Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie obliczenia składek ex ante za 2016 r. – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada pewności prawa – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Zasada niedziałania prawa wstecz – Zarzut niezgodności z prawem

WYROK SĄDU (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 9 kwietnia 2025 r. ( *1 ) Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie obliczenia składek ex ante za 2016 r. – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada pewności prawa – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Zasada niedziałania prawa wstecz – Zarzut niezgodności z prawem W sprawie T‑336/20 Hypo Vorarlberg Bank AG, z siedzibą w Bregencji (Austria), który reprezentowali G. Eisenberger, A. Brenneis oraz J. Holzmann, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), którą reprezentowali D. Ceran oraz C. Flynn, w charakterze pełnomocników, których wspierali B. Meyring, T. Klupsch oraz S. Ianc, adwokaci, strona pozwana, popierana przez Parlament Europejski, który reprezentowali L. Visaggio, J. Etienne oraz G. Bartram, w charakterze pełnomocników, przez Radę Unii Europejskiej, którą reprezentowali J Bauerschmidt oraz E. d’Ursel, w charakterze pełnomocników, oraz przez Komisję Europejską, którą reprezentowali D. Triantafyllou oraz A. Steiblytė, w charakterze pełnomocników, interwenienci, SĄD (ósma izba w składzie powiększonym), w składzie: A. Kornezov, prezes, D. Petrlík, K. Kecsmár (sprawozdawca), S. Kingston i L. Spangsberg Grønfeldt, sędziowie, sekretarz: S. Jund, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 27 czerwca 2024 r., wydaje następujący Wyrok ( 1 ) 1 W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Hypo Vorarlberg Bank AG, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/ES/2022/79 z dnia 7 grudnia 2022 r. w sprawie cofnięcia decyzji SRB/ES/2020/16 z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2016 Banco Cooperativo Español, SA, Hypo Vorarlberg Bank AG (dawniej Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG) i Portigon AG na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz obliczającej ich składki ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie, w jakim decyzja ta jej dotyczy. I. Okoliczności powstania sporu 2 Skarżąca jest instytucją kredytową z siedzibą w Austrii. 3 Decyzją SRB/ES/SRF/2016/06 z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji SRB ustaliła zgodnie z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1), składki ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) (zwane dalej „składkami ex ante”) za rok 2016 (zwany dalej „okresem składkowym 2016”), od instytucji kredytowych objętych zakresem art. 2 w związku z art. 67 ust. 4 tego rozporządzenia (zwanych dalej „instytucjami”), do których należy skarżąca. 4 Decyzją SRB/ES/SRF/2016/13 z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie korekty składek ex ante za okres składkowy 2016 na rzecz SRF, uzupełniającą decyzję SRB/ES/SRF/2016/06, SRB skorygowała obliczenie składek ex ante instytucji za okres składkowy 2016. 5 W dniu 19 marca 2020 r. SRB wydała decyzję SRB/ES/2020/16 (zwaną dalej „decyzją z dnia 19 marca 2020 r.”), na mocy której zastąpiła decyzje, o których mowa w pkt 3 i 4 powyżej (zwane dalej „pierwotnymi decyzjami”). Zgodnie z motywami 7 i 8 decyzji z dnia 19 marca 2020 r. miała ona na celu usunięcie uchybień proceduralnych i braku uzasadnienia pierwotnych decyzji, które Sąd stwierdził w wyrokach: z dnia 28 listopada 2019 r., Banco Cooperativo Español/SRB (T‑323/16, EU:T:2019:822); z dnia 28 listopada 2019 r., Hypo Vorarlberg Bank/SRB (T‑377/16, T‑645/16 i T‑809/16, EU:T:2019:823) i z dnia 28 listopada 2019 r., Portigon/SRB (T‑365/16, EU:T:2019:824), stwierdzających nieważność pierwotnych decyzji w szczególności w odniesieniu do skarżącej. 6 W dniu 7 grudnia 2022 r. SRB wydała zaskarżoną decyzję, na mocy której cofnęła i zastąpiła decyzję z dnia 19 marca 2020 r. Zgodnie z motywami 19–22 zaskarżonej decyzji miała ona na celu zaradzenie brakowi uzasadnienia decyzji z dnia 19 marca 2020 r., co SRB stwierdziła w następstwie wyroku z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Landesbank Baden-Württemberg i SRB (C‑584/20 P i C‑621/20 P, EU:C:2021:601), a także postanowień z dnia 3 marca 2022 r., SRB/Portigon i Komisja (C‑664/20 P, niepublikowanego, EU:C:2022:161); z dnia 3 marca 2022 r., SRB/Hypo Vorarlberg Bank (C‑663/20 P, niepublikowanego, EU:C:2022:162), dotyczących obliczania składek ex ante za okres składkowy 2017. 7 W dniu 20 grudnia 2022 r. Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA, organ nadzoru nad rynkami finansowymi, Austria), działający jako krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 806/2014, doręczył skarżącej zaskarżoną decyzję. II. Zaskarżona decyzja 8 Zaskarżona decyzja składa się z części głównej, której towarzyszą w odniesieniu do skarżącej cztery załączniki. 9 W części głównej zaskarżonej decyzji opisano w sekcjach 3–10 proces ustalania składek ex ante za okres składkowy 2016, który ma zastosowanie do wszystkich instytucji. 10 Następnie w sekcji 6 zaskarżonej decyzji SRB ustaliła roczny poziom docelowy, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz SRF (Dz.U. 2015, L 15, s. 1), za okres składkowy 2016 (zwany dalej „rocznym poziomem docelowym”). 11 SRB wyjaśniła ponadto, że ustaliła roczny poziom docelowy na jedną ósmą 1,05 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji w 2015 r., zgodnie z danymi przekazanymi przez instytucje na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44). 12 W sekcji 7 zaskarżonej decyzji SRB opisała metodę obliczania składek ex ante za okres składkowy 2016. W tym względzie w motywie 95 wspomnianej decyzji wyjaśniła ona, że w odniesieniu do tego okresu 60 % składek ex ante obliczono na „podstawie krajowej”, czyli na podstawie danych przekazanych przez instytucje, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium danego uczestniczącego państwa członkowskiego (zwanej dalej „podstawą krajową”), zgodnie z art. 103 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190) oraz zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego 2015/63. Pozostała część składek ex ante (około 40 %) została obliczona w oparciu o „podstawę unii bankowej”, czyli na podstawie danych przekazanych przez wszystkie instytucje, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich państw członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) (zwanych dalej „podstawą unii bankowej” i „uczestniczącymi państwami członkowskimi”), zgodnie z art. 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014 i art. 4 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. 13 Następnie SRB obliczyła składki ex ante dla instytucji takich jak skarżąca, w następujących głównych etapach: 14 Na pierwszym etapie obliczania składek ex ante SRB obliczyła zgodnie z art. 70 ust. 2 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 806/2014 podstawową składkę roczną każdej instytucji, która jest proporcjonalna do kwoty zobowiązań danej instytucji, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych w odniesieniu do łącznych zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich. Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/63 SRB odliczyła niektóre rodzaje zobowiązań od zobowiązań netto instytucji, które należy uwzględnić przy określaniu tej składki. 15 Na drugim etapie obliczania składki ex ante SRB dokonała korekty podstawowej składki rocznej w zależności od profilu ryzyka danej instytucji, zgodnie z art. 70 ust. 2 akapit drugi lit. b) rozporządzenia nr 806/2014. Oceny profilu ryzyka dokonano w oparciu o cztery elementy ryzyka ujęte w art. 6 rozporządzenia delegowanego 2015/63, w skład których wchodzą różne wskaźniki ryzyka. Aby zaklasyfikować instytucje według właściwego dla nich poziomu ryzyka SRB, po pierwsze, określiła dla każdego ze wskaźników ryzyka zastosowanych do okresu składkowego 2016 przedziały (pakiety), w których pogrupowano te instytucje zgodnie z częścią zatytułowaną „Krok 2”, pkt 3 załącznika I do przywołanego rozporządzenia delegowanego. Instytucjom, które należą do tego samego przedziału, przyporządkowano wspólną wartość danego wskaźnika ryzyka zwaną „wartością zdyskretyzowaną”. Poprzez połączenie wartości zdyskretyzowanych dla każdego ze wskaźników ryzyka SRB obliczyła „mnożnik korekty o profil ryzyka” dla danej instytucji (zwany dalej „mnożnikiem korekty”). W wyniku pomnożenia podstawowej składki rocznej tej instytucji przez właściwy dla niej mnożnik korekty SRB wyliczyła „podstawową składkę roczną skorygowaną o profil ryzyka” dla wspomnianej instytucji. 16 Następnie SRB zsumowała wszystkie podstawowe składki roczne skorygowane o profile ryzyka, aby obliczyć „wspólny mianownik” stosowany do obliczania udziału w rocznym poziomie docelowym, który powinien zostać wniesiony przez każdą instytucję. 17 W ostatniej kolejności SRB obliczyła składkę ex ante dla każdej instytucji poprzez rozłożenie rocznego poziomu docelowego między wszystkie instytucje na podstawie współczynnika stosunku podstawowej składki rocznej skorygowanej o profil ryzyka, z jednej strony, do wspólnego mianownika, z drugiej. 18 Załącznik I do zaskarżonej decyzji zawiera indywidualną notę skarżącej obejmującą wyniki obliczenia jej składki ex ante (zwaną dalej „indywidualną notą”). W nocie tej przedstawiono kwotę podstawowej składki rocznej skarżącej oraz wartość jej mnożnika korekty zarówno na podstawie unii bankowej, jak i na podstawie krajowej i wymieniono dla każdego wskaźnika ryzyka numer przedziału, do którego przypisano skarżącą. Indywidualna nota wskazuje ponadto dane wykorzystane przy obliczeniu składki ex ante dla wszystkich instytucji, które SRB ustaliła, podsumowawszy i połączywszy dane indywidualne wszystkich tych instytucji. Wreszcie nota ta zawiera dane zadeklarowane przez skarżącą w formularzu zgłoszeniowym i wykorzystane przy obliczaniu jej składki ex ante. 19 Załącznik II do zaskarżonej decyzji zawiera dane statystyczne odnoszące się do obliczeń składek ex ante dla każdego z uczestniczących państw członkowskich w formie skrótowej i zbiorczej. Załącznik ten wskazuje, w szczególności, całkowitą kwotę składek ex ante, które mają zapłacić objęte nimi instytucje, odpowiednio dla każdego z tych państw członkowskich. Poza tym załącznik ten wylicza – dla każdego ze wskaźników ryzyka – liczbę przedziałów, liczbę instytucji przypisanych do każdego z tych przedziałów, a także minimalne oraz maksymalne wartości, które wyznaczają granice tych przedziałów. W przypadku przedziałów odnoszących się do podstawy krajowej wartości te, ze względów poufności, są pomniejszone lub powiększone o losową kwotę przy zachowaniu pierwotnego przypisania instytucji do poszczególnych przedziałów. 20 W załączniku IIIb do zaskarżonej decyzji przeanalizowano uwagi przedstawione przez skarżącą w ramach procedury konsultacji przeprowadzonej przez SRB w okresie od 24 października do 8 listopada 2022 r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji. III. Żądania stron 21 Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wraz z załącznikami w zakresie, w jakim jej dotyczą; – obciążenie SRB kosztami całego postępowania, a tytułem ewentualnym, w każdym razie, kosztami poniesionymi w związku z decyzją z dnia 19 marca 2020 r. 22 SRB wnosi do Sądu o: – częściowe odrzucenie dostosowań skargi jako niedopuszczalnych i oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej; – obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania; – tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie powinna była zostać wydana z mocą wsteczną – stwierdzenie nieważności tej decyzji wyłącznie w tym zakresie lub stwierdzenie nieważności jedynie jej art. 4 i utrzymanie jej w mocy w pozostałym zakresie; – tytułem kolejnego żądania ewentualnego, w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości – utrzymanie jej skutków w mocy aż do momentu jej zastąpienia inną decyzją lub, co najmniej, przez okres sześciu miesięcy począwszy od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 23 Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska wnoszą do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. IV. Co do prawa 24 W skardze skarżąca podniosła cztery zarzuty przeciwko decyzji z dnia 19 marca 2020 r. W zarzutach pierwszym, drugim i trzecim podniosła ona naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na niepełne podanie do wiadomości tej decyzji i brak jej uzasadnienia, a także ze względu na naruszenie prawa do bycia wysłuchanym. W zarzucie czwartym skarżąca podniosła zarzut niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63 oraz, tytułem ewentualnym, zarzut niezgodności z prawem dyrektywy 2014/59 i rozporządzenia nr 806/2014. 25 W piśmie dostosowującym skargę, złożonym na podstawie art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem, skarżąca podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji dziesięć zarzutów dotyczących: – pierwszy – naruszenia art. 1 akapit drugi TUE, art. 15, 296 i 298 TFUE oraz art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) ze względu na brak podania do wiadomości zaskarżonej decyzji w całości; – drugi – naruszenia zasady pewności prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z mocą wsteczną; – trzeci – tego, że SRB ustaliła roczny poziom docelowy z naruszeniem art. 102 dyrektywy 2014/59, art. 69 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014, a także art. 3 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63, w ten sposób, że roczny poziom docelowy dla okresu składkowego 2016 jest nadmierny; – czwarty – naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty ze względu na niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji; – piąty – naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa do skutecznego środka prawnego ustanowionego w art. 47 Karty, a także art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty, w szczególności ze względu na to, że system składek ex ante jest nieprzejrzysty, a zaskarżona decyzja nie zawiera zrozumiałego uzasadnienia dotyczącego korzystania przez SRB z zakresu uznania; – szósty – naruszenia art. 102 dyrektywy 2014/59, art. 69 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 806/2014, art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 lit. a), art. 7 ust. 2 lit. a) i art. 17 ust. 3 i 4 oraz załącznika I do rozporządzenia delegowanego 2015/63, a także zasad skutecznej ochrony sądowej i proporcjonalności z powodu nieuwzględnienia przez zaskarżoną decyzję stanu faktycznego istniejącego w chwili jej wydania; – siódmy – naruszenia art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. a) Karty ze względu na nieprzestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym; – ósmy – niezgodności z prawem art. 4–7 i 9 oraz załącznika I do rozporządzenia delegowanego 2015/63, ze względu na naruszenie prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznej ochrony sądowej, zasady pewności prawa, art. 16, 17, 20 i 21 Karty, zasady proporcjonalności i art. 290 TFUE; – dziewiąty – niezgodności z prawem art. 8 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, ze względu na naruszenie art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 291 ust. 2 TFUE, a także niezgodności z prawem art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014, ze względu na naruszenie art. 291 ust. 2 TFUE w związku z art. 296 akapit drugi TFUE; – dziesiąty – niezgodności z prawem dyrektywy 2014/59 i rozporządzenia nr 806/2014, ze względu na naruszenie art. 1 akapit drugi TUE, art. 15, 296 i 298 TFUE, art. 16, 17, 41, 42 i 47 Karty, obowiązku uzasadnienia i zasady pewności prawa. 26 W pierwszej kolejności należy zbadać zarzuty, w których skarżąca podnosi niezgodność z prawem, a mianowicie zarzuty dziewiąty, dziesiąty i ósmy, a następnie zarzuty dotyczące bezpośrednio zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. 27 Ponadto SRB podnosi niedopuszczalność, po pierwsze, zarzutów trzeciego i dziewiątego, o których mowa w pkt 25 powyżej, ze względu na to, że ich przedstawienie po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę jest sprzeczne z art. 86 regulaminu postępowania, a po drugie, niektórych innych zarzutów i zarzutów szczegółowych ze względu na to, że nie spełniają one przesłanek przewidzianych w art. 76 regulaminu postępowania. Te zarzuty niedopuszczalności zostaną zbadane poniżej w kolejności wskazanej w pkt 26 powyżej. A. W przedmiocie zarzutów niezgodności z prawem 1.   W przedmiocie zarzutu dziewiątego, dotyczącego niezgodności z prawem rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81 28 W zarzucie dziewiątym, podniesionym po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę, skarżąca podnosi niezgodność z prawem rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Zarzut ten dzieli się zasadniczo na dwie części, z których pierwsza dotyczy tego, że art. 8 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 narusza granice uprawnień wykonawczych określonych w art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014 i w art. 291 ust. 2 TFUE, a druga tego, że rozporządzenie nr 806/2014 nie zawiera uzasadnienia decyzji o przyznaniu kompetencji wykonawczych przewidzianych w art. 70 ust. 7 wspomnianego rozporządzenia Radzie, a nie Komisji Europejskiej, co stanowi naruszenie art. 291 ust. 2 TFUE. 29 SRB, popierana przez Radę i Komisję, podnosi, że niniejszy zarzut należy odrzucić jako niedopuszczalny ze względu na to, że powinien on zostać podniesiony w chwili wniesienia skargi dotyczącej decyzji z dnia 19 marca 2020 r. Jej włączenie po raz pierwszy do pisma dostosowującego skargę narusza art. 86 regulaminu postępowania. W każdym razie zarzut ten należy oddalić jako bezzasadny. Ponadto zdaniem Parlamentu zarzut dziewiąty opiera się na niejasnych podstawach. 30 Na rozprawie skarżąca podniosła, po pierwsze, że w piśmie dostosowującym skargę mogła podnieść każdy nowy zarzut bez ograniczeń, a po drugie, że w odniesieniu do stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 zaskarżona decyzja zawierała nowe elementy w stosunku do decyzji z dnia 19 marca 2020 r., które umożliwiły jej po raz pierwszy ocenę wpływu stosowania tego przepisu na jej indywidualną sytuację. 31 Natomiast skarżąca nie podniosła na rozprawie, że zaskarżona decyzja zawierała elementy nowe w stosunku do decyzji z dnia 19 marca 2020 r. w odniesieniu do stosowania art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 i art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014. a)   W przedmiocie dopuszczalności 32 Przede wszystkim należy zbadać, czy, jak podnosi skarżąca, art. 86 regulaminu postępowania należy interpretować w ten sposób, że pozwala on jej na podniesienie po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę wszelkich nowych zarzutów, bez żadnych ograniczeń. 33 Otóż art. 86 ust. 1 regulaminu postępowania stanowi w brzmieniu mającym zastosowanie do pisma dostosowującego skargę, że „gdy akt, o którego stwierdzenie nieważności się wnosi, został zastąpiony lub zmieniony przez inny akt mający ten sam przedmiot, skarżący może, przed zamknięciem ustnego etapu postępowania lub przed podjęciem przez Sąd decyzji o rozstrzygnięciu sprawy z pominięciem ustnego etapu postępowania, dostosować skargę w celu uwzględnienia tej nowej okoliczności”. Pismo dostosowujące skargę zawiera, w razie potrzeby, „dostosowane zarzuty i argumenty”, jak stanowi art. 86 ust. 4 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. 34 Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału żądania stron co do zasady cechują się niezmiennością. Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem stanowi kodyfikację istniejącego już wcześniej orzecznictwa dotyczącego możliwych odstępstw od tej zasady niezmienności (zob. wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., HX/Rada,C‑423/16 P, EU:C:2017:848, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). 35 Trybunał orzekł już, że jako wyjątek od zasady niezmienności postępowania art. 86 regulaminu postępowania należy interpretować ściśle (wyrok z dnia 20 września 2018 r., Hiszpania/Komisja,C‑114/17 P, EU:C:2018:753, pkt 54). 36 Z brzmienia art. 86 regulaminu postępowania wynika, że przepis ten pozwala stronie skarżącej na „dostosowanie” skargi „w celu uwzględnienia nowego elementu”, jakim jest zastąpienie lub zmiana pierwotnie zaskarżonego aktu, oraz na przedstawienie w tym celu żądań oraz, w razie potrzeby, „dostosowanych” zarzutów i argumentów. W związku z tym, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie „dostosowania” pierwotnej skargi, cel takiego dostosowania ogranicza się do uwzględnienia nowych okoliczności związanych z zastąpieniem lub zmianą pierwotnie zaskarżonego aktu, czyli w szczególności nowych elementów zawartych w akcie zastępującym lub zmieniającym pierwotnie zaskarżony akt. W związku z tym art. 86 regulaminu postępowania nie można interpretować w ten sposób, że pozwala on stronie skarżącej na podniesienie po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę każdego nowego zarzutu, nawet jeśli okoliczności faktyczne i prawne, na których się on opiera, były już znane w chwili wniesienia skargi i nie zostały zmienione w akcie zastępującym lub zmieniającym pierwotnie zaskarżony akt. 37 Przeciwna wykładnia, za którą opowiada się skarżąca, zgodnie z którą mogłaby ona podnieść po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę każdy nowy zarzut, bez żadnego ograniczenia, jest sprzeczna nie tylko z brzmieniem art. 86 regulaminu postępowania, lecz również z orzecznictwem przytoczonym w pkt 35 powyżej, które wymaga ścisłej wykładni art. 86 regulaminu postępowania. 38 Wykładnia przyjęta w pkt 36 powyżej znajduje potwierdzenie w przepisach proceduralnych, którym podlega pismo dostosowujące skargę na podstawie zasad przewidzianych w art. 86 regulaminu postępowania. Z przepisów tych wynika, że dostosowanie skargi stanowi kontynuację już istniejącego postępowania, które zostało pierwotnie określone w skardze wszczynającej postępowanie. Świadczy o tym w szczególności, po pierwsze, art. 86 § 6 regulaminu postępowania, zgodnie z którym w przypadku dostosowania skargi pisemny etap postępowania obejmuje tylko jedną wymianę pism procesowych. 39 Po drugie, zgodnie z art. 86 § 7 regulaminu postępowania dostosowanie skargi umożliwia interwenientom „uzupełnienie” ich uwag interwenienta. Przepis ten nie pozwala natomiast na złożenie nowych wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w następstwie dostosowania skargi. Każdy wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta należy bowiem złożyć w terminie sześciu tygodni, który biegnie od daty publikacji skargi wszczynającej postępowanie zgodnie z art. 143 § 1 regulaminu postępowania w związku z art. 79 tego regulaminu, przy czym dostosowanie skargi nie jest przedmiotem ogłoszenia publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Dostosowanie skargi wpisuje się zatem w postępowanie charakteryzujące się niezmiennością już ukonstytuowanych stron. 40 Wykładnię przyjętą w pkt 36 powyżej potwierdza ponadto kontekst prawny, w jaki wpisuje się art. 86 regulaminu postępowania. Przepis ten wraz z art. 84 i 85 stanowi część tego samego rozdziału regulaminu postępowania, zatytułowanego „Zarzuty, dowody i dostosowania skargi”. Mimo że każdy z tych artykułów ma swój własny zakres stosowania, wszystkie wpisują się w ten sam kontekst prawny polegający w istocie na zachowaniu zasady niezmienności postępowania, przewidując jednocześnie wyjątki od tej zasady, których zakres jest ściśle ograniczony. I tak zgodnie z art. 84 i 85 regulaminu postępowania podnoszenie nowych zarzutów i przedstawianie dowodów lub wniosków dowodowych w toku postępowania jest co do zasady zakazane, chyba że są one należycie uzasadnione. 41 Wniosek zawarty w pkt 36 powyżej znajduje również potwierdzenie w wykładni celowościowej art. 86 regulaminu postępowania, który realizuje cele prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości i ekonomii procesowej w zakresie, w jakim pozwala on stronie skarżącej, w przypadku zastąpienia lub zmiany aktu pierwotnie zaskarżonego przez akt mający ten sam przedmiot, na kontynuowanie postępowania bez konieczności wniesienia nowej skargi do sądu Unii (zob. wyrok z dnia 6 marca 2024 r., BSW – management company of BMC holding/Rada, T‑258/22, niepublikowany, EU:T:2024:150, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). 42 Artykuł 86 regulaminu postępowania daje zatem stronie skarżącej wybór pomiędzy dostosowaniem skargi, z jednej strony, a wniesieniem nowej skargi o stwierdzenie nieważności aktu zastępującego lub zmieniającego pierwotnie zaskarżony akt, z drugiej strony. Jeżeli strona skarżąca postanawia kontynuować wszczęte już postępowanie, dostosowując skargę na podstawie art. 86, stawia się ona w sytuacji ciągłości istniejącego postępowania, które podlega wynikającym z tego ograniczeniom wskazanym w pkt 36, 38 i 39 powyżej, korzystając jednocześnie z ekonomii procesowej przewidzianej w tym przepisie. Natomiast jeżeli strona skarżąca postanowi wnieść nową skargę o stwierdzenie nieważności aktu zastępującego lub zmieniającego pierwotnie zaskarżony akt, nie będzie ona poddana tym ograniczeniom, lecz zrezygnuje z ekonomii procesowej leżącej u podstaw art. 86 regulaminu postępowania. 43 Orzecznictwo Trybunału również potwierdza wniosek zawarty w pkt 36 powyżej. Trybunał orzekł już bowiem, że badając dopuszczalność pisma dostosowującego skargę, Sąd jest zobowiązany zweryfikować, czy akt zaskarżony w drodze dostosowania skargi zawiera istotne różnice w stosunku do aktu zaskarżonego w drodze skargi wszczynającej postępowanie, które wymagałyby dostosowania zarzutów i argumentów podniesionych na poparcie skargi wszczynającej postępowanie (wyrok z dnia 24 stycznia 2019 r., Haswani/Rada,C‑313/17 P, EU:C:2019:57, pkt 38). Należy z tego wywnioskować, że różnice między aktem zaskarżonym w skardze wszczynającej postępowanie a aktem zaskarżonym w drodze dostosowania skargi stanowią czynnik istotny dla oceny dopuszczalności pisma dostosowującego skargę, a w konsekwencji dopuszczalności zarzutów i argumentów przedstawionych po raz pierwszy w takim piśmie procesowym. 44 Powyższych rozważań nie podważa okoliczność, że Sąd miał okazję uznać, iż dostosowanie skargi jest pismem procesowym równoznacznym z wniesieniem skargi o stwierdzenie nieważności w drodze skargi [zob. postanowienie z dnia 18 lipca 2016 r., Arbuzov/Rada, T‑195/16, niepublikowane, EU:T:2016:445, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 16 czerwca 2021 r., Lucaccioni/Komisja,T‑316/19, EU:T:2021:367, pkt 70 (niepublikowane) i przytoczone tam orzecznictwo]. W tym wyroku i w tym postanowieniu pismo dostosowujące skargę i pierwotna skarga zostały bowiem uznane za równoważne wyłącznie do celów oceny, po pierwsze, wymogów formalnych i materialnych, jakie powinny spełniać te pisma, wynikających w szczególności z art. 76 regulaminu postępowania, a po drugie, ewentualnej sytuacji zawisłości sporu (zob. podobnie wyrok z dnia 7 września 2022 r., Saure/Komisja, T‑448/21, niepublikowany, EU:T:2022:525, pkt 20). Natomiast nic w tych orzeczeniach nie pozwala uznać, że dostosowanie skargi jest równoważne pod wszystkimi innymi względami z wniesieniem nowej skargi. 45 Podobnie w wyroku z dnia 24 maja 2023 r., Meta Platforms Ireland/Komisja (T‑452/20, niepublikowanym, odwołanie w toku, EU:T:2023:277, pkt 29, 30), Sąd wskazał w przedmiocie dopuszczalności żądania przedstawionego w piśmie dostosowującym skargę, po pierwsze, że jest ono objęte żądaniem już przedstawionym tytułem ewentualnym w skardze wszczynającej postępowanie, a po drugie, że art. 86 regulaminu postępowania nie nakłada na stronę skarżącą obowiązku szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których postanowiła ona sformułować żądanie, które jako takie nie znajduje się w skardze, ani powodów, dla których nie mogła sformułować tego żądania w skardze wszczynającej postępowanie, skierowanej przeciwko pierwotnej decyzji. Czyniąc to, Sąd nie orzekł jednak, że art. 86 regulaminu postępowania zezwala na przedstawienie po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę wszelkich nowych zarzutów, bez żadnych ograniczeń. Stwierdził on jedynie brak obowiązku przedstawienia przez stronę skarżącą w piśmie dostosowującym skargę szczegółowego uzasadnienia powodów, które skłoniły ją do dostosowania takiego czy innego żądania przedstawionego w tym piśmie. 46 Ponadto należy stwierdzić, że żadna ze spraw, w których zapadły orzeczenia przytoczone w pkt 44 i 45 powyżej, nie dotyczyła kwestii, czy strona skarżąca mogła podnieść po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE wobec aktów o charakterze generalnym, na podstawie których wydano zarówno pierwotnie zaskarżoną decyzję, jak i decyzję, o której mowa w piśmie dostosowującym skargę. 47 W tym względzie należy zauważyć, że taki zarzut niezgodności z prawem zmienia istotne cechy skargi o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim jest on skierowany przeciwko innym instytucjom Unii, innym niż strona pozwana, które są autorami rozpatrywanego aktu o charakterze generalnym i do których należy w pierwszej kolejności obrona jego zgodności z prawem. Tymczasem instytucje te nie są już uprawnione do złożenia wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta na tym zaawansowanym etapie postępowania (zob. pkt 39 powyżej). Dopuszczalność takich zarzutów podniesionych po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę powinna zatem podlegać ograniczeniom określonym w art. 86 regulaminu postępowania, które zostały przypomniane w pkt 36 powyżej, i nie można jej bezwarunkowo uznać, gdyż groziłoby to naruszeniem w sposób ogólny i systematyczny prawa instytucji do obrony aktu o charakterze generalnym będącego przedmiotem takiego wyjątku. 48 Oceny tej nie podważa fakt, że autorzy aktów będących przedmiotem niniejszych zarzutów niezgodności z prawem, a mianowicie Parlament i Rada, uczestniczyli już w niniejszej sprawie, ponieważ chodzi jedynie o okoliczność koniunkturalną, podczas gdy wykładnia art. 86 regulaminu postępowania jest kwestią prawną. 49 Z uwagi na ogół powyższych rozważań należy stwierdzić, że art. 86 regulaminu postępowania nie pozwala stronie skarżącej na podniesienie po raz pierwszy w piśmie dostosowującym skargę zarzutu niezgodności z prawem aktu o charakterze generalnym, w sytuacji gdy okoliczności faktyczne i prawne, na których się on opiera, były już jej znane w chwili wniesienia skargi i nie zostały zmienione w akcie zastępującym lub zmieniającym pierwotnie zaskarżony akt. 50 W niniejszej sprawie skarżąca podniosła zarzuty niezgodności z prawem art. 8 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 i art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014 dopiero w piśmie dostosowującym skargę. 51 Należy zatem zbadać, czy okoliczności faktyczne i prawne, na których opierają się zarzuty niezgodności z prawem, o których mowa w pkt 50 powyżej, były już znane skarżącej w chwili wniesienia skargi i czy nie zostały one zmienione w akcie zastępującym lub zmieniającym akt, o którego stwierdzenie nieważności pierwotnie wniesiono. 52 W tym względzie z motywów 31 i 32 decyzji z dnia 19 marca 2020 r., których stwierdzenia nieważności skarżąca domagała się w skardze wszczynającej postępowanie, wynika, że SRB zastosowała metodę określoną w art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. 53 W zaskarżonej decyzji SRB powtórzyła zasadniczo to samo uzasadnienie, jak wynika z motywów 94 i 95 tej decyzji, przy czym nie zmieniła jej istoty i nie dodała do niej nowych istotnych elementów. 54 W zakresie, w jakim zarzut dziewiąty dotyczy niezgodności z prawem art. 8 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, należy stwierdzić, że SRB nie odniosła się do tego przepisu ani w decyzji z dnia 19 marca 2020 r., ani w zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie można uznać, że ta ostatnia decyzja wprowadziła jakikolwiek nowy element w odniesieniu do stosowania tego przepisu. 55 W zakresie, w jakim zarzut dziewiąty dotyczy niezgodności z prawem art. 8 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, należy zauważyć, że SRB powtórzyła w motywach 113 i 165 zaskarżonej decyzji zasadniczo te same powody co powody przedstawione w motywach 58, 64 i 65 decyzji z dnia 19 marca 2020 r. w odniesieniu do wspomnianego przepisu. 56 Jeżeli chodzi o zarzut niezgodności z prawem art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014, oparty na tym, że rozporządzenie to nie zawiera uzasadnienia dla wyboru powierzenia uprawnień wykonawczych Radzie, a nie Komisji, z naruszeniem art. 291 ust. 2 TFUE, należy stwierdzić, po pierwsze, że art. 70 ust. 7 tego rozporządzenia nie został wyraźnie wymieniony jako podstawa prawna rozporządzenia wykonawczego 2015/81, ani w decyzji z dnia 19 marca 2020 r., ani w zaskarżonej decyzji. Po drugie, żadna z tych dwóch decyzji nie zawiera uściśleń co do obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 291 ust. 2 TFUE, na który powołuje się skarżąca w ramach zarzutu niezgodności z prawem. Nie można zatem uznać, że zaskarżona decyzja dostarczyła w tym względzie jakiejkolwiek nowej informacji. 57 Wynika z tego, że z zaskarżonej decyzji nie wynika żadna nowa istotna okoliczność dotycząca stosowania i wykładni spornych przepisów. 58 Wniosku tego nie podważa twierdzenie skarżącej przedstawione na rozprawie, zgodnie z którym załącznik II do zaskarżonej decyzji zawierał dane statystyczne dotyczące obliczania składek ex ante dla każdego uczestniczącego państwa członkowskiego w formie skróconej i zbiorczej, podczas gdy takie dane dotyczące wszystkich uczestniczących państw członkowskich nie zostały zawarte w decyzji z dnia 19 marca 2020 r. Zdaniem skarżącej jedynie w świetle tych kompletnych danych mogłaby ona zrozumieć, że na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 składki ex ante były obliczane częściowo na podstawie krajowej, a częściowo na podstawie unii bankowej, oraz mogła zrozumieć, jaki wpływ może to mieć na obliczenie jej indywidualnej składki. 59 Tymczasem wystarczy zauważyć w tym względzie, po pierwsze, że już z treści decyzji z dnia 19 marca 2020 r. wynikało, iż rozpatrywane składki ex ante zostały obliczone na podstawie krajowej i na podstawie unii bankowej proporcjonalnie, odpowiednio, 60 % i 40 %. Po drugie, jak słusznie podniosła SRB na rozprawie, decyzja z dnia 19 marca 2020 r. zawierała również załącznik II zawierający kwoty wykorzystane do obliczenia składki ex ante na podstawie krajowej i na podstawie unii bankowej w zakresie, w jakim dane te były istotne dla składki ex ante skarżącej. W tym względzie należy zauważyć, że kwoty te są identyczne z kwotami znajdującymi się w drugiej i trzeciej kolumnie na stronie 1 załącznika II do zaskarżonej decyzji w odniesieniu do Austrii i rocznego poziomu docelowego przyjętego do celów obliczenia składki ex ante za rozpatrywany rok składkowy. 60 Jeżeli chodzi o inne przepisy, których zgodność z prawem jest kwestionowana w ramach zarzutu dziewiątego, skarżąca, zapytana w tym względzie na rozprawie, nie wskazała w zaskarżonej decyzji w porównaniu z decyzją z dnia 19 marca 2020 r. żadnych nowych konkretnych okoliczności dotyczących ich zastosowania. 61 Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że okoliczności faktyczne i prawne, na których opierają się zarzuty niezgodności z prawem, były już znane w chwili wniesienia skargi i nie zostały zmienione w zaskarżonej decyzji. 62 Zarzut dziewiąty należy zatem odrzucić jako niedopuszczalny z powodu przekroczenia terminu. b)   W przedmiocie podniesienia z urzędu niezgodności z prawem rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81 63 Na rozprawie skarżąca podniosła, że w każdym wypadku zarzut dziewiąty należy uznać za bezwzględną przeszkodę procesową, którą Sąd jest zobowiązany uwzględnić z urzędu, ze względu na to, że w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., Hypo Vorarlberg Bank/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑395/22, odwołanie w toku, EU:T:2024:333), sąd ten uwzględnił, po pierwsze, podniesiony przez stronę skarżącą w tej sprawie zarzut niezgodności z prawem art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014, a w konsekwencji rozporządzenia wykonawczego 2015/81, jako aktu pozbawionego podstawy prawnej, a po drugie, zarzut niezgodności z prawem podniesiony wobec art. 8 ust. 1 lit. g) rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ze względu na to, że przyjmując ten przepis, Rada przekroczyła swoje uprawnienia wykonawcze. 64 W tym względzie należy przypomnieć, że brak możliwości zastosowania przepisu stwierdzony w sposób incydentalny w ramach zarzutu niezgodności z prawem ma powagę rzeczy osądzonej jedynie wobec stron sporu (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 lutego 1974 r., Kortner i in./Rada i in., od 15/73 do 33/73, 52/73, 53/73, od 57/73 do 109/73, 116/73, 117/73, 123/73, 132/73 i od 135/73 do 137/73, niepublikowany, EU:C:1974:16, pkt 36; z dnia 5 października 2000 r., Rada/Busacca i in., C‑434/98 P, EU:C:2000:546, pkt 26; z dnia 25 października 2018 r., KF/Satcen, T‑286/15, EU:T:2018:718, pkt 157 i przytoczone tam orzecznictwo). 65 I tak Sąd orzekł w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., Hypo Vorarlberg Bank/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑395/22, odwołanie w toku, EU:T:2024:333, pkt 43, 86), że art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014, rozporządzenie wykonawcze 2015/81 oraz, tytułem uzupełnienia, art. 8 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia wykonawczego nie mają zastosowania „do niniejszej sprawy”, czyli w sprawie, w której zapadł ten wyrok. 66 Tak więc uwzględnienie z urzędu zarzutu niezgodności z prawem ze względu na to, że w innej sprawie Sąd uwzględnił analogiczny zarzut, należycie podniesiony przez jedną ze stron sporu, sprowadzałoby się do naruszenia art. 277 TFUE, z którego wynika, że niemożność stosowania przepisu, stwierdzona w sposób incydentalny w ramach zarzutu niezgodności z prawem, jest ważna jedynie inter partes. Przeciwna wykładnia, za którą opowiada się skarżąca, skutkowałaby przypisaniem temu postanowieniu skutku szerszego niż w nim przewidziany, co byłoby sprzeczne z orzecznictwem przytoczonym w pkt 64 powyżej. 67 Ponadto z orzecznictwa wynika wprawdzie, że brak właściwości organu, który wydał akt niekorzystny, stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, którą należy podnieść z urzędu (zob. wyrok z dnia 27 lipca 2022 r., RT France/Rada,T‑125/22, EU:T:2022:483, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Orzecznictwo to nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Zarzut dziewiąty nie dotyczy bowiem ewentualnego braku właściwości organu wydającego niekorzystny akt, lecz podnoszonego braku właściwości organu wydającego akt o charakterze generalnym, na podstawie którego został wydany niekorzystny akt. 68 Tymczasem zgodnie z orzecznictwem Sąd nie może rozpatrywać z urzędu kwestii ewentualnej niezgodności z prawem aktu o charakterze generalnym, na podstawie którego wydano niekorzystny akt, ponieważ taka niezgodność z prawem nie stanowi bezwzględnej przeszkody procesowej (wyrok z dnia 27 września 2005 r., Common Market Fertilizers/Komisja,T‑134/03 i T‑135/03, EU:T:2005:339, pkt 52). 69 W związku z tym Sąd nie może podnieść z urzędu w niniejszej sprawie niezgodności z prawem rozporządzenia nr 806/2014 ani rozporządzenia wykonawczego 2015/81. […] B. W przedmiocie zarzutów dotyczących zgodności z prawem zaskarżonej decyzji […] 1.   W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 102 dyrektywy 2014/59, art. 69 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014, a także art. 3 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63 w odniesieniu do określenia rocznego poziomu docelowego 212 Niniejszy zarzut dotyczy naruszenia art. 102 dyrektywy 2014/59, art. 69 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014, a także art. 3 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63, ponieważ roczny poziom docelowy dla okresu składkowego 2016 jest zbyt wysoki. 213 Zarzut ten dzieli się zasadniczo na trzy zarzuty szczegółowe. 214 W pierwszej kolejności skarżąca twierdzi w istocie, że żaden przepis mającego zastosowanie prawa nie wymaga, aby ostateczny poziom docelowy odpowiadał 1 % depozytów gwarantowanych w 2023 r. 215 W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63 należy rozumieć w ten sposób, że roczny poziom docelowy nie może przekraczać 1 % depozytów gwarantowanych w roku poprzednim. 216 W trzeciej kolejności skarżąca uważa, że art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014 wymaga, aby kwota składek ex ante należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczała 12,5 % ostatecznego poziomu docelowego (zwanego dalej „pułapem 12,5 %”). Tymczasem zdaniem skarżącej z zaskarżonej decyzji wynika, że ostateczny poziom docelowy wynosi 56 mld EUR. Ponieważ SRB pozyskała około 7,01 mld EUR za okres składkowy 2016, pułap 12,5 % został przekroczony. 217 SRB podnosi niedopuszczalność trzech zarzutów szczegółowych ze względu na to, że ich włączenie po raz pierwszy do pisma dostosowującego skargę narusza art. 86 regulaminu postępowania, ponieważ wszystkie dane, na których się one opierają, były już znane skarżącej lub były publicznie znane w chwili wniesienia przez nią skargi. Kwestionuje ona również zasadność niniejszego zarzutu. a)   W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że żaden przepis mającego zastosowanie prawa nie wymaga, aby ostateczny poziom docelowy wynosił 1 % depozytów gwarantowanych w 2023 r. 218 Skarżąca podnosi zasadniczo, że SRB określiła ostateczny poziom docelowy w stosunku do kwoty depozytów gwarantowanych w 2023 r., podczas gdy była ona zobowiązana do uwzględnienia depozytów gwarantowanych z roku poprzedzającego okres składkowy. 219 W tym względzie należy przypomnieć, że art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 stanowi, iż „[p]rzed końcem początkowego […] okresu […] dostępne środki finansowe [SRF] muszą osiągnąć co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich”. 220 Przede wszystkim z brzmienia art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, że data końcowa okresu początkowego jest decydująca nie tylko dla ustalenia daty, w której dostępne środki finansowe SRF powinny osiągnąć co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich , a mianowicie ostatecznego poziomu docelowego, lecz również dla określenia kwoty tych depozytów, którą należy uwzględnić przy obliczaniu owego poziomu docelowego. 221 W tym względzie należy zauważyć, że z prac przygotowawczych nad rozporządzeniem nr 806/2014 wynika, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi skarżąca, że art. 69 ust. 1 rozporządzenie to opiera się na dynamicznym podejściu do ostatecznego poziomu docelowego w tym znaczeniu, że ten ostateczny poziom docelowy należy ustalić na podstawie kwoty depozytów gwarantowanych na koniec okresu początkowego. W pkt 4.3.2 uzasadnienia wniosku COM(2013) 520 final z dnia 10 lipca 2013 r., który doprowadził do przyjęcia tego rozporządzenia, Komisja wyjaśniła bowiem, że ostateczny poziom docelowy pozostanie dynamiczny i że będzie wzrastał w miarę rozwoju sektora bankowego. 222 Wreszcie konieczność uwzględnienia zmiany kwoty depozytów gwarantowanych wynika ponadto z celu poboru składek ex ante, którym jest w szczególności zagwarantowanie zgodnie z logiką ubezpieczeniową, aby sektor finansowy zapewniał SRM środki finansowe wystarczające do tego, aby mógł on wypełniać swoje funkcje, jak wynika z motywu 41 rozporządzenia nr 806/2014 (wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Landesbank Baden-Württemberg i SRB, C‑584/20 P i C‑621/20 P, EU:C:2021:601, pkt 113). Celem SRM jest w szczególności, zgodnie z motywem 12 tego rozporządzenia, wzmacnianie stabilności instytucji w uczestniczących państwach członkowskich oraz zapobieganie przenoszeniu się ewentualnych kryzysów do nieuczestniczących państw członkowskich. 223 W tym względzie z pkt 4.3.2 uzasadnienia wniosku COM(2013) 520 final wynika, że im bardziej z upływem czasu rośnie sektor bankowy, tym większe powinny być zasoby finansowe, które należy udostępnić SRF. Oszacowanie wielkości sektora bankowego pozwala zatem przewidzieć kwotę środków finansowych, które powinny zostać zapewnione SRF, aby w przypadku kryzysu mającego wpływ na sektor bankowy ów fundusz mógł zostać wykorzystany do finansowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i do zapewnienia w ten sposób ich skutecznego stosowania, zgodnie z art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z motywem 101 tego rozporządzenia. 224 Tymczasem w ramach art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 prawodawca Unii wybrał podejście, zgodnie z którym kwota depozytów gwarantowanych ma na celu oszacowanie wielkości sektora bankowego i obliczenie w ten sposób zasobów finansowych, które należy udostępnić SRF. Z tego punktu widzenia ewentualny wzrost kwoty depozytów gwarantowanych między początkiem i końcem okresu początkowego odzwierciedla wzrost sektora bankowego, co oznacza zwiększenie środków finansowych wymaganych przez SRF pod koniec tego okresu. 225 W związku z tym art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 należy interpretować w ten sposób, że kwotę ostatecznego poziomu docelowego przewidzianą w tym przepisie należy określić na podstawie kwoty depozytów gwarantowanych prognozowanej na koniec okresu początkowego. 226 Z powyższego wynika, że należy oddalić pierwszy zarzut szczegółowy niniejszego zarzutu bez konieczności orzekania w przedmiocie jego dopuszczalności. b)   W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że SRB określiła roczny poziom docelowy dla okresu składkowego 2016 na jedną ósmą 1,05 % depozytów objętych gwarancją z poprzedniego roku 227 Jeżeli chodzi o dopuszczalność drugiego zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym SRB popełniła błąd, ustaliwszy roczny poziom docelowy dla okresu składkowego 2016 na jedną ósmą z 1,05 % depozytów gwarantowanych w roku poprzedzającym okres składkowy 2016, czyli w 2015 r., to zarówno z motywu 30 decyzji z dnia 19 marca 2020 r., jak i z motywu 84 zaskarżonej decyzji wynika, że SRB zastosowała taki współczynnik w odniesieniu do okresu składkowego 2016. 228 Z uwagi na powyższe na podstawie art. 86 regulaminu postępowania należy stwierdzić, że okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się niniejszy zarzut szczegółowy, były znane skarżącej w chwili wniesienia skargi i że nie zostały one zmienione w zaskarżonej decyzji, w związku z czym zastrzeżenie to należy uznać za niedopuszczalne z powodu przekroczenia terminu. c)   W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że roczne składki za okres składkowy 2016 przekraczają pułap 12,5 % i) W przedmiocie dopuszczalności 229 Zgodnie z art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014 w każdym roku składki należne od wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczają 12,5 % ostatecznego poziomu docelowego. Aby móc sprawdzić, czy przestrzegano pułapu 12,5 %, konieczne było, aby skarżąca dysponowała informacjami na temat kwoty ostatecznego poziomu docelowego. Tymczasem żaden motyw decyzji z dnia 19 marca 2020 r. nie zawierał takiej informacji. Podobnie SRB nie przedstawiła Sądowi żadnego dowodu wykazującego, że informacja ta wynikała z informacji publicznie dostępnych przed wniesieniem skargi. Natomiast w motywie 83 zaskarżonej decyzji przedstawiono po raz pierwszy kwotę ostatecznego poziomu docelowego oszacowaną w okresie składkowym 2016, wyjaśniając, że kwota ta wynosi 56 mld EUR (zwana dalej „prognozowanym ostatecznym poziomem docelowym”). 230 Tym samym jedynie na podstawie tego nowego elementu, a mianowicie kwoty prognozowanego ostatecznego poziomu docelowego, która została po raz pierwszy wskazana w zaskarżonej decyzji, skarżąca mogła sprawdzić, czy przestrzegano pułapu 12,5 %, i podnieść naruszenie przepisu, o którym mowa w pkt 229 powyżej. 231 Z uwagi na powyższe na podstawie art. 86 regulaminu postępowania należy stwierdzić, że okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się niniejszy zarzut szczegółowy, nie były znane skarżącej w chwili wniesienia skargi, w związku z czym zarzut ten należy uznać za dopuszczalny. ii) Co do istoty 232 Z pkt 48 wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r., Dexia/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑411/22, odwołanie w toku, EU:T:2024:216), wynika, że gdy SRB oblicza składki ex ante w danym okresie składkowym, musi ona upewnić się, zgodnie z art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014, że kwota składek ex ante należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekracza 12,5 % prognozowanego ostatecznego poziomu docelowego. Z pkt 38 tego wyroku wynika również, że pułap 12,5 % ma zastosowanie w okresie początkowym. 233 Na poparcie argumentacji zmierzającej do wykazania, że pułap 12,5 % był przestrzegany w okresie składkowym 2016, SRB utrzymuje, że kwotą, którą należy uwzględnić do celów tej weryfikacji, nie jest kwota rocznego poziomu docelowego, lecz kwota wynikająca z korekty tego poziomu docelowego, która odpowiada tym samym sumie składek ex ante rzeczywiście należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich. Ponieważ ta ostatnia kwota wynosi 6,43 mld EUR, stanowi ona 11,48 % prognozowanego ostatecznego poziomu docelowego, w związku z czym pułap 12,5 % nie został przekroczony. 234 W tym względzie, po pierwsze, z art. 70 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 806/2014 wynika, że „[k]ażdego roku [SRB] oblicza wysokość indywidualnych składek w celu zapewnienia, aby składki należne od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczały 12,5 % poziomu docelowego”. Zgodnie z akapitem czwartym tego przepisu „łączna kwota indywidualnych składek od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich”„nie przekracza w ciągu roku 12,5 % poziomu docelowego”. 235 Należy zatem stwierdzić, że pojęcie „należnych składek” w rozumieniu art. 70 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 806/2014 odnosi się do kwoty składek, które instytucje są rzeczywiście zobowiązane płacić. Podobnie pojęcie „łącznej kwoty indywidualnych składek od wszystkich instytucji” w rozumieniu akapitu czwartego tego przepisu odsyła do sumy indywidualnych składek ex ante, do których zapłaty każda instytucja jest faktycznie zobowiązana. 236 Po drugie, jeżeli chodzi o kontekst, w jakim przyjęto art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014, z dokumentu międzyinstytucjonalnego 8078/1/14 REV 1 z dnia 27 marca 2014 r., który stanowi część prac przygotowawczych nad tym rozporządzeniem, wynika, że w trakcie procedury ustawodawczej Rada zaproponowała coroczne ograniczenie „należnych” składek od wszystkich instytucji do 10 % ostatecznego poziomu docelowego. Podobnie, zgadzając się na podwyższenie tego pułapu do 12,5 %, Parlament i Rada utrzymywały, że jego przestrzeganie powinno być weryfikowane na podstawie „należnych” składek wszystkich instytucji. Wynika z tego, że w toku procedury ustawodawczej, która doprowadziła do przyjęcia wspomnianego rozporządzenia, rozważano ograniczenie kwoty składek ex ante, które miały zostać faktycznie zapłacone. 237 Wykładnię tę potwierdza kontekst normatywny, w jaki wpisuje się art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014. Po tym przepisie bowiem bezpośrednio następuje art. 70 ust. 3 tego rozporządzenia, którego punktem odniesienia jest również kwota rzeczywiście należnych składek ex ante. Artykuł ten przewiduje zatem, że część nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, która może zostać przyznana instytucjom, nie przekracza 30 % całkowitej kwoty „pobieranych składek”, przy czym obliczenia tych zobowiązań dokonuje się na podstawie kwoty składek ex ante, do których zapłaty instytucje są rzeczywiście zobowiązane. 238 Po trzecie, należy przypomnieć, że Sąd orzekł już, iż art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014 ma na celu ograniczenie dla każdego roku rozpatrywanego indywidualnie kwoty składek należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich [wyrok z dnia 10 kwietnia 2024 r., Dexia/SRB (Składki ex ante za 2022 r.), T‑411/22, odwołanie w toku, EU:T:2024:216, pkt 54]. 239 Z uwagi na powyższe art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014 należy interpretować w ten sposób, że przestrzeganie pułapu 12,5 % należy zweryfikować na podstawie kwoty składek ex ante rzeczywiście należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich. 240 W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że nawet jeśli zgodnie z motywem 84 zaskarżonej decyzji kwota rocznego poziomu docelowego wynosiła 7007654704 EUR, suma składek ex ante rzeczywiście należnych od wspomnianych instytucji za okres składkowy 2016 wynosiła 6423923918 EUR. Kwota ta wynika z pierwszej strony załącznika II do zaskarżonej decyzji, z której wynika również, że ta ostatnia kwota uwzględnia zarówno „odliczenie składek na 2015 r.”, jak i „korekt z tytułu przekształceń i zmian zgodnie z art. 17 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego 2015/63”. 241 W tych okolicznościach należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji ustalono kwotę składek ex ante należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, na kwotę, która nie przekracza pułapu 12,5 % ostatecznego poziomu docelowego prognozowanego w okresie składkowym 2016, przewidzianego w art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014. 242 Wniosku tego nie podważają argumenty podniesione przez skarżącą na rozprawie. 243 W pierwszej kolejności skarżąca nie może utrzymywać, że składka za rok 2015 stanowi zaliczkę na poczet składki ex ante za okres składkowy 2016 lub „notę kredytową”, w związku z czym powinna ona zostać uwzględniona w tej składce. Po pierwsze, składka za rok 2015 została pobrana przez państwa członkowskie na podstawie art. 103 dyrektywy 2014/59, a zatem przed wprowadzeniem systemu składek ex ante przez rozporządzenie nr 806/2014. Po drugie, nic w tym rozporządzeniu nie wskazuje na to, że do celów stosowania pułapu 12,5 % należy uwzględnić taką składkę pobraną przed ustanowieniem tego systemu. 244 W drugiej kolejności skarżąca nie może podnosić, że wykładnia przedstawiona w pkt 234 i 235 powyżej narusza zasadę równego traktowania, ponieważ jedynie instytucje, które zapłaciły składkę w 2015 r., mogą korzystać z przestrzegania pułapu 12,5 %. W tym względzie skarżąca nie wyjaśniła w sposób wystarczający pod względem prawnym, czy naruszenie tej zasady wynika z odmiennego traktowania sytuacji porównywalnych, czy też z identycznego traktowania sytuacji odmiennych. Ponadto z brzmienia art. 70 ust. 2 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia nr 806/2014 wynika, że przestrzeganie pułapu 12,5 % jest weryfikowane globalnie na podstawie składek należnych od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, w związku z czym nie może zaistnieć sytuacja, w której w danym okresie składkowym pułap jest przestrzegany w przypadku niektórych instytucji, a w przypadku innych przekraczany. 245 Z uwagi na powyższe należy oddalić trzeci zarzut szczegółowy niniejszego zarzutu oraz zarzut trzeci w całości. […] C. Wnioski 365 Jako że żaden z podniesionych przez skarżącą zarzutów nie jest zasadny, należy oddalić skargę w całości. […] Z powyższych względów SĄD (ósma izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje: 1) Skarga zostaje oddalona. 2) Każda ze stron pokrywa własne koszty. Kornezov Petrlík Kecsmár Kingston Spangsberg Grønfeldt Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9 kwietnia 2025 r. ( *1 ) Język postępowania: niemiecki. ( 1 ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.