Wspólna polityka rybołówstwa – Artykuł 9 rozporządzenia (UE) 2016/2336 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2022/1614 – Metody i kryteria określania obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich – Ustanowienie wykazu obszarów, na których występowanie wrażliwych ekosystemów morskich jest rzeczywiste lub prawdopodobne – Ustanowienie obszarów ochrony – Zarzut niezgodności z prawem – Proporcjonalność

WYROK SĄDU (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2025 r. ( *1 ) Wspólna polityka rybołówstwa – Artykuł 9 rozporządzenia (UE) 2016/2336 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2022/1614 – Metody i kryteria określania obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich – Ustanowienie wykazu obszarów, na których występowanie wrażliwych ekosystemów morskich jest rzeczywiste lub prawdopodobne – Ustanowienie obszarów ochrony – Zarzut niezgodności z prawem – Proporcjonalność W sprawie T‑781/22 Madre Querida SL, z siedzibą w Bureli (Hiszpania), oraz pozostałe skarżące, których nazwy wskazano w załączniku ( 1 ), reprezentowane przez Á. Givaję Sanza, A. Lamadrida de Pabla i V. Romero Algarrę, adwokatów, strona skarżąca, popierana przez Królestwo Hiszpanii, które reprezentowały A. Gavela Llopis i M.J. Ruiz Sánchez, w charakterze pełnomocników, oraz przez Comunidad Autónoma de Galicia, którą reprezentowali A. Givaja Sanz, A. Lamadrid de Pablo i V. Romero Algarra, interwenienci, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali A. Dawes i I. Galindo Martín, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Parlament Europejski, który reprezentowali I. Terwinghe, C. Ionescu Dima i C. Burgos, w charakterze pełnomocników, oraz przez Radę Unii Europejskiej, którą reprezentowali L. Hamtcheva, F. Naert i G. Rugge, w charakterze pełnomocników, interwenienci, SĄD (siódma izba w składzie powiększonym), w składzie: S. Papasavvas, prezes, K. Kowalik-Bańczyk, E. Buttigieg, I. Dimitrakopoulos (sprawozdawca) i B. Ricziová, sędziowie, sekretarz: P. Nuñez Ruiz, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 lipca 2024 r., wydaje następujący Wyrok 1 W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżące, Madre Querida SL i pozostałe skarżące, których nazwy wskazano w załączniku, wnoszą o stwierdzenie nieważności art. 2 i załącznika II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/1614 z dnia 15 września 2022 r. określającego istniejące obszary połowów głębinowych oraz ustanawiającego wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich (Dz.U. 2022, L 242, s. 1, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). I. Okoliczności powstania sporu 2 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. 2013, L 354, s. 22) określa w szczególności cele i zasady wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb). Przewiduje ono między innymi przyjęcie środków ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza. 3 Celem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2336 z dnia 14 grudnia 2016 r. ustanawiającego szczegółowe warunki dotyczące połowów stad głębokowodnych w północno-wschodnim Atlantyku i przepisy dotyczące połowów w wodach międzynarodowych północno-wschodniego Atlantyku oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2347/2002 (Dz.U. 2016, L 354, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) jest przyczynianie się do osiągania celów rozporządzenia nr 1380/2013 w odniesieniu do gatunków i siedlisk głębokowodnych, a mianowicie zapewnienie, aby działalność połowowa była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. 4 Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego stanowi, że do dnia 13 lipca 2017 r. państwa członkowskie, których statkom przyznano dalekomorskie zezwolenie połowowe zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych (Dz.U. 2002, L 351, s. 6), w zakresie, w jakim zezwolenie to dotyczy działalności połowowej statków poławiających więcej niż 10 ton w każdym roku kalendarzowym, informują Komisję Europejską, wykorzystując zapisy z satelitarnego systemu monitorowania statków (VMS) lub, jeżeli zapisy VMS nie są dostępne, wykorzystując inne stosowne i wiarygodne informacje, o umiejscowieniu głębinowej działalności połowowej takich statków w referencyjnych latach kalendarzowych 2009–2011. 5 Artykuł 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przewiduje przyjęcie przez Komisję aktów wykonawczych w celu ustanowienia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. Na podstawie art. 9 ust. 9 wspomnianego rozporządzenia połowy za pomocą narzędzi przydennych są zakazane na wszystkich obszarach umieszczonych w wykazie zgodnie z ust. 6. 6 W kwietniu 2017 r. Komisja wystosowała zaproszenie do przedkładania danych zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W odpowiedzi na to zaproszenie państwa członkowskie przedłożyły zapisy VMS oraz inne stosowne i wiarygodne dane dotyczące umiejscowienia działalności połowowej takich statków w odniesieniu do gatunków głębinowych w referencyjnych latach kalendarzowych 2009–2011. 7 W lipcu 2017 r., w oparciu o dane przedłożone przez państwa członkowskie, Komisja zwróciła się do Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) o wydanie opinii w celu określenia istniejących obszarów połowów głębinowych i określenia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. 8 W dniu 5 stycznia 2021 r., po uzyskaniu od państw członkowskich dodatkowych danych dotyczących wrażliwych ekosystemów morskich i VMS odnoszących się do okresu do 2018 r., a nawet, w odniesieniu do niektórych danych, do 2020 r., ICES wydała opinię, w której określiła istniejące obszary połowów głębinowych przy użyciu narzędzi mających kontakt z dnem na głębokości 400–800 m oraz sporządziła wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich (zwaną dalej „opinią ICES z 2021 r.”). 9 W dniu 17 listopada 2021 r. Komisja zwróciła się do ICES o opublikowanie dodatkowej opinii zawierającej współrzędne istniejących obszarów połowów głębinowych oraz wykazu wrażliwych ekosystemów morskich wyłącznie w wodach Unii na Atlantyku Północno-Wschodnim. Wspomniana opinia została wydana w dniu 7 lutego 2022 r. 10 Na podstawie tych informacji Komisja w dniu 15 września 2022 r. przyjęła zaskarżone rozporządzenie wykonawcze, oparte w szczególności na art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. 11 Artykuł 2 zaskarżonego rozporządzenia stanowi: „1.   Wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich ustanawia się zgodnie ze współrzędnymi określonymi w załączniku II. 2.   Obszary występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich podlegają przepisom określonym w rozporządzeniu [podstawowym], w szczególności w jego art. 9 ust. 1 i 9 dotyczącym jego zastosowania do operacji połowowych prowadzonych przy użyciu narzędzi przydennych na głębokości większej niż 400 m oraz zakazu połowów za pomocą narzędzi przydennych na wszystkich powyższych wyznaczonych obszarach”. II. Żądania stron 12 Skarżące wnoszą w istocie do Sądu o: – stwierdzenie nieważności art. 2 i załącznika II do zaskarżonego rozporządzenia; – obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania i obciążenie Rady Unii Europejskiej oraz Parlamentu Europejskiego ich własnymi kosztami. 13 Komisja wnosi do Sądu o: – odrzucenie skargi jako częściowo niedopuszczalnej, a w każdym razie oddalenie jej jako bezzasadnej; – obciążenie skarżących kosztami postępowania i obciążenie Comunidad Autónoma de Galicia (wspólnoty autonomicznej Galicja, Hiszpania) jej własnymi kosztami. 14 Rada wnosi do Sądu o: – oddalenie zarzutu drugiego, dotyczącego podnoszonej niezgodności z prawem art. 9 ust. 6 i 9 rozporządzenia podstawowego; – obciążenie skarżących kosztami postępowania. 15 Parlament Europejski wnosi do Sądu o: – uwzględnienie żądań przedstawionych przez Komisję i w konsekwencji oddalenie zarzutu drugiego, dotyczącego podnoszonej niezgodności z prawem art. 9 ust. 6 i 9 rozporządzenia podstawowego, jako częściowo niedopuszczalnego, a w każdym razie oddalenie go jako bezzasadnego; – obciążenie skarżących kosztami postępowania. 16 Królestwo Hiszpanii wnosi w istocie do Sądu o: – uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. 17 Wspólnota autonomiczna Galicji wnosi w istocie do Sądu o: – stwierdzenie nieważności art. 2 i załącznika II do zaskarżonego rozporządzenia; – obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz obciążenie Parlamentu i Rady ich własnymi kosztami. III. Co do prawa A. W przedmiocie dopuszczalności skargi w części, w jakiej dotyczy ona art. 2 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego 18 Jak wynika z pierwszego żądania skarżących, dotyczy ono stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonego rozporządzenia w całości i załącznika II wspomnianego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 12 powyżej). 19 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem aktami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 263 TFUE, są wyłącznie środki wywołujące wiążące skutki prawne, które mogą mieć wpływ na interesy strony skarżącej, zmieniając w istotny sposób jej sytuację prawną (wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 9; postanowienie z dnia 4 października 1991 r., Bosman/Komisja, C‑117/91, EU:C:1991:382, pkt 13; wyrok z dnia 15 stycznia 2003 r., Philip Morris International/Komisja, T‑377/00, T‑379/00, T‑380/00, T‑260/01 i T‑272/01, EU:T:2003:6, pkt 77). 20 Ustalenie, czy akt, którego dotyczy żądanie stwierdzenia nieważności, może być przedmiotem skargi, wymaga wzięcia pod uwagę jego istoty, zaś forma, w której ów akt został przyjęty, jest tu co do zasady bez znaczenia (wyroki: z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 9; z dnia 28 listopada 1991 r., Luksemburg/Parlament, C‑213/88 i C‑39/89, EU:C:1991:449, pkt 15; z dnia 24 marca 1994 r., Air France/Komisja, T‑3/93, EU:T:1994:36, pkt 43, 57). 21 Tymczasem należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie art. 2 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, którego brzmienie zostało przypomniane w pkt 11 powyżej, ogranicza się do odesłania do właściwych przepisów rozporządzenia podstawowego, przy czym nie ma on autonomicznego zakresu normatywnego i w szczególności nie wprowadza po stronie danych osób dodatkowych obowiązków, które mogą zmieniać w istotny sposób ich sytuację prawną. Jest to bowiem przepis, który przypomina jedynie właściwe ramy prawne przewidziane w rozporządzeniu podstawowym, a w szczególności w art. 9 ust. 1 i 9 tego rozporządzenia. Skargę należy zatem uznać za niedopuszczalną w części, w której dotyczy ona stwierdzenia nieważności art. 2 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. B. W przedmiocie zasadności skargi 22 Skarżące podnoszą dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i ogólne zasady prawa Unii Europejskiej, w szczególności zasady niedyskryminacji i proporcjonalności. Poprzez zarzut drugi skarżące wskazują na niezgodność z prawem rozporządzenia podstawowego, dotyczącą naruszenia ogólnych zasad prawa Unii przez art. 9 ust. 6 i 9 wspomnianego rozporządzenia podstawowego. 1.   W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i zasad niedyskryminacji i proporcjonalności 23 Zdaniem skarżących w istocie zaskarżone przepisy naruszają art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i zasadę niedyskryminacji, ponieważ w braku informacji naukowych traktują one w sposób identyczny przydenne narzędzia połowowe, które nie są porównywalne, i stosują zakaz połowów w nierówny sposób w Atlantyku Północno-Wschodnim. Przepisy te naruszają także zasadę proporcjonalności z tego względu, że wykraczają one poza granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów WPRyb, w zakresie, w jakim zdaniem skarżących zakazują połowów za pomocą biernych narzędzi bez uwzględnienia wpływu tych narzędzi na dno morskie, bez określenia wieloboków ochrony wrażliwych ekosystemów morskich w precyzyjny i odpowiedni sposób w przypadku biernych narzędzi połowowych oraz bez uwzględnienia skutków gospodarczych i społecznych tych ograniczeń dla podmiotów gospodarczych. Naruszenia te stanowią zdaniem skarżących oczywiste błędy w ocenie Komisji. a)   W przedmiocie naruszenia art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i zasady niedyskryminacji 1) W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i zasady niedyskryminacji ze względu na takie samo traktowanie przy określaniu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich biernych i ruchomych narzędzi połowowych bez powołania się na obiektywne powody 24 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i przez wspólnotę autonomiczną Galicji, twierdzą w istocie, że narzędzia połowowe różnią się od siebie funkcją, w zależności od tego, czy są ciągnione w środowisku morskim (może chodzić w szczególności o włoki, zwane dalej „ruchomymi narzędziami połowowymi”), czy też przymocowane w konkretnym miejscu w środowisku morskim (i mogą obejmować w szczególności takle, zwane dalej „biernymi narzędziami połowowymi”). Skarżące utrzymują, że narzędzia połowowe różnią się od siebie także sposobem działania w zależności od głębokości, na jakiej są stosowane, i ich bliskiego kontaktu z dnem morskim. Bierne narzędzia połowowe mają zdaniem skarżących minimalny wpływ na powierzchnię dna morskiego, i w każdym razie jest to wpływ nieistotny. Wśród owych narzędzi sznury haczykowe denne (stosowane przez skarżące) mają nieznaczny wpływ. 25 Okoliczność, że włoki denne mają znacznie większy wpływ na ekosystemy morskie i na samo dno morskie, gdyż mają znacznie ściślejszy kontakt z owym dnem morskim, została także zaznaczona w rozporządzeniu podstawowym, w szczególności w motywie 7 i art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia. Zdając sobie sprawę z tych rozbieżności, Komisja wszczęła procedurę ustawodawczą, która doprowadziła do przyjęcia rozporządzenia podstawowego i zaproponowała zakaz połowów włokami oraz przekształcenie ich we flotę taklowców, oraz wskazała, że takle mają niewielki wpływ na dno morskie. Poza tym skarżące podkreślają zaangażowanie Unii we wdrożenie rezolucji 61/105 i 64/72 przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także fakt, że Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w swych międzynarodowych wytycznych z dnia 29 sierpnia 2008 r. dotyczących zarządzania dalekomorskimi połowami głębinowymi (zwanych dalej „wytycznymi FAO z 2008 r.”) wprowadziła także rozróżnienie między różnymi narzędziami połowowymi przy ocenie głębinowej działalności połowowej. Pomimo tych elementów zdaniem skarżących art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wprowadził bez uzasadnienia powszechny zakaz połowów, który dotyczy wszystkich przydennych narzędzi połowowych w ten sam sposób w obszarach występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. 26 Następnie skarżące podkreślają, że w art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przewidziano, iż Komisja powinna do dnia 13 stycznia 2018 r. ustanowić w drodze aktów wykonawczych wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. Wykaz ten powinien zostać ustanowiony „przy wykorzystaniu najlepszych dostępnych informacji naukowych i technicznych oraz w oparciu o oceny i identyfikacje przeprowadzone przez państwa członkowskie i naukowy organ doradczy”. Ani ICES w opinii z 2021 r., ani Komisja nie dysponowały żadnym dowodem technicznym ani naukowym pozwalającym sądzić, że bierne narzędzia połowowe (a w szczególności sznury haczykowe denne) mogły mieć istotny wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie. Skarżące podnoszą zatem naruszenie art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim Komisja określiła w załączniku II do rozporządzenia podstawowego obszary występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, ponieważ potraktowała w sposób identyczny narzędzia połowowe ruchome i bierne, pomimo występujących między nimi rozbieżności dotyczących ich wpływu na dno morskie, nie uwzględniwszy najlepszych dostępnych informacji naukowych i technicznych. Komisja naruszyła zatem zasadę niedyskryminacji. 27 Komisja kwestionuje twierdzenia skarżących. 28 W tym względzie należy przypomnieć, że zasada ogólna niedyskryminacji lub zasada ogólna równego traktowania wymagają, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione [wyroki: z dnia 30 kwietnia 2019 r., Włochy/Rada (Kwota połowowa włócznika śródziemnomorskiego),C‑611/17, EU:C:2019:332, pkt 129; z dnia 4 lutego 2021 r., Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe i in., C‑640/19, EU:C:2021:97, pkt 70]. 29 W niniejszej sprawie należy z jednej strony zauważyć, że twierdzenia skarżących są niedopuszczalne w zakresie, w jakim dotyczą one art. 2 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 21 powyżej). Z drugiej strony, co się tyczy twierdzeń opartych na naruszeniu art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, należy je rozpatrzyć w ramach zarzutu drugiego. 30 W odniesieniu do szczegółowego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego należy, ze względu na twierdzenia skarżących (zob. pkt 24–26 powyżej), dokonać wykładni tego przepisu, aby ustalić kryteria określenia obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, będących przedmiotem załącznika II do zaskarżonego rozporządzenia, i w szczególności określić, czy obejmują one ocenę niekorzystnego wpływu połowów przy użyciu biernych narzędzi połowowych na danych obszarach. 31 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wykładni art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego należy dokonać w świetle niektórych definicji wynikających wprost z art. 4 wspomnianego rozporządzenia, oraz stwierdzić, że artykuł ten odsyła do definicji zawartych w art. 4 rozporządzenia nr 1380/2013 i w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 734/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych (Dz.U. 2008, L 201, s. 8). 32 W tym względzie z jednej strony art. 4 ust. 2 lit. j) rozporządzenia podstawowego stanowi, że „indykatory wrażliwego ekosystemu morskiego” oznaczają indykatory ujęte w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia. Artykuł 4 ust. 2 lit. h) tego rozporządzenia przewiduje, że za „napotkanie” uznaje się połowy takich ilości gatunków będących indykatorami wrażliwego ekosystemu morskiego, które przekraczają poziomy progowe określone w załączniku IV do tego rozporządzenia. Ściślej rzecz biorąc, z rozpatrywanego załącznika III wynika przede wszystkim wyszczególnienie rodzajów siedlisk wrażliwego ekosystemu morskiego wraz z taksonami, które mogą z dużym prawdopodobieństwem występować w tych siedliskach, które to taksony uznaje się za indykatory wrażliwego ekosystemu morskiego. Następnie w lit. a) i b) wspomnianego załącznika IV zdefiniowano napotkanie potencjalnego wrażliwego ekosystemu morskiego albo względem zaciągu włoka i narzędzi połowowych innych niż takle (wskazując jako istotną obecność indykatorów wrażliwego ekosystemu morskiego w postaci żywego korala w ilości większej niż 30 kg lub żywej gąbki w ilości większej niż 400 kg), albo względem takli (wskazując jako istotną obecność indykatorów wrażliwego ekosystemu morskiego na 10 hakach na segment składający się z 1000 haków lub na odcinek takli o długości 1200 m, przy czym uwzględnia się krótszy z nich). A zatem zgodnie z tymi przepisami występowanie wrażliwych ekosystemów morskich zostaje wykazane za pomocą elementów powiązanych z charakterem i ilością gatunków „napotkanych” zarówno przez ruchome narzędzia połowowe, jak i przez bierne narzędzia połowowe. Wspomniane elementy są właściwe i ważne nie tylko na podstawie art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, lecz również w celu ustanowienia obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, zgodnie z art. 9 ust. 4 i 6 tego rozporządzenia, co zostanie przeanalizowane poniżej (zob. pkt 44–51 poniżej). 33 Z drugiej strony, jeśli chodzi o pojęcia „narzędzi przydennych” i „istotnego niekorzystnego wpływu”, stanowią one integralną część definicji wrażliwego ekosystemu morskiego zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 734/2008, do którego odsyła art. 4 rozporządzenia podstawowego. 34 Po pierwsze, zgodnie z art. 2 lit. d) rozporządzenia nr 734/2008 narzędziami przydennymi są „narzędzia, których stosowanie w trakcie typowego wykonywania operacji połowowych zakłada kontakt z dnem morskim” i których przykład podano we wspomnianym artykule („i obejmują włoki denne, […] denne sznury haczykowe”). Wynika z tego jasno, że „narzędzia przydenne” w rozumieniu wspomnianej definicji obejmują bierne narzędzia przydenne, w tym takle. 35 Po drugie, na podstawie art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 734/2008 „istotny niekorzystny wpływ”, który zagraża integralności ekosystemu, zgodnie ze szczegółowymi wyjaśnieniami zawartymi w art. 2 lit. c) tego rozporządzenia, jest spowodowany fizycznym kontaktem dna morskiego z narzędziami przydennymi w ogólności, w trakcie typowego wykonywania operacji połowowych. W tym kontekście zwrot „w trakcie typowego wykonywania operacji połowowych” jest związany z zawartym w art. 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia zwrotem „kontakt z dnem morskim” i nie wiąże się z oceną działalności połowowej w danych obszarach morskich. Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie w art. 2 lit. d) danego rozporządzenia, zgodnie z którym „narzędziami przydennymi” są „narzędzia, których stosowanie w trakcie typowego wykonywania operacji połowowych zakłada kontakt z dnem morskim”. 36 Po trzecie, definicja zawarta w art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 734/2008 obejmuje także otwarty katalog wrażliwych ekosystemów morskich, do których zaliczają się „rafy, góry podwodne, kominy hydrotermalne, żyjące w wodach zimnych koralowce lub kolonie gąbek”. W tym ostatnim względzie, jak utrzymuje przed Sądem Komisja, i co nie zostało zakwestionowane, ów katalog odpowiada rodzajom siedlisk wrażliwych ekosystemów morskich wymienionych w załączniku III do rozporządzenia podstawowego, które, jak wskazano powyżej, zostały określone na podstawie reprezentatywnych taksonów, niezależnie od rodzaju narzędzi połowowych mogących mieć na nie wpływ. W związku z tym dokładne określenie obszarów występowania wrażliwych ekosystemów morskich lub ich prawdopodobnego występowania wynika z zastosowania obiektywnych kryteriów związanych z rzeczywistym lub prawdopodobnym występowaniem gatunków chronionych, takich jak wymienione, ponieważ ich ochrona jest zapewniona odnośnie do zagrożeń związanych z wpływem połowów „narzędziami przydennymi” w ogólności. Ruchomy lub bierny rodzaj narzędzi przydennych nie ma bowiem wpływu na indykatory tych obszarów i na rodzaje siedlisk wrażliwych ekosystemów morskich wskazane przez prawodawcę w załączniku III do rozporządzenia podstawowego. Wynika z tego, że Komisja, jak sama słusznie podniosła to na rozprawie, nie ma zakresu uznania w odniesieniu do tego, czy siedliska morskie, wyraźnie ujęte we wspomnianej definicji [art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 734/2008] i przejęte w załączniku III do rozporządzenia podstawowego, stanowią wrażliwe ekosystemy morskie, na podstawie danych dotyczących rodzajów narzędzi przydennych stosowanych w trakcie typowego wykonywania operacji połowowych na danych obszarach. 37 Po czwarte, zgodnie z art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 734/2008 wspomniany „istotny niekorzystny wpływ” ocenia się jednostkowo, w połączeniu lub zbiorowo. Nie ma zatem potrzeby badania w odrębny sposób niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych w zakresie, w jakim istotny niekorzystny wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie można już stwierdzić lub przewidzieć na podstawie ruchomych narzędzi połowowych i byłby on tym samym co najwyżej jedynie wzmożony w przypadku stwierdzenia dodatkowego niekorzystnego wpływu spowodowanego przez bierne narzędzia połowowe. Jak wskazano w pkt 36 powyżej, rzeczywiste lub prawdopodobne występowanie gatunków chronionych prowadzi do uznania odpowiednich obszarów za obszary występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich w celu zapewnienia ich ochrony przed „narzędziami przydennymi” w ogólności. 38 Na tej podstawie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżących (zob. pkt 26 powyżej) zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 734/2008 dany obszar można uznać za obszar występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich ze względu na istotny niekorzystny wpływ spowodowany samym stosowaniem ruchomych narzędzi przydennych lub stosowaniem biernych narzędzi przydennych w ogólności, przy czym kwalifikacji tej nie można zakwestionować w odniesieniu do biernych narzędzi połowowych, biorąc pod uwagę ich (potencjalnie mniej) niekorzystny wpływ na dany ekosystem. Tymczasem w takich okolicznościach ustanowienie wykazu wspomnianych obszarów wchodzącego w skład załącznika II do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego nie może zależeć od analizy porównawczej ruchomych narzędzi połowowych z biernymi narzędziami połowowymi, nawet gdyby uznać, że narzędzia bierne mogą wiązać się z mniejszym ryzykiem niż narzędzia ruchome. W szczególności Komisja nie mogła z jednej strony ograniczyć oceny niekorzystnych skutków jedynie do biernych narzędzi połowowych, ponieważ takie podejście nie jest dopuszczalne w zakresie, w jakim wykluczałoby ono uwzględnienie ryzyka związanego ze stosowaniem ruchomych narzędzi połowowych, które niemniej jednak zostało wykazane. Z drugiej strony w każdym razie nie wykazano, że dodatkowe uwzględnienie biernych narzędzi połowowych mogłoby skutkować wykluczeniem co najmniej jednego z obszarów obecnie ujętych w załączniku II do wspomnianego rozporządzenia wykonawczego, zważywszy na rzeczywiste lub potencjalne występowanie wrażliwych ekosystemów morskich. Dlatego też przyjętego przez Komisję podejścia nie można uznać za dyskryminację połowów przy użyciu biernych narzędzi połowowych, które, co należy zaznaczyć, objęte są także przewidzianym w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego ogólnym zakazem połowów dotyczącym „narzędzi przydennych”. Co się tyczy twierdzenia skarżących dotyczącego braku niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych, zostanie ono zbadane w ramach zarzutu drugiego. 39 W drugiej kolejności należy zauważyć, że art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zawiera odesłanie do wytycznych FAO z 2008 r. do celów corocznej oceny obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. Czynniki, które powinny zostać zastosowane jako kryteria identyfikacji wrażliwych ekosystemów morskich, wynikają z pkt 14, 15 i 42 tych wytycznych. 40 We wspomnianych wytycznych wskazano między innymi, że te czynniki, które są powiązane z cechami ekosystemów w ścisłym znaczeniu, w szczególności z ich aspektami biologicznymi i strukturalnymi, są następujące: – niepowtarzalny charakter i rzadkość występowania [i]; – istotna funkcja siedliska [ii]; – niestabilność [iii]; – cechy biologicznego cyklu gatunków, które tworzą to siedlisko i utrudniają jego odtworzenie [iv]; – strukturalna złożoność [v]. 41 Z powyższego wynika, że zaklasyfikowanie ekosystemu morskiego jako wrażliwego nie zakłada badania niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych. Niewątpliwie zgodnie z ust. 15 wytycznych FAO z 2008 r. ocena wrażliwości ekosystemu winna uwzględniać działalność człowieka i może zmieniać się w zależności od rodzajów stosowanych narzędzi połowowych. Jednakże nie oznacza to, że zaklasyfikowanie ekosystemu jako wrażliwego zakłada ocenę jego niestabilności konkretnie w świetle każdego rodzaju stosowanego narzędzia czy też że ocena może być ograniczona do niektórych rodzajów narzędzi, z wyłączeniem pozostałych, ze względu na to, iż owa klasyfikacja opiera się na cechach ekosystemu w ścisłym znaczeniu, ponieważ cechy te nie mogą zmieniać się w zależności od wpływu każdego rodzaju stosowanych narzędzi. 42 Ponadto z ust. 17, 18 i 47 wytycznych FAO z 2008 r. wynika, że ocena niekorzystnego wpływu połowów prowadzonych lub planowanych w określonych obszarach następuje po zidentyfikowaniu wrażliwych ekosystemów morskich i jest objęta późniejszym etapem postępowania dotyczącego ich ochrony, co odnosi się do podjęcia właściwych środków zarządzania i ochrony w celu zapobiegania istotnemu niekorzystnemu wpływowi na wrażliwe ekosystemy morskie. 43 W związku z powyższym wytyczne FAO z 2008 r. nie dostarczają wskazówek interpretacyjnych mogących stanowić podstawy dla przedstawionych przez Królestwo Hiszpanii twierdzeń dotyczących konieczności dokonania oceny możliwego wpływu wszystkich rodzajów połowów i narzędzi, które mogą być stosowane. 44 W trzeciej kolejności należy dokonać analizy celowościowej i systemowej art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. 45 Po pierwsze, należy zauważyć, że przeprowadzone przez państwa członkowskie identyfikacje obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, przewidziane w art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i uwzględniane przez Komisję w celu ustanowienia wykazu tych obszarów, są w szczególności oparte na informacjach biogeograficznych i informacjach o przypadkach napotkania wrażliwych ekosystemów morskich, które zależą od ilości niektórych gatunków (zob. przepisy załączników III i IV do wspomnianego rozporządzenia) złowionych w trakcie operacji połowowej. Są to zatem informacje, które odnoszą się raczej do biologicznych i strukturalnych cech danych siedlisk lub wpływu różnych rodzajów stosowanych narzędzi przydennych. 46 Po drugie, należy uznać, że chociaż art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w zakresie, w jakim dotyczy on ustanowienia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, wprowadza warunek ochrony wrażliwych ekosystemów morskich, to mamy jednak do czynienia z elementem odmiennym od elementu odnoszącego się do przyjęcia szczególnych środków ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza. 47 W tym względzie, jak wynika w szczególności z art. 4 ust. 1 pkt 20 i z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1380/2013, stosowany rodzaj narzędzi połowowych lub ich cechy mogą stanowić przedmiot „środków technicznych” regulujących wpływ działalności połowowej na elementy ekosystemów. Takim środkiem wchodzącym w zakres „zarządzania rybołówstwem” jest środek przewidziany w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym „[p]ołowy za pomocą narzędzi przydennych są zakazane na wszystkich obszarach umieszczonych w wykazie zgodnie z ust. 6”. 48 Podobnie przewidziana w art. 9 ust. 6 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego możliwość usunięcia obszaru z wykazu wrażliwych ekosystemów morskich na podstawie oceny oddziaływania i po przyjęciu właściwych środków ochrony i zarządzania zapewniających zapobieżenie istotnemu niekorzystnemu wpływowi na wrażliwe ekosystemy morskie na tym obszarze opiera się właśnie na założeniu, że takie środki zostały przyjęte. A zatem z przepisu tego nie można wywieść, że rozwiązanie zarządzania połowami, które obejmuje wymóg oceny skutków środków ochrony wrażliwych ekosystemów morskich dla działalności połowowej i życia gospodarczego i społecznego (zob. pkt 23 powyżej), należy stosować w odniesieniu do ustanowienia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. 49 Po trzecie, takie podejście, za którym opowiadają się skarżące, jest niezgodne z pojęciem „aktu wykonawczego”, gdyż zmieniałoby lub uzupełniałoby rozporządzenie podstawowe w odniesieniu do jego istotnych elementów odnoszących się do ochrony wrażliwych ekosystemów morskich (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 44, 48–51) i znacznie wykraczałoby poza uprawnienia przyznane Komisji w art. 9 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego. 50 Twierdzenia tego nie może podważyć art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, na podstawie którego roczną ocenę obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich przeprowadza się zgodnie z podejściem ostrożnościowym do zarządzania rybołówstwem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 1380/2013, zgodnie z którym „brak odpowiednich informacji naukowych nie powinien być usprawiedliwieniem dla odkładania lub niepodejmowania środków zarządzania dla ochrony gatunku docelowego, gatunków powiązanych lub zależnych oraz gatunków niedocelowych i ich środowiska”. Zastosowanie omawianego podejścia w odniesieniu do ustanowienia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich jest bowiem uzasadnione z jednej strony okolicznością, że identyfikacja tych obszarów stanowi integralną część ich ochrony, a z drugiej strony prawdopodobieństwem braku wystarczających (lub wystarczająco rzetelnych i wiarygodnych) informacji naukowych dotyczących cech danych ekosystemów, które należy wziąć pod uwagę przy identyfikacji wrażliwych ekosystemów morskich. To podejście oznacza, że brak takich danych nie powinien wykluczyć tego, by Komisja, wykonując swoje uprawnienia dyskrecjonalne w tej dziedzinie (zob. analogicznie wyrok z dnia 22 czerwca 2023 r., Arysta LifeScience Great Britain/Komisja, C‑259/22 P, niepublikowany, EU:C:2023:513, pkt 45), uznała dane obszary za obszary prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, w danym wypadku uwzględniając elementy dotyczące wykonywanej działalności połowowej w celu oceny prawdopodobieństwa nieprzerwanego istnienia wrażliwych ekosystemów morskich. 51 Z wszystkich powyższych rozważań zawartych w pkt 31–50 powyżej wynika, że wbrew twierdzeniom skarżących art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego nie wprowadza ani wymogu oceny istotnego niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych w każdym obszarze występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich ujętym w rozpatrywanym wykazie, ani wymogu rozwiązania zarządzania połowami, a nawet zarządzania obejmującego ocenę skutków środków ochrony wrażliwych ekosystemów morskich dla działalności połowowej i dla życia gospodarczego i społecznego. 52 W szczególności skarżące koncentrują się w swoich argumentach na kwestii, czy „negatywny wpływ” biernych narzędzi połowowych, obejmujących sznury haczykowe denne, który należało uwzględnić przy określaniu wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, był „istotny” i zagrażał integralności ekosystemu (zob. w szczególności pkt 23 i 24 powyżej). Tymczasem w tym zakresie w pkt 41 powyżej stwierdzono już, że przy tworzeniu wykazu wrażliwych ekosystemów morskich należało oprzeć się na cechach samych ekosystemów, w tym na ich niestabilności, z uwzględnieniem ryzyka szkód związanych z istotnym niekorzystnym wpływem wynikającym ogólnie ze stosowania narzędzi przydennych. W związku z tym w zakresie, w jakim kwestia konkretnego – ruchomego lub biernego – rodzaju narzędzia stosowanego do połowów nie wpływa w decydujący sposób na wyznaczenie wspomnianych obszarów, nie można uwzględnić argumentu dotyczącego dyskryminacji ze względu na brak analizy wpływu biernych narzędzi połowowych. 53 Mimo że skarżące powołują się również na motyw 7 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na procedurę ustawodawczą i na rezolucje 61/105 i 64/72 przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych oraz na wytyczne FAO z 2008 r. (zob. pkt 25 powyżej), stwierdzono już, że podejście systemowe i celowościowe prowadzi do wniosku odmiennego niż wniosek proponowany przez te ostatnie. Ponadto w zakresie, w jakim skarżące dążą do podniesienia na podstawie wspomnianych odesłań argumentów dotyczących braku jakiegokolwiek niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych, owe kwestie wchodzą w zakres zarzutu drugiego i zostaną przeanalizowane w tych ramach. Podobnie skarżące nie mogą skutecznie wywodzić argumentów dotyczących zgodności z prawem zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego z pierwotnego wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia podstawowego. 54 Skarżące utrzymują również, że w doktrynie naukowej uznano brak jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu takli na dno morskie – w przeciwieństwie do włoków. W tym względzie należy przypomnieć z jednej strony rozważania prawodawcy, nieodłącznie związane z definicją przewidzianą w art. 2 rozporządzenia nr 734/2008, do którego odsyła art. 4 rozporządzenia podstawowego, że bierne narzędzia połowowe mogą mieć szkodliwy wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie. Z drugiej strony, co zostanie dokładniej przeanalizowane w ramach zarzutu drugiego, należy stwierdzić, że dowody przedstawione przez skarżące przed Sądem nie pozwalają wykluczyć możliwości, iż bierne narzędzia połowowe mogą również stwarzać ryzyko szkodliwego wpływu na wrażliwe ekosystemy morskie, w szczególności przy ich wielokrotnym wystawianiu i odzyskiwaniu. 55 Wreszcie, w zakresie, w jakim skarżące podnoszą, po pierwsze, że w opinii ICES z 2021 r., w której wskazano jednocześnie różnice między biernymi narzędziami połowowymi a narzędziami ruchomymi, nie zmierzono intensywności połowów przy użyciu tych biernych narzędzi (takich jak takla), a zatem wpływu, jaki miały one na dno morskie, należy stwierdzić, że z metody zastosowanej przez ICES w opinii z 2021 r. wynika, iż w opinii tej ICES wyraźnie wskazała, że mogła wziąć pod uwagę jedynie intensywność połowów w stosunku do narzędzi ruchomych, ponieważ były one jedynymi narzędziami, w odniesieniu do których dysponowała istotnymi informacjami. Skarżące nie kwestionują w sposób jasny i precyzyjny braku wystarczająco dokładnych informacji dotyczących intensywności połowów biernymi narzędziami połowowymi. Ponadto celem uwzględnienia wspomnianej intensywności połowów przy użyciu ruchomych narzędzi połowowych była jedynie ocena prawdopodobieństwa istnienia wrażliwego ekosystemu morskiego na obszarach o „słabym” wskaźniku występowania, który to wrażliwy ekosystem morski mógł już zostać nieodwracalnie uszkodzony, skutkiem czego kontynuacja działalności połowowej nie mogła spowodować innego istotnego niekorzystnego wpływu. Z drugiej strony, jeśli chodzi o twierdzenia dotyczące kwestii proporcjonalności przyjętego środka, zostaną one ocenione w ramach istotnych zarzutów szczegółowych drugiej części niniejszego zarzutu. 56 W świetle powyższego, i z zastrzeżeniem tego, co zostało stwierdzone w pkt 29 i 38 in fine oraz w pkt 55 powyżej, należy oddalić jako bezzasadny pierwszy zarzut szczegółowy zarzutu pierwszego, oparty na naruszeniu art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i zasady niedyskryminacji ze względu na identyczne traktowanie – przy określaniu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich – biernych i ruchomych narzędzi połowowych bez obiektywnego powodu. 2) W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, opartego na tym, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie potraktowano wód Unii Atlantyku Północno-Wschodniego w sposób jednolity, co stanowi naruszenie ogólnej zasady równości i niedyskryminacji 57 Skarżące utrzymują w istocie, że paradoksalnie, wobec braku informacji o wpływie połowów przy użyciu biernych narzędzi dennych na ekoregiony Azorów (Portugalia) i Morza Północnego, Komisja postanowiła wyłączyć te ostatnie z obszarów zakazu połowów przy użyciu biernych i ruchomych narzędzi przydennych na głębokości od 400 do 800 m, natomiast wobec braku informacji na temat wpływu biernych narzędzi połowowych na dno morskie na obszarach leżących u wybrzeży Hiszpanii, Portugalii kontynentalnej, Francji i Irlandii Komisja postanowiła zakazać stosowania bez rozróżnienia wszystkich przydennych narzędzi, zarówno biernych, jak i ruchomych. Świadczy to o tym, że zakaz stosowania biernych narzędzi głębinowych na obszarach określonych w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia jest sprzeczny z ogólną zasadą równości lub niedyskryminacji, ponieważ taklowce prowadzące połowy w Morzu Północnym i w wodach Europy Zachodniej są traktowane w sposób nierówny, chociaż nic nie uzasadnia w sposób obiektywny tej różnicy w traktowaniu. Ponadto art. 2 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego oraz załącznik II do tego rozporządzenia naruszają zasadę proporcjonalności, ponieważ ich przepisy wykraczają poza granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, w zakresie, w jakim przepisy te zakazują połowów przy użyciu narzędzi biernych bez uwzględnienia ich wpływu na dno morskie. 58 Komisja kwestionuje twierdzenia skarżących. 59 W niniejszej sprawie, jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez Komisję oraz z opinii ICES z 2021 r. [zatytułowanej „Geographical range” (zakres geograficzny), s. 2 i 12], powody niewłączenia do rozpatrywanego wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich na innych obszarach wymienionych przez skarżące nie są związane z tym, że wpływ połowów przy użyciu biernych narzędzi przydennych na ekoregiony nie był znany, jak sugerują skarżące. Z jednej strony w przypadku regionu Azorów istotny był brak informacji pozwalających przewidzieć rzeczywiste lub prawdopodobne istnienie wspomnianych obszarów. Z drugiej strony, jak wskazuje Komisja, i co nie zostało zakwestionowane, do ICES zwrócono się o przeprowadzenie dodatkowej analizy, tak aby w przyszłości można było przygotować wykaz rozpatrywanych obszarów. W odniesieniu do wód Szwecji i Danii rozstrzygającym czynnikiem, jak wskazano, był brak jakichkolwiek połowów (i, bardziej ogólnie, upoważnień do połowów) na danym obszarze lub na danych obszarach. Nie zostało zatem wykazane, że Komisja potraktowała porównywalne sytuacje w odmienny sposób lub że potraktowała odmienne sytuacje w sposób identyczny, i to bez obiektywnego uzasadnienia. 60 Tytułem ewentualnym należy zauważyć, że nawet przy założeniu, iż Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi umieszczenia niektórych obszarów położonych w regionie Azorów lub na wodach Szwecji i Danii w wykazie obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, takie pominięcie nie powoduje niezgodności z prawem przepisów zaskarżonego rozporządzenia wymieniających w tym wykazie inne obszary Atlantyku Północno-Wschodniego. Wreszcie, jeśli chodzi o twierdzenia dotyczące naruszenia zasady proporcjonalności, zostaną one przeanalizowane w ramach odpowiedniej części niniejszego zarzutu. 61 W tych okolicznościach należy oddalić jako bezzasadny podniesiony przez skarżące drugi zarzut szczegółowy, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie nie traktuje wód Unii Atlantyku Północno-Wschodniego w sposób jednolity, co stanowi naruszenie ogólnej zasady równości i niedyskryminacji. 3) W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że zaskarżone rozporządzenie opiera się na metodzie, z której wynika zamknięcie obszarów o znacznie większej powierzchni w wodach południowych niż w wodach północnych Atlantyku Północno-Wschodniego, co stanowi naruszenie zasady niedyskryminacji 62 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii, twierdzą w istocie, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne z zasadą niedyskryminacji w zakresie, w jakim opiera się ono na metodzie zalecanej w opinii ICES z 2021 r., zgodnie z którą wielkość wieloboków zmienia się i jest tym większa, im dalej na południe są one położone. Obszary wymienione w załączniku II do wspomnianego rozporządzenia wykonawczego opierają się bowiem na jednostce miary „obszar C”, której wielkość zależy zdaniem skarżących od szerokości geograficznej, na jakiej znajduje się ten „obszar C”, a zatem nie jest jednolita w całym Atlantyku Północno-Wschodniego. Oznacza to również, że zaskarżone rozporządzenie nie jest zgodne z powierzonym Komisji w rozporządzeniu podstawowym zadaniem, a mianowicie „zapewnieni[em] jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do określania istniejących obszarów połowowych”. 63 Komisja kwestionuje przedstawione przez skarżące argumenty. 64 W swoich twierdzeniach skarżące, opierając się na zasadzie niedyskryminacji, kwestionują w istocie odpowiedni charakter metody zastosowanej przez Komisję, skutkiem czego twierdzenia te pokrywają się z argumentami przedstawionymi w ramach drugiego zarzutu szczegółowego części drugiej niniejszego zarzutu, który został oddalony jako bezzasadny (zob. pkt 80–85 poniżej). W konsekwencji należy również oddalić twierdzenia skarżących podniesione w ramach niniejszego zarzutu szczegółowego. b)   W przedmiocie naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że przyjęty w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich przekracza granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji celów WPRyb 65 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i wspólnotę autonomiczną Galicji, podnoszą w istocie, że art. 2 zaskarżonego rozporządzenia i załącznik II do tego rozporządzenia naruszają zasadę proporcjonalności w zakresie, w jakim ustanawiają powszechny zakaz połowów przy użyciu narzędzi przydennych, po pierwsze, bez dokonania oceny skutków biernych narzędzi połowowych, po drugie, zgodnie z metodą i informacjami niewłaściwymi do określenia rozmiaru „obszarów C”, po trzecie, włączając ponadto strefy buforowe do „obszarów C”, w których występują lub prawdopodobnie występują wrażliwe ekosystemy morskie w odniesieniu do biernych narzędzi połowowych, podczas gdy niemożliwe jest, aby narzędzia te zetknęły się ze wspomnianymi wrażliwymi ekosystemami morskimi, i po czwarte, nie uwzględniając skutków gospodarczych i społecznych przyjętych środków dla podmiotów gospodarczych. 1) W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, opartego na tym, że wobec braku informacji na temat wpływu biernych narzędzi na wrażliwe ekosystemy morskie powszechny zakaz połowów przy użyciu biernych i ruchomych narzędzi połowowych w wykazie obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych jest oczywiście niewłaściwy dla realizacji celu ochrony dna morskiego 66 W istocie skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i wspólnotę autonomiczną Galicji, podniosły, że art. 2 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia wprowadza zakaz połowów przy użyciu narzędzi ruchomych i biernych, po pierwsze, na podstawie analizy danych odnoszącej się wyłącznie do ruchomych narzędzi połowowych, w zakresie, w jakim w analizie tej zastosowano wskaźnik „swept-area ratio” (współczynnik przeczesanej powierzchni, zwany dalej „SAR” [części powierzchni, która miała kontakt z narzędziami przydennymi w odniesieniu do całej powierzchni obszaru C]), który to wskaźnik uwzględnia tylko wpływ ruchomych narzędzi połowowych na dno w „obszarach C”, a nie wpływ biernych narzędzi połowowych (scenariusz 2 opinii ICES z 2021 r.), i po drugie, poprzez wybór najbardziej rygorystycznej wersji (wariant 1 scenariusza 2 tej opinii), skutkiem czego przepis ten obejmuje „obszary C” w miejscach, w których próg SAR nie został nawet przekroczony i w których zatem „znaczący negatywny wpływ” nie jest nawet pewny, jeśli chodzi o ruchome narzędzia połowowe, które są znacznie bardziej „agresywne” niż narzędzia bierne. Zaskarżone rozporządzenie stanowi oczywiście niewłaściwy i nieproporcjonalny środek, zważywszy na brak przeprowadzenia przez Komisję oceny oddziaływania biernych narzędzi połowowych na dno morskie, a w szczególności takli o „zerowym lub nieznacznym wpływie”, przy określaniu obszarów połowowych, na których narzędzia te są zakazane. 67 Komisja przedstawiła uwagi w tym względzie w ramach części pierwszej niniejszego zarzutu. 68 W pierwszej kolejności w zakresie, w jakim skarżące utrzymują, że zaskarżone rozporządzenie „zakazuje” połowów przy użyciu narzędzi ruchomych i biernych, należy stwierdzić, że jest to niedopuszczalny zarzut szczegółowy (zob. pkt 21 powyżej). 69 W drugiej kolejności, co się tyczy twierdzeń dotyczących podnoszonego oczywiście niewłaściwego i nieproporcjonalnego charakteru rozpatrywanego środka, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zasada proporcjonalności, do której odesłano w rozporządzeniu nr 1380/2013, które z kolei zostało wskazane w rozporządzeniu podstawowym, zalicza się do ogólnych zasad prawa Unii i wymaga, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisów prawa Unii były odpowiednie do realizacji zgodnego z prawem celu zamierzonego przez dane regulacje i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (zob. podobnie wyrok z dnia 8 czerwca 2010 r., Vodafone i in., C‑58/08, EU:C:2010:321, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). 70 W tym względzie należy także przypomnieć, że zasada proporcjonalności wymaga, by akty instytucji Unii nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć dane uregulowania (zob. wyrok z dnia 11 stycznia 2017 r., Hiszpania/Rada, C‑128/15, EU:C:2017:3, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w celu spełnienia kryterium proporcjonalności środek musi mieć charakter przyczyniający się do zamierzonego celu, a niekoniecznie wystarczający samodzielnie do jego realizacji (wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., Deutscher Naturschutzring, C‑683/16, EU:C:2018:433, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). 71 W tym względzie, jak wynika z tabeli 1 opinii ICES z 2021 r., ICES przewidziała w pierwszej kolumnie tabeli cztery różne sposoby wyznaczania obszarów obejmujących wrażliwe ekosystemy morskie (w zależności od właściwego scenariusza i wariantu), a w drugiej kolumnie tabeli – wpływ na zarządzanie nimi. Z tych elementów opinii ICES z 2021 r. oraz z towarzyszących im wyjaśnień wynika, że poziom działalności połowowej został uwzględniony nie w ramach rozwiązania zarządzania połowami lub wyważania konkurencyjnych interesów, lecz raczej w celu oceny prawdopodobieństwa istnienia wrażliwego ekosystemu morskiego na obszarach o „słabym” wskaźniku występowania, który to wrażliwy ekosystem morski mógł już zostać nieodwracalnie uszkodzony, wskutek czego kontynuacja działalności połowowej nie mogła spowodować innego istotnego niekorzystnego wpływu. W szczególności z opinii ICES z 2021 r. wynika, że w scenariuszu 2 uwzględniono SAR ustalone na podstawie danych empirycznych w odniesieniu do poziomu działalności połowowej, związane z istotnym negatywnym oddziaływaniem na wrażliwe ekosystemy morskie, a tym samym umożliwiono ocenę wpływu połowów na występowanie lub brak wrażliwych ekosystemów morskich. Jak wyjaśniono w pkt 50 powyżej, takiego podejścia nie można wykluczyć w ramach stosowania zasady ostrożności. 72 Nawet przy uwzględnieniu drugiej kolumny tabeli 1 opinii ICES z 2021 r., odnoszącej się do wariantu 1 scenariusza 2 i dotyczącej „[k]onsekwencji dla zarządzania” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie pozostałe cytaty z tej opinii], nie wynika z tego inne rozumowanie. W kolumnie tej poczyniono bowiem wzmiankę o tym, że ów wariant „przyznaje pierwszeństwo ochronie wrażliwych ekosystemów morskich, jeżeli ich występowanie jest »rzeczywiste« lub »prawdopodobne«” i obejmuje „obszary C o niskim wskaźniku wrażliwych ekosystemów morskich, w których działalność połowowa jest również niewielka, a znaczące negatywne oddziaływanie na wrażliwe ekosystemy morskie wynikające z działalności połowowej w przeszłości jest mniej prawdopodobne”. Elementy te wskazują w sposób ogólny na podejście związane z cechami charakterystycznymi danych obszarów. W każdym razie część końcowa tego opisu dotyczącego konsekwencji dla zarządzania, zgodnie z którą „zapewnia to ochronę wrażliwego ekosystemu morskiego po niskich kosztach dla rybaka i maksymalną ochronę wrażliwych ekosystemów morskich w śladzie połowowym”, stanowi po prostu ocenę skutków tego scenariusza w odniesieniu do ochrony wrażliwych ekosystemów morskich i jego oddziaływania na rybołówstwo, która to ocena nie została jednak wykorzystana jako dodatkowy czynnik przy określaniu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, poza elementami wskazanymi na s. 5 opinii ICES z 2021 r., które pokrywają się z innymi czynnikami wskazanymi w pkt 40 powyżej i w pierwszej kolumnie tabeli 1, znajdującej się na s. 6 tej opinii. 73 Co się tyczy twierdzenia skarżących, że Komisja uwzględniła wariant „najbardziej represyjny” w tym znaczeniu, iż w odróżnieniu od wariantu, który zdaniem skarżących „przyznawał pierwszeństwo ochronie wrażliwych ekosystemów morskich z uwzględnieniem wpływu działalności połowowej na te ostatnie” (wariant 2 scenariusza 2 w opinii ICES z 2021 r.), wybrała ona scenariusz, „który przyznawał pierwszeństwo ochronie wrażliwych ekosystemów morskich niezależnie od działalności połowowej” (wariant 1 scenariusza 2 tej opinii), twierdzenie to należy oddalić, ponieważ Komisja, sporządzając wykaz rozpatrywanych obszarów zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, nie mogła w ramach przyznanych jej uprawnień do przyjęcia rozporządzenia wykonawczego dokonać jakiegokolwiek wyważenia między ochroną wrażliwych ekosystemów morskich a innymi celami WPRyb. Podniesiona przez skarżące krytyka dotycząca tego, co jest wyborem „najbardziej represyjnego” wariantu w kontekście stosowania wskaźnika SAR, nie jest zatem zasadna, a podejścia przyjętego przez Komisję również nie można uznać na podstawie wspomnianej wyżej krytyki za sprzeczne z orzecznictwem przypomnianym w pkt 69 i 70 powyżej. W szczególności należy stwierdzić, że wspomniany wariant 1 scenariusza 2, który wymieniono w opinii ICES z 2021 r. i który został następnie przyjęty przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym, nie jest oparty na wyważeniu ochrony wrażliwych ekosystemów morskich z innymi celami WPRyb ani też na rozwiązaniu zarządzania połowami, które można by ponadto zdefiniować jako „najbardziej represyjne”, w szczególności w porównaniu z wariantem 2 scenariusza 2, określanym jako „[uwzględniający] wpływ[…] działalności połowowej na wrażliwe ekosystemy morskie” (zob. także pkt 55 powyżej). 74 W związku z powyższym skarżące nie mają podstaw w niniejszym przypadku, by krytykować Komisję, utrzymując, że rozpatrywane środki były oczywiście niewłaściwe i nieproporcjonalne z uwagi na zupełny brak uwzględnienia i oceny przez tę instytucję oddziaływania biernych narzędzi połowowych na dno morskie przy określaniu obszarów połowowych objętych zakazem stosowania właśnie tych biernych narzędzi połowowych w ogólności, a w szczególności takli, i to poprzez wybór wersji „najbardziej represyjnej” spośród wariantów zaproponowanych przez ICES w opinii z 2021 r. 75 W tych okolicznościach pierwszy zarzut szczegółowy rozpatrywanej części zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadny. 2) W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, opartego na tym, że zamysł wieloboków wymienionych w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia opiera się na metodzie oczywiście niewłaściwej w świetle dostępnych informacji 76 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i wspólnotę autonomiczną Galicji, podnoszą, że w opinii ICES z 2021 r. wykorzystano informacje zawarte we własnej bazie danych ICES w celu oznaczenia „obszarów C”. Niemniej jednak Instituto Español de Oceanografía (IEO, hiszpański instytut oceanograficzny) powiadomił Komisję przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, że informacje, którymi dysponowały państwa członkowskie, pozwalały określić „obszary C” w sposób znacznie bardziej precyzyjny, na podstawie technik gromadzenia danych i modeli dystrybucji na mniejszą skalę i o wyższej rozdzielczości. Zdaniem IEO Komisja znała te informacje – pochodziły one ze współfinansowanych przez nią projektów, takich jak projekty Indemares i Intemares. 77 Komisja nie uwzględniła jednakże tych informacji, gdy oznaczyła obszary w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, skutkiem czego państwa członkowskie nie mogły uzupełnić obszarów, których mapę sporządził ICES, własnymi informacjami. Nie wykorzystała ona zatem najlepszych dostępnych informacji, jak wymaga tego art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. To pominięcie jest zdaniem skarżących niezgodne z realizacją celu ochrony owych ekosystemów, a w każdym razie „nieproporcjonalne do realizacji celu zrównoważonych połowów” przewidzianego w rozporządzeniu podstawowym i w samej WPRyb. Ich zdaniem okoliczność, że państwa członkowskie stosują metodę „obszarów C” w celu dostarczania informacji na temat działalności połowowej, nie stoi w sprzeczności z tym, że metoda ta jest oczywiście niewłaściwa do określenia obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. 78 Zdaniem skarżących, wbrew twierdzeniom Komisji, Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) nie stosuje tej metody, lecz wykorzystuje oszacowanie gęstości określone jako metoda „Kernel” [P. Durán Muñoz, Cold-water corals and deep-sea sponges by-catch mitigation: dealing with groundfish survey data in the management of the northwest Atlantic Ocean high seas fisheries (Ograniczanie przypadkowych połowów koralowców żyjących w wodach zimnych i gąbek głębinowych: przetwarzanie danych z badań dotyczących ryb dennych w zarządzaniu pełnomorskimi połowami w Oceanie Atlantyckim Północno-Zachodnim), Marine Policy, vol. 116, 2020]. 79 Komisja kwestionuje twierdzenia skarżących. 80 Co się tyczy krytycznych uwag skarżących dotyczących metody opartej na jednostce „obszaru C”, której ograniczenia prowadzą, zgodnie z twierdzeniami skarżących, do podejścia niezgodnego z realizacją celu ochrony wrażliwych ekosystemów morskich, a w każdym razie nieproporcjonalnego do realizacji celu zrównoważonych połowów przewidzianego w rozporządzeniu podstawowym i w WPRyb (zob. pkt 77 powyżej), na wstępie należy zauważyć, że art. 9 rozporządzenia podstawowego (w tym wytyczne FAO z 2008 r., do których przepis ten zawiera odesłanie) nie zawiera szczegółowych zasad dotyczących konkretnej metody, jaką należy stosować przy przygotowywaniu wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, w szczególności odnośnie do siatki technicznej lub układu współrzędnych, które należy stosować jako kartograficzny układ odniesienia, a zatem należy dojść do wniosku, że są one objęte zakresem uznania, jakim dysponuje Komisja w odniesieniu do stosowania kryteriów ustanowienia wykazu wspomnianych obszarów (zob. pkt 50 powyżej). W tym kontekście, po to, by Komisja mogła skutecznie realizować wyznaczony jej cel, oraz biorąc pod uwagę konieczność dokonywania przez nią złożonych ocen technicznych, należy przyznać Komisji szeroki zakres uznania (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 stycznia 2012 r., Xeda International i Pace International/Komisja, T‑71/10, niepublikowany, EU:T:2012:18, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). Biorąc pod uwagę te elementy, jedynie oczywiście niewłaściwy charakter środka przyjętego w tej dziedzinie w stosunku do zamierzonego przez Komisję celu może podważać zgodność z prawem takiego środka w ramach badania przez Sąd przestrzegania zasady proporcjonalności (zob. analogicznie wyrok z dnia 9 września 2020 r., Słowenia/Komisja,T‑626/17, EU:T:2020:402, pkt 173). 81 Argumenty skarżących należy zbadać w świetle tych właśnie rozważań, a także rozważań przypomnianych w pkt 69 i 70 powyżej. 82 Po pierwsze, w swej opinii z 2021 r. ICES wyjaśniła, że w istocie rozpatrywane podejście, a mianowicie stosowanie systemu „obszarów C” o rozdzielczości 0,05° długości geograficznej na 0,05° szerokości geograficznej [około 15 km2 (3 km × 5 km) szerokości geograficznej 60° północnej], stanowi praktyczną skalę w celu gromadzenia, badania i oceny danych dotyczących działalności połowowej w środowisku morskim. Odniosła się ona w tym kontekście do modelowanych danych Europejskiej Sieci Obserwacji i Danych Morskich (zwanej dalej „EMODnetem”) dotyczących batymetrii oraz do prac NAFO i faktycznie podkreśliła niektóre nieścisłości lub braki wynikające z zastosowania metody „obszarów C”. ICES doszła jednak w tej kwestii do wniosku, że pewne podlegające dyskusji odchylenia wynikające z zastosowania omawianej metody „nie mogą zostać określone na podstawie dostępnych danych i [wymagają] zasadniczych modyfikacji w wystosowanym przez ICES wezwaniu do składania danych w zakresie VMS [lub] przeprowadzonej przez poszczególne państwa członkowskie Unii analizy według dokładnej skali”. 83 Po drugie, chociaż prawdą jest, że skarżące i Królestwo Hiszpanii utrzymują w szczególności w odniesieniu do IEO (zob. pkt 76 powyżej), iż były dostępne bardziej szczegółowe informacje, głównie pochodzące z projektów Indemares i Intemares, to elementy te nie wystarczają, aby uznać, że Komisja w sposób oczywisty przekroczyła przysługujący jej zakres uznania, gdy zastosowała metodę „obszaru C”, czyli metodę wziętą pod uwagę przez ICES w opinii z 2021 r., lub że nie wykorzystała najlepszych dostępnych informacji naukowych i technicznych. Komisja nie tylko opiera się bowiem w swojej argumentacji na tym, że była zmuszona wykorzystać dostępne dane, uzyskane za pomocą wspomnianej metody, ale również utrzymuje, że jej podejście uwzględniało cechy charakterystyczne połowów dennych oraz potrzebę zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia podstawowego. W tym względzie Komisja odniosła się do metody opartej na „obszarach C”, stosowanej zarówno przez państwa członkowskie do określania działalności połowowej, jak i przez organizacje takie jak Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC), której Unia jest członkiem, w celu określenia zakazów połowów związanych z wrażliwymi ekosystemami morskimi, podobnych do zakazu ustanowionego w rozporządzeniu podstawowym. Ponadto skarżące i Królestwo Hiszpanii nie wskazują skutecznej i realistycznej odmiennej możliwości w odniesieniu do potrzeby harmonizacji podejść państw członkowskich i jednolitego wdrożenia art. 9 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia. 84 Z odniesienia do IEO (zob. pkt 76 powyżej) i ze związanych z nim twierdzeń (zob. pkt 77 powyżej) nie wynika również, by inne przedstawione dane były bardziej szczegółowe w odniesieniu do wszystkich odpowiednich obszarów morskich uwzględnionych przez ICES w opinii z 2021 r. i przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym, w szczególności w dniu przyjęcia tego rozporządzenia, lub też by co najmniej jeden przypadek konkretnych danych wykorzystanych przez ICES i Komisję można było uznać za czyniący zastosowaną metodę oczywiście nieodpowiednią na podstawie informacji przedstawionych przez skarżące i Królestwo Hiszpanii lub ze względu na możliwość zastosowania innych metod, takich jak metoda „Kernel”, przywołana jako metoda szacowania gęstości, będąca metodą ilościową umożliwiającą określenie rozmieszczenia i zasięgu obszarów występowania wrażliwych ekosystemów morskich, jakoby stosowaną przez NAFO (zob. pkt 78 powyżej). Co więcej, należy zauważyć, że ICES oparła się w szczególności w opinii z 2021 r. na danych dotyczących batymetrii pochodzących z bazy danych EMODnetu, które zostały uzyskane we współpracy z dużym zespołem zainteresowanych stron. Ponadto, jak Komisja zaznaczyła na rozprawie, a skarżące temu nie zaprzeczyły, chociaż art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że państwa członkowskie mogą sporządzić wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, na którym Komisja może się oprzeć (oprócz opinii ICES), to Królestwo Hiszpanii nie zaproponowało Komisji takiego wykazu. 85 W związku z powyższym z twierdzeń tych nie wynika, by Komisja wykorzystała przy zastosowaniu metody „obszarów C” metodę oczywiście nieodpowiednią w świetle dostępnych informacji ani by jej podejście było nieproporcjonalne w stosunku do przyjętego celu. W związku z powyższym drugi zarzut szczegółowy skarżących należy oddalić jako bezzasadny. 3) W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, opartego na tym, że zamysł wymienionych w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wieloboków, które obejmują strefy buforowe, jest nieproporcjonalny i oczywiście niewłaściwy dla realizacji celu służącego ochronie dna morskiego 86 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i wspólnotę autonomiczną Galicji, podnoszą, powołując się w istocie na strefy buforowe, że metoda zastosowana przez Komisję w celu określenia rozmiaru „obszarów C” jako części systemu podziału terenu na kwadraty zależnego od identyfikacji w danym punkcie wrażliwego ekosystemu morskiego jest oczywiście błędna i nieproporcjonalna, gdy jest stosowana do biernych narzędzi połowowych i nie opiera się na żadnej podstawie technicznej lub naukowej. Podkreślają one, że przyjęte przez ICES w opinii z 2021 r. podejście, zgodnie z którym w istocie umiejscowienie ruchomych narzędzi połowowych (sieci i narzędzi połowowych) może znacznie różnić się od umiejscowienia statku (zob. pkt 90 poniżej), jest właściwe dla zapewnienia ochrony siedlisk wrażliwych ekosystemów morskich w każdym „obszarze C”, biorąc pod uwagę niekontrolowany ruch sieci ruchomych narzędzi połowowych, gdy są one przemieszczane przez statek. Rozumowanie to jest natomiast pozbawione sensu w przypadku biernych narzędzi połowowych, ponieważ są one zamocowane w konkretnym miejscu w środowisku morskim, a ich ruch nie jest istotny. Zdaniem skarżących jest „całkowicie niemożliwe, aby działalność połowowa przy użyciu narzędzi biernych w strefach buforowych nigdy nie mogła wiązać się z kontaktem z wrażliwymi ekosystemami morskimi”. 87 Skarżące dodają, że wiceprzewodniczący komitetu doradczego ICES, wyjaśniwszy Parlamentowi sprawozdanie wykorzystane przez Komisję jako informacja naukowa na poparcie zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, podkreślił, że „analiza i wieloboki, które zostały wybrane, wybrano na podstawie [ruchomych] narzędzi połowowych, a nie na podstawie narzędzi biernych”. 88 Zdaniem skarżących w zaskarżonym rozporządzeniu nie uwzględniono powyższego faktu i wprowadzono w ten sposób, w kontekście stref buforowych, ograniczenie połowów przy użyciu biernych narzędzi połowowych, które nie będąc najwłaściwszym środkiem do realizacji celu ochrony wrażliwych ekosystemów morskich, jest niezwykle uciążliwe i nieuzasadnione, ponieważ zagraża rentowności połowów przy użyciu tych narzędzi. Okoliczność, że prawodawca Unii ustanowił „strefę bezpieczeństwa” w art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, nie potwierdza stanowiska Komisji. Komisja przyjęła zatem art. 2 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego i załącznik II do tego rozporządzenia wykonawczego w istocie z naruszeniem zasady proporcjonalności, przekraczając granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów WPRyb. 89 Komisja kwestionuje twierdzenia skarżących. 90 Na wstępie należy zauważyć, że w odniesieniu do buforów przestrzennych wokół zamkniętych „obszarów C” w opinii ICES z 2021 r. wskazano, co następuje: „Nowoczesne systemy nawigacji zapewniają bardzo precyzyjną lokalizację morskich statków rybackich. Jeżeli jednak połowy są prowadzone na głębokości od 400 do 800 m, to umiejscowienie narzędzia połowowego może znacznie różnić się od umiejscowienia statku. ICES uważa, że bufor o wielkości połowy obszaru C wokół każdego obszaru C byłby odpowiedni dla zapewnienia ochrony siedlisk wrażliwych ekosystemów morskich rozmieszczonych wzdłuż krawędzi obszaru C. Wybór bufora półobszaru C zamiast innej odległości został dokonany głównie ze względu na łatwość jego wdrażania (ICES, 2020b). Wcześniej ICES zaleciła (ICES, 2013), aby w przypadku wrażliwych ekosystemów morskich występujących na płaskim lub pofałdowanym dnie morskim strefa buforowa [wynosiła] w przybliżeniu dwukrotność miejscowej głębokości (mniej niż 500 m głębokości) lub trzykrotność (powyżej 500 m głębokości) […]. Biorąc pod uwagę złożoność stosowania tego zalecenia w obecnej opinii, ICES wybrała bufor półobszaru C wokół każdego obszaru C”. 91 Co się tyczy krytycznych uwag skarżących dotyczących ustanowienia „buffer zones” (stref ochrony), polegającego zasadniczo na dodaniu „półobszaru C” do już chronionych „obszarów C” obejmujących wrażliwe ekosystemy morskie, należy stwierdzić, że ustanowienie obszarów ochrony było konieczne w celu zapewnienia skuteczności (effet utile) art. 9 ust. 6 i 9 rozporządzenia podstawowego oraz skutecznej ochrony wrażliwych ekosystemów morskich realizowanej poprzez stosowanie w sposób łączny tych przepisów. 92 W świetle istotnych wyjaśnień zawartych w opinii ICES z 2021 r. (zob. pkt 90 powyżej) ustanowienie tych stref buforowych ma bowiem na celu zagwarantowanie, zgodnie z zasadą ostrożności, ochrony siedlisk wrażliwych ekosystemów morskich, które mogą być rozmieszczone wzdłuż krawędzi „obszarów C”, a zatem mogą być zagrożone przez działalność połowową statków znajdujących się w pobliżu tych „obszarów C” ze względu na prawdopodobną różnicę między umiejscowieniem statku a umiejscowieniem narzędzi połowowych, potencjalnie znaczną, przy uwzględnieniu istotnej głębokości (od 400 do 800 m). 93 W konsekwencji, mimo że owe strefy buforowe nie zawierają indykatorów wrażliwych ekosystemów morskich, a zatem nie występują na nich prawdopodobnie, zgodnie z danymi dostępnymi dla ICES i Komisji, wrażliwe ekosystemy morskie, ustanowienie tych stref jako istotnej części obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich jest zgodne z celami ochrony rzeczonych wrażliwych ekosystemów morskich, realizowanymi przez art. 9 rozporządzenia podstawowego, i jest konieczne do jego skutecznego i jednolitego wdrożenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 czerwca 2010 r., Vodafone i in., C‑58/08, EU:C:2010:321, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Tym samym nie można uwzględnić szczegółowego zarzutu skarżących, zgodnie z którym włączenie stref buforowych do ustanowionych w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich jest oczywiście niewłaściwym i nieproporcjonalnym środkiem ochrony dna morskiego (zob. pkt 86 powyżej), podobnie jak nie można uwzględnić twierdzeń o charakterze społeczno-ekonomicznym dotyczących rentowności działalności połowowej przy użyciu biernych narzędzi połowowych (zob. pkt 88 powyżej), które nie mogą być uwzględnione na tym etapie analizy. 94 Ponadto, ponieważ ochrona wrażliwych ekosystemów morskich, o której mowa w art. 9 rozporządzenia podstawowego, odnosi się do ryzyka związanego z połowami przy użyciu narzędzi przydennych w ogólności, okoliczność, że wyżej wspomniane ryzyko jest związane przede wszystkim z ruchomymi narzędziami połowowymi, przy czym jest ono znacznie mniejsze niż ryzyko dotyczące biernych narzędzi połowowych, nie wyklucza ani nie ogranicza możliwości ustanowienia przez Komisję takich obszarów w ramach wykonywania przysługujących jej kompetencji. Zgodnie z tym rozumowaniem, jeśli chodzi o samo wyznaczenie stref buforowych, nie ma również znaczenia dla sprawy kwestia, czy możliwe było wydanie „upoważnienia do połowów” przy użyciu narzędzi biernych w strefach buforowych, za którym to środkiem skarżące opowiedziały się w swych pismach procesowych przed Sądem. W każdym razie, jak wynika z pkt 149 i 151 poniżej, nie można wykluczyć, że ze względu na prądy wodne lub ruchy boczne bierne narzędzia połowowe mogą przy ich odzyskiwaniu przypadkowo przemieszczać się (lub nawet zagubić), wskutek czego mogą powodować szkody dla wrażliwych ekosystemów morskich. 95 W odniesieniu do podniesionego przez skarżące zarzutu szczegółowego, który dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na zakres stref buforowych (zob. pkt 88 powyżej), należy ponadto zauważyć, że biorąc pod uwagę zasadniczo techniczny charakter tych elementów metody zastosowanej przez Komisję, kontrola Sądu ogranicza się, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 80 powyżej, do badania oczywiście niewłaściwego charakteru rozmiaru tych obszarów w stosunku do celu ich ustanowienia, związanego z zapobieganiem wyżej wspomnianemu prawdopodobnemu ryzyku, które z kolei jest związane z połowami przy użyciu narzędzi przydennych w ogólności. Skarżące nie zdołały wykazać wspomnianego oczywiście niewłaściwego charakteru rozmiaru rozpatrywanych stref. 96 Skarżące nie przedstawiły bowiem konkretnych i szczegółowych elementów, na podstawie których można by wywieść, że podejście dotyczące wariantu polegającego na dodaniu strefy buforowej „półobszaru C” wokół każdego „obszaru C”, opartej na potencjalnie znacznej różnicy między umiejscowieniem statku a umiejscowieniem narzędzi połowowych przy połowach prowadzonych na głębokościach od 400 do 800 m, ma oczywiście niewłaściwy charakter. O ile prawdą jest, że przedłożone przez skarżące obliczenia dotyczące wielkości stref buforowych dokonane przez Organisation des pêcheurs de Bretagne (stowarzyszenie rybaków w Bretanii), jak również dane przedstawione przez strony w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd na rozprawie wskazują na znaczny rozmiar stref buforowych, o tyle nie jest to element mogący zmienić wcześniejsze analizy. 97 Ponadto w zakresie, w jakim twierdzenia skarżących, przypomniane na początku pkt 86 powyżej, mogłyby być ewentualnie interpretowane w ten sposób, że dotyczą one również zamknięcia obszarów, na których rzekomo nie występowały wrażliwe ekosystemy morskie, znajdujących się między „obszarami C” obejmującymi wrażliwe ekosystemy morskie, należy zauważyć z jednej strony, iż wyjaśnienia udzielone przez ICES w opinii z 2021 r. dotyczą okoliczności, iż było mało prawdopodobne, by statki rybackie były w stanie skutecznie poławiać na bardzo małych obszarach bez ryzyka oddziaływania na przyległe obszary zamknięte, oraz że należało zapobiegać ryzyku wystąpienia szkód na obszarach występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich wynikających z działalności połowowej prowadzonej na obszarach przyległych (zob. opinia ICES z 2021 r., s. 16). W związku z tym rozważania te są analogiczne do tych, które zostały już przeanalizowane w kontekście stref buforowych „półobszaru C”, i wchodzą w zakres celu służącego zapewnieniu skuteczności (effet utile) ochrony obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. 98 Z drugiej strony z opinii ICES z 2021 r. wynika również, że rozpatrywane zamknięte obszary „mogą bardziej prawdopodobnie obejmować wrażliwe ekosystemy morskie niż inne obszary, co do których brak danych, ponieważ są one otoczone obszarami (obszarami C) wrażliwych ekosystemów morskich”. Z powyższego wyciągnięto wniosek, że na owych obszarach mogło po prostu brakować danych dotyczących występujących wrażliwych ekosystemów morskich. Takie wyjaśnienie powodów zamknięcia tych stref jest wystarczające w świetle zasady ostrożności, przy uwzględnieniu zakresu uznania, jaki Komisja posiadała w tej dziedzinie (zob. pkt 50 powyżej). 99 W świetle powyższego nie zostało wykazane, że Komisja działała w sposób oczywiście niewłaściwy i naruszyła zasadę proporcjonalności przy opracowywaniu zamysłu wieloboków wymienionych w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, które obejmują strefy buforowe. W tych okolicznościach należy oddalić trzeci zarzut szczegółowy skarżących. 4) W przedmiocie czwartego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że nieuwzględnienie skutków gospodarczych i społecznych przy wyznaczaniu obszarów wymienionych w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia jest niezgodne z zasadą proporcjonalności i WPRyb 100 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i wspólnotę autonomiczną Galicji, podnoszą, że ochrona morskich zasobów biologicznych w ramach WPRyb należy do wyłącznych kompetencji Unii na podstawie art. 3 ust. 1 lit. d) TFUE. Zdaniem skarżących rozporządzenie nr 1380/2013 obejmuje swoim zakresem stosowania ochronę morskich zasobów biologicznych oraz zarządzanie rybołówstwem i flotami eksploatującymi takie zasoby. Podnoszą one również, że art. 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowi, iż WPRyb zapewnia, aby działalność połowowa była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej, a ponadto zarządzana „w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności”. W konsekwencji, zgodnie z WPRyb, zdaniem skarżących zarówno rozporządzenie podstawowe, jak i zaskarżone rozporządzenie powinny przewidywać środki przyczyniające się do zarządzania działalnością połowową w sposób zrównoważony środowiskowo i spójny z osiągnięciem korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia. 101 W niniejszej sprawie zdaniem skarżących Komisja nie uwzględniła żadnego rodzaju informacji gospodarczych lub społecznych przy ustanawianiu wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. Ich zdaniem Komisja całkowicie pomija konkretny wpływ, jaki zakazy nałożone zaskarżonym rozporządzeniem będą miały na wielkość połowów, obrót, opłacalność, rentowność i zatrudnienie w zainteresowanych przedsiębiorstwach. W braku takiej analizy Komisja nie była w stanie ocenić, jakie środki mogłyby być mniej restrykcyjne, a zatem bardziej odpowiednie i proporcjonalne do realizacji celów ochrony dna morskiego. Postępując w ten sposób, Komisja przekroczyła przysługujący jej zakres uznania. W pierwszej kolejności zdaniem skarżących żadne z podejść zaproponowanych przez ICES nie obejmuje bowiem konkretnych względów gospodarczych lub społeczno-gospodarczych dotyczących wpływu zakazów stosowanych do działalności połowowej. W drugiej kolejności Komisja nie zgromadziła również informacji o charakterze gospodarczym lub społecznym, czy też dotyczących zatrudnienia ze źródeł innych niż ICES, i nie zasięgnęła w tym względzie opinii danego sektora. W konsekwencji zdaniem skarżących Komisja nie mogła ocenić, czy przyjęty środek był proporcjonalny i najmniej uciążliwy do realizacji zamierzonych celów ani czy był on zgodny z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1380/2013. 102 Komisja kwestionuje twierdzenia skarżących i uważa, że należy je zbadać łącznie z twierdzeniami dotyczącymi naruszenia zasady proporcjonalności w ramach zarzutu drugiego. 103 Jak zatem stwierdzono już w pkt 31–51 powyżej, art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego nie wprowadza ani wymogu oceny istotnego niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych w każdym obszarze występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich ujętym w rozpatrywanym wykazie, ani wymogu rozwiązania zarządzania połowami, a nawet zarządzania obejmującego ocenę skutków środków ochrony danych wrażliwych ekosystemów morskich dla działalności połowowej i życia gospodarczego i społecznego. W odniesieniu do argumentów skarżących dotyczących rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 100 powyżej) kwestie te zostaną ocenione w ramach zarzutu drugiego. 104 Z tym zastrzeżeniem należy oddalić jako bezzasadny czwarty zarzut szczegółowy skarżących, oparty na tym, że nieuwzględnienie skutków gospodarczych i społecznych przy wyznaczaniu obszarów wymienionych w załączniku II do zaskarżonego rozporządzenia jest niezgodne z zasadą proporcjonalności i WPRyb, a tym samym oddalić zarzut pierwszy w całości. 2.   W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego niezgodności z prawem art. 9 ust. 6 i 9 rozporządzenia podstawowego ze względu na błędne odesłanie do aktów wykonawczych w celu ustanowienia jednolitych warunków wykonania oraz ze względu na to, że przepisy te są sprzeczne z zasadą proporcjonalności i naruszają zasady WPRyb a)   Rozważania wstępne dotyczące zarzutu niezgodności z prawem 105 W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą niezgodność z prawem rozporządzenia podstawowego, na wypadek gdyby zarzut pierwszy nie został uwzględniony. Zarzut ten dzieli się na dwie części. Część pierwsza dotyczy art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim zawarte w nim odesłanie do aktu wykonawczego w celu uzupełnienia przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym istotnych elementów narusza art. 291 ust. 2 TFUE. Część druga dotyczy tego, że ustanowiony w art. 9 ust. 9 tego rozporządzenia powszechny zakaz połowów przy użyciu narzędzi przydennych na obszarach występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich narusza zasady WPRyb i zasadę proporcjonalności. 106 Istnieje powiązanie między zaskarżonym rozporządzeniem a przepisem, którego rzekoma niezgodność z prawem jest podnoszona. Po pierwsze, Komisja przyjęła wspomniane rozporządzenie wykonawcze w celu wdrożenia art. 9 rozporządzenia podstawowego, a w szczególności jego ust. 6, w którym powierzono jej sporządzenie wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich. Po drugie, włączenie do wspomnianego wykazu, zgodnie z art. 9 ust. 9 tego rozporządzenia, pociąga za sobą zakaz połowów przy użyciu narzędzi przydennych na danym obszarze. 107 Komisja, popierana przez Radę i Parlament, uważa, że zarzut drugi jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim podniesiono w nim na podstawie art. 277 TFUE niezgodność z prawem art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Tymczasem art. 2 zaskarżonego rozporządzenia opiera się zasadniczo jedynie na art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. 108 Z orzecznictwa wynika, że art. 277 TFUE nie ma na celu umożliwienia danej stronie podważenia możności stosowania jakiegokolwiek aktu o charakterze generalnym na potrzeby jakiejkolwiek skargi. Akt, którego niezgodność z prawem podniesiono, powinien znajdować zastosowanie – w sposób bezpośredni albo pośredni – w sprawie, która jest przedmiotem skargi (wyrok z dnia 13 lipca 1966 r., Włochy/Rada i Komisja, 32/65, EU:C:1966:42, s. 594; zob. także wyrok z dnia 16 marca 2023 r., Komisja/Calhau Correia de Paiva, C‑511/21 P, EU:C:2023:208, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 109 Ponadto bezpośredni związek prawny między zaskarżonym aktem a rozpatrywanym aktem generalnym, którego niezgodność z prawem się podnosi, istnieje w szczególności, jeżeli akt generalny stanowi podstawę prawną bezpośrednio zaskarżonego środka indywidualnego lub regulacyjnego (zob. wyrok z dnia 17 grudnia 2020 r., BP/FRA, C‑601/19 P, niepublikowany, EU:C:2020:1048, pkt 29, w odniesieniu do środków indywidualnych). 110 W niniejszej sprawie należy zauważyć, że bezsporne jest, iż art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego stanowi podstawę prawną art. 2 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, które w swej preambule wyraźnie odwołuje się do rozporządzenia podstawowego, co czyni zarzut niezgodności z prawem w odniesieniu do tego przepisu dopuszczalnym zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 108 i 109 powyżej. 111 Natomiast co się tyczy podniesionej przez Komisję oraz Radę i Parlament niedopuszczalności dotyczącej zarzutu niezgodności z prawem art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, Sąd uważa za właściwe dokonanie oceny zasadności wspomnianego zarzutu bez badania kwestii jego dopuszczalności. b)   W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej naruszenia art. 291 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego zawiera odesłanie do aktu wykonawczego w celu uzupełnienia przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym istotnych elementów 112 Skarżące utrzymują w istocie, że aby przyznanie Komisji uprawnień wykonawczych było zgodne z art. 291 ust. 2 TFUE, wspomniane uprawnienia wykonawcze muszą stanowić podstawę wprowadzenia jednolitych warunków wykonywania prawnie wiążących aktów Unii i nie mogą pozostawiać Komisji zakresu uznania w ich wykonaniu. 113 W niniejszej sprawie zdaniem skarżących przyjęty przez Komisję wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich wynikał z wyboru dokonanego przez instytucję na podstawie przedstawionych jej przez ICES scenariuszy, które były oparte na zmiennych ICES pozwalających na przyjęcie rozlicznych kombinacji i wariantów. Zapewniały one różne poziomy ochrony wrażliwych ekosystemów morskich i wpływu na działalność połowową. Komisja nie poprzestała zatem na zapewnieniu jednolitego wykonania rozporządzenia podstawowego, lecz dokonała oceny i wyboru, gdy wyważyła rozbieżne interesy przy przyjmowaniu wykazu tych obszarów na podstawie przedstawionego przez ICES wariantu 1 scenariusza 2. Ponadto postanowiła ona w sposób dyskrecjonalny wyłączyć z zakresu stosowania wody Morza Północnego i Azorów. W konsekwencji wykaz ten stanowi wybór polityczny, który należało pozostawić prawodawcy Unii. 114 Zdaniem skarżących art. 9 ust. 6 i 9 rozporządzenia podstawowego nie może odsyłać do aktu wykonawczego lub aktu delegowanego w celu ustanowienia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, gdyż wykaz ten nie wprowadza jednolitych warunków wykonania, a ponadto ma na celu uzupełnienie lub zmianę istotnych elementów. Skarżące podnoszą w replice, że wbrew temu, co utrzymuje Komisja, uprawnienia wykonawcze przyznane jej w art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego naruszają art. 291 ust. 2 TFUE, ponieważ nie gwarantują, że zakaz połowów przy użyciu wszystkich narzędzi przydennych będzie stosowany na jednolitych warunkach. 115 Komisja, popierana przez Radę i Parlament, podważa twierdzenia skarżących. 116 Zgodnie z art. 291 ust. 2 TFUE, jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, to akty te powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji lub – w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w przypadkach określonych w art. 24 i 26 TUE – Radzie. 117 Co się tyczy granic uprawnień wykonawczych wskazanych w art. 291 ust. 2 TFUE, należy przypomnieć, że przyjmowanie istotnych norm w danej dziedzinie jest zastrzeżone do kompetencji prawodawcy Unii. Wynika stąd, że przepisy ustanawiające istotne elementy uregulowania podstawowego, których przyjęcie wymaga dokonania wyboru politycznego wchodzącego w zakres własnych kompetencji owego prawodawcy, nie mogą być przyjmowane ani w aktach wykonawczych, ani zresztą w aktach delegowanych, o których mowa w art. 290 TFUE (wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 41). 118 Ponadto ustalenie tego, które elementy danej dziedziny należy zakwalifikować jako istotne, powinno opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, oraz wymaga uwzględnienia cech charakterystycznych i szczególnych danej dziedziny (wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 42). 119 Uprawnienia wykonawcze powierzone Komisji i Radzie na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE obejmują w istocie uprawnienie do przyjmowania środków, które są niezbędne lub przydatne do jednolitego wprowadzenia w życie przepisów aktu ustawodawczego, na podstawie którego są one przyjmowane, i które ograniczają się do uściślenia jego treści przy zachowaniu zgodności z zasadniczymi celami ogólnymi realizowanymi przez ten akt, nie zmieniając ani nie uzupełniając go w odniesieniu do jego elementów istotnych lub elementów innych niż istotne (wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 49). 120 W szczególności należy uznać, że środek wykonawczy ogranicza się do uściślenia przepisów danego aktu ustawodawczego, jeżeli zmierza wyłącznie – w sposób ogólny lub w odniesieniu do pewnych szczególnych przypadków – do wyjaśnienia zakresu tych przepisów lub do określenia zasad ich stosowania, pod tym wszakże warunkiem, że środek ten nie pozostaje przy tym w jakiejkolwiek sprzeczności z celami tych przepisów i nie zmienia w jakikolwiek sposób normatywnej treści tego aktu ani jego zakresu stosowania (wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 50). 121 W ramach analizy zarzutu niezgodności z prawem art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego należy zbadać, czy przepis ten zmierza do wprowadzenia elementów wykraczających poza to, co przewidziano w wyżej wspomnianym orzecznictwie. 122 W niniejszej sprawie należy zatem zbadać, czy art. 9 rozporządzenia podstawowego odsyła do aktu wykonawczego wyłącznie w celu uściślenia jego przepisów lub w celu uzupełnienia istotnych, a nawet innych niż istotne elementów rozporządzenia podstawowego w sposób sprzeczny z art. 291 TFUE, jak utrzymują skarżące. 123 Zgodnie z tym, co twierdzi Komisja, popierana przez Radę i Parlament, należy zauważyć, że akty wykonawcze wspomniane w art. 9 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, dotyczące ustanowienia wykazu obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, ograniczają się do dokładnego wskazania tych obszarów, a zatem do skonkretyzowania ratione loci systemu ochrony wrażliwych ekosystemów morskich przyjętego w tym artykule, z uwzględnieniem wynikających z dostępnych danych realiów dotyczących dna morskiego i środowiska morskiego, i to na podstawie procedury i przy zastosowaniu materialnych kryteriów przewidzianych w tym artykule. W tym względzie należy przypomnieć, że istotne elementy dotyczące definicji i kryteriów identyfikacji wrażliwych ekosystemów morskich (rozporządzenie nr 734/2008, wytyczne FAO z 2008 r. i zasada ostrożności), indykatory wrażliwych ekosystemów morskich (załączniki III i IV do rozporządzenia podstawowego) oraz postępowanie prowadzące do ustanowienia wykazu tych ekosystemów (z uwzględnieniem najlepszych dostępnych informacji naukowych i technicznych, a także ocen i identyfikacji przeprowadzonych przez państwa członkowskie i naukowy organ doradczy Komisji) wynikają już z art. 9 rozporządzenia podstawowego. Aby sprostać potrzebie ustanowienia wprowadzonych tym artykułem jednolitych warunków wdrażania środków ochrony, warunki te powinny zostać ustanowione na szczeblu Unii. 124 Komisja sporządziła wykaz obszarów występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, o którym mowa w art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z wystarczająco jasnymi i precyzyjnymi kryteriami materialnymi w zakresie wrażliwych ekosystemów morskich oraz zgodnie z procedurą również określoną w rozporządzeniu podstawowym. Nie ma wątpliwości co do tego, że we wspomnianym przepisie przyznano jej pewien zakres uznania co do stosowania tych kryteriów. Odpowiada to jednak jej uprawnieniom wykonawczym, zgodnie z orzecznictwem, według którego w ramach wykonywania rozporządzenia podstawowego Komisja nie jest pozbawiona jakichkolwiek uprawnień dyskrecjonalnych, w szczególności przy ustalaniu dokładnej metody stosowania kryteriów przewidzianych przez prawodawcę we wspomnianym rozporządzeniu (zob. podobnie wyrok z dnia 23 września 2015 r., Niderlandy/Komisja,T‑261/13 i T‑86/14, EU:T:2015:671, pkt 44). 125 Ponadto, co się tyczy argumentów skarżących, zgodnie z którymi w istocie Komisja działała w sposób uznaniowy, gdy dokonała w niniejszej sprawie wyborów politycznych i gospodarczych ze względu na przyznanie uprawnień naruszających art. 291 TFUE (zob. argumenty przypomniane w pkt 113 i 114 powyżej), i jak zostało to już stwierdzone w ramach zarzutu pierwszego, należy zaznaczyć, że Komisja nie była uprawniona do dokonywania takich wyborów w zakresie ochrony ekosystemów morskich i zasobów (zob. pkt 45–51 powyżej). Ponadto w zakresie, w jakim wyżej wspomniane twierdzenia skarżących dotyczą działań rzeczywiście podjętych przez Komisję przy przyjmowaniu zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, są one bezskuteczne w ramach zarzutu niezgodności z prawem rozporządzenia podstawowego. 126 Ogólniej rzecz ujmując, co do przyznanych Komisji uprawnień do zarządzania polityką rybołówstwa, w ramach zarzutu pierwszego wskazano już, że wbrew twierdzeniom skarżących Komisja działała w ramach przysługujących jej uprawnień wykonawczych, a nie w zakresie zarządzania polityką rybołówstwa (zob. w szczególności pkt 50 i 51 powyżej). W tym kontekście zauważono również, że Komisja może wziąć pod uwagę elementy dotyczące dokonywanych operacji połowowych w celu oceny prawdopodobieństwa (nieprzerwanego) istnienia wrażliwego ekosystemu morskiego, którego integralności mogłyby zagrozić narzędzia przydenne mające istotny niekorzystny wpływ. Podejście to obejmuje cel, jakim jest uwzględnienie wynikających z dostępnych danych realiów dotyczących dna morskiego i środowiska morskiego (zob. pkt 123 powyżej). 127 W tych okolicznościach należy oddalić jako bezzasadną część pierwszą zarzutu drugiego, dotyczącą naruszenia art. 291 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego zawiera odesłanie do aktu wykonawczego w celu uzupełnienia przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym istotnych elementów. c)   W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej w istocie tego, że powszechny zakaz połowów przy użyciu narzędzi przydennych przewidziany w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego narusza zasadę proporcjonalności i zasady WPRyb, a także niewystarczającego uzasadnienia w tym względzie 128 Skarżące, popierane przez Królestwo Hiszpanii i wspólnotę autonomiczną Galicji, podnoszą w istocie, że powszechny zakaz ustanowiony w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego jest niezgodny z normami WPRyb i zasadą proporcjonalności. Zakaz połowów zróżnicowany pod względem narzędzi połowowych, w zależności od ich wpływu na dno morskie, oparty na najlepszych informacjach naukowych, technicznych i ekonomicznych, byłby ich zdaniem odpowiednim i proporcjonalnym środkiem. Takie twierdzenie dotyczące braku dokonanego przez prawodawcę rozróżnienia można również interpretować w ten sposób, że ma ono na celu podniesienie zarzutu, zgodnie z którym prawodawca uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia wyboru rozpatrywanego środka. 129 Po pierwsze, art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wprowadza zdaniem skarżących zakaz połowów przy użyciu narzędzi przydennych, przy czym dokładna treść tego zakazu nie jest znana. Po drugie, w motywie 7 rozporządzenia podstawowego włoki denne wyraźnie opisano ich zdaniem jako narzędzia, których wpływ na dno morskie wiąże się z „wyższym niż w przypadku stosowania innych narzędzi ryzykiem dla wrażliwych ekosystemów morskich i [które] charakteryzują się najwyższymi poziomami niezamierzonych połowów gatunków głębokowodnych”. Zgodnie z tą uwagą w art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia zakazano wydawania upoważnień do „połowów przy użyciu włoków dennych na głębokości większej niż 800 metrów”. 130 Paradoksalne i niezgodne z prawem jest zatem zdaniem skarżących to, że w samym rozporządzeniu podstawowym włoki denne określono jako narzędzia mające istotny wpływ na dno morskie, lecz ustanowiono w nim jednak, że w przyszłości połowy przy użyciu wszystkich narzędzi przydennych, niezależnie od danego rodzaju połowów dennych, powinny być zakazane bez rozróżnienia, niezależnie od ich rzeczywistego wpływu na ekosystemy morskie i niezależnie od społeczno-gospodarczego wpływu takiego zakazu. Jest to całkowicie nieproporcjonalne. 131 W replice skarżące podnoszą w istocie, że rozporządzenie podstawowe powinno przewidywać środki przyczyniające się do zarządzania działalnością połowową zrównoważoną pod względem środowiskowym i spójne z osiągnięciem korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia (cele WPRyb). Ich zdaniem żaden z elementów, na które powołały się instytucje, nie jest przydatny do wykazania, że bierne narzędzia połowowe, w szczególności takle, mają znaczące skutki dla ekosystemów morskich. 132 Wreszcie, odnosząc się do zmian, które miały miejsce w toku procedury ustawodawczej prowadzącej do przyjęcia rozporządzenia podstawowego, skarżące wskazują, że pkt 15 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem [Europejskim], Radą [Unii Europejskiej] a Komisją [Europejską] w sprawie lepszego stanowienia prawa (Dz.U. 2016, L 123, s. 1) przewiduje, że jeżeli Parlament i Rada uznają to za stosowne i konieczne dla procesu legislacyjnego, będą one dokonywać oceny skutków w związku z proponowanymi przez siebie „istotnymi zmianami” wniosku Komisji. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie, pomimo wprowadzenia istotnej zmiany w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, jako że dodano ogólny zakaz w stosunku do „mniej rygorystycznych środków” zaproponowanych przez Komisję, prawodawca nie przeprowadził żadnej oceny skutków wykazującej odpowiedni i konieczny charakter swej zmiany ani nie uwzględnił oceny skutków przeprowadzonej przez Komisję. 133 W świetle powyższych rozważań zdaniem skarżących należy stwierdzić, że zakaz połowów przy użyciu wszystkich narzędzi przydennych, przewidziany w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, narusza zasadę proporcjonalności i jest oczywiście niewłaściwy do osiągnięcia celu ochrony dna morskiego. 134 Komisja, popierana przez Radę i Parlament, podważa twierdzenia skarżących, Królestwa Hiszpanii i wspólnoty autonomicznej Galicji. 135 W tym względzie należy na wstępie zauważyć, że w szczególności z art. 2 ust. 1–3 i art. 2 ust. 5 lit. a), f), i) i j) oraz z art. 4 ust. 1 pkt 8 i 9 rozporządzenia nr 1380/2013 wynika zasadniczo, iż działalność połowowa zrównoważona środowiskowo w perspektywie długookresowej oznacza minimalizowanie negatywnych skutków tej działalności dla ekosystemu morskiego poprzez stosowanie w zarządzaniu rybołówstwem podejścia ostrożnościowego, a także podejścia ekosystemowego. 136 W szczególności w odniesieniu do zrównoważonej działalności połowowej, podejścia ostrożnościowego i podejścia ekosystemowego art. 2 rozporządzenia nr 1380/2013, zatytułowany „Cele”, ma następujące brzmienie: „1.   WPRyb zapewnia, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. 2.   WPRyb stosuje wobec zarządzania rybołówstwem podejście ostrożnościowe i ma na celu zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morza odbudowywała i zachowywała populacje poławianych gatunków powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. […] 3.   WPRyb wdraża podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić minimalizowanie negatywnych skutków działalności połowowej dla ekosystemu morskiego, a także dąży do zapewnienia, aby działalność w zakresie akwakultury i działalność połowowa nie powodowały degradacji środowiska morskiego. […]”. 137 Artykuł 4 rozporządzenia nr 1380/2013, zatytułowany „Definicje” stanowi w ust. 1 pkt 9 i 20: „1.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: […] 9) »podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem« oznacza zintegrowane podejście do zarządzania rybołówstwem, w ramach rozsądnie wytyczonych pod względem ekologicznym granic, w którym dąży się do zarządzania wykorzystaniem zasobów naturalnych, przy uwzględnieniu rybołówstwa i innej działalności człowieka, zachowując zarówno bogactwo biologiczne, jak i procesy biologiczne niezbędne do zabezpieczenia składu, struktury i funkcjonowania siedlisk odnośnego ekosystemu, przy uwzględnieniu wiedzy i niepewności odnoszących się do biotycznych, abiotycznych i ludzkich elementów ekosystemów; […] 20) »środek techniczny« oznacza środek regulujący, poprzez ustanowienie warunków dotyczących wykorzystania i struktury narzędzi połowowych i ograniczeń dostępu do obszarów połowów, skład połowów pod względem gatunków i wielkości oraz skutki dla elementów ekosystemów wynikające z działalności połowowej; […]”. 138 Artykuł 6 rozporządzenia nr 1380/2013, zatytułowany „Przepisy ogólne”, objęty tytułem „Środki ochronne”, przewiduje w ust. 1: „1.   Aby zrealizować cele WPRyb w zakresie ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza, określone w art. 2, Unia przyjmuje środki ochronne określone w art. 7”. 139 Zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1380/2013, zatytułowanym „Rodzaje środków ochronnych”: „1.   Środki ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza mogą obejmować między innymi następujące elementy: […] b) cele ochrony i zrównoważonej eksploatacji stad oraz powiązane środki w celu zminimalizowania wpływu połowów na środowisko morskie; […] j) środki techniczne, o których mowa w ust. 2. […] 2.   Środki techniczne mogą między innymi obejmować: a) cechy charakterystyczne narzędzi połowowych i zasady dotyczące ich używania; […] c) ograniczenia lub zakaz stosowania określonych narzędzi połowowych, a także działalności połowowej, w określonych obszarach lub okresach; […]”. 140 W ramach wyważenia wchodzących w grę interesów, które jest nierozerwalnie związane z przyjęciem środków ochrony morskich zasobów biologicznych (zob. podobnie wyrok z dnia 15 kwietnia 2021 r., Niderlandy/Rada i Parlament, C‑733/19, niepublikowany, EU:C:2021:272, pkt 52), prawodawca dysponuje szerokim zakresem uznania odpowiadającym odpowiedzialności politycznej, jaką nakładają na niego art. 40–43 TFUE. Jego wybór, by przyjąć takie środki mające na celu zminimalizowanie skutków działalności połowowej dla ekosystemu morskiego poprzez stosowanie w zarządzaniu rybołówstwem podejścia ostrożnościowego, a także podejścia ekosystemowego, podlega kontroli sądów Unii, które powinny ograniczyć się do zbadania, czy korzystanie z tej kompetencji nie jest dotknięte oczywistym błędem lub nadużyciem władzy lub też czy prawodawca nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych [zob. podobnie wyrok z dnia 11 stycznia 2024 r., Friends of the Irish Environment (Uprawnienia do połowów na poziomie powyżej zera),C‑330/22, EU:C:2024:19, pkt 80]. 141 Ściślej rzecz ujmując, we wspomnianych ramach prawodawca nie jest zobowiązany do dokonania szczególnego i uzasadnionego wyważenia interesu ochrony środowiska morskiego związanego ze zrównoważoną eksploatacją żywych zasobów morza z interesami osób prowadzących działalność połowową i ze społeczno-gospodarczymi aspektami tej działalności. W kontekście środków technicznych autor aktu nie jest bowiem zobowiązany do podania szczegółowego uzasadnienia swej decyzji, jeżeli z zaskarżonego aktu wynika istota realizowanego celu [wyrok z dnia 16 listopada 2023 r., Hiszpania/Rada (Uzupełniające środki ochrony w zachodniej części Morza Śródziemnego), C‑224/22, niepublikowany, EU:C:2023:891, pkt 36, 44]. W zakresie, w jakim skarżące wydają się twierdzić, że prawodawca uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia wyboru rozpatrywanego środka (zob. pkt 128 powyżej), które to uzasadnienie powinno ich zdaniem w szczególności obejmować ocenę wpływu biernych narzędzi przydennych na wrażliwe ekosystemy morskie w celu wyważenia interesu ochrony środowiska morskiego przed tymi skutkami z aspektami społeczno-gospodarczymi działalności połowowej przy użyciu wspomnianych narzędzi oraz społeczno-gospodarczymi skutkami rozpatrywanego zakazu, ten zarzut szczegółowy należy oddalić. 142 Z jednej strony należy bowiem zauważyć, że motyw 1 rozporządzenia podstawowego odnosi się do zasad ostrożności i do podejścia ekosystemowego. 143 Z drugiej strony, jak wynika z motywu 9 rozporządzenia podstawowego, celem środka przewidzianego w art. 9 ust. 9 tego rozporządzenia jest właśnie zminimalizowanie możliwych skutków głębinowej działalności połowowej dla wrażliwych ekosystemów morskich. W związku z tym jest to środek wchodzący w zakres wdrażania podstawowych podejść określonych w art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1380/2013, do którego mają zastosowanie rozważania zawarte w pkt 140 i 141 powyżej. 144 Skarżące nie zdołały jednak wykazać, że poprzez przyjęcie zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 9 rozporządzenia podstawowego prawodawca w sposób oczywisty przekroczył granice przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych. 145 Po pierwsze, jak wynika z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przepis ten ma zastosowanie do operacji połowowych prowadzonych przy użyciu narzędzi przydennych na głębokości większej niż 400 m. W konsekwencji zakaz, o którym mowa w art. 9 ust. 9 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do połowów przy użyciu wspomnianych narzędzi połowowych na głębokości nieprzekraczającej 400 m. 146 Po drugie, rozważania prawodawcy, zgodnie z którymi bierne narzędzia połowowe mogą mieć niekorzystny wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie, są nieodłącznie związane z definicją zawartą w art. 2 rozporządzenia nr 734/2008, do którego odsyła art. 4 rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 31–36 powyżej). Skarżące nie kwestionują zgodności z prawem tych przepisów, które są zresztą spójne z podejściem przyjętym przez NEAFC w zaleceniu 19:2014 z dnia 23 czerwca 2014 r. [Recommendation on area management measures for the protection of vulnerable marine ecosystems in the NEAFC Regulatory Area (Zalecenie w sprawie środków zarządzania obszarami ustanowionymi w celu ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na obszarze objętym konwencją NEAFC)]. 147 Po trzecie, należy stwierdzić, że o ile skarżące kwestionują możliwość, by bierne narzędzia połowowe, w szczególności sznury haczykowe denne, również mogły stwarzać ryzyko niekorzystnego wpływu na wrażliwe ekosystemy morskie, o tyle nie zdołały one wykazać, że takie ryzyko jest całkowicie wykluczone, w szczególności w związku z wielokrotnym wystawianiem i odzyskiwaniem tych narzędzi. W tym względzie należy stwierdzić, że o możliwości wystąpienia takiego ryzyka wspomniano ponadto w dokumencie Parlamentu (departamentu tematycznego ds. polityki strukturalnej i spójności) z dnia 7 grudnia 2007 r., zatytułowanym „Zebranie dotyczące zarządzania zasobami głębokowodnymi” [tłumaczenie własne], w którym to dokumencie wskazano, iż „ciągnione narzędzia połowowe, ale także sieci stawne i takle, mogą bowiem być szkodliwe dla koralowców żyjących w wodach zimnych” i że „[s]ieci utracone na dnie morza nadal chwytają w szczególności ryby, które to zjawisko jest znane pod nazwą »połowów niezamierzonych«”. Możliwość tę potwierdzono zresztą również w pierwszej opinii ICES z dnia 28 czerwca 2018 r. {Advice on locations and likely locations of [vulnerable marine ecosystems] in EU waters of the NE Atlantic, and the fishing footprint of 2009–2011 (Zalecenia dotyczące położenia i potencjalnego położenia wrażliwych ekosystemów morskich w wodach Unii Europejskiej na Atlantyku Północno-Wschodnim oraz w sprawie śladu połowowego w latach 2009–2011)}. Dowody przedstawione przez skarżące przed Sądem rozpatrywane jako całość nie wykazują w wymagany prawem sposób braku niekorzystnego wpływu biernych narzędzi połowowych na wrażliwe ekosystemy morskie, lecz wykazują raczej wpływ łagodniejszy w porównaniu z ruchomymi narzędziami połowowymi (zob. także pkt 151 poniżej). 148 Pod tym względem w przedstawionym przez Parlament artykule, którego autorami są Ch.K. Pham, H. Diogo, G. Menezes, F. Porteiro, A. Braga-Henriques, F. Vandeperre i T. Morato, Deep-water longline fishing has reduced impact on Vulnerable Marine Ecosystems [Głębinowe połowy przy użyciu takli mają ograniczony wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie], Scientific reports, nr 4/4837, kwiecień 2014, dopuszczono określony niekorzystny wpływ biernych narzędzi połowowych (sznury haczykowe, takle), i jednocześnie zaznaczono z jednej strony, że ryzyko to jest znacznie mniejsze w porównaniu z ryzykiem stwarzanym przez ruchome narzędzia połowowe, a z drugiej strony, że istniejące dane dotyczące takli są ograniczone. Ponadto stwierdzono, że wpływ takli mógł dotyczyć w szczególności organizmów o złożonej morfologii, co wywierało destabilizujące skutki na dany ekosystem. 149 Podobne wskazówki co do możliwego negatywnego wpływu związanego z biernymi narzędziami połowowymi znajdują się w innych dowodach, takich jak artykuł, którego autorami są M.R. Clark, F. Althaus, T.A. Schlacher, A. Williams, D.A. Bowden i A.A. Rowden, The impacts of deep-sea fisheries on benthic communities: a review [Wpływ połowów na pełnym morzu na grupy organizmów przydennych: sprawozdanie], ICES Journal of Marine Science, vol. 73, 2016, s. i51–i69, przedstawiony przez Parlament, zgodnie z którym to artykułem „najnowsze badania dotyczące takli wskazują, że ich wpływ jest mniejszy w porównaniu z ruchomymi narzędziami połowowymi, [lecz może] być nadal znaczny” [tłumaczenie własne, podobnie jak kolejne poniżej]. Zgodnie z tym samym artykułem „w określonych okolicznościach, na przykład przy odzyskiwaniu, [bierne] narzędzia połowowe mogą przemieszczać się bocznie wzdłuż dna morskiego, co ma wpływ na siedlisko i faunę oraz florę”; oraz „[z]aobserwowano, że takle mają wpływ na koralowce i gąbki, na przykład ze względu na niszczenie ich przez balast lub przecinanie ich linami przy bocznym przemieszczaniu się podczas połowu lub odzyskiwania”. 150 Ponadto, jak wynika z definicji zawartej w art. 2 rozporządzenia nr 734/2008, istotny niekorzystny wpływ narzędzi przydennych jest oceniany jednostkowo, w połączeniu lub zbiorowo. W związku z tym wpływ biernych narzędzi połowowych może wzmóc wpływ ruchomych narzędzi połowowych, których znaczenia skarżące zresztą nie kwestionują. Takie podejście umożliwia ochronę wrażliwych ekosystemów morskich w sposób zgodny z podejściem ostrożnościowym i z podejściem ekosystemowym do zarządzania rybołówstwem, które stanowią integralną część WPRyb, zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1380/2013. 151 Skarżące nie przedstawiły zatem wystarczająco precyzyjnych i przekonujących dowodów pozwalających wykazać, że bierne narzędzia połowowe nie miały niekorzystnego wpływu, skutkiem czego w ramach podejścia ekosystemowego i ostrożnościowego możliwe jest wykluczenie ryzyka, wykazanego w sposób wymagany prawem elementami wskazanymi w pkt 148–150 powyżej, jakie te narzędzia połowowe stwarzają w odniesieniu do wrażliwych ekosystemów morskich. Nie można również uznać za rozstrzygające w tym względzie poczynionych na rozprawie odniesień do okoliczności, że bierne narzędzia połowowe, w szczególności takle, są stałe i że są wyposażone w urządzenia geolokalizacyjne. Jak bowiem stwierdzono w pkt 149 powyżej, nie można wykluczyć, że narzędzia te, ze względu na prądy wodne lub ruchy boczne przy ich odzyskiwaniu, mogą przypadkowo przemieszczać się (lub nawet zagubić), wskutek czego mogą powodować szkody dla wrażliwych ekosystemów morskich ze względu na kontakt z dnem morskim lub z rafami, które mogą być szczególnie delikatne (zob. pkt 148 powyżej). Tymczasem w świetle zasady ostrożności, do której odsyła rozporządzenie nr 1380/2013, do którego z kolei odnosi się rozporządzenie podstawowe, prawodawca nie był zobowiązany do wykazania w sposób niezbity istnienia istotnego wpływu biernych narzędzi połowowych. O ile prawdą jest, że skarżące przedstawiły również Sądowi w załączniku do skargi badanie przeprowadzone przez Xunta de Galicia (rząd wspólnoty autonomicznej Galicji), „Estudio Comportamiento e Impacto de las Artes de Pesca en el Fondo Marino” (Badanie: sposób działania narzędzi połowowych i ich wpływ na dno morskie), z którego wynika, przynajmniej w odniesieniu do sznurów haczykowych dennych, iż nie miały one negatywnego wpływu, należy stwierdzić z jednej strony, że jest to dokument przygotowany w kontekście niniejszego postępowania (jak podkreśliły same skarżące na rozprawie), a niezależność autora tego dokumentu od interwenienta (wspólnoty autonomicznej Galicji) jest niemożliwa do oceny, a z drugiej strony, że w każdym razie chodzi o tylko jedną opinię naukową sprzeczną z opiniami już przeanalizowanymi powyżej, co nie wystarcza do podania tych opinii w wątpliwość. Ponadto nie wykazano, że podobne badanie istniało w dniu przyjęcia rozporządzenia podstawowego. Z podobnych względów poczynione przez skarżące na rozprawie odniesienia do pewnych najnowszych analiz IEO, które zresztą nie zostały przedstawione na pisemnym etapie postępowania przed Sądem, a zatem nie wchodzą w skład akt sprawy, są pozbawione jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy. 152 W świetle powyższego prawodawca Unii, korzystając z przysługującego mu szerokiego zakresu uznania w tej dziedzinie (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 marca 2006 r., Unitymark i North Sea Fishermen’s Organisation, C‑535/03, EU:C:2006:193, pkt 57), mógł uznać zakaz połowów przy użyciu narzędzi przydennych w ogólności w obszarach występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich za konieczny w celu uniknięcia ryzyka szkodliwego wpływu biernych narzędzi połowowych na wrażliwe ekosystemy morskie, pomimo prawdopodobnych negatywnych skutków społeczno-gospodarczych. W tym kontekście, jak stwierdzono w pkt 140 powyżej, prawodawca nie był zobowiązany do dokonania szczególnego i uzasadnionego wyważenia interesu ochrony środowiska morskiego z interesami osób prowadzących działalność połowową i ze społeczno-gospodarczymi aspektami tej działalności. W tym zakresie należy przypomnieć, że działalność połowowa zrównoważona środowiskowo w perspektywie długookresowej jest podstawowym celem WPRyb (art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013), którego realizacja służy nie tylko ochronie ekosystemu morskiego, ale również długoterminowemu zrównoważeniu działalności połowowej pod względem ekonomicznym i społecznym. 153 Należy dodać, że – jak podniosła na rozprawie Komisja i jak wynika również z twierdzeń Rady i Parlamentu – prawodawca działał z uwzględnieniem przygotowanej przez Komisję oceny skutków szeregu wariantów wynikających z jej pierwotnej propozycji, z których jeden był wariantem ostatecznie przyjętym przez tę instytucję. Wszystkie te elementy zostały uwzględnione przez prawodawcę w ramach wykonywania przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych przy przyjmowaniu środków ochronnych. 154 Po czwarte, jak podnosi Parlament, wybór prawodawcy był podobny do wyboru podlegającego przepisom NEAFC. Podejście prawodawcy odpowiadało również w istocie celowi przewidzianemu w pkt 83 lit. c) rezolucji 61/105 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych. 155 Należy stwierdzić, że skarżące nie przedstawiły dowodów pozwalających wykazać, że prawodawca w sposób oczywisty przekroczył granice przysługujących mu szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności, gdy zakazał połowów przy użyciu biernych narzędzi przydennych na głębokości większej niż 400 m, w obszarach uznanych za obszary występowania lub prawdopodobnego występowania wrażliwych ekosystemów morskich, w celu zminimalizowania wpływu głębinowej działalności połowowej na wrażliwe ekosystemy morskie w ramach stosowania zasady ostrożności i wdrażania podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem. 156 W tych okolicznościach część drugą zarzutu drugiego należy oddalić bez konieczności badania jej dopuszczalności, a w konsekwencji – oddalić ten zarzut w całości, łącznie z twierdzeniami skarżących przedstawionymi w ramach zarzutu pierwszego, lecz interpretowanymi jako wchodzące w zakres zarzutu drugiego (zob. pkt 29, 38 in fine i 103 powyżej). 157 W konsekwencji należy oddalić skargę w całości. IV. W przedmiocie kosztów 158 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżące przegrały sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć je nie tylko własnymi kosztami, ale także kosztami poniesionymi przez Komisję. 159 Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu państwa członkowskie i instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty. Królestwo Hiszpanii, Parlament i Rada pokrywają zatem własne koszty. 160 Wreszcie zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania Sąd może zdecydować, że interwenient niewymieniony w §§ 1 i 2 tego przepisu pokryje własne koszty. W niniejszej sprawie zdecydowano zatem, że wspólnota autonomiczna Galicji pokrywa własne koszty. Z powyższych względów SĄD (siódma izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje: 1) Skarga zostaje oddalona. 2) Madre Querida SL i pozostałe skarżące, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają zatem własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. 3) Królestwo Hiszpanii, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Comunidad Autónoma de Galicia (wspólnota autonomiczna Galicji, Hiszpania) pokrywają własne koszty. Papasavvas Kowalik-Bańczyk Buttigieg Dimitrakopoulos Ricziová Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 11 czerwca 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: hiszpański. ( 1 ) Wykaz pozostałych skarżących został załączony jedynie do wersji doręczonej stronom i podmiotom wskazanym w art. 55 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.