Grand‑Duché de Luxembourg (organu ochrony konkurencji Wielkiego Księstwa Luksemburga) (zwanego dalej „ACL”) o zbadanie przejęcia przez Brasserie Nationale wyłącznej kontroli nad Boissons Heintz Sàrl (sprawa M.11485 – Brasserie Nationale/Boissons Heintz). Okoliczności powstania sporu W przedmiocie odnośnych podmiotów 2 Brasserie Nationale jest spółką luksemburską prowadzącą działalność w zakresie produkcji piwa i wody mineralnej. 3 Munhowen, spółka zależna w 100 % od Brasserie Nationale, jest luksemburskim przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w zakresie hurtowej dystrybucji napojów w Luksemburgu i w sąsiednich regionach Francji i Belgii. 4 Boissons Heintz, z siedzibą w Luksemburgu, prowadzi działalność w zakresie hurtowej dystrybucji napojów w Luksemburgu. W przedmiocie przedmiotowej koncentracji 5 W komunikacie prasowym z dnia 31 stycznia 2024 r. Brasserie Nationale ogłosiła zakończenie koncentracji polegającej na przejęciu przez nią wyłącznej kontroli nad Boissons Heintz poprzez nabycie wszystkich udziałów tej ostatniej spółki przez Munhowen (zwanej dalej „przedmiotową koncentracją”). 6 Przedmiotowa koncentracja, w braku odpowiednich obrotów, nie miała wymiaru europejskiego w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 139/2004, a zatem nie wymagała zgłoszenia Komisji zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia. 7 Wobec braku w Luksemburgu systemu kontroli koncentracji nie istniał żaden obowiązek zgłoszenia z tego tytułu w tym państwie członkowskim. Przedmiotowa koncentracja nie wymaga również zgłoszenia w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w jednym z państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG). W przedmiocie wniosku o odesłanie do Komisji 8 W dniu 22 grudnia 2023 r. Brasserie Nationale skontaktowała się z ACL, aby poinformować, że jej spółka zależna Munhowen zamierza nabyć Boissons Heintz. 9 W dniu 10 stycznia 2024 r. odbyło się spotkanie skarżących z ACL. 10 Od dnia 17 stycznia 2024 r. osoby trzecie przekazywały ACL informacje na temat przedmiotowej koncentracji. 11 W dniu 25 stycznia 2024 r. jedna z tych osób trzecich formalnie zwróciła się do ACL o złożenie wniosku o odesłanie do Komisji wspomnianej koncentracji na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, dostarczając mu jednocześnie dodatkowych informacji na temat tej koncentracji. 12 W dniu 7 lutego 2024 r. ACL zwrócił się do Komisji, na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, o zbadanie przedmiotowej koncentracji (wniosek w tym przedmiocie jest zwany dalej „wnioskiem o odesłanie”). Komisja otrzymała ten wniosek tego samego dnia. 13 W dniu 8 lutego 2024 r. Komisja, zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 oraz art. 6 ust. 3 protokołu 24 do porozumienia EOG, poinformowała organy ochrony konkurencji pozostałych państw członkowskich oraz Urząd Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) o wniosku o odesłanie. Pismem z tego samego dnia (zwanym dalej „pismem informacyjnym”) Komisja poinformowała Brasserie Nationale o wniosku o odesłanie i wezwała ją do przedstawienia uwag. W dniu 9 lutego 2024 r. Komisja, po uzyskaniu ich danych kontaktowych, przekazała wspomniane pismo przedstawicielom prawnym skarżących pocztą elektroniczną. 14 W dniu 12 lutego 2024 r. została zorganizowana wideokonferencja pomiędzy Komisją i skarżącymi. 15 W dniu 14 lutego 2024 r. Komisja przesłała skarżącym tłumaczenie pisma informacyjnego na język francuski. 16 W dniu 22 lutego 2024 r. Brasserie Nationale przedstawiła swoje uwagi. 17 Podczas konferencji telefonicznej z Komisją w dniu 26 lutego 2024 r. Brasserie Nationale wystąpiła o dostęp do wniosku o odesłanie. W tym samym dniu Komisja przesłała jej jawną wersję tego wniosku i załączników do niego. W odpowiedzi na wezwanie Komisji Brasserie Nationale przedstawiła dodatkowe uwagi w dniu 29 lutego 2024 r. 18 Przed upływem terminu w dniu 29 lutego 2024 r. żadne państwo członkowskie ani państwo będące stroną porozumienia EOG nie wniosło o przyłączenie się do wniosku o odesłanie. 19 W dniu 14 marca 2024 r. Komisja w zaskarżonej decyzji uwzględniła wniosek o odesłanie. Tego samego dnia poinformowała o tym Brasserie Nationale. W przedmiocie zaskarżonej decyzji 20 W pierwszej kolejności Komisja uznała, że wniosek o odesłanie z dnia 7 lutego 2024 r. został złożony w terminie 15 dni roboczych przewidzianym w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. W tym względzie Komisja wskazała, że przedmiotowa koncentracja została zakomunikowana ACL najwcześniej w dniu 17 stycznia 2024 r., czyli w dniu, w którym ACL otrzymał po raz pierwszy stosowne informacje na temat tej koncentracji i jej skutków, pozwalające mu na dokonanie wstępnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki wystąpienia z wnioskiem o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia (pkt 20 i 28–30 zaskarżonej decyzji). 21 W drugiej kolejności, co się tyczy definicji rynków właściwych, Komisja, zgodnie ze swoją wcześniejszą praktyką decyzyjną, określiła, po pierwsze, rynek produkcji i dostawy piwa do kanału sprzedaży do bezpośredniego spożycia (zwanego dalej „kanałem HoReCa/on‑trade”) w Luksemburgu, a po drugie, rynek hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu. Ponadto Komisja wskazała, że nie można wykluczyć, iż hurtowa dystrybucja piwa w Luksemburgu za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade stanowi odrębny rynek (pkt 43, 52 i 56 zaskarżonej decyzji). 22 W trzeciej kolejności Komisja uznała, że przedmiotowa koncentracja może wpływać na handel między państwami członkowskimi, ponieważ pozbawiłaby mających siedzibę w innych państwach członkowskich producentów piwa i napojów, którzy nie dysponują siecią dystrybucji za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, dostępu do rynku luksemburskiego (pkt 63 i 69 zaskarżonej decyzji). 23 W czwartej kolejności, co się tyczy zagrożenia znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium Luksemburga, Komisja uznała, że przedmiotowa koncentracja grozi wywarciem nieskoordynowanych skutków wynikających z horyzontalnego zachodzenia na siebie na rynkach luksemburskich z jednej strony dystrybucji hurtowej napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade (pkt 73 zaskarżonej decyzji), a z drugiej strony dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego samego kanału (pkt 80 zaskarżonej decyzji). 24 Ponadto Komisja uznała, że przedmiotowa koncentracja groziła ryzykiem zamknięcia dostępu do rynków zbytu w wyniku niehoryzontalnego zachodzenia na siebie występującego pomiędzy z jednej strony luksemburskim rynkiem produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade, a z drugiej strony luksemburskimi rynkami hurtowej dystrybucji napojów (w tym piwa) za pośrednictwem tego kanału, a także rynkiem węższym, ograniczonym do dystrybucji hurtowej piwa w Luksemburgu za pośrednictwem wspomnianego kanału (pkt 84 zaskarżonej decyzji). 25 Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że przedmiotowa koncentracja grozi znaczącym zakłóceniem konkurencji na znajdującym się na wyższym szczeblu rynku produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu oraz na znajdujących się na niższym szczeblu rynkach dystrybucji hurtowej wszystkich napojów za pośrednictwem tego samego kanału w Luksemburgu (pkt 88 i 89 zaskarżonej decyzji). 26 W piątej kolejności Komisja uznała, podkreślając przysługujące jej uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do uwzględnienia wniosku o odesłanie, że przedmiotowa koncentracja była stosowna dla odesłania. Według niej, po pierwsze, wspomniana koncentracja może bowiem wpływać na handel między państwami członkowskimi i grozić znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium luksemburskim (pkt 91 zaskarżonej decyzji), po drugie, Luksemburg nie dysponuje systemem kontroli koncentracji, a ta koncentracja i jej skutki nie są objęte żadnym innym systemem kontroli koncentracji (pkt 92 zaskarżonej decyzji), po trzecie, Komisja jest właściwa do dokonania oceny rynków właściwych z uwagi na narzędzia i doświadczenie, jakie posiada w sektorach produkcji i dostaw napojów (pkt 93 zaskarżonej decyzji), i po czwarte, wniosek o odesłanie jest datowany zaledwie na kilka dni po wprowadzeniu w życie tejże koncentracji (pkt 94 zaskarżonej decyzji). Żądania stron 27 Skarżące zasadniczo wnoszą do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 28 Komisja, popierana przez Anheuser-Busch InBev (zwaną dalej „AB InBev”) i ACL, wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżących kosztami postępowania. Co do prawa 29 Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, z których pierwszy dotyczy naruszenia systemu językowego mającego zastosowanie na mocy rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385), drugi – niedochowania terminu 15 dni roboczych przewidzianego w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004, trzeci – naruszenia terminu przewidzianego w art. 22 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia, czwarty – spóźnionego powiadomienia o zaskarżonej decyzji, piąty – naruszenia prawa do obrony oraz zasad równości broni, rzetelności postępowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań, szósty – braku wpływu na handel między państwami członkowskimi, siódmy – braku zagrożenia znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium Luksemburga, a ósmy – braku znaczenia rozważań dotyczących stosowności odesłania. W przedmiocie reprezentowania skarżących przez niezależnego adwokata 30 Należy przypomnieć, że kwestia reprezentacji skarżących dotyczy porządku publicznego i z tego względu może zostać zbadana z urzędu przez Sąd w każdej chwili [zob. podobnie postanowienia: z dnia 5 września 2013 r., ClientEarth/Rada, C‑573/11 P, niepublikowane, EU:C:2013:564, pkt 20; z dnia 30 maja 2018 r., PJ/EUIPO – Erdmann & Rossi (Erdmann & Rossi), T‑664/16, EU:T:2018:517, pkt 47]. 31 Artykuł 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mający zastosowanie do postępowania przed Sądem zgodnie z art. 53 tego statutu, przewiduje, że strony niewymienione w dwóch pierwszych akapitach wspomnianego art. 19 powinny być reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego. 32 Celem reprezentacji przez adwokata lub radcę prawnego stron niewymienionych w pierwszych dwóch akapitach art. 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest, po pierwsze, uniemożliwienie osobom prywatnym samodzielnego występowania przed sądem, bez korzystania z usług pośrednika, a po drugie, zapewnienie, aby osoby prawne były bronione przez przedstawiciela, który jest wystarczająco niezawisły od osoby prawnej, którą reprezentuje (wyroki: z dnia 4 lutego 2020 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, EU:C:2020:73, pkt 61; z dnia 24 marca 2022 r.PJ i PC/EUIPO, C‑529/18 P i C‑531/18 P, EU:C:2022:218, pkt 63; z dnia 14 lipca 2022 r., Universität Bremen/REA, C‑110/21 P, EU:C:2022:555, pkt 46). 33 Zgodnie z istniejącą w porządku prawnym Unii i wywodzącą się ze wspólnych państwom członkowskim tradycji prawnych koncepcją roli adwokata lub radcy prawnego, na której opiera się art. 19 statutu Trybunału, adwokat lub radca prawny jest współpracownikiem wymiaru sprawiedliwości, którego zadanie polega na zapewnianiu, przy zachowaniu całkowitej niezależności i w nadrzędnym interesie wymiaru sprawiedliwości, obsługi prawnej, której potrzebuje klient (zob. postanowienie z dnia 3 czerwca 2024 r., Trasta Komercbanka/EBC, C‑103/23 P, niepublikowane, EU:C:2024:483, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). 34 W niniejszym przypadku Jean-Louis Schiltz, który podpisał skargę, potwierdził na rozprawie w odpowiedzi na pytanie ustne zadane przez Sąd, że przewodniczy zarządowi Brasserie Nationale, co zostało odnotowane w protokole z rozprawy. Takiego stanowiska nie można zaś pogodzić z reprezentowaniem tej spółki przed sądem Unii (postanowienie z dnia 4 grudnia 2014 r., ADR Center/Komisja, C‑259/14 P, niepublikowane, EU:C:2014:2417, pkt 27; zob. też podobnie wyrok z dnia 4 lutego 2020 r.Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, EU:C:2020:73, pkt 65). To samo dotyczy reprezentowania Munhowen, która jest spółką zależną w 100 % od Brasserie Nationale (zob. pkt 3 powyżej) i której interesy zachodzą zatem na siebie w znacznym stopniu z interesami tej ostatniej. W istocie istnieje ryzyko, że stanowisko prezesa zarządu Brasserie Nationale wywiera, przynajmniej w pewnym stopniu, wpływ na wyrażaną przez niego jako adwokata opinię prawną (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 6 września 2012 r., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Polska/Komisja, C‑422/11 P i C‑423/11 P, EU:C:2012:553, pkt 25). 35 W związku z tym J.‑L. Schiltz, nie spełniając przesłanek przewidzianych w art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w orzecznictwie, nie mógł reprezentować skarżących przed Sądem. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na niniejszy spór, ponieważ skarżące były również reprezentowane w toku całego postępowania przez innego adwokata, spełniającego wspomniane przesłanki. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia systemu językowego mającego zastosowanie na mocy rozporządzenia nr 1 36 Skarżące podnoszą, że pismo informacyjne dotyczące wniosku o odesłanie, zostało sporządzone w języku angielskim, co według nich jest sprzeczne z rozporządzeniem nr 1 i powoduje wadliwość postępowania ab initio. Skarżące uważają, iż okoliczność, że Komisja zaakceptowała od pewnego momentu język francuski jako język postępowania i że dostarczyła tłumaczenia grzecznościowe wspomnianego pisma informacyjnego, nie może zaradzić tej nieprawidłowości, lecz przeciwnie, wzmacnia ją. Zdaniem skarżących jest tak tym bardziej, że w dniu 14 maja 2024 r. Komisja ponownie użyła języka angielskiego w celu potwierdzenia otrzymania zmienionego pełnomocnictwa adwokata. Ponadto skarżące wskazują, że znaczenie kwestii języka, którego należy używać, Trybunał podkreślił w wyroku z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja (C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 209). 37 Komisja odpowiada, że ponieważ ACL zaakceptował język angielski jako język postępowania, pierwsze kontakty ze skarżącymi miały miejsce w tym języku. Począwszy od wideokonferencji w dniu 12 lutego 2024 r., w ramach której skarżące poinformowały ją, że życzą sobie, aby wymiana korespondencji odbywała się w języku francuskim, postępowanie w sprawie odesłania odbywało się w całości w języku francuskim. I tak w dniu 14 lutego 2024 r. Komisja przesłała skarżącym tłumaczenie pisma informacyjnego na język francuski. Komisja podkreśla, że zaskarżona decyzja została sporządzona w języku francuskim. Uważa ona, że nawet gdyby można było stwierdzić naruszenie art. 3 rozporządzenia nr 1, naruszenie to nie skutkowałoby wadliwością postępowania. 38 Należy przypomnieć, że art. 3 rozporządzenia nr 1 stanowi, iż „[d]okumenty kierowane przez instytucję do państwa członkowskiego lub osoby podlegające[j] jurysdykcji państwa członkowskiego są sporządzane w języku tego państwa”. 39 Zgodnie z art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 Komisja jest zobowiązana do informowania właściwych władz państw członkowskich i zainteresowanych przedsiębiorstw o wszelkich wnioskach o odesłanie otrzymanych zgodnie z ust. 1 tego artykułu. 40 Taka informacja w formie pisemnej stanowi „dokument” w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 1. W konsekwencji powinna być ona skierowana do zainteresowanych przedsiębiorstw w języku państwa członkowskiego, którego jurysdykcji podlegają, i to nawet jeśli organ ochrony konkurencji tego państwa członkowskiego zrzekł się prawa do otrzymania dokumentów procesowych w tym języku. 41 W niniejszym zaś przypadku pismo informacyjne, w którym Komisja poinformowała Brasserie Nationale o wniosku o odesłanie (zob. pkt 13 powyżej), zostało zredagowane w języku angielskim, który nie jest językiem urzędowym Wielkiego Księstwa Luksemburga, gdzie przedsiębiorstwo to ma siedzibę. 42 Komisja naruszyła zatem art. 3 rozporządzenia nr 1, wysyłając do Brasserie Nationale pismo informacyjne w języku angielskim. 43 Jednakże z orzecznictwa Trybunału wynika, że posłużenie się językiem przewidzianym w art. 3 rozporządzenia nr 1 nie stanowi istotnego wymogu proceduralnego w rozumieniu art. 263 TFUE, którego naruszenie siłą rzeczy wpływa na zgodność z prawem każdego dokumentu skierowanego do danej osoby w innym języku. W myśl tego orzecznictwa jeżeli instytucja skieruje do osoby podlegającej jurysdykcji państwa członkowskiego dokument, który nie został zredagowany w języku tego państwa, działanie takie stanowi uchybienie proceduralne jedynie wtedy, gdy powoduje ono powstanie po stronie tej osoby niekorzystnych następstw w ramach postępowania administracyjnego (wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r., CEPSA/Komisja, C‑608/13 P, EU:C:2016:414, pkt 36). 44 W konsekwencji, wbrew temu, co utrzymują skarżące, jedynie w przypadku, gdyby użycie języka angielskiego w piśmie informacyjnym miało dla nich niekorzystne konsekwencje, można by podważyć prawidłowość wysłania tego pisma, a zatem prawidłowość postępowania administracyjnego (zob. podobnie wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r., CEPSA/Komisja, C‑608/13 P, EU:C:2016:414, pkt 37). 45 Co się tyczy tych niekorzystnych konsekwencji, skarżące ograniczyły się do podniesienia na rozprawie, że poniesiona przez nie szkoda polegała na tym, iż jako małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) niepracujące w języku angielskim zostały one skonfrontowane z postępowaniem, które odbywało się w tym języku, czego konsekwencją było niedochowanie terminów przewidzianych w art. 22 rozporządzenia nr 139/2004. 46 Jednakże od momentu, w którym skarżące poinformowały Komisję o swoim życzeniu, aby wymiana informacji odbywała się w języku francuskim, życzenie to było respektowane prawie przez cały czas trwania postępowania administracyjnego, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. W szczególności wideokonferencja w dniu 12 lutego 2024 r., której celem było poinformowanie skarżących o wniosku o odesłanie, odbyła się w języku francuskim. W dniu 14 lutego 2024 r., czyli mniej niż tydzień po wysłaniu pisma informacyjnego i 15 dni przed upływem terminu przewidzianego w art. 22 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004, Komisja przesłała skarżącym tłumaczenie tego pisma na język francuski (zob. pkt 15 powyżej). Ponadto w dniach 22 i 29 lutego 2024 r. Brasserie Nationale przedstawiła swoje uwagi w języku francuskim, co pozwoliło jej na użyteczne i skuteczne przedstawienie swojego stanowiska w toku wspomnianego postępowania administracyjnego. Jedyny wyjątek w tym względzie stanowi potwierdzenie odbioru z dnia 14 maja 2024 r., które zostało sporządzone w języku angielskim, ale ze względu na swój charakter nie zawiera żadnych istotnych informacji. 47 W tych okolicznościach skarżące nie wykazały, że w niniejszym przypadku używanie przez Komisję w toku postępowania administracyjnego języka innego niż język państwa członkowskiego, którego jurysdykcji podlegają, wyrządziło im szkodę w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 43 i 44 powyżej. 48 W związku z tym okoliczność, że pismo informacyjne i potwierdzenie odbioru z dnia 14 maja 2024 r. zostały sporządzone w języku angielskim nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. 49 W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego niedochowania terminu 15 dni roboczych przewidzianego w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 50 Skarżące podnoszą, że wniosek o odesłanie nie został złożony w terminie 15 dni roboczych od dnia powiadomienia o przedmiotowej koncentracji, z naruszeniem art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. W istocie twierdzą one, że po pierwsze, Komisja i ACL dokonują wykładni pojęcia „powiadomienia” w sposób zbyt szeroki, po drugie, ten ostatni organ został w sposób wystarczający poinformowany o przedmiotowej koncentracji przed datą przyjętą w zaskarżonej decyzji, po trzecie, Komisja nie sprawdziła z należytą starannością przestrzegania tego terminu przez wspomniany organ, a po czwarte, uwzględnienie wniosku o odesłanie narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz jest sprzeczne z wolą prawodawcy Unii. 51 Komisja, AB InBev i ACL odpierają te argumenty. 52 Zgodnie z art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 „[w]niosek [o odesłanie] składany jest najpóźniej w ciągu 15 dni roboczych od daty zgłoszenia koncentracji lub, jeżeli zgłoszenie nie jest wymagane, powiadomienia danego państwa członkowskiego w inny sposób”. 53 I tak art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 jako początek biegu terminu 15 dni roboczych określa datę zgłoszenia koncentracji będącej przedmiotem wniosku o odesłanie lub, w przypadku gdy takie zgłoszenie nie jest wymagane, datę „powiadomienia” zainteresowanego państwa członkowskiego o tej koncentracji. 54 Należy wskazać, że wobec braku systemu kontroli koncentracji w Luksemburgu zgłoszenie przedmiotowej koncentracji nie było w tym państwie członkowskim wymagane. Zatem początkiem biegu terminu 15 dni roboczych jest w niniejszym przypadku data powiadomienia zainteresowanego państwa członkowskiego o przedmiotowej koncentracji. W przedmiocie wykładni pojęcia „powiadomienia” 55 Skarżące podnoszą, że brzmienie art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 wymaga, w przypadku gdy żadne zgłoszenie nie jest wymagane, jedynie „powiadomienia” o koncentracji, nie zaś „zgłoszenia” ani dostarczenia dodatkowych lub uzupełniających informacji. Ich zdaniem dokonana przez Komisję i ACL szeroka wykładnia pojęcia „powiadomienia” sprowadzała się w istocie do prawa do zachowania bierności przez krajowy organ ochrony konkurencji. 56 W szczególności skarżące kwestionują wykładnię, zgodnie z którą „powiadomienie” o koncentracji w rozumieniu art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 zakłada aktywne przekazanie istotnych informacji w celu umożliwienia krajowemu organowi ochrony konkurencji dokonania wstępnej oceny, czy spełnione są przesłanki wystąpienia z wnioskiem o odesłanie. Uważają one, że taka wykładnia oznacza, iż nawet jeśli w danym państwie członkowskim nie jest wymagane żadne zgłoszenie, zainteresowane przedsiębiorstwa powinny z ostrożności zawsze podejmować aktywne działanie, aby umożliwić krajowemu organowi władzy przeprowadzenie tej wstępnej analizy. Skarżące są zdania, że chodzi o odpowiednik obowiązku zgłoszenia, który wykracza poza wymogi określone w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. Ich zdaniem do wspomnianego organu należy przeprowadzenie wstępnej oceny. Organ ten, poinformowany o koncentracji, nie może według nich pozostać bierny i oczekiwać, że strony przekażą mu wszystkie niezbędne i użyteczne informacje. 57 Komisja, AB InBev i ACL odpierają te argumenty. 58 W celu dokonania wykładni pojęcia „powiadomienia” w rozumieniu art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 należy, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dokonać wykładni literalnej, historycznej, kontekstualnej i celowościowej art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 [zob. wyrok z dnia 25 czerwca 2020 r., A i in. (Turbiny wiatrowe w Aalter i Nevele), C‑24/19, EU:C:2020:503, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo]. W tym kontekście należy wziąć pod uwagę okoliczność, że akty prawa Unii są zredagowane w wielu językach i że wszystkie wersje językowe są autentyczne, co może wymagać porównania tych wersji (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 stycznia 2021 r., Hessischer Rundfunk, C‑422/19 i C‑423/19, EU:C:2021:63, pkt 65; z dnia 14 lipca 2016 r., Łotwa/Komisja, T‑661/14, EU:T:2016:412, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). 59 W pierwszej kolejności, co się tyczy wykładni literalnej, różne wersje językowe art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 nie są ze sobą zbieżne. Podczas gdy w szczególności ze sformułowań użytych w wersjach językowych angielskiej, chorwackiej, francuskiej, hiszpańskiej, niderlandzkiej, niemieckiej, portugalskiej, węgierskiej i włoskiej tego przepisu wynika bowiem, że „powiadomienie” powinno polegać na „działaniu”, a w szczególności na „przekazaniu”, bułgarska wersja językowa tego przepisu pozwala przypuszczać, że wystarczająca jest jakakolwiek wiedza o przedmiotowej koncentracji. Ta rozbieżność między różnymi wersjami językowymi oznacza, że art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 należy interpretować z uwzględnieniem kontekstu i celu uregulowań, których część stanowi (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in., C‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 i od C‑391/14 do C‑393/14, EU:C:2016:311, pkt 90; z dnia 26 stycznia 2021 r., Hessischer Rundfunk, C‑422/19 i C‑423/19, EU:C:2021:63, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo). 60 W drugiej kolejności, co się tyczy wykładni historycznej, należy przypomnieć, że posłużenie się terminem „powiadomienie” w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 było konieczne w celu umożliwienia państwom członkowskim niedysponującym uregulowaniem krajowym w dziedzinie kontroli koncentracji zwrócenia się do Komisji o zbadanie koncentracji mogących wywołać negatywne skutki na jego terytorium, gdy koncentracje te wpływają również na handel między państwami członkowskimi (wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 164). 61 Niezależnie od tej perspektywy wspomniana wykładnia historyczna również nie pozwala na wyjaśnienie brzmienia art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. Z jednej bowiem strony wyrażenie „państwo członkowskie dowiedziało się”, użyte w art. 22 ust. 4 pierwotnej wersji rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 1989, L 395, s. 1), odpowiada rzeczownikowi „powiadomienie”, który znajduje się w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. Z drugiej strony wyrażenie „stał się znany […] państwu członkowskiemu”, wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1310/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającym rozporządzenie nr 4064/89 (Dz.U. 1997, L 180, s. 1) w art. 22 ust. 4 rozporządzenia nr 4064/89, było równie nieprecyzyjne i niejednoznaczne jak wyrażenie „powiadomienie zainteresowanego państwa członkowskiego” użyte w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. Ponadto obwieszczenie Komisji w sprawie odsyłania spraw dotyczących koncentracji (Dz.U. 2005, C 56, s. 2; zwane dalej „obwieszczeniem w sprawie odsyłania”, do którego przypis 43 zawiera kwestionowaną przez skarżące wykładnię terminu „dowiedziało się”, nie ma znaczenia dla wykładni historycznej, ponieważ obwieszczenie to zostało wydane po przyjęciu rozporządzenia nr 139/2004, a zatem nie mogło zostać uwzględnione przez prawodawcę Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 144). 62 W trzeciej kolejności, co się tyczy wykładni kontekstualnej, należy zauważyć, że art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 zawiera w pierwszej części zdania odniesienie do „wniosku [o odesłanie]”. Przepis ten należy zatem interpretować w świetle art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004, który określa przesłanki umożliwiające złożenie takiego wniosku. Oznacza to, że „powiadomienie” o koncentracji powinno umożliwić zainteresowanemu państwu członkowskiemu dokonanie wstępnej oceny tych przesłanek i ocenienie celowości złożenia wniosku o odesłanie. Okoliczność, że zgłoszenie koncentracji i „powiadomienie” o niej stanowią działania alternatywne, wywołujące, zgodnie z art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004, takie same skutki prawne, a mianowicie rozpoczęcie biegu terminu 15 dni roboczych (zob. pkt 53 powyżej), potwierdza tę wykładnię. To samo dotyczy innych mechanizmów odesłania zawartych w art. 4 ust. 4 i 5 oraz w art. 9 rozporządzenia nr 139/2004, które przewidują, w celu rozpoczęcia biegu odpowiednich terminów, przekazanie albo kopii zgłoszenia, albo uzasadnionego wniosku, a zatem aktywne przekazanie informacji umożliwiających ocenę przesłanek ich stosowania. Wykładnię tę potwierdza również okoliczność, że po pierwsze, również początek biegu terminu 15 dni roboczych na złożenie wniosku o przyłączenie się zależy od aktywnego przekazania informacji właściwym władzom państw członkowskich, zgodnie z art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004, a po drugie, unijny system kontroli koncentracji jest w ogólności oparty na zasadzie aktywnego przekazywania istotnych informacji, jak wynika w szczególności z art. 4 ust. 1 i 2 oraz z art. 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004. 63 Z uwagi na te okoliczności „powiadomienie” w rozumieniu art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 powinno polegać na aktywnym przekazaniu informacji właściwemu organowi władzy zainteresowanego państwa członkowskiego, pozwalającym mu na dokonanie wstępnej oceny przesłanek przewidzianych w akapicie pierwszym tego ustępu. 64 W czwartej kolejności ocenę tę potwierdza również wykładnia celowościowa art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. 65 Z motywów 11 i 14 tego rozporządzenia wynika bowiem, że odesłanie w sprawie koncentracji powinno być dokonane w sposób efektywny, co wyklucza dokonywanie wykładni art. 22 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia w ten sposób, że właściwe władze państw członkowskich są zobowiązane do aktywnego poszukiwania informacji dotyczących koncentracji, które mogą być badane na podstawie tego systemu. Cel dotyczący efektywności zostałby również naruszony, gdyby wspomniane władze były zmuszone, w celu dochowania terminu 15 dni roboczych, do złożenia wniosku o odesłanie z ostrożności, nawet gdyby nie było pewne, czy spełnione są przesłanki określone w art. 22 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia. Wykładnia przyjęta w pkt 63 powyżej uwzględnia zatem fakt, że prawodawca Unii zamierzał zapewnić kontrolę koncentracji w terminach zgodnych zarówno z wymogami dobrej administracji, jak i z wymogami obrotu handlowego (zob. wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 204 i przytoczone tam orzecznictwo). 66 W piątej kolejności – wykładnia przyjęta w pkt 63 powyżej narzuca się również w świetle zasady pewności prawa, na którą powołują się skarżące, która wymaga, aby dane uregulowanie umożliwiało zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem nakładanych na nich obowiązków oraz aby mogli oni poznać jednoznacznie swoje prawa i obowiązki i podjąć w związku z tym odpowiednie działania (zob. wyrok z dnia 1 lipca 2014 r., Ålands Vindkraft, C‑573/12, EU:C:2014:2037, pkt 127, 128 i przytoczone tam orzecznictwo). 67 Wykładnia ta gwarantuje bowiem, że początek biegu terminu przewidzianego w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 jest jasno określony. Przekazując właściwym władzom informacje umożliwiające im wstępną ocenę przesłanek określonych w akapicie pierwszym tego ustępu, strony koncentracji mogą mieć pewność, że bieg tego terminu się rozpoczął i że po jego upływie nie będzie już możliwe złożenie wniosku o odesłanie. Jest zatem zagwarantowane, że wspomniany termin nie zależy od nieprzewidywalnych i niepewnych okoliczności, takich jak publicznie dostępne informacje na temat danej koncentracji. 68 Wbrew temu, co uważają skarżące, władze krajowe, które nie są autorami, lecz adresatami powiadomienia przewidzianego w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004, nie mają kontroli nad terminem przewidzianym w tym przepisie. Natomiast strony koncentracji mogą, w drodze powiadomienia spełniającego wymogi przedstawione w pkt 63 powyżej, spowodować rozpoczęcie biegu tego terminu. W razie niedochowania wspomnianego terminu przez te władze wspomniane strony mogą powołać się na tę okoliczność przed Komisją w swoich uwagach w przedmiocie wniosku o odesłanie, a jeśli Komisja uwzględni wniosek – przed sądem Unii w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględniającej ten wniosek. Wspomniane władze nie mogą zatem określić rozpoczęcia biegu terminu w sposób dyskrecjonalny, lecz podlegają obiektywnym kryteriom, które są przedmiotem kontroli sądowej. 69 Jak z tego wynika, zgodnie z wykładnią przyjętą w pkt 63 powyżej „powiadomienie” w rozumieniu art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 powinno, jeśli chodzi o jego formę, polegać na aktywnym przekazaniu istotnych informacji właściwemu organowi zainteresowanego państwa członkowskiego i, jeśli chodzi o jego treść, zawierać informacje wystarczające, aby umożliwić temu organowi przeprowadzenie wstępnej oceny przesłanek przewidzianych w akapicie pierwszym tego ustępu. 70 W konsekwencji, jak słusznie twierdzi Komisja, termin 15 dni roboczych przewidziany w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 rozpoczyna bieg w chwili przekazania wszystkich tych informacji. W tym kontekście nie ma znaczenia, czy informacje te zostały przekazane przez zainteresowane przedsiębiorstwa, czy przez osoby trzecie lub przez jakiekolwiek inne źródło. 71 Tak więc wbrew temu, co twierdzą skarżące, informacje dotyczące samego istnienia koncentracji nie mogą spowodować rozpoczęcia biegu wspomnianego terminu, ponieważ sama wiedza o koncentracji nie pozwala właściwemu organowi dokonać wstępnej oceny przesłanek stosowania art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004. 72 Ponadto w zakresie, w jakim skarżące, kwestionując rzekome prawo właściwych władz do bierności, wymagają od nich podjęcia pozytywnych działań od momentu, w którym władze te zostały poinformowane o istnieniu koncentracji, odnoszą się one, jak wynika z pkt 62 powyżej, do elementu niezwiązanego z unijnym systemem kontroli koncentracji w ogólności, a w szczególności do jego mechanizmów odesłania, w których ani Komisja, ani władze krajowe nie są zmuszone do aktywnego poszukiwania informacji dotyczących koncentracji, które mogą być badane na podstawie tego systemu. Taka wykładnia byłaby, ze względu na znaczne obciążenie administracyjne, również sprzeczna z celem dotyczącym efektywności, o którym mowa w pkt 65 powyżej, i pozbawiałaby skuteczności (effet utile) mechanizm odsyłania spraw, o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 139/2004. 73 Wreszcie należy oddalić argument skarżących, zgodnie z którym wykładnia art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 przyjęta w pkt 63 powyżej jest równoznaczna z obowiązkiem zgłoszenia. 74 W przeciwieństwie bowiem do tego, co zostało przewidziane w art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 na wypadek zaniechania zgłoszenia, brak powiadomienia nie podlega karze. Ponadto, jak wskazuje Komisja, nie istnieje żaden wymóg co do formy, jaką powinno przybrać takie powiadomienie. Może je na przykład stanowić zwykłe pismo i może ono ograniczać się do zwięzłego wskazania elementów umożliwiających analizę przesłanek przewidzianych w art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004, takich jak przedmiotowa koncentracja, strony tej koncentracji, odnośne rynki, wpływ na handel między państwami członkowskimi i wpływ na konkurencję na terytorium danego państwa członkowskiego. 75 Powiadomienie nie jest zatem równoznaczne ani pod względem formy, ani treści, ani przedmiotu z obowiązkowym zgłoszeniem, które zgodnie z art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/914 z dnia 20 kwietnia 2023 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 oraz uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004 (Dz.U. 2023, L 119, s. 22) wymaga dostarczenia kompletnych informacji przewidzianych w formularzu CO i skróconym formularzu CO, zawartych w załącznikach I i II do tego rozporządzenia, aby umożliwić Komisji dokonanie ostatecznej oceny zgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym. 76 Ponadto pojęcie „powiadomienia” przewidziane w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 dotyczy głównie koncentracji mogących mieć negatywne skutki na terytorium państwa członkowskiego, które nie posiada krajowych uregulowań w dziedzinie kontroli koncentracji (zob. podobnie wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 164), co obecnie ma miejsce wyłącznie w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga. Należy zatem stwierdzić, że zakres stosowania tego pojęcia pozostaje ograniczony. W przedmiocie początku biegu terminu 15 dni roboczych w niniejszej sprawie 77 Skarżące uważają, że ACL został w wystarczający sposób poinformowany o przedmiotowej koncentracji przed dniem 17 stycznia 2024 r., czyli datą przyjętą w zaskarżonej decyzji. Twierdzą one, że w rzeczywistości od dnia 10 stycznia 2024 r. ACL był poinformowany o wspomnianej koncentracji i był w stanie dokonać wstępnej oceny. 78 Po pierwsze, według nich koncentracja ta jest bowiem bardzo prosta. Po drugie, ich zdaniem ACL badał z jednej strony sektor handlu wielkopowierzchniowego w Luksemburgu od 2015 r., sektor browarów i sprzedaży napojów od 2017 r., a także od 2019 r. stosunki między browarami a profesjonalistami z sektora usług hotelarskich, restauracyjnych i kawiarni (zwanych dalej „podmiotami HoReCa”) dotyczące konkretnie skarżących i spółki zależnej AB InBev, a z drugiej strony otrzymał od skarżących i innych podmiotów szereg użytecznych informacji w ramach badań przeprowadzanych od 2015 r. Według skarżących informacje te umożliwiały temu organowi dokonanie wstępnej oceny przedmiotowej koncentracji na początku 2024 r. Po trzecie, ich zdaniem ACL przyznał, że był poinformowany o wspomnianej koncentracji już od dnia 22 grudnia 2023 r. Po czwarte, artykuły prasowe były publikowane już od dnia 9 stycznia 2024 r. Po piąte, podczas spotkania zorganizowanego z ACL w dniu 10 stycznia 2024 r. Brasserie Nationale poinformowała go, że jej spółka zależna Munhowen zamierza nabyć Boissons Heintz. 79 Skarżące wyjaśniają, że podczas tego spotkania ACL został poinformowany, iż przedmiotowa koncentracja zostanie zakończona pod koniec stycznia 2024 r. Krytykują one fakt, że organ ten w ogóle nie zadał pytań dotyczących wspomnianej koncentracji i nie zapowiedział żadnych konkretnych działań, lecz ograniczył się do udzielenia odpowiedzi, że „pozostanie w kontakcie” z adwokatami Munhowen. W braku reakcji tego organu strony przedmiotowej koncentracji trzy tygodnie później, czyli w dniu 31 stycznia 2024 r., przystąpiły do realizacji tej koncentracji wraz ze zbyciem udziałów i zapłatą ceny. Zdaniem skarżących proste, rozsądne i zgodne z zasadami pewności prawa i efektywności byłoby skontaktowanie się ACL z adwokatami Munhowen między 10 a 30 stycznia 2024 r. w celu dalszej wymiany informacji lub wyjaśnienia, że wystąpiła pewna trudność. 80 ACL pozostał bierny i nie podjął żadnych pozytywnych działań ani nie zadał żadnego pytania, aby uzyskać informacje uzupełniające w stosunku do tych, które już posiadał, lecz oczekiwał na wystąpienie osób trzecich. Zdaniem skarżących z informacji przekazanych przez ACL wynika, że inicjatywa przedsiębiorstwa konkurującego z Brasserie Nationale miała decydujące znaczenie dla wniosku o odesłanie. ACL bez żadnej reakcji dopuścił zatem, aby upłynął termin 15 dni roboczych przewidziany w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. 81 Komisja, AB InBev i ACL odpierają tę argumentację. 82 W pierwszej kolejności – z pkt 22 zaskarżonej decyzji i z pkt 16 wniosku o odesłanie wynika, że Brasserie Nationale poinformowała ACL w dniu 22 grudnia 2023 r., a następnie w dniu 10 stycznia 2024 r., że jej spółka zależna Munhowen zamierzała nabyć Boissons Heintz. Jednakże skarżące nie wykazały, że w tych dniach informacje przekazane ACL przez Brasserie Nationale na temat istnienia przedmiotowej koncentracji zawierały, zgodnie z wykładnią przyjętą w pkt 69 powyżej, wystarczające elementy pozwalające na dokonanie wstępnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki wystąpienia z wnioskiem o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004. Przeciwnie, ze sprawozdania ze spotkania w dniu 10 stycznia 2024 r., przedstawionego w załączniku B.8 do odpowiedzi Komisji na skargę, wynika, że przedstawiciel skarżących nie przedstawił żadnych szczegółów dotyczących przedmiotowej koncentracji i że ACL powiadomił go, iż nie dysponuje wystarczającymi informacjami, aby wypowiedzieć się w przedmiocie wniosku o odesłanie na podstawie art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 ani w przedmiocie stosowania art. 102 TFUE. 83 W drugiej kolejności – skarżące nie wykazały również, że przed dniem 17 stycznia 2024 r. ACL otrzymał od osób trzecich lub z jakiegokolwiek innego źródła informacje umożliwiające wstępną ocenę przesłanek wymaganych do złożenia wniosku o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004. Argumentacja skarżących opiera się raczej na błędnym założeniu, że do ACL należało przeprowadzenie poszukiwań w celu uzyskania informacji niezbędnych do dokonania takiej wstępnej oceny. Tak zaś nie było, jak zostało wskazane w pkt 71 i 72 powyżej. 84 Ponieważ ACL został jedynie poinformowany o istnieniu koncentracji i nie był zobowiązany do aktywnego poszukiwania informacji na temat przedmiotowej koncentracji i zainteresowanych przedsiębiorstw, skarżące nie mogą zarzucać temu organowi braku „pozytywnych działań”. W tych okolicznościach artykuły prasowe, na które powołują się skarżące, oraz podnoszona prostota wspomnianej koncentracji nie mają znaczenia. 85 Ponadto, chociaż sprawozdania z badań sektorowych ACL w sektorze handlu wielkopowierzchniowego oraz w sektorach browarów i sprzedaży napojów mogły rzeczywiście być przydatne do oceny niektórych potencjalnych skutków przedmiotowej koncentracji dla konkurencji w Luksemburgu, to należy zauważyć, że sprawozdania te, po pierwsze, pochodzą z 2019 r., a zatem ich aktualność była ograniczona, a po drugie, nie obejmowały wszystkich rynków właściwych, o których mowa w pkt 21 powyżej, w tym w szczególności rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu. Ten ostatni rynek był zaś szczególnie istotny dla wstępnej analizy wspomnianej koncentracji, ponieważ zarówno Munhowen, jak i Boissons Heintz prowadzą działalność w zakresie hurtowej dystrybucji napojów w Luksemburgu (zob. pkt 3 i 4 powyżej). Podobnie informacje uzyskane przez ACL w ramach innych dochodzeń prowadzonych od 2015 r., takich jak te dotyczące stosunków między browarami a podmiotami HoReCa w Luksemburgu, nie były w pełni aktualne i jedynie w ograniczonym stopniu dotyczyły tego rynku. W każdym razie w zakresie, w jakim wspomniane badania sektorowe i dochodzenia nie dotyczyły tej koncentracji, nie byłyby one, bez poszukiwania dodatkowych informacji, wystarczające do przeprowadzenia umożliwiające wstępnej analizy przesłanek wymaganych do złożenia wniosku o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004. 86 Zatem w braku dowodu aktywnego przekazania ACL przed dniem 17 stycznia 2024 r. wszystkich informacji istotnych dla wstępnej oceny przesłanek z art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 nie można zarzucać Komisji, że w pkt 28 zaskarżonej decyzji przyjęła tę datę jako początek biegu terminu 15 dni roboczych przewidzianego w akapicie drugim tego ustępu. W przedmiocie sprawdzenia przez Komisję przestrzegania terminu 15 dni roboczych 87 Skarżące podnoszą, że wniosek o odesłanie Komisja uwzględniła bez sprawdzenia z należytą starannością przestrzegania przez ACL terminu 15 dni roboczych przewidzianego w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. 88 Komisja podważa tę argumentację. 89 Należy wskazać, że w pkt 20–30 zaskarżonej decyzji Komisja zbadała, czy wniosek o odesłanie został złożony w terminie 15 dni roboczych przewidzianym w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. 90 Dokładniej rzecz ujmując, Komisja uwzględniła uwagi Brasserie Nationale (pkt 23 zaskarżonej decyzji) i zbadała, czy dowody świadczą o tym, że spółka ta przekazała ACL w dniu 10 stycznia 2024 r. istotne i wystarczające informacje umożliwiające mu wstępną ocenę przesłanek wymaganych do złożenia wniosku o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 (pkt 24 zaskarżonej decyzji). Komisja prowadziła również z tym organem korespondencję dotyczącą informacji przekazanych przez strony przedmiotowej koncentracji. Stwierdziła ona, że skarżące nie dostarczyły konkretnych informacji pozwalających ocenić przedmiotową koncentrację i jej skutki na terytorium Luksemburga (pkt 25 i przypis 23 zaskarżonej decyzji). Komisja wskazała, że takie informacje zostały dostarczone w dniach 17 i 25 stycznia 2024 r. przez osoby trzecie (pkt 27 zaskarżonej decyzji). Na tej podstawie uznała ona, że koncentracja ta została podana do wiadomości ACL najwcześniej w dniu 17 stycznia 2024 r. (pkt 28 zaskarżonej decyzji), w związku z czym wniosek o odesłanie z dnia 7 lutego 2024 r. został złożony w terminie 15 dni roboczych przewidzianym w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 (pkt 29 zaskarżonej decyzji). 91 Zatem w każdym razie, wbrew twierdzeniom skarżących, Komisja rzeczywiście sprawdziła, czy ACL złożył wniosek o odesłanie w terminie 15 dni roboczych przewidzianym w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004, bez konieczności ustalania dokładnej daty rozpoczęcia biegu tego terminu. W przedmiocie naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa 92 Zdaniem skarżących uwzględnienie wniosku o odesłanie narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz jest sprzeczne z dążeniem do szybkości postępowania przez prawodawcę Unii, który przewidział krótki termin na złożenie wniosku o odesłanie. Odesłanie podważa a posteriori ważność przedmiotowej koncentracji. Według nich zgodnie z wyrokiem z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja (C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 206, 207) wszelka wykładnia art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 powinna być zgodna z zasadami skuteczności, przewidywalności i pewności prawa, a niedochowanie terminu przewidzianego w tym przepisie narusza zasady skuteczności i pewności prawa. 93 Komisja podważa tę argumentację. 94 Na wstępie należy zauważyć, że art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 pozwala, jak wynika z jego ust. 4 akapit pierwszy, na odesłanie koncentracji do Komisji po jej dokonaniu. Zatem wobec braku zarzutu niezgodności z prawem tego przepisu skarżące nie mogą czynić Komisji zarzutu z jego zastosowania do przedmiotowej koncentracji na tej podstawie, że owa koncentracja została już dokonana i nie może już zostać podważona na mocy prawa krajowego. 95 W zakresie, w jakim skarżące powołują się na zasadę pewności prawa i wolę prawodawcy Unii, z pkt 65–68 i 72 powyżej wynika, że wykładnia przyjęta w zaskarżonej decyzji oraz w pkt 69 powyżej z jednej strony narzuca się w świetle wspomnianej zasady, a także celu efektywności i skuteczności (effet utile) art. 22 rozporządzenia nr 139/2004, a z drugiej strony zapewnia kontrolę koncentracji w terminach zgodnych zarówno z wymogami dobrej administracji, jak i z wymogami obrotu handlowego. 96 Co się tyczy ochrony uzasadnionych oczekiwań, wystarczy przypomnieć, że aby można było stwierdzić naruszenie tej zasady, konieczne jest, by instytucja Unii, udzielając szczegółowych zapewnień podmiotowi podlegającemu władztwu administracyjnemu, wzbudziła w nim uzasadnione nadzieje. Zapewnieniami takimi są, niezależnie od formy, w jakiej zostały przekazane, dokładne, bezwarunkowe i spójne informacje (zob. wyrok z dnia 16 września 2021 r., FVE Holýšov I i in./Komisja, C‑850/19 P, niepublikowany, EU:C:2021:740, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). Skarżące nie wykazały zaś istnienia jakiegokolwiek zapewnienia, które zostało im udzielone przez Komisję. Uwzględnienie przez nią wniosku o odesłanie w drodze zaskarżonej decyzji nie może zatem stanowić naruszenia tej zasady. 97 Należy zatem oddalić argumenty dotyczące podnoszonego naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, a także woli prawodawcy Unii i kontroli a posteriori ważności przedmiotowej koncentracji. 98 W świetle powyższych rozważań zarzut drugi należy oddalić w całości. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 139/2004 99 Skarżące uważają, iż okoliczność, że zainteresowane przedsiębiorstwa zostały w języku francuskim poinformowane o wniosku o odesłanie dopiero w dniu 14 lutego 2024 r. i że wniosek ten został im przekazany dopiero w dniu 26 lutego 2024 r., stanowi naruszenie art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. Ich zdaniem informacja na temat tego wniosku powinna była zostać przekazana w dniu 7 lutego 2024 r. lub następnym. Według nich jedynie informacja w języku francuskim o wniosku o odesłanie jest przydatna i skuteczna. 100 Komisja podważa tę argumentację. 101 Należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 „Komisja niezwłocznie informuje właściwe władze państw członkowskich i zainteresowane przedsiębiorstwa o wszelkich wnioskach [o odesłanie] otrzymanych zgodnie z ust. 1 [tego artykułu]”. 102 Aby zrozumieć dokładny zakres tego obowiązku, należy zastanowić się nad treścią i formą informacji, które Komisja powinna przekazać właściwym władzom państw członkowskich i zainteresowanym przedsiębiorstwom, a także nad wymogiem, aby informacja ta została przekazana „niezwłocznie”. 103 Po pierwsze, co się tyczy treści informacji, należy wziąć pod uwagę kontekst, w jaki wpisuje się wspomniany obowiązek, poprzez dokonanie analizy związku między akapitami pierwszym i drugim art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. Akapit drugi przewiduje, że „[k]ażde inne państwo członkowskie ma prawo przyłączenia się do pierwotnego wniosku w ciągu 15 roboczych dni od daty poinformowania go przez Komisję o pierwotnym wniosku”. Informacja przewidziana w akapicie pierwszym tego ustępu ma zatem na celu umożliwienie właściwym władzom innych państw członkowskich złożenia wniosku o przyłączenie się. Aby złożyć taki wniosek, władze te powinny, podobnie jak organy wnioskującego państwa członkowskiego na podstawie powiadomienia na podstawie art. 22 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia (zob. pkt 69 powyżej), być w stanie dokonać wstępnej oceny przesłanek stosowania art. 22 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia, na co przysługuje im, podobnie jak władzom wnioskującego państwa członkowskiego, termin 15 dni roboczych. Jak z tego wynika, informacja, o której mowa w art. 22 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia, powinna zawierać wszystkie istotne elementy wniosku o odesłanie, aby umożliwić właściwym władzom innych państw członkowskich ocenę stosowności złożenia wniosku o przyłączenie się. 104 Ponieważ art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 stawia „zainteresowane przedsiębiorstwa” na tym samym poziomie co „właściwe władze [innych] państw członkowskich”, Komisja powinna przekazać tym przedsiębiorstwom te same informacje, aby umożliwić im przedstawienie uwag. 105 Po drugie, co się tyczy formy poinformowania o wniosku o odesłanie, należy zauważyć, że art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 nie przewiduje żadnego szczególnego wymogu formalnego dla takiego poinformowania. I tak, jak podnosi Komisja, przepis ten nie wymaga, aby Komisja przekazała kopię wniosku o odesłanie władzom krajowym lub zainteresowanym przedsiębiorstwom, nawet jeśli takie przekazanie może umożliwić jej spełnienie ciążącego na niej na podstawie tego przepisu obowiązku poinformowania. 106 Po trzecie, jeśli chodzi o wymóg czasowy przewidziany w art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 139/2004, wyrażenie „niezwłocznie” oznacza „natychmiast”, „szybko” i „bez odsuwania” (wyrok z dnia 28 września 2022 r., Grieger/Komisja, T‑517/21, niepublikowany, EU:T:2022:588, pkt 39). 107 W niniejszym przypadku Komisja wysłała pismo informacyjne do Brasserie Nationale w dniu 8 lutego 2024 r., czyli następnego dnia po otrzymaniu wniosku o odesłanie w dniu 7 lutego 2024 r. (zob. pkt 12 i 13 powyżej). Pismo to, przedstawione jako załącznik A.6 do skargi, zawiera streszczenie powodów, dla których ACL uznał, że przedmiotowa koncentracja wpływa na handel między państwami członkowskimi i grozi znaczącym wpływem na konkurencję na terytorium luksemburskim, a w konsekwencji spełnia przesłanki stosowania art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004. 108 Chodzi o wysłaną niezwłocznie informację w przedmiocie wniosku o odesłanie, która spełnia, zarówno pod względem formy, jak i treści, wymogi art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004, przedstawione w pkt 103–106 powyżej. 109 Zatem, jak twierdzi Komisja, nie ma znaczenia, że wniosek o odesłanie, którego przekazanie nie jest konieczne do spełnienia tych wymogów (zob. pkt 105 powyżej), został wysłany do Brasserie Nationale dopiero w dniu 26 lutego 2024 r. Nie ma również potrzeby badania, czy wideokonferencja w dniu 12 lutego 2024 r. (zob. pkt 14 powyżej) w połączeniu z nawiązaniem kontaktu w dniach 8 i 9 lutego 2024 r. (zob. pkt 13 powyżej) pozwala spełnić wspomniane wymogi. 110 Prawdą jest, że pismo informacyjne zostało sporządzone w języku angielskim, co stanowi naruszenie art. 3 rozporządzenia nr 1 (zob. pkt 39–42 powyżej). Jednakże zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 43 i 44 powyżej jedynie w przypadku, gdyby użycie języka angielskiego w piśmie informacyjnym miało dla skarżących niekorzystne konsekwencje, można by podważyć prawidłowość wysłania tego pisma, a zatem prawidłowość postępowania administracyjnego. Jak wynika zaś z pkt 45–47 powyżej, skarżące nie wykazały, że użycie języka angielskiego wyrządziło im szkodę w ramach postępowania administracyjnego. 111 W związku z powyższym zarzut trzeci należy oddalić. W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji 112 Skarżące podnoszą, że przekazanie Brasserie Nationale zaskarżonej decyzji w dniu 12 kwietnia 2024 r. było spóźnione. 113 Po pierwsze, według nich nie jest to zgodne z dążeniem szybkości postępowania wynikającym z art. 22 rozporządzenia nr 139/2004, zgodnie z którym powiadomienie powinno być użyteczne, aby umożliwić zainteresowanym przedsiębiorstwom zajęcie stanowiska i działanie. Po drugie, ich zdaniem owo powiadomienie, prawie miesiąc po ostatniej możliwej dacie wydania zaskarżonej decyzji, narusza ten przepis, w szczególności jego ust. 3, który przewiduje terminy odpowiednio 15 i 10 dni roboczych. Zdaniem skarżących Komisja nie może poprzez spóźnione powiadomienie o zaskarżonej decyzji wydłużyć tych terminów o 20 dodatkowych dni roboczych. 114 Komisja nie zgadza się z tą argumentacją. 115 W pierwszej kolejności należy wskazać, że art. 22 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 przewiduje, iż „Komisja informuje wszystkie państwa członkowskie i zainteresowane przedsiębiorstwa o swojej decyzji [w sprawie wniosku o odesłanie]”. Zgodnie z tym przepisem „[m]oże [ona] wnioskować o dokonanie zgłoszenia zgodnie z art. 4 [tego rozporządzenia]”. 116 W świetle tego przepisu Komisja była, jak słusznie twierdzi, zobowiązana jedynie do poinformowania stron przedmiotowej koncentracji o wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z pkt 79 obwieszczenia w sprawie odsyłania, poprzez które Komisja wyznaczyła sobie ograniczenia w wykonywaniu uprawnień dyskrecjonalnych (zob. wyrok z dnia 16 lutego 2017 r., H&R ChemPharm/Komisja, C‑95/15 P, niepublikowany, EU:C:2017:125, pkt 57), informacja ta „zostanie odesłana pismem skierowanym do zainteresowanych przedsiębiorstw”. 117 W niniejszym przypadku Komisja poinformowała skarżące o zaskarżonej decyzji pismem z dnia 14 marca 2024 r., czyli w dniu jej wydania (zob. także pkt 19 powyżej). Z uwagi na tę natychmiastową informację Komisja wywiązała się z obowiązku ciążącego na niej na mocy art. 22 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004. 118 W drugiej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja jest skierowana do ACL i że skarżące nie są adresatami tej decyzji. 119 Wynika to z faktu, że postępowanie w sprawie odesłania na podstawie art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 jest postępowaniem między państwami członkowskimi a Komisją. W przeciwieństwie bowiem do mechanizmów odesłania przewidzianych w art. 4 ust. 4 i 5 wspomnianego rozporządzenia to państwa członkowskie, nie zaś zainteresowane przedsiębiorstwa, rozpoczynają, poprzez wysłanie wniosku o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 tego rozporządzenia, wspomniane postępowanie, które kończy się, jeżeli wniosek ten zostanie uwzględniony, w drodze decyzji wydanej na podstawie ust. 3 tego artykułu, powodując przekazanie Komisji kompetencji do zbadania koncentracji będącej przedmiotem wspomnianego wniosku. 120 W tym względzie należy uściślić, że pojęcie wniosku „państwa członkowskiego” w rozumieniu art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 nie ogranicza się do wniosków pochodzących od rządu lub ministerstwa, lecz obejmuje również wnioski krajowego organu ochrony konkurencji (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 86). 121 Zgodnie z art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE decyzje, które wskazują adresata, są notyfikowane adresatom i stają się skuteczne wraz z tą notyfikacją. 122 Zatem, w świetle okoliczności, że zaskarżona decyzja była skierowana wyłącznie do ACL, a nie do stron przedmiotowej koncentracji, Komisja nie była zobowiązana do notyfikowania im zaskarżonej decyzji. 123 W związku z tym, ponieważ skarżące zostały natychmiast poinformowane o wydaniu zaskarżonej decyzji i nie są adresatami tej decyzji, nie mogą one twierdzić, że Komisja była zobowiązana do powiadomienia ich o tej decyzji przed dniem 12 kwietnia 2024 r. 124 Wobec tego zarzut czwarty należy oddalić. W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia zasad prawa do obrony, a także zasad równości broni, rzetelności postępowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań 125 Skarżące uważają, że okoliczności podniesione w ramach zarzutów od pierwszego do czwartego świadczą również o naruszeniu prawa do obrony oraz zasad równości broni, rzetelności postępowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań. W szczególności podnoszą one, powołując się na opinię rzecznika generalnego M. Emiliou w sprawach połączonych Illumina i Grail/Komisja (C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:264, pkt 210), że ACL mógł i powinien był ponownie wysłuchać ich po dniu 10 stycznia 2024 r., w szczególności po zadeklarowaniu podczas odbytego w tym dniu spotkania swojej gotowości do przyszłych kontaktów. Ponadto ich zdaniem ACL mógł w okresie między 10 do 31 stycznia 2024 r. przeszkodzić dokonaniu przedmiotowej koncentracji lub ostrzec Brasserie Nationale. 126 Komisja podważa tę argumentację. 127 Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty szczegółowe, w których skarżące podnoszą, że ACL nie skontaktował się z nimi i nie wysłuchał ich ponownie oraz że nie przeszkodził dokonaniu przedmiotowej koncentracji przed złożeniem wniosku o odesłanie, są skierowane przeciwko zachowaniu ACL w ramach składania tego wniosku, a nie przeciwko zachowaniu Komisji. 128 Tymczasem zgodnie z art. 263 TFUE sąd Unii nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie legalności aktu przyjętego przez organ krajowy (wyroki: z dnia 3 grudnia 1992 r., Oleificio Borelli/Komisja, C‑97/91, EU:C:1992:491, pkt 9; z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 83). 129 Należy również przypomnieć, że w przypadku gdy do Komisji wpłynął wniosek o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, do niej należy jedynie zbadanie, czy wniosek ten jest prima facie wnioskiem o odesłanie w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 84). Komisja powinna zatem oprzeć się na wniosku o odesłanie pochodzącym od państwa członkowskiego i nie należy do niej badanie, czy wniosek ten został złożony zgodnie z obowiązującymi prawami proceduralnymi, których naruszenie powinno zostać zakwestionowane przed sądami krajowymi. 130 W tych okolicznościach ewentualne naruszenia prawa popełnione przez ACL w postępowaniu prowadzącym do wydania wniosku o odesłanie nie mogą mieć wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji argumentacja skarżących jest bezskuteczna w zakresie, w jakim dotyczy takich naruszeń prawa. 131 Ponadto należy wskazać, podobnie jak uczyniła to Komisja, że art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 nie zobowiązywał ACL ani do wysłuchania skarżących, ani do poinformowania ich przed złożeniem wniosku o odesłanie, oraz że taki obowiązek nie wynika również z opinii rzecznika generalnego M. Emiliou w sprawach połączonych Illumina i Grail/Komisja (C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:264, pkt 210), na którą powołują się skarżące. 132 Natomiast ponieważ zainteresowane przedsiębiorstwa powinny zostać poinformowane, zgodnie z art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004, o wniosku o odesłanie na podstawie ust. 1 tego artykułu, mają one prawo zostać wysłuchane w toku postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania decyzji w przedmiocie tego wniosku na podstawie art. 22 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia. 133 W niniejszym przypadku bezsporne jest, że Brasserie Nationale została poinformowana o wniosku o odesłanie w dniu 8 lutego 2024 r. (zob. pkt 13 powyżej) i przedstawiła swoje uwagi w dniach 22 i 29 lutego 2024 r. (zob. pkt 16 i 17 powyżej). Brasserie Nationale otrzymała zatem informację przed wydaniem zaskarżonej decyzji, które nastąpiło w dniu 14 marca 2024 r., i kilkakrotnie miała okazję przedstawić swoje stanowisko w toku postępowania administracyjnego, które doprowadziło do wydania tej decyzji. 134 W odniesieniu do zarzutu szczegółowego, w myśl którego ACL mógł przeszkodzić dokonaniu przedmiotowej koncentracji, należy przypomnieć, że ów zarzut szczegółowy jest bezskuteczny (zob. pkt 127–129 powyżej). Gdyby jednak należało rozumieć go w ten sposób, że skarżące podnoszą w nim, iż ACL powinien był złożyć wniosek o odesłanie wcześniej, aby zgodnie z art. 22 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004 spowodować obowiązek zawieszenia koncentracji przewidziany w art. 7 tego rozporządzenia, wystarczy zauważyć, że termin 15 dni roboczych przewidziany w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 rozpoczął bieg najwcześniej od dnia 17 stycznia 2024 r. i że ACL był zatem uprawniony do złożenia tego wniosku w dniu 7 lutego 2024 r. (zob. pkt 86 powyżej). 135 W odniesieniu do zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań z pkt 96 powyżej wynika, że skarżące nie wykazały, iż Komisja udzieliła im szczegółowych zapewnień, które wzbudziłyby w nich uzasadnione nadzieje. Jeśli chodzi o oświadczenia ACL, to nie mogą one w żadnym razie wpływać na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji (zob. pkt 129 powyżej). 136 Co się tyczy pozostałych zarzutów szczegółowych, skarżące nie wyjaśniają, w jaki sposób argumenty przedstawione w odniesieniu do zarzutów od pierwszego do czwartego mają znaczenie dla zarzutu piątego. Z uwagi na te niejasne i niepoparte dowodami twierdzenia owe zarzuty szczegółowe należy zatem oddalić. 137 Skarżące nie wykazały zatem naruszenia prawa do obrony ani zasad równości broni, rzetelności postępowania lub ochrony uzasadnionych oczekiwań. 138 W konsekwencji zarzut piąty należy oddalić. W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego braku wpływu na handel między państwami członkowskimi 139 Skarżące zarzucają Komisji, że nie zbadała, czy wpływ na handel między państwami członkowskimi może wynikać z przedmiotowej koncentracji. Ich zdaniem Komisja oparła się wyłącznie na sytuacji konkurencji „ex ante”, nie zaś na potencjalnie szkodliwych skutkach tej koncentracji. Według nich zgodnie z orzecznictwem analiza tych skutków powinna być wiarygodna i opierać się na zmianach w sytuacji gospodarczej mogących powstać w związku z koncentracją, których prawdopodobieństwo jest największe. Analiza tego związku przyczynowego była również wymagana przez wytyczne Komisji dotyczące stosowania mechanizmu odsyłania spraw przewidzianego w art. 22 rozporządzenia [nr 139/2004] w odniesieniu do określonych kategorii spraw (Dz.U. 2021, C 113, s. 1, zwane dalej „wytycznymi dotyczącymi art. 22”). 140 W szczególności skarżące podnoszą, w odniesieniu między innymi do pkt 58–61 zaskarżonej decyzji, że nie można wymagać, by koncentracja prowadziła do poprawy niezadowalającej sytuacji w konkurencji. Ich zdaniem pkt 60 zaskarżonej decyzji nie jest istotny, ponieważ opisuje jedynie aktualne statystyki, z których nie zostają wyciągnięte żadne konsekwencje. Jeśli chodzi o pkt 62 zaskarżonej decyzji, skarżące uważają, po pierwsze, że udział przywozu oznacza jedynie, że rynkiem geograficznym, który należy wziąć pod uwagę, jest „Grande Région”, a po drugie, że Komisja nie uzasadniła swojego twierdzenia dotyczącego zbyt dużego udziału w rynku nowego podmiotu powstałego w wyniku przedmiotowej koncentracji. Zarzucają one Komisji, że w zaskarżonej decyzji nie odróżnia przeszłości od przyszłości. Według nich w pkt 64–66 zaskarżonej decyzji powtarza się wysoki udział przywozu bez wyciągnięcia z tego żadnych konsekwencji. Ich zdaniem twierdzenie zawarte w pkt 67 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym producenci międzynarodowi są w dużym stopniu zależni od sieci i lokalnych aktywów dystrybutorów hurtowych, aby dotrzeć do każdego punktu sprzedaży kanału HoReCa/in‑trade w Luksemburgu, nie jest prawdziwe i zostało podważone. Twierdzą one, że Komisja nie ustosunkowała się do argumentu Brasserie Nationale, zgodnie z którym nie było żadnych przeszkód w wejściu producentów międzynarodowych na lokalny rynek HoReCa w Luksemburgu. Zdaniem skarżących jest to potwierdzone przez fakt, że od czasu dokonania wspomnianej koncentracji AB InBev mogła rozwiązać umowy handlowe wiążące ją z Boissons Heintz, aby bez trudu znaleźć skuteczne dojścia do tego rynku. Według nich Komisja, która od dawna zajmuje się dystrybucją napojów i piwa, ma obowiązek ustosunkowania się do argumentów podniesionych przez zainteresowane przedsiębiorstwa. Wreszcie skarżące podnoszą, że pkt 68 i 69 zaskarżonej decyzji odnoszą się wyłącznie do aktualnej sytuacji w konkurencji. 141 W odpowiedzi na pytanie Sądu z dnia 6 września 2024 r. skarżące podnoszą, że wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja (C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677) jasno wskazuje, że aby zostać objętą zakresem stosowania art. 22 rozporządzenia nr 139/2004, koncentracja musi mieć wymiar europejski. 142 Komisja i AB InBev podważają argumenty skarżących. 143 Na wstępie należy zaznaczyć, że aby jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba mogły odesłać koncentrację do Komisji, a Komisja mogła zgodzić się ją zbadać, muszą zostać spełnione dwie przesłanki materialne. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 139/2004 przedmiotowa koncentracja musi, po pierwsze, „m[ieć] wpływ na handel między państwami członkowskimi”, a po drugie, „zagraża[ć] w sposób znaczący konkurencji na terytorium państwa członkowskiego lub państw składających wniosek [o odesłanie]”. 144 Natomiast wbrew temu, co twierdzą skarżące, aby wchodziła w zakres stosowania tego przepisu, koncentracja nie musi mieć wymiaru europejskiego. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 139/2004 wniosek o odesłanie może dotyczyć „wszelkiej koncentracji, jak określono w art. 3 [tego rozporządzenia], która nie ma wymiaru [europejskiego] w rozumieniu art. 1 [tego rozporządzenia]”. 145 Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę materialną, o której mowa w pkt 143 powyżej i której zastosowanie przez Komisję w zaskarżonej decyzji jest przedmiotem rozpatrywanego zarzutu, przesłankę tę należy interpretować w sposób spójny z wykładnią nadaną jej w ramach art. 101 i 102 TFUE (wyrok z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 106). 146 Tak więc, jak wskazano w pkt 43 obwieszczenia w sprawie odsyłania i jak wskazano również w pkt 14 wytycznych dotyczących art. 22, wycofanych komunikatem Komisji z dnia 2 grudnia 2024 r. (Dz.U. C, C/2024/7190, s. 1) w następstwie wyroku z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja (C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677), koncentracja spełnia przesłankę dotyczącą wpływu na handel między państwami członkowskimi, jeżeli może wywierać widoczny wpływ na przepływy handlowe między państwami członkowskimi. 147 Zgodnie z orzecznictwem, z uwagi na charakter kontroli koncentracji ustanowionej w rozporządzeniu nr 139/2004 Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia prospektywnej analizy skutków przedmiotowej koncentracji, a zatem, w ramach art. 22 tego rozporządzenia, przyszłych skutków dla handlu między państwami członkowskimi (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 107). 148 Dokładniej rzecz ujmując, aby koncentracja mogła mieć wpływ na handel między państwami członkowskimi, musi pozwalać przewidywać z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa na podstawie całokształtu obiektywnych okoliczności prawnych lub faktycznych, że może wywierać bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny wpływ na przepływy handlowe między państwami członkowskimi w sposób mogący zaszkodzić realizacji celów jednolitego rynku między państwami (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 103). 149 Zgodnie z orzecznictwem koncentracja w szczególności wpływa na handel między państwami członkowskimi, jeżeli utrudnia działanie na rynku krajowym lub jego penetrację producentom lub sprzedawcom z innych państw członkowskich lub gdy uniemożliwia konkurentom z innych państw członkowskich wejście na rynek właściwy. Jeżeli bowiem posiadacz pozycji dominującej utrudnia konkurentom dostęp do rynku, nie ma znaczenia, że zachowanie to ma miejsce tylko na terytorium jednego państwa członkowskiego, ponieważ może ono mieć wpływ na przepływy handlowe i konkurencję na rynku wewnętrznym (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 1999 r., Kesko/Komisja, T‑22/97, EU:T:1999:327, pkt 104, 105). 150 W ramach wykonywania kontroli ex ante koncentracji Komisja posiada pewien zakres uznania w kwestiach ekonomicznych w celu stosowania przepisów materialnoprawnych rozporządzenia nr 139/2004, gdy przeprowadza prospektywne analizy ekonomiczne służące określeniu prawdopodobieństwa pewnych zmian rynku właściwego w przewidywalnym okresie (zob. podobnie wyrok z dnia 13 lipca 2023 r., Komisja/CK Telecoms UK Investments, C‑376/20 P, EU:C:2023:561, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo). 151 Ta niezbędna w dziedzinie kontroli koncentracji prospektywna analiza mieści się w zakresie uznania w kwestiach gospodarczych, którym dysponuje Komisja w celu zastosowania przepisów materialnoprawnych rozporządzenia nr 139/2004, uzasadniającym ograniczenie tej kontroli do sprawdzenia materialnej prawidłowości ustaleń faktycznych i braku oczywistego błędu w ocenie (zob. podobnie wyrok z dnia 13 lipca 2023 r., Komisja/CK Telecoms UK Investments, C‑376/20 P, EU:C:2023:561, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo). W szczególności rola sądu nie polega na zastępowaniu oceny ekonomicznej Komisji własną oceną (zob. wyrok z dnia 23 maja 2019 r., KPN/Komisja, T‑370/17, EU:T:2019:354, pkt 107 i przytoczone tam orzecznictwo). 152 Co się tyczy analizy przesłanek materialnych przewidzianych w art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, należy zaznaczyć, że zawarte w tym przepisie wyrażenie „jeśli stwierdzi”, które nie znajdowało się jeszcze w art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 4064/89, wskazuje również, że Komisja posiada pewien zakres uznania w ramach wspomnianej analizy, którą powinna przeprowadzić w ograniczonym terminie 10 dni roboczych na podstawie dostępnych informacji. Z jednej bowiem strony art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 przewiduje, że w przypadku braku zajęcia stanowiska w tym terminie uznaje się, że Komisja przyjęła decyzję akceptującą odesłanie. Z drugiej strony, ponieważ Komisja nie jest zobowiązana do aktywnego poszukiwania informacji dotyczących przedmiotowej koncentracji (zob. pkt 72 powyżej), powinna oprzeć swoją analizę głównie na dostępnych elementach, to znaczy na informacjach przekazanych we wniosku o odesłanie, opartym z kolei na wstępnej ocenie przeprowadzonej przez wnioskujące państwo członkowskie (zob. pkt 69 powyżej) i w razie potrzeby we wnioskach o przyłączenie się złożonych przez inne państwa członkowskie na podstawie art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 oraz w ewentualnych uwagach przedstawionych przez zainteresowane przedsiębiorstwa. 153 To w świetle tych rozważań należy zbadać argumenty podniesione przez skarżące i sprawdzić, czy wykazują one popełnienie przez Komisję oczywistego błędu w ocenie w ramach analizy przesłanki dotyczącej wpływu na handel między państwami członkowskimi, przewidzianej w art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 139/2004. 154 W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o argumenty oparte na podnoszonym braku prospektywnej analizy przyszłych skutków przedmiotowej koncentracji dla handlu między państwami członkowskimi, należy zauważyć, że po przedstawieniu w pkt 57–62 zaskarżonej decyzji ustaleń ACL i uwag Brasserie Nationale dotyczących przewidzianej w art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 139/2004 przesłanki dotyczącej wpływu na handel między państwami członkowskimi Komisja przeprowadziła w pkt 63–69 zaskarżonej decyzji własną analizę tej przesłanki. 155 Przede wszystkim Komisja zbadała strukturę i cechy rynków właściwych. Po pierwsze, w pkt 64 zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę informacje przekazane przez ACL, stwierdziła, że przywóz z innych państw członkowskich stanowił znaczącą część dystrybucji hurtowej napojów sprzedawanych w Luksemburgu, w szczególności za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade i piwa. Po drugie, w pkt 65 i 66 zaskarżonej decyzji uznała ona, że znaczenie przywozu za pośrednictwem tego kanału, przynajmniej w przypadku piwa, wynikało również z faktu, że uczestnicy przedmiotowej koncentracji dystrybuowali w Luksemburgu międzynarodowe i europejskie znaki towarowe piwa. Następnie Komisja przeanalizowała siłę rynkową wspomnianych stron. W pkt 67 zaskarżonej decyzji Komisja zauważyła, że łączny udział tych stron w rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem tego kanału wynosił około 80 %, a w odniesieniu w szczególności do dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego kanału – przekraczał 70 %. W tym samym pkt 67 zaskarżonej decyzji Komisja dodała również, że Brasserie Nationale była zintegrowana pionowo na wyższym szczeblu w zakresie produkcji i dostaw piwa do tego stopnia, że posiada udział w rynku wynoszący około 40–50 %. Na tej podstawie Komisja stwierdziła, również we wspomnianym pkt 67 zaskarżonej decyzji, że wynikająca z tego siła rynkowa na rynku powiązanym pionowo mogłaby wywołać problemy z zamknięciem dostępu, w szczególności w odniesieniu do dostępu dla mających siedzibę poza Luksemburgiem i pozbawionych zdolności dystrybucji w tym państwie członkowskim producentów napojów, którzy są zależni od sieci i lokalnych aktywów dystrybutorów hurtowych. Wreszcie w pkt 63 i 69 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że przedmiotowa koncentracja może mieć wpływ na handel między państwami członkowskimi, ponieważ pozbawia dostępu do rynku luksemburskiego producentów napojów, w szczególności piwa, mających siedzibę w innych państwach członkowskich i nieposiadających sieci dystrybucji za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu. 156 Jak z tego wynika, Komisja przeprowadziła prospektywną analizę potencjalnego przyszłego wpływu przedmiotowej koncentracji na handel między państwami członkowskimi, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 147 i 148 powyżej. Skutki te zostały podkreślone wyrażeniem „mogłoby wywołać” i terminem „może” użytym w pkt 67 i 69 zaskarżonej decyzji. Dotyczą one, jak wskazano we wspomnianych punktach, problemów związanych z zamknięciem dostępu, w szczególności w odniesieniu do rynku luksemburskiego, charakteryzującego się istotnym znaczeniem przywozu, przez producentów napojów z innych państw członkowskich nieposiadających możliwości dystrybucji za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, i wynikają ze znacznej łącznej siły rynkowej stron przedmiotowej koncentracji na rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem tego kanału, a także z ich pionowego zintegrowania w produkcji i dostawie piwa. 157 W drugiej kolejności należy zbadać argumenty, za pomocą których skarżące usiłują podważyć zasadność przeprowadzonej przez Komisję analizy dotyczącej wpływu na handel między państwami członkowskimi, przedstawionej w pkt 155 powyżej. 158 Po pierwsze, należy zauważyć, że wbrew temu, co podnoszą skarżące, Komisja nie wymagała w pkt 58–61 zaskarżonej decyzji, aby przedmiotowa koncentracja poprawiła sytuację konkurencji „ex ante”, lecz ograniczyła się do przedstawienia ustaleń ACL co do struktury i cech rynków właściwych. 159 Po drugie, chociaż skarżące zarzucają Komisji, że nie wyciągnęła konsekwencji z wysokiego udziału przywozu, o którym mowa w pkt 64–66 zaskarżonej decyzji, o tyle należy wskazać, że owa okoliczność, dotycząca struktury i cech rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, została wzięta pod uwagę w sposób dorozumiany, lecz niewątpliwy, podobnie jak skumulowana siła rynkowa stron przedmiotowej koncentracji na tym rynku i ich zintegrowanie pionowe, przy stwierdzeniu w pkt 67 zaskarżonej decyzji problemów związanych z zamknięciem dostępu do tego rynku dla producentów napojów z innych państw członkowskich nieposiadających zdolności dystrybucji za pośrednictwem tego kanału. Podobnie wspomniana okoliczność została wzięta pod uwagę w ramach całościowej oceny dokonanej przez Komisję w pkt 69 zaskarżonej decyzji, co znajduje potwierdzenie w pierwszej części zdania tego ostatniego punktu, która brzmi „z uwagi na powyższe”. 160 Po trzecie, wbrew temu, co twierdzą skarżące, Komisja wyraźnie odróżniła sytuację w konkurencji „ex ante” od przyszłości, ponieważ wyrażenie „mogłoby wywołać” i słowo „może” użyte w pkt 67 i 69 zaskarżonej decyzji opisują potencjalne przyszłe skutki, które zdaniem Komisji wynikają z przedmiotowej koncentracji (zob. także pkt 156 powyżej). 161 Po czwarte, choć skarżące oświadczyły, że zawarte w pkt 67 zaskarżonej decyzji stwierdzenie, zgodnie z którym producenci międzynarodowi w dużym stopniu zależą od sieci i lokalnych aktywów dystrybutorów hurtowych, aby dotrzeć do każdego punktu sprzedaży kanału HoReCa/in‑trade w Luksemburgu, jest fałszywe i zostało podważone, chodzi tu o zwykłe oświadczenie, niepoparte dowodami. Co się tyczy pisma z dnia 22 lutego 2024 r. skierowanego przez Brasserie Nationale do Komisji, na które powołują się skarżące, pismo to ogranicza się do zakwestionowania w pkt III.1 „wszelkich możliwości, nawet całkowicie pośrednich, dotyczących zamknięcia dostępu do rynku dla Munhowen lub [grupy Brasserie Nationale]”, nie precyzując jednak konkretnych powodów, dla których Brasserie Nationale uważa, że nie istnieje ryzyko utrudniania dostępu do rynku. Skarżące nie mogą zatem zarzucać Komisji, że nie odpowiedziała na wszystkie argumenty Brasserie Nationale. W każdym razie Komisja nie była zobowiązana do udzielenia odpowiedzi na każdy argument podniesiony przez Brasserie Nationale we wspomnianym piśmie, ponieważ ogólna odpowiedź może wystarczać do wypełnienia spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE [zob. podobnie wyrok z dnia 9 listopada 2022 r., Feralpi/Komisja, T‑657/19, EU:T:2022:691, pkt 533 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. 162 Po piąte, argument, zgodnie z którym AB InBev mogła zastąpić swoje stosunki handlowe z Boissons Heintz po dokonaniu przedmiotowej koncentracji, nie mówi nic o trudnościach, jakie wspomniana koncentracja może spowodować dla innych producentów pragnących wejść na rynek hurtowej dystrybucji napojów kanałem HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, w szczególności w odniesieniu do piwa. 163 Po szóste, w zakresie, w jakim Komisja wskazała w pkt 67 zaskarżonej decyzji, że łączny udział stron przedmiotowej koncentracji w Luksemburgu wynosił około 80 % w rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoRea/on‑trade i przekraczał 70 % w dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego kanału, skarżące nie mogą zarzucać Komisji, że nie uzasadniła swoich wniosków co do siły rynkowej podmiotu powstałego w wyniku tej koncentracji. Ponadto należy zaznaczyć, podobnie jak uczyniła to Komisja, że instytucja ta nie twierdziła, iż wspomniany podmiot posiadałby „zbyt wysokie” udziały w rynku. 164 Po siódme, jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym duży udział przywozu wskazuje, że właściwym rynkiem geograficznym jest „Grande Région”, a mianowicie Luksemburg oraz sąsiadujące z nimi regiony niemieckie, belgijskie i francuskie, to w pkt 42 komunikatu Komisji z dnia 22 lutego 2024 r. w sprawie definicji rynku właściwego do celów unijnego prawa konkurencji (Dz.U. C, C/2024/1645, s. 1), na którą powołuje się Komisja, zostało wyjaśnione, że „samo istnienie przywozu lub możliwość oparcia się na nim na danym terytorium niekoniecznie prowadzi do rozszerzenia rynku geograficznego, aby objąć nim terytorium, z którego towary były lub mogły być wywożone. Klienci znajdujący się na terytorium, z którego towary były lub mogły być wywożone, mogą stawić czoła innym warunkom konkurencji niż klienci znajdujący się na terytorium, na które towary przywożone są dostarczane. W tych okolicznościach, gdyby rynki geograficzne zostały zdefiniowane szeroko, tak aby obejmowały one terytoria wywozu i dostawy produktów przywożonych, mogłoby to przyczynić się do niesłusznego włączenia do rynku właściwego terytoriów, na których klienci mogą inaczej odczuwać wpływ zachowania lub koncentracji”. 165 Komisja wykazała istnienie odmiennych warunków konkurencji, stwierdzając w pkt 68 zaskarżonej decyzji, że struktura podaży w Luksemburgu różniła się od sytuacji w państwach z nim sąsiadujących i że popyt w Luksemburgu charakteryzował się innymi cechami w porównaniu z państwami sąsiadującymi. Skarżące nie mogą podważyć tego stwierdzenia, ograniczając się do niepopartego dowodami wskazania, że nie odpowiada ono rzeczywistości. 166 W zakresie, w jakim argumentację skarżących należy rozumieć w ten sposób, że zmierza ona do podważenia możliwego wpływu na handel między państwami członkowskimi w przypadku, gdyby właściwy rynek geograficzny miał wymiar krajowy, jak zostało to stwierdzone w niniejszym przypadku, wystarczy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 149 powyżej koncentracja może wpływać na handel między państwami członkowskimi, nawet jeżeli utrudnia działanie na takim rynku lub jego penetrację producentom lub sprzedawcom z innych państw członkowskich lub gdy uniemożliwia konkurentom z innych państw członkowskich wejście na taki rynek. 167 Ponadto Brasserie Nationale sama przyznaje w pkt III.2. swojego pisma skierowanego do Komisji z dnia 22 lutego 2024 r., że „[przedmiotowa koncentracja] może wpływać na handel między państwami członkowskimi”, ponieważ właściwym rynkiem geograficznym jest rynek Grande Région. Jak wynika z pkt III.1 tego pisma, Brasserie Nationale uważa zatem jedynie, że wpływ na handel między państwami członkowskimi opiera się na innych podstawach niż te wskazane przez ACL we wniosku o odesłanie. 168 Jak z tego wynika, argumenty podniesione przez skarżące nie są w stanie wykazać oczywistego błędu w ocenie w przedstawionej w pkt 155 powyżej analizie Komisji dotyczącej wpływu na handel między państwami członkowskimi. 169 W szczególności skarżące nie zdołały podważyć ustaleń, zgodnie z którymi z jednej strony towary przywożone stanowiły znaczącą część dystrybucji hurtowej napojów sprzedawanych w Luksemburgu, zwłaszcza za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade, w szczególności w odniesieniu do piwa (pkt 64–66 zaskarżonej decyzji), a z drugiej strony łączny udział stron przedmiotowej koncentracji w Luksemburgu w rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem tego kanału wynosił około 80 %, a jeśli chodzi konkretnie o dystrybucję hurtową piwa za pośrednictwem tego kanału – przekraczał 70 %. Ponadto skarżące nie kwestionują, że Brasserie Nationale była zintegrowana pionowo na wyższym szczeblu w produkcji i dostawie piwa, gdzie posiadała udział w rynku wynoszący około 40–50 % (pkt 67 zaskarżonej decyzji). 170 Z uwagi na te okoliczności, w szczególności znaczną łączną siłę rynkową stron koncentracji oraz ich pionowe zintegrowanie w produkcji i dostawie piwa, Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając w pkt 67 zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa koncentracja mogłaby utrudnić dostęp do rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, w szczególności w odniesieniu do piwa, producentom z innych państw członkowskich nieposiadającym sieci dystrybucji za pośrednictwem tego kanału w Luksemburgu. W konsekwencji w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 149 powyżej Komisja nie popełniła również oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w pkt 69 zaskarżonej decyzji, że wspomniana koncentracja mogła wpływać na handel między państwami członkowskimi. 171 Wobec tego zarzut szósty należy oddalić. W przedmiocie zarzutu siódmego, dotyczącego braku zagrożenia znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium Luksemburga 172 Skarżące podnoszą, że analiza Komisji dotycząca zagrożenia znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium Luksemburga nie jest wiarygodna. 173 Po pierwsze, co się tyczy skutków horyzontalnych dotyczących rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, skarżące, uznając zauważalny znaczący udział w rynku nowego podmiotu powstałego w wyniku przedmiotowej koncentracji, utrzymują, że istotną kwestią jest to, czy ten udział w rynku może wywołać nieskoordynowane skutki. Ponieważ międzynarodowi dystrybutorzy hurtowi nie byli aktywni w Luksemburgu, przedmiotowa koncentracja nie zmieniłaby tej sytuacji, skoro nie stworzyłaby żadnej nowej bariery dla wejścia na rynek. Chociaż istnieją wprawdzie prawa wyłączne, które wiążą podmioty HoReCa z browarami w odniesieniu do piwa, to zdaniem skarżących AB InBev mogła od czasu dokonania tej koncentracji bez trudu obejść ten nowy podmiot. Zachodzenie na siebie portfeli znaków towarowych stron przedmiotowej koncentracji nie ma znaczenia, ponieważ aby istnieć na rynku, każdy inny dystrybutor musi być w stanie dystrybuować te same znaki towarowe. Co się tyczy braku wyrównawczej siły nabywczej podmiotów HoReCa, skarżące uważają, że przedmiotowa koncentracja nie pogarsza istniejącej sytuacji. Podnoszą one, że Komisja nie ustaliła, iż koszt w wysokości 500000 USD (dolarów amerykańskich) (około 435248 EUR) dla hurtowego dystrybutora napojów stanowi barierę dla wejścia na rynek. Nie przeprowadziła ona analizy rentowności ani nie uwzględniła możliwości dostawy z magazynów znajdujących się w Belgii lub we Francji. 174 Po drugie, jeżeli chodzi o skutki horyzontalne dotyczące rynku dystrybucji piwa kanałem HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, Brasserie Nationale podważa zdefiniowanie tego rynku, uważając jednocześnie, że Komisja jest a priori uprawniona do przyjęcia tego zdefiniowania w ramach swojej wstępnej analizy. W nawiązaniu do swoich wcześniejszych zastrzeżeń skarżące podnoszą, że w ramach kontroli koncentracji istotną kwestią nie jest to, czy sytuacja w konkurencji mogłaby ulec poprawie, lecz kwestia, czy przedmiotowa koncentracja negatywnie wpływa na konkurencję w Luksemburgu. Wspomniana kontrola nie może zatem zaradzić sytuacji w konkurencji istniejącej na rynku przed tą koncentracją. 175 Po trzecie, co się tyczy skutków niehoryzontalnych, skarżące kwestionują stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym przedmiotowa koncentracja może zamknąć znaczny rynek zbytu dla producentów i dostawców. Komisja nie wzięła pod uwagę istniejących rozwiązań alternatywnych, możliwości prowadzenia działalności przez nowego dystrybutora w Luksemburgu oraz zdolności dystrybutorów z Grande Région do dokonywania bezpośrednich dostaw do Luksemburga z przygranicznych magazynów. Ich zdaniem znajduje to potwierdzenie w facie, że AB InBev mogła znaleźć alternatywny kanał po rozwiązaniu swoich umów handlowych z Boissons Heintz. Skarżące podnoszą, że to AB InBev posiada siłę rynkową i to jej zachowanie może mieć znaczący wpływ na konkurencję, nie zaś hipotetyczne zwiększenie produkcji przez Brasserie Nationale, będącą MŚP. Według nich nie jest prawdopodobne, by ta ostatnia mogła podwyższyć swoje ceny bez względu na konkurentów znajdujących się na wyższym szczeblu rynku dostaw piwa, czyli grupy międzynarodowe, takie jak AB InBev, Heineken i Carlsberg Group. Ponadto skarżące podnoszą, że AB InBev nie może skarżyć się na trudności w dostępie do dystrybutorów, ponieważ dzięki swojemu prawu pierwokupu mogła przejąć 100 % udziałów w Boissons Heintz, w której do dnia 7 lutego 2024 r. posiadała 10 % kapitału. 176 Komisja i AB InBev podważają argumenty skarżących. 177 Rozpatrywany zarzut dotyczy drugiej przesłanki materialnej przewidzianej w art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 139/2004, zgodnie z którą koncentracja powinna „zagraża[ć] w sposób znaczący konkurencji na terytorium państwa członkowskiego lub państw składających wniosek [o odesłanie]” (zob. pkt 143 powyżej). 178 W tym względzie należy zauważyć, że ta przesłanka materialna różni się pod względem brzmienia od kryterium istotnego dla stwierdzenia niezgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym, przewidzianego w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004. Dokładniej rzecz ujmując, w przeciwieństwie do tego ostatniego przepisu wspomniana przesłanka materialna nie opiera się na znaczącej przeszkodzie w skutecznej konkurencji, lecz jedynie na „zagrożeniu” znaczącym zakłóceniem konkurencji. 179 Różnica ta wynika z faktu, że decyzja wydana na podstawie art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 ma wyłącznie na celu wydanie rozstrzygnięcia, na podstawie dostępnych informacji i w ograniczonym terminie 10 dni roboczych, w przedmiocie odesłania koncentracji do Komisji (zob. również pkt 152 powyżej). Nie jest ona zatem porównywalna z decyzją rozstrzygającą na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 139/2004 o zgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym ani nie przesądza o wydaniu takiej decyzji. 180 Tak więc, jak wynika z pkt 44 obwieszczenia w sprawie odsyłania, koncentracja spełnia drugą przesłankę materialną z art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 139/2004, jeżeli analiza wstępna wykazuje, że istnieje realne ryzyko, iż dana koncentracja mogłaby wywierać istotny niekorzystny wpływ na konkurencję, a zatem iż wymaga dokładnej analizy. Jak wspomniano również we wspomnianym pkt 44, takie wstępne wskazówki mogą mieć charakter opartych na domniemaniu faktycznym dowodów takiego wpływu, ale nie będą one miały znaczenia dla rezultatu dokładnej analizy. 181 Zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 150 i 151 powyżej Komisja posiada pewien zakres uznania w kwestiach ekonomicznych do celów stosowania przepisów materialnoprawnych rozporządzenia nr 139/2004, gdy przeprowadza prospektywne analizy ekonomiczne służące określeniu prawdopodobieństwa pewnych zmian rynku właściwego w przewidywalnym okresie. Kontrola ze strony sądu Unii ogranicza się więc do sprawdzenia materialnej prawidłowości ustaleń faktycznych i braku oczywistego błędu w ocenie. Rola Sądu nie polega na zastępowaniu oceny ekonomicznej Komisji własną oceną. 182 Jak wskazano w pkt 152 powyżej, Komisja posiada pewien zakres uznania w ramach analizy przesłanek materialnych przewidzianych w art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ musi przeprowadzić tę analizę w ograniczonym terminie 10 dni roboczych na podstawie dostępnych informacji. 183 To w świetle tych rozważań należy zbadać argumenty, za pomocą których skarżące próbują podważyć analizę Komisji odnoszącą się do przesłanki dotyczącej zagrożenia znaczącym zakłóceniem konkurencji, i sprawdzić, czy wykazują one istnienie oczywistego błędu w ocenie. W przedmiocie analizy skutków horyzontalnych 184 Na wstępie należy zauważyć, że jak wynika z pkt 12 wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, C 31, s. 5, zwanych dalej „wytycznymi w sprawie koncentracji horyzontalnych”), którymi Komisja jest związana w zakresie, w jakim nie odbiegają one od norm traktatu i rozporządzenia nr 139/2004 (zob. wyrok z dnia 7 czerwca 2013 r., Spar Österreichische Warenhandels/Komisja, T‑405/08, niepublikowany, EU:T:2013:306, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo), w celu oceny możliwego do przewidzenia wpływu koncentracji na rynki właściwe Komisja analizuje możliwe skutki antykonkurencyjne, takie jak skoordynowane i nieskoordynowane skutki, oraz odpowiednie czynniki wyrównawcze, takie jak siła nabywcza, zakres barier dla wejścia na rynek oraz możliwy wzrost efektywności przedstawione przez strony. 185 W pierwszej kolejności, co się tyczy rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReVa/on‑trade w Luksemburgu, Komisja stwierdziła w pkt 73 zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa koncentracja groziła wywołaniem nieskoordynowanych skutków wynikających z przypadków horyzontalnego zachodzenia na siebie na tym rynku. 186 Po pierwsze, Komisja wskazała w pkt 74 zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa koncentracja zdawała się prowadzić do wysokiego łącznego udziału w rynku stron tej koncentracji, który wynosiłby 70–80 %. O ile skarżące przyznają, że podmiot powstały w wyniku wspomnianej koncentracji ma zauważalny znaczący udział w rynku, o tyle uważają one, że należy zastanowić się nad kwestią, czy ten udział w rynku może wywołać nieskoordynowane skutki. Jak wynika zaś z pkt 26 i 27 wytycznych w sprawie koncentracji horyzontalnych, skumulowane udziały w rynku stanowią istotny czynnik pozwalający ustalić prawdopodobieństwo, że koncentracja wywoła takie skutki. Ponadto z pkt 17 tych wytycznych wynika, że udział w rynku wynoszący 50 % i więcej może sam w sobie stanowić dowód istnienia pozycji dominującej na rynku. 187 Po drugie, skarżące nie kwestionują zawartego w pkt 75 zaskarżonej decyzji stwierdzenia, zgodnie z którym ich konkurenci, którzy mieli ograniczone udziały w rynku wynoszące poniżej 5 % każdy, nie wydawali się być w stanie wywierać presji konkurencyjnej na podmiot powstały w wyniku przedmiotowej koncentracji i prawdopodobnie stopniowo opuściliby rynek. Skarżące nie kwestionują również, że – jak wskazała Komisja we wspomnianym punkcie – podmioty międzynarodowe nie prowadziły działalności w Luksemburgu. Stwierdzenia te wskazują, że wspomniany podmiot posiada znacznie większy udział w rynku niż udział jego bezpośredniego konkurenta i że istnieje ryzyko wyeliminowania sił konkurencyjnych. Zgodnie z pkt 25 wytycznych w sprawie koncentracji horyzontalnych chodzi o czynniki, które należy wziąć pod uwagę, a których nie może podważyć twierdzenie, iż brak działalności podmiotów międzynarodowych w Luksemburgu stanowi sytuację, która pozostaje niezmieniona po dokonaniu tej koncentracji. 188 Po trzecie, w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w pkt 76 i 77 zaskarżonej decyzji, że strony przedmiotowej koncentracji są bliskimi konkurentami posiadającymi znaczącą siłę rynkową, których portfele znaków towarowych w znacznej mierze zachodzą na siebie, należy zauważyć, że chodzi tu o element, który należy wziąć pod uwagę zgodnie z pkt 28 wytycznych w sprawie koncentracji horyzontalnych. Wprawdzie, jak wynika również ze wspomnianego pkt 28, istnieje mniejsze ryzyko, że koncentracja znacząco utrudni skuteczną konkurencję, jeżeli istnieje wysoki poziom substytucyjności między produktami stron koncentracji i produktami producentów konkurencyjnych, jednakże niejasne i niepoparte dowodami twierdzenie skarżących, zgodnie z którym wszyscy dystrybutorzy są w stanie dystrybuować duże międzynarodowe znaki towarowe napojów, nie wystarcza, aby wykazać taki wysoki stopień substytucyjności ani aby podważyć zachodzenie na siebie portfeli Boissons Heintz i Munhowen, przedstawione w pkt 76 zaskarżonej decyzji, które dotyczy 31 znaków towarowych, w szczególności luksemburskich znaków towarowych piwa i wody mineralnej. 189 Po czwarte, Komisja zauważyła w pkt 78 zaskarżonej decyzji, że klienci, którymi jest około 2700 barów, hoteli i restauracji, nie wydają się dysponować wyrównawczą siłą nabywczą wystarczającą, aby przeciwdziałać sile rynkowej podmiotu powstałego w wyniku przedmiotowej koncentracji. Skarżące nie mogą podważyć tego stwierdzenia, utrzymując, że sytuacja ta nie jest nowa i nie zostanie pogorszona przez wspomnianą koncentrację. Komisja była bowiem zobowiązana do zbadania, na podstawie pkt 65 wytycznych w sprawie koncentracji horyzontalnych, w jakim zakresie klienci tego podmiotu mogą przeciwdziałać wzrostowi siły rynkowej, jaki może spowodować ta koncentracja, czego zresztą skarżące nie kwestionują (zob. pkt 186 powyżej). Zgodnie z tym pkt 65 bardziej prawdopodobne wydaje się posiadanie tego rodzaju wyrównawczej siły nabywczej przez dużych i wyrafinowanych klientów niż przez mniejsze przedsiębiorstwa z rozdrobnionych branż. W pkt 67 tych wytycznych wyjaśniono, że koncentracja między dwoma dostawcami może zmniejszyć siłę nabywczą, jeżeli doprowadza ona do usunięcia godnej zaufania alternatywy. Może tak być w niniejszym przypadku, ponieważ z zaskarżonej decyzji wynika, że ta sama koncentracja łączy udziały w rynku dwóch największych dystrybutorów na rynku właściwym (pkt 73 i 74 zaskarżonej decyzji), którzy wcześniej byli bliskimi konkurentami z zachodzącymi na siebie portfelami znaków towarowych (pkt 76 i 77 zaskarżonej decyzji). 190 Po piąte, Komisja uznała w pkt 79 zaskarżonej decyzji, że wydaje się, iż potencjalni nowi uczestnicy rynku napotykają na znaczne bariery dla wejścia na rynek dystrybucji hurtowej w Luksemburgu ze względu na konieczność znacznych inwestycji, w szczególności w odniesieniu z jednej strony do powierzchni składowania w magazynach, które są bardzo ograniczone w Luksemburgu i których budowa może kosztować do 500000 USD (około 435248 EUR) rocznie przy zdolności produkcyjnej wynoszącej około 17000 hektolitrów, a z drugiej strony do niezbędnej floty samochodów ciężarowych. 191 W tym względzie Sąd zauważa, że skarżące przyznają, iż można sobie wyobrazić koszt w wysokości 500000 USD (około 435248 EUR) za powierzchnie składowania w magazynach. W zakresie, w jakim uważają one, że Komisja powinna była zbadać, czy kwota ta stanowiła sama w sobie barierę, wystarczy wskazać, że nie kwestionują one konieczności innych inwestycji, w tym floty samochodów ciężarowych. Ze względu na te niezbędne koszty wydaje się, że dystrybutorzy obecni na rynku w Luksemburgu mają przewagę nad potencjalnymi konkurentami, która zgodnie z pkt 70 wytycznych w sprawie koncentracji horyzontalnych może stanowić barierę dla wejścia na rynek. 192 Prawdą jest, że jak podnoszą skarżące, magazyny znajdujące się w Grande Région mogą potencjalnie zostać wykorzystane do wejścia na rynek. Jednakże, jak stwierdziła Komisja w pkt 79 zaskarżonej decyzji, żaden nowy konkurent nie wszedł ostatnio na rynek, co zgodnie ze wspomnianym pkt 70 wytycznych również może dowodzić istnienia barier dla wejścia na rynek. 193 W każdym razie należy przypomnieć, że zgodnie z pkt 68 rzeczonych wytycznych aby wejście na rynek stanowiło barierę konkurencyjną dla stron koncentracji, trzeba wykazać, iż można zapobiec potencjalnym antykonkurencyjnym skutkom koncentracji lub je pokonać na czas i w odpowiednim stopniu. Skarżące nie przedstawiły zaś takich dowodów. Przeciwnie, przyznają one nawet, że istnieją wyłączne prawa, które wiążą podmioty HoReCa z browarami w odniesieniu do piwa, co może utrudnić wejście na rynek nowego konkurenta, jak wynika z pkt 69 tych wytycznych. Nie podważa tego okoliczność, że AB InBev mogła zastąpić swoje stosunki handlowe, ponieważ okoliczność ta nie dowodzi ani wejścia nowych konkurentów, ani istnienia presji konkurencyjnej wystarczającej dla stron przedmiotowej koncentracji. 194 W drugiej kolejności, co się tyczy rynku hurtowej dystrybucji napojów za pośrednictwem kanału HoReVa/on‑trade w Luksemburgu, Komisja stwierdziła w pkt 80 zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa koncentracja groziła wywołaniem nieskoordynowanych skutków wynikających z przypadków horyzontalnego zachodzenia na siebie na tym rynku. 195 Dokładniej rzecz ujmując, uznała ona, że przedmiotowa koncentracja mogłaby doprowadzić do znacznych łącznych udziałów w rynku (pkt 81 zaskarżonej decyzji) oraz że rozważania dotyczące dystrybucji hurtowej wszystkich napojów za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu miały zastosowanie mutatis mutandis do rozpatrywanego rynku, w szczególności rozważania odnoszące się do ograniczonej liczby konkurentów, którzy posiadają jedynie marginalne udziały w rynku, do okoliczności, że strony tej koncentracji są bliskimi konkurentami, do braku wyrównawczej siły nabywczej klientów i do istnienia wysokich barier dla wejścia na rynek (pkt 83 zaskarżonej decyzji). 196 Z jednej strony skarżące krytykują zdefiniowanie rynku dystrybucji piwa kanałem HoReCa/on‑trade. W tym względzie Komisja wskazała w pkt 52 zaskarżonej decyzji, że nie może wykluczyć na wstępnym etapie postępowania, iż rynek ten stanowi odrębny rynek, zauważając jednocześnie, że dokonana przez nią analiza pozostaje bez uszczerbku dla wyniku szczegółowego dochodzenia w sprawie zgodności przedmiotowej koncentracji z rynkiem wewnętrznym, które przeprowadzi po zaakceptowaniu wniosku o odesłanie sprawy. W zakresie, w jakim skarżące same przyznają, że Komisja jest a priori uprawniona do przyjęcia tej definicji rynku właściwego we wstępnej analizie, i z uwagi na to, że nie powołują się one na dowody przemawiające za alternatywnym zdefiniowaniem tego rynku, ich krytyka nie może zostać uwzględniona. 197 Z drugiej strony skarżące uważają, że w zaskarżonej decyzji została opisana jedynie sytuacja, która istniała przed przedmiotową koncentracją, i że nie zostało w niej zbadane, czy koncentracja ta ma niekorzystny wpływ na konkurencję w Luksemburgu. Prawdą jest, że jeśli jedna ze stron tej koncentracji zajmowała na rynku właściwym pozycję dominującą jeszcze przed ową koncentracją, sytuacja ta może nie być objęta analizą wpływu koncentracji w zakresie konkurencji. Jednakże inaczej jest w przypadku, gdy pozycja dominująca na rynku właściwym wynika z koncentracji lub zostaje przez nią wzmocniona (zob. podobnie wyrok z dnia 23 maja 2019 r., KPN/Komisja, T‑370/17, EU:T:2019:354, pkt 113 i przytoczone tam orzecznictwo). To właśnie tę ostatnią sytuację rozważała Komisja w niniejszym przypadku. Przyszłe i potencjalne skutki wspomnianej konkurencji zostały podkreślone przez użyte w pkt 81 zaskarżonej decyzji wyrażenie „wydaje się powodować wysokie łączne udziały w rynku stron”, które zostało użyte w pkt 81 zaskarżonej decyzji. Ponadto, jak wskazano w pkt 186 powyżej, skumulowane udziały w rynku stanowią istotny czynnik prawdopodobieństwa, że koncentracja może wywołać nieskoordynowane skutki. 198 Jak z tego wynika, za pomocą podniesionych przez skarżące argumentów nie można wykazać istnienia oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję przy analizie skutków horyzontalnych przedmiotowej koncentracji. 199 W szczególności bezsporne jest, że z jednej strony przedmiotowa koncentracja prowadzi do powstania wysokiego łącznego udziału stron tej koncentracji w luksemburskich rynkach hurtowej dystrybucji napojów i piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade (zob. pkt 186 i 195 powyżej), a z drugiej strony konkurenci tych stron posiadają bardzo ograniczone udziały w rynku (zob. pkt 186 i 195 powyżej). Istnienie dużych udziałów w rynku jest zaś najlepszym wyznacznikiem, a stosunek między udziałami w rynku należącymi do stron koncentracji i ich konkurentów, w szczególności tych występujących bezpośrednio po nich, stanowi ważną wskazówkę co do istnienia pozycji dominującej lub znaczącej przeszkody w skutecznej konkurencji (zob. podobnie wyrok z dnia 20 grudnia 2023 r., Naturstrom/Komisja, T‑60/21, niepublikowany, EU:T:2023:839, pkt 342). 200 Co więcej, strony przedmiotowej koncentracji są bliskimi konkurentami, których portfele znaków towarowych w znacznym stopniu zachodzą na siebie (zob. pkt 188 i 195 powyżej), a ich klienci nie dysponują wystarczającą wyrównawczą siłą nabywczą (zob. pkt 189 i 195 powyżej). Ponadto nie zostało wykazane, że wejście nowych konkurentów na rynek jest prawdopodobne (pkt 190–193 i 195 powyżej). 201 Z uwagi na te okoliczności Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając w pkt 73 i 80 zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa koncentracja grozi wywołaniem nieskoordynowanych skutków wynikających z przypadków horyzontalnego zachodzenia na siebie na luksemburskich rynkach hurtowej dystrybucji napojów i piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade. W przedmiocie analizy skutków niehoryzontalnych 202 W pkt 84 zaskarżonej decyzji Komisja doszła do wniosku, że przedmiotowa koncentracja grozi powstaniem ryzyka zamknięcia dostępu do rynków zbytu wynikającego z przypadków niehoryzontalnego zachodzenia na siebie występującymi pomiędzy z jednej strony rynkiem produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade a z drugiej strony luksemburskimi rynkami dystrybucji hurtowej napojów (w tym piwa) i rynkiem węższym i ograniczonym wyłącznie do dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego samego kanału. 203 Zgodnie z pkt 59 wytycznych w sprawie oceny niehoryzontalnych połączeń przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2008, C 265, s. 6, zwanych dalej „wytycznymi w sprawie koncentracji niehoryzontalnych”), którymi Komisja jest związana na podstawie orzecznictwa przytoczonego w pkt 184 powyżej, przy ocenie prawdopodobieństwa zaistnienia scenariusza antykonkurencyjnego zamknięcia dostępu do rynków zbytu Komisja rozważy, po pierwsze, czy podmiot powstały w wyniku koncentracji byłby w stanie zamknąć dostęp do rynków niższego szczebla, po drugie, czy miałby motywację, aby to uczynić, a po trzecie, czy strategia zamknięcia dostępu do rynku miałaby znaczące szkodliwe skutki dla konsumentów na rynku niższego szczebla. 204 Z motywów 85–87 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja zbadała te trzy kumulatywne przesłanki w niniejszym przypadku, a skarżące nie zakwestionowały tego podejścia. 205 Po pierwsze, Komisja uznała w pkt 85 zaskarżonej decyzji, że podmiot powstały w wyniku przedmiotowej koncentracji mógłby mieć możliwość, aby swoim konkurentom na rynku wyższego szczebla produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade zamknąć dostęp do wystarczającego rynku zbytu w Luksemburgu. W tym względzie skarżące nie kwestionują faktu, że łączny udział w rynku stron koncentracji wynosi 70–80 % w odniesieniu do rynków niższego szczebla, a mianowicie luksemburskich rynków dystrybucji hurtowej wszelkich napojów i dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego kanału. Nie kwestionują one również tego, że producenci i dostawcy piwa mający siedzibę w Luksemburgu i w innych państwach członkowskich używają owych stron koncentracji jako kanału dystrybucji. Czynniki te świadczą o tym, że wspomniany podmiot dysponuje znaczącą siłą na rynkach niższego szczebla, taką jak opisana w pkt 61 wytycznych w sprawie koncentracji niehoryzontalnych, i stanowi, jak wskazała Komisja w pkt 85 zaskarżonej decyzji, ważny rynek zbytu dla wspomnianych producentów i dostawców. 206 W zakresie, w jakim skarżące twierdzą, że Komisja nie uwzględniła rozwiązań alternatywnych istniejących w Luksemburgu, z pkt 85 zaskarżonej decyzji wynika również, co nie zostało zakwestionowane przez skarżące, że żaden z konkurencyjnych dystrybutorów i hurtowników nie posiada udziału w rynku przekraczającego 5 % i że nie stanowią oni zatem wiarygodnej alternatywy ze względu na ich relatywnie ograniczony rozmiar. Z powodów przedstawionych w pkt 192 i 193 powyżej dystrybutorów w Grande Région nie można, wbrew opinii skarżących, uznać za wystarczającą presję konkurencyjną. W związku z tym okoliczność, że AB InBev mogła zastąpić swoje stosunki handlowe, jest pozbawiona znaczenia. Nie ma również znaczenia to, że AB InBev sama nie nabyła Boissons Heintz, korzystając z przysługującego jej prawa pierwokupu, ponieważ jest to autonomiczna decyzja ekonomiczna tego przedsiębiorstwa. Podmiot gospodarczy działający na rynku wyższego szczebla nie może być bowiem zobowiązany do samodzielnego wejścia na rynek niższego szczebla w celu poprawy warunków dostępu do tego rynku. 207 Po drugie, Komisja uznała w pkt 86 zaskarżonej decyzji, że podmiot powstały w wyniku przedmiotowej koncentracji mógłby mieć możliwość, aby swoim konkurentom na rynku wyższego szczebla produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade zamknąć dostęp do wystarczającego rynku zbytu w Luksemburgu. Wskazała ona w rzeczonym punkcie, że Brasserie Nationale posiadała udział w rynku wynoszący 40–50 % oraz że miała ona roczną zdolność produkcyjną w wysokości 240000 hektolitrów, podczas gdy jej produkcja piwa w 2022 r. wynosiła jedynie 155000 hektolitrów. Skarżące kwestionują to stwierdzenie, podnosząc, że wzrost ich produkcji o 100 % w obliczu dużych grup międzynarodowych jest nierealistyczny i że wzrost produkcji Brasserie Nationale nie jest niekorzystny dla konkurencji. Dodają one, że Brasserie Nationale jest zaledwie MŚP i że do AB InBev należy cała siła rynkowa. 208 W tym względzie należy zauważyć, że Komisja nie uznała, iż Brasserie Nationale mogłaby podwoić swoją produkcję, gdy dokonała w pkt 86 zaskarżonej decyzji porównania produkcji tego przedsiębiorstwa w 2022 r., wynoszącej 155000 hektolitrów, z jego potencjalną roczną zdolnością produkcyjną wynoszącą 240000 hektolitrów. Owe dane liczbowe nie zostały zakwestionowane przez skarżące, z czego wynika, że Brasserie Nationale posiadała dodatkową niewykorzystaną zdolność produkcyjną wynosząca 85000 hektolitrów, która pozwalała jej na zwiększenie produkcji do tej wysokości. 209 Ponadto należy przypomnieć, jak wskazano w pkt 68 wytycznych w sprawie koncentracji niehoryzontalnych, że motywacja do zamknięcia dostępu do rynku zależy od poziomu rentowności, który z tego wynika, ponieważ podmiot powstały w wyniku połączenia dokonuje wyważenia ewentualnych kosztów związanych z zamknięciem dostępu do rynku niższego szczebla swoim konkurentom znajdującym się na rynku wyższego szczebla z jednej strony a korzyściami, które mogą z tego wyniknąć, z drugiej strony. Pozostałe argumenty, za pomocą których skarżące kwestionują zawarte w pkt 86 zaskarżonej decyzji wnioski Komisji dotyczące motywacji do zamknięcia dostępu do rynków niższego szczebla, nie dotyczą zaś rentowności takiej strategii zamknięcia dostępu, lecz jedynie jej wpływu na konkurencję. Zostaną one zatem zbadane w pkt 211 i 212 poniżej w ramach oceny skutków dla konkurencji strategii zamknięcia dostępu. 210 W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę dodatkową zdolność produkcyjną, o której mowa w pkt 208 powyżej, oraz wspomniany w pkt 207 udział w rynku Brasserie Nationale, który nie został zakwestionowany przez skarżące, skarżące nie mogą zarzucać Komisji, że w pkt 86 zaskarżonej decyzji uznała, iż nie można wykluczyć, że podmiot powstały w wyniku przedmiotowej koncentracji miałby motywację do faworyzowania dystrybucji własnej produkcji piwa i do zwiększenia zysków wynikających ze wzrostu swojego udziału w rynku niższego szczebla kosztem wykluczonych konkurentów. 211 Po trzecie, Komisja uznała w pkt 87 zaskarżonej decyzji, że każda strategia zamykania dostępu do rynku zbytu może mieć znaczący wpływ na rynek wyższego szczebla produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade oraz ogólnie na sektor piwa. W szczególności uznała ona, że ze względu na znaczącą pozycję Brasserie Nationale na tym rynku nie można wykluczyć, iż będzie ona mogła przechwycić dodatkowe wolumeny wynikające z wykluczenia konkurentów znajdujących się na rynku wyższego szczebla i że każda strategia zamknięcia dostępu do rynku zbytu może przekładać się na wyższe ceny lub na bardziej ograniczony wybór dla klientów końcowych, w szczególności ze względu na brak dostępu konkurentów wyższego szczebla do rynku niższego szczebla lub wzrost kosztów dla konkurentów działających na rynku niższego szczebla. Skarżące podważają to rozumowanie, podnosząc, że ze względu na to, iż konkurentami na rynku wyższego szczebla są duże grupy międzynarodowe, takie jak AB InBev, Carlsberg Group lub Heineken, nie jest prawdopodobne podniesienie cen przez Brasserie Nationale bez odwrócenia się jej klientów do konkurentów. 212 Otóż bezsporne jest, że z jednej strony Brasserie Nationale posiada, jak wskazała Komisja w pkt 87 zaskarżonej decyzji, udział w rynku szacowany na 40–50 % na rynku wyższego szczebla produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, a z drugiej strony łączny udział stron przedmiotowej koncentracji w rynku wynosi około 70–80 % na luksemburskich rynkach dystrybucji hurtowej wszelkich napojów i dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego kanału, jak wynika z pkt 85 zaskarżonej decyzji. Ze względu na znaczącą pozycję podmiotu powstałego w wyniku tej koncentracji na wspomnianych rynkach nie jest możliwe stwierdzenie, bez dodatkowych dowodów, że konkurencja ze strony grup międzynarodowych może stanowić wystarczające ograniczenie dla tego podmiotu. Jak podnosi Komisja, nawet gdyby można było wykluczyć, że zwiększenie produkcji przez Brasserie Nationale miałoby negatywne skutki dla tych podmiotów międzynarodowych, nie dotyczyłoby to innych konkurentów, o mniejszych rozmiarach, na rynku wyższego szczebla. 213 Jak z tego wynika, za pomocą podniesionych przez skarżące argumentów nie można wykazać istnienia oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję przy analizie skutków horyzontalnych przedmiotowej koncentracji. 214 W szczególności, z uwagi na znaczącą siłę i istotną rolę – jako kanału dystrybucji – stron przedmiotowej koncentracji na rynkach niższego szczebla z jednej strony (zob. pkt 205 i 206 powyżej) i na duży udział Brasserie Nationale w rynku wyższego szczebla z drugiej strony (zob. pkt 207 i 208 powyżej), Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając w pkt 85 i 86 zaskarżonej decyzji, że podmiot powstały w wyniku przedmiotowej koncentracji miałby zarówno zdolność do zamknięcia dostępu swoich konkurentów na rynku wyższego szczebla do wystarczającego rynku zbytu w Luksemburgu, jak i interes w tym, by to uczynić. Komisja nie popełniła również oczywistego błędu w ocenie, uznając w pkt 87 zaskarżonej decyzji, że taka strategia zamknięcia dostępu do rynku zbytu mogłaby znacząco wpłynąć na skuteczną konkurencję na rynku wyższego szczebla i ogólnie na rynku piwa, w szczególności z powodu negatywnych konsekwencji braku dostępu konkurentów wyższego szczebla do rynku niższego szczebla (zob. pkt 211 powyżej). 215 W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarżące nie zdołały podważyć wstępnych analiz dotyczących horyzontalnych i niehoryzontalnych skutków przedmiotowej koncentracji i że Komisja mogła uznać w pkt 88 zaskarżonej decyzji, nie popełniając przy tym oczywistego błędu w ocenie, że koncentracja ta groziła „znaczącym zakłóceniem konkurencji na rynku wyższego szczebla produkcji i dostaw piwa za pośrednictwem kanału HoReCa/on‑trade w Luksemburgu, a także na rynkach niższego szczebla dystrybucji hurtowej wszelkich napojów za pośrednictwem tego kanału w Luksemburgu i dystrybucji hurtowej piwa za pośrednictwem tego kanału w Luksemburgu”. 216 Zarzut siódmy należy zatem oddalić. W przedmiocie zarzutu ósmego, opartego na braku znaczenia rozważań dotyczących stosowności odesłania 217 Skarżące kwestionują uwagę Komisji, zgodnie z którą w braku krajowego systemu kontroli koncentracji w Luksemburgu uwzględnienie wniosku o odesłanie jest stosowne i zgodne z przysługującymi jej uprawnieniami dyskrecjonalnymi. Podkreślają one, że art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 stanowi system prawny, którego przesłanki stosowania są przewidziane w ust. 3 tego artykułu. Ich zdaniem względy celowości nie mają miejsca w takim systemie, w związku z czym kwestia stosowności rzeczonego uwzględnienia nie powstaje. Według nich jest tak tym bardziej, że system ten ma charakter wyjątku. 218 Skarżące uważają, że o ile wspomniany artykuł historycznie mógł zaradzać brakowi kontroli koncentracji w niektórych państwach członkowskich, takich jak Luksemburg, o tyle nie jest to już prawnie dopuszczalne 20 lat po przyjęciu rozporządzenia nr 139/2004. Ich zdaniem gdyby Rada Unii Europejskiej, Komisja i Parlament Europejski chciały wprowadzić obowiązek kontroli koncentracji w każdym państwie członkowskim, miały 20 lat, aby to uczynić. W odpowiedzi na pytanie ustne zadane przez Sąd na rozprawie skarżące wyjaśniły, że poprzez swoją argumentację nie zmierzały do podważenia ogólnej możliwości złożenia przez Wielkie Księstwo Luksemburga wniosku o odesłanie na podstawie art. 22 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia jako takiej. 219 Komisja i AB InBev podważają argumenty skarżących. 220 Na wstępie należy przypomnieć, że art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 umożliwia państwom członkowskim niedysponującym uregulowaniem krajowym w dziedzinie kontroli koncentracji zwrócenie się do Komisji o zbadanie koncentracji mogących wywołać negatywne skutki na jego terytorium, gdy koncentracje te wpływają również na handel między państwami członkowskimi (zob. podobnie wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 147, 164, 199). 221 Artykuł 22 rozporządzenia nr 139/2004 pozwala zatem Wielkiemu Księstwu Luksemburga na odesłanie badania koncentracji do Komisji, i to pomimo faktu, że to państwo członkowskie nie dysponuje przepisami krajowymi w dziedzinie kontroli koncentracji. 222 Zgodnie z art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 Komisja „może” podjąć decyzję o zbadaniu koncentracji będącej przedmiotem takiego wniosku o odesłanie, jeżeli spełnione są przesłanki formalne i materialne przewidziane w tym przepisie. 223 O ile wynika z tego, że przesłanki te muszą być spełnione w celu uwzględnienia wniosku o odesłanie, o tyle słowo „może” wskazuje, że Komisja nie jest zobowiązana do jego uwzględnienia, lecz dysponuje w tym względzie zakresem uznania. Zatem, jak zostało wskazane w pkt 7 obwieszczenia w sprawie odsyłania, Komisja zachowuje znaczny zakres uznania przy podejmowaniu decyzji o wyrażeniu zgody na zbadanie na podstawie art. 22 rozporządzenia nr 139/2004 koncentracji, które nie należą do jej pierwotnej kompetencji na mocy tego rozporządzenia. 224 Komisja miała zatem prawo ocenić stosowność odesłania przedmiotowej koncentracji z uwzględnieniem elementów charakteryzujących sytuację w niniejszym przypadku. Dokładniej rzecz ujmując, skarżące nie mogą czynić Komisji zarzutu z tego, że w pkt 92 zaskarżonej decyzji uwzględniła okoliczność, że Wielkie Księstwo Luksemburga nie dysponowało systemem kontroli koncentracji i że w braku uwzględnienia wniosku o odesłanie przedmiotowa koncentracja i jej skutki nie byłyby objęte żadnym innym systemem kontroli koncentracji. 225 Wobec tego zarzut ósmy należy oddalić. W przedmiocie kosztów 226 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżące przegrały sprawę, należy obciążyć je ich własnymi kosztami oraz, zgodnie z żądaniem Komisji, kosztami poniesionymi przez tę ostatnią. 227 Zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania AB InBev i ACL pokrywają własne koszty. Z powyższych względów SĄD (szósta izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje: 1) Skarga zostaje oddalona. 2) Brasserie Nationale (dawniej Brasseries Funck-Bricher et Bofferding) i Munhowen SA zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. 3) Anheuser-Busch InBev i Autorité de concurrence du Grand‑Duché de Luxembourg pokrywają własne koszty. Costeira Kancheva Öberg Zilgalvis Tichy-Fisslberger Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 lipca 2025 r. Podpisy Spis treści Okoliczności powstania sporu W przedmiocie odnośnych podmiotów W przedmiocie przedmiotowej koncentracji W przedmiocie wniosku o odesłanie do Komisji W przedmiocie zaskarżonej decyzji Żądania stron Co do prawa W przedmiocie reprezentowania skarżących przez niezależnego adwokata W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia systemu językowego mającego zastosowanie na mocy rozporządzenia nr 1 W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego niedochowania terminu 15 dni roboczych przewidzianego w art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 139/2004 W przedmiocie wykładni pojęcia „powiadomienia” W przedmiocie początku biegu terminu 15 dni roboczych w niniejszej sprawie W przedmiocie sprawdzenia przez Komisję przestrzegania terminu 15 dni roboczych W przedmiocie naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 22 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 139/2004 W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia zasad prawa do obrony, a także zasad równości broni, rzetelności postępowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego braku wpływu na handel między państwami członkowskimi W przedmiocie zarzutu siódmego, dotyczącego braku zagrożenia znaczącym zakłóceniem konkurencji na terytorium Luksemburga W przedmiocie analizy skutków horyzontalnych W przedmiocie analizy skutków niehoryzontalnych W przedmiocie zarzutu ósmego, opartego na braku znaczenia rozważań dotyczących stosowności odesłania W przedmiocie kosztów ( *1 ) Język postępowania: francuski