Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Προαγωγή – Περίοδος προαγωγών 2015 – Έλλειψη εκθέσεων αξιολογήσεως λόγω αναρρωτικής άδειας – Γενικές εκτελεστικές διατάξεις του άρθρου 45 του ΚΥΚ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα) της 14ης Νοεμβρίου 2017 ( *1 ) «Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Προαγωγή – Περίοδος προαγωγών 2015 – Έλλειψη εκθέσεων αξιολογήσεως λόγω αναρρωτικής άδειας – Γενικές εκτελεστικές διατάξεις του άρθρου 45 του ΚΥΚ» Στην υπόθεση T-586/16, Guillaume Vincenti, κάτοικος Alicante (Ισπανία), εκπροσωπούμενος από τον H. Tettenborn, δικηγόρο, προσφεύγων, κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενου από τον K. Tóth και την A. Lukošiūtė, καθού, με αντικείμενο προσφυγή, δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, με αίτημα την ακύρωση της από 24 Ιουλίου 2015 αποφάσεως του EUIPO περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος στον επόμενο βαθμό (AST 8) κατά την περίοδο προαγωγών 2015, διά της μη εγγραφής του ονόματός του στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων κατά την περίοδο προαγωγών 2015, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους S. Frimodt Nielsen, πρόεδρο, V. Kreuschitz και N. Półtorak (εισηγήτρια), δικαστές, γραμματέας: P. Cullen, διοικητικός υπάλληλος, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 5ης Μαΐου 2017, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση Ιστορικό της διαφοράς 1 Ο προσφεύγων, Guillaume Vincenti, είναι μόνιμος υπάλληλος του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) με βαθμό AST 7. Κατέχει τον βαθμό αυτό από την 1η Απριλίου 2009. Τελεί σε αναρρωτική άδεια από τη 10η Ιουνίου 2013. 2 Όπως προκύπτει από όλες τις εκθέσεις αξιολογήσεως του προσφεύγοντος για τις περιόδους 2009, 2010, 2011 και 2012, «συνολικά, η απόδοση, οι ικανότητες και τα στοιχεία της συμπεριφοράς που εξετάστηκαν αντιστοιχού[σαν] στο απαιτούμενο επίπεδο για τη θέση που κατείχε». Αντιθέτως, λόγω της δικαιολογημένης απουσίας του, δεν ολοκληρώθηκαν οι εκθέσεις αξιολογήσεώς του για τις περιόδους προαγωγών 2013 και 2014, οι οποίες κάλυπταν τα χρονικά διαστήματα από την 1η Ιανουαρίου ως την 31η Δεκεμβρίου 2013 και από την 1η Ιανουαρίου έως την 31η Δεκεμβρίου 2014. 3 Το όριο προαγωγής για τον βαθμό του προσφεύγοντος είναι 9 μόρια. Με έγγραφο της 21ης Ιουλίου 2014, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) του EUIPO ενημέρωσε τον προσφεύγοντα ότι ο οριστικός αριθμός μορίων προαγωγής που είχε για την περίοδο προαγωγών 2014 ήταν 9,25 μόρια. 4 Με την από 27 Απριλίου 2015 ανακοίνωση προς το προσωπικό, το EUIPO κίνησε τη διαδικασία προαγωγών για το έτος 2015 και ενημέρωσε το προσωπικό ότι για τους μόνιμους υπαλλήλους θα εφάρμοζε κατ’ αναλογίαν –σύμφωνα με το άρθρο 110 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ)– την απόφαση C(2013) 8968 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2013, που αφορά τις γενικές εκτελεστικές διατάξεις του άρθρου 45 του ΚΥΚ (στο εξής: ΓΕΔ του άρθρου 45). Με την ως άνω ανακοίνωση, το καθού ενημέρωσε επίσης το προσωπικό του ότι είχε καταρτιστεί υπηρεσιακός οδηγός για τον τρόπο διενέργειας των προαγωγών στο EUIPO (στο εξής: υπηρεσιακός οδηγός προαγωγών). 5 Στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2015, η συμβουλευτική επιτροπή διαχειρίσεως του EUIPO δεν ενέγραψε το όνομα του προσφεύγοντος στον πίνακα των προτεινόμενων για προαγωγή υπαλλήλων. Ο εν λόγω πίνακας δημοσιεύθηκε στο εσωτερικό δίκτυο του EUIPO στις 25 Ιουνίου 2015. 6 Στις 2 Ιουλίου 2015, ο προσφεύγων αμφισβήτησε την απόφαση αυτή της συμβουλευτικής επιτροπής διαχειρίσεως ενώπιον της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για τις προαγωγές (στο εξής: ΕΙΕ) και ζήτησε να περιληφθεί το όνομά του στον πίνακα των προτεινόμενων για προαγωγή υπαλλήλων. 7 Στις 24 Ιουλίου 2015, η ΕΙΕ ενέκρινε, κατόπιν εξετάσεως της περιπτώσεως του προσφεύγοντος, σύσταση προς την ΑΔΑ. Με αυτήν, η ΕΙΕ συνέστησε να απορριφθεί το αίτημα του προσφεύγοντος. Η ΕΙΕ εκτίμησε, στηριζόμενη στον υπηρεσιακό οδηγό προαγωγών, ότι, όταν ο υπάλληλος επανερχόταν στη θέση του, θα έπρεπε να καταρτιστεί έκθεση αξιολογήσεως, να του απονεμηθούν αναδρομικώς τα μόρια προαγωγής και να γίνει η συγκριτική εξέταση των προσόντων. Η σύσταση αυτή δεν εγκρίθηκε ομόφωνα. Ειδικότερα, τα δύο μέλη της ΕΙΕ που είχαν οριστεί από την επιτροπή προσωπικού επισήμαναν ότι δεν υπήρχε νομική βάση η οποία να επιτρέπει απόκλιση από το σαφές γράμμα των ΓΕΔ του άρθρου 45 και ότι η ερμηνεία του υπηρεσιακού οδηγού προαγωγών στην οποία στηριζόταν η εν λόγω σύσταση απέκλινε, κατά την άποψή τους, από το σαφές νόημα του άρθρου 3 των ως άνω ΓΕΔ. 8 Στις 24 Ιουλίου 2015, η ΑΔΑ δημοσίευσε τον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων για την περίοδο προαγωγών 2015, στον οποίο δεν περιλαμβανόταν το όνομα του προσφεύγοντος. 9 Στις 18 Αυγούστου 2015, ο προσφεύγων άσκησε διοικητική ένσταση, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά της από 24 Ιουλίου 2015 αποφάσεως του EUIPO περί καταρτίσεως του πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων κατά την περίοδο προαγωγών 2015 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). 10 Με απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2015, η ΑΔΑ απέρριψε τη διοικητική ένσταση (στο εξής: απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως). Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων 11 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στις 18 Μαρτίου 2016, ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή. Η εν λόγω προσφυγή πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό F-16/16. 12 Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΕ, Eυρατόμ) 2016/1192 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Ιουλίου 2016, για τη μεταβίβαση στο Γενικό Δικαστήριο της αρμοδιότητας εκδικάσεως σε πρώτο βαθμό των διαφορών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των υπαλλήλων της (ΕΕ 2016, L 200, σ. 137), η υπό κρίση υπόθεση μεταφέρθηκε στο Γενικό Δικαστήριο στο στάδιο στο οποίο ευρισκόταν στις 31 Αυγούστου 2016. Η υπόθεση πρωτοκολλήθηκε με αριθμό υποθέσεως T-586/16 και ανατέθηκε στο όγδοο τμήμα. 13 Στις 8 Μαρτίου 2017, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε, με μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας, από το EUIPO να απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις. Το EUIPO απάντησε στις ερωτήσεις αυτές στις 28 Μαρτίου 2017. 14 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: – να ακυρώσει την από 24 Ιουλίου 2015 απόφαση του EUIPO περί μη προαγωγής του στον επόμενο βαθμό (AST 8) κατά την περίοδο προαγωγών 2015, διά της μη εγγραφής του ονόματός του στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων κατά την περίοδο προαγωγών 2015, – να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα. 15 Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: – να απορρίψει την προσφυγή στο σύνολό της· – να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα. Σκεπτικό 16 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως, που αποτελούν αντικείμενο ενιαίας αναπτύξεως στο δικόγραφο της προσφυγής και εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 45 του ΚΥΚ, του άρθρου 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45 και του άρθρου 13 της αποφάσεως ADM‑05‑09 του EUIPO, ο δεύτερος αφορά παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της χρηστής διοικήσεως, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, καθώς και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών επί των οποίων στηρίζεται η προσβαλλόμενη απόφαση και ο τρίτος αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στην οποία υπέπεσε η ΑΔΑ λόγω της αρνήσεώς της να ασκήσει την εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει ή, επικουρικώς, λόγω της αρνήσεώς της να τον προαγάγει, κατά το μέτρο που η άρνηση αυτή υπερβαίνει τα όρια της εν λόγω εξουσίας εκτιμήσεως. 17 Προκαταρκτικώς, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 4 ανωτέρω, εφαρμογή για τους υπαλλήλους κατά την περίοδο προαγωγών 2015 είχαν κατ’ αναλογίαν οι διατάξεις των ΓΕΔ του άρθρου 45, τις οποίες εξάλλου εφάρμοσε το EUIPO. Ο προσφεύγων, απαντώντας σε ερώτηση που του τέθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σχετικά με την κρισιμότητα της αποφάσεως ADM‑05‑09 του EUIPO για την υπό κρίση υπόθεση, αναγνώρισε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν στηριζόταν στην εν λόγω απόφαση του EUIPO και δήλωσε ότι παραιτείται από τα επιχειρήματά του με τα οποία προέβαλε παράβασή της, δήλωση η οποία καταχωρίστηκε στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως. Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 45 του ΚΥΚ και του άρθρου 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45 18 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η ΑΔΑ παρέβη το άρθρο 3, πέμπτη περίπτωση, δεύτερη περίοδος, των ΓΕΔ του άρθρου 45. Κατά την άποψή του, η μη ολοκλήρωση των εκθέσεων αξιολογήσεώς του οφείλεται σε λόγο για τον οποίο ο ίδιος δεν ευθύνεται, ήτοι την αναρρωτική άδειά του. Το γράμμα της διατάξεως αυτής δεν επιτρέπει τον αποκλεισμό της περιπτώσεώς του από τη διαδικασία προαγωγών του έτους 2015. Κατά την άποψη του προσφεύγοντος, η ΑΔΑ έκρινε εσφαλμένα ότι η αναστολή των διαδικασιών αξιολογήσεως και προαγωγής που τον αφορούν έως την επιστροφή του από την άδεια δεν του στερούσε τα δικαιώματά του από τα άρθρα 43 και 45 του ΚΥΚ. Η προσέγγιση αυτή εμφανίζει διάφορα μειονεκτήματα, ιδίως σε περίπτωση θανάτου ή μόνιμης αναπηρίας του οικείου υπαλλήλου. Ομοίως, η ΑΔΑ δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη μη συμμετοχή του προσφεύγοντος στην επίμαχη διαδικασία προαγωγών από την έλλειψη συγκριτικής εκτιμήσεως των προσόντων του, δεδομένου ότι ο ίδιος δεν ευθύνεται για την έλλειψη αυτή. Ειδικότερα, κατά τον προσφεύγοντα, η ΑΔΑ μπορούσε να χρησιμοποιήσει προς τον σκοπό αυτό άλλες πληροφορίες τις οποίες είχε στη διάθεσή της. Κατά συνέπεια, μη λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45, η ΑΔΑ παρέβη το άρθρο 45 του ΚΥΚ. 19 Το EUIPO αντιτείνει, κατ’ ουσίαν, ότι το άρθρο 3, πέμπτη περίπτωση, δεύτερη περίοδος, των ΓΕΔ του άρθρου 45 δεν αφορά την περίπτωση του προσφεύγοντος, αλλά, για παράδειγμα, την περίπτωση όπου ο αξιολογητής απουσιάζει ενώ ο οικείος υπάλληλος είναι παρών κατά την περίοδο προαγωγών, σύμφωνα με τον υπηρεσιακό οδηγό προαγωγών του EUIPO. Η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται από το γεγονός ότι οι εκθέσεις αξιολογήσεως είναι απαραίτητες για την προσήκουσα συγκριτική εξέταση των προσόντων των προαγώγιμων υπαλλήλων, όπερ προκύπτει επίσης από το άρθρο 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45, το οποίο επιτάσσει, κατά κανόνα, οι εκθέσεις αυτές να είναι οριστικές. Το EUIPO υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι γίνεται δεκτό ότι όσοι απουσιάζουν με αναρρωτική άδεια δεν έχουν κατά κανόνα τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν την έκθεση αξιολογήσεώς τους και να τηρήσουν τις διαδικαστικές προθεσμίες, υποχρεούνταν να αναστείλει τις διαδικασίες αξιολογήσεως του προσφεύγοντος και, συνακόλουθα, να αναστείλει επίσης και τη διαδικασία προαγωγής του προς διασφάλιση των διαδικαστικών δικαιωμάτων του. Εξάλλου, το EUIPO υποστηρίζει ότι η συγκριτική εξέταση των προσόντων επί τη βάσει πληροφοριών που δεν περιέχονται στις εκθέσεις αξιολογήσεως πρέπει να αποτελεί έσχατο μέσο και μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο σε περίπτωση που προκύπτει σαφώς ότι δεν μπορεί να καταρτιστεί νομότυπη έκθεση, επειδή ο συγκεκριμένος υπάλληλος δεν θα επιστρέψει στη θέση του. Κατά την άποψη του EUIPO, από το καθήκον επιμέλειας προκύπτει υποχρέωσή του να διασφαλίσει ότι η απόφαση σχετικά με την προαγωγή του προσφεύγοντος θα ληφθεί μόνον αφού του δοθεί η δυνατότητα να διατυπώσει τη γνώμη του σχετικά με τα προσόντα του. Εξάλλου, το EUIPO υποστηρίζει, απαντώντας στο μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας που έλαβε το Γενικό Δικαστήριο, ότι είναι προς το συμφέρον του προσφεύγοντος η δυνατότητα συμμετοχής σε συνέντευξη αξιολογήσεως και η ακέραια τήρηση της διαδικασίας αξιολογήσεως, σε σύγκριση με διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας θα γινόταν εκ μέρους του EUIPO επίκληση άλλων αξιόπιστων πληροφοριακών στοιχείων, επειδή εις βάρος του ιδίου διεξάγεται έρευνα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) η οποία, μολονότι άρχισε μετά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, αφορά εντούτοις την κρίσιμη περίοδο αξιολογήσεως. Το EUIPO προσθέτει ότι οι εκθέσεις αξιολογήσεως διασφαλίζουν την προστασία των δικαιωμάτων των μελών του προσωπικού μέσω διαλόγου και δευτεροβάθμιας διαδικασίας, πράγμα που δεν συμβαίνει στην περίπτωση που η συγκριτική εξέταση των προσόντων στηρίζεται σε άλλες διαθέσιμες πληροφορίες. 20 Εν προκειμένω, επισημαίνεται ευθύς εξ αρχής ότι κρίσιμη για τον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι η αιτιολογία που παρατίθεται στην απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως. Από την απόφαση αυτή προκύπτει κατ’ ουσίαν ότι η ΑΔΑ έκρινε ότι το άρθρο 3, πέμπτη περίπτωση, δεύτερη περίοδος, των ΓΕΔ του άρθρου 45 αφορούσε τις περιπτώσεις όπου αυτή καθεαυτήν η έκθεση αξιολογήσεως δεν είχε ολοκληρωθεί λόγω, για παράδειγμα, απουσίας του αξιολογητή και του δευτεροβάθμιου αξιολογητή κατά το χρονικό σημείο που αυτοί έπρεπε να συμμετάσχουν στη διαδικασία αξιολογήσεως. Κατά συνέπεια, έκρινε ότι η διάταξη αυτή δεν έχει εφαρμογή για την περίπτωση του προσφεύγοντος. Εν συνέχεια, η ΑΔΑ επισήμανε ότι, λόγω της αναρρωτικής άδειάς του, δεν υπήρχαν εκθέσεις αξιολογήσεως του προσφεύγοντος για τα έτη 2013 και 2014 και ότι οι διαδικασίες αξιολογήσεως και προαγωγής αναστέλλονταν ως προς αυτόν έως την επιστροφή του στα καθήκοντά του. Η ΑΔΑ διευκρίνισε ότι, δεδομένου ότι η διαδικασία προαγωγής του προσφεύγοντος είχε ανασταλεί, λόγω της δικαιολογημένης απουσίας του, ορθώς δεν ελήφθησαν υπόψη τα συγκριτικά προσόντα του για την περίοδο προαγωγών 2015. Τέλος, η ΑΔΑ έκρινε, βάσει των ανωτέρω, ότι ορθώς το όνομα του προσφεύγοντος δεν ενεγράφη στον πίνακα των υπαλλήλων που προήχθησαν το 2015. 21 Ως προς το ζήτημα αυτό, σύμφωνα με το άρθρο 110 του ΚΥΚ και ελλείψει παρεκκλίσεως, στο EUIPO εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν η απόφαση C(2013) 8985 τελικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2013, για τις γενικές εκτελεστικές διατάξεις του άρθρου 43 του ΚΥΚ (στο εξής: ΓΕΔ του άρθρου 43), και οι ΓΕΔ του άρθρου 45. 22 Υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 2 των ΓΕΔ του άρθρου 45, η διαδικασία προαγωγών διεξάγεται κάθε έτος. 23 Κατά την ετήσια αυτή περίοδο προαγωγών μπορεί να εκδοθεί απόφαση περί προαγωγής του υπαλλήλου, δηλαδή αυτός είναι προαγώγιμος, εφόσον πληρούνται στο πρόσωπό του πέντε σωρευτικές προϋποθέσεις σύμφωνα με το άρθρο 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45. Η πέμπτη από τις ως άνω προϋποθέσεις είναι, όπως τη δέχθηκε το EUIPO, να έχουν καταστεί οριστικές οι εκθέσεις αξιολογήσεως του υπαλλήλου, κατ’ εφαρμογήν των ΓΕΔ του άρθρου 43. Εντούτοις, το εν λόγω άρθρο 3 προβλέπει ρητώς ότι, «ο υπάλληλος, στις περιπτώσεις που η έκθεση αξιολογήσεως δεν ολοκληρώθηκε λόγω καθυστερήσεως για την οποία δεν ευθύνεται ο ίδιος, μετέχει στη διαδικασία προαγωγής με βάση άλλα αξιόπιστα πληροφοριακά στοιχεία τα οποία αναπληρώνουν την έλλειψη εκθέσεως αξιολογήσεως και επομένως μπορεί να προαχθεί». 24 Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο υπάλληλος στο πρόσωπο του οποίου συντρέχουν οι τέσσερις πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45, αλλά του οποίου η έκθεση αξιολογήσεως δεν έχει καταστεί οριστική, θεωρείται εντούτοις προαγώγιμος, εφόσον η μη ολοκλήρωση της εν λόγω εκθέσεως οφείλεται σε καθυστέρηση για την οποία δεν ευθύνεται ο ίδιος. Στην περίπτωση αυτή, ο συγκεκριμένος υπάλληλος μετέχει στη διαδικασία προαγωγής λαμβανομένων υπόψη άλλων αξιόπιστων πληροφοριακών στοιχείων τα οποία αναπληρώνουν την έλλειψη εκθέσεως αξιολογήσεως. 25 Στην υπό κρίση περίπτωση, από τη δικογραφία προκύπτει ότι δεν αμφισβητείται ούτε ότι η έλλειψη εκθέσεων αξιολογήσεως του προσφεύγοντος για τα έτη 2013 και 2014 οφειλόταν στην αναρρωτική άδειά του ούτε ότι η αναρρωτική αυτή άδεια αποτελεί δικαιολογημένη απουσία. 26 Διαπιστώνεται συνεπώς ότι ο προσφεύγων, κατά το μέτρο που η αναρρωτική άδειά του αποτελούσε δικαιολογημένη απουσία, δεν ευθύνεται για την αδυναμία ολοκληρώσεως των εκθέσεων αξιολογήσεώς του για τα έτη 2013 και 2014, ούτε, κατά συνέπεια, για την έλλειψή τους. Εξάλλου, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το EUIPO συνομολόγησε ότι η αναρρωτική άδεια του προσφεύγοντος συνιστά περίσταση για την οποία ο ίδιος δεν ευθύνεται. 27 Πλην όμως, για την περίπτωση αυτή, το άρθρο 3, πέμπτη περίπτωση, δεύτερη περίοδος, των ΓΕΔ του άρθρου 45 διευκρινίζει ότι ο υπάλληλος είναι προαγώγιμος και έχει τη δυνατότητα συμμετοχής στην ετήσια διαδικασία προαγωγών λαμβανομένων υπόψη άλλων αξιόπιστων πληροφοριακών στοιχείων. Ως εκ τούτου, η ΑΔΑ παρέβη τη διάταξη αυτή και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, αρνούμενη να αναγνωρίσει το δικαίωμα του προσφεύγοντος να μετάσχει στη διαδικασία προαγωγών για το έτος 2015 για τον λόγο ότι η δικαιολογημένη απουσία του λόγω αναρρωτικής άδειας δεν κατέστησε δυνατή την κατάρτιση ορισμένων από τις εκθέσεις αξιολογήσεώς του. 28 Κατά συνέπεια, είναι εσφαλμένη η υποστηριζόμενη από το EUIPO ερμηνεία του άρθρου 3, πέμπτη περίπτωση, δεύτερη περίοδος, των ΓΕΔ του άρθρου 45 κατά την οποία η διάταξη αυτή δεν αφορά την περίπτωση του προσφεύγοντος. 29 Ως προς το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτή η επιχειρηματολογία του EUIPO κατά την οποία, όπως προκύπτει από το τμήμα III, στοιχείο a, του υπηρεσιακού οδηγού προαγωγών, το ίδιο είχε υποχρέωση να αναστείλει τη διαδικασία αξιολογήσεως και, κατά συνέπεια, τη διαδικασία προαγωγής του προσφεύγοντος κατά τη διάρκεια της αναρρωτικής άδειάς του, προκειμένου να διασφαλίσει τα διαδικαστικά δικαιώματά του στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας αξιολογήσεως. Πράγματι, στην περίπτωση του προσφεύγοντος, δηλαδή σε περίπτωση όπου δεν ήταν δυνατή η έγκαιρη κατάρτιση της εκθέσεως αξιολογήσεως με την προβλεπόμενη προς τον σκοπό αυτό διαδικασία, προκειμένου η έκθεση αυτή να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της κρίσιμης διαδικασίας προαγωγών, ο προσφεύγων είχε το δικαίωμα, δυνάμει των ΓΕΔ του άρθρου 45, να θεωρηθεί προαγώγιμος, να συμμετάσχει σε αυτή τη διαδικασία προαγωγών και, άρα, και στη διαδικασία συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων των προαγώγιμων υπαλλήλων για την περίοδο προαγωγών 2015 λαμβανομένων υπόψη άλλων αξιόπιστων πληροφοριακών στοιχείων τα οποία να αναπληρώνουν την έλλειψη των εκθέσεων αξιολογήσεώς του. 30 Κατά τα λοιπά, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, ως απόφαση οργανισμού που κοινοποιήθηκε στο σύνολο του προσωπικού και σκοπό έχει να διασφαλίσει την ίση μεταχείριση των υπαλλήλων όσον αφορά τις προαγωγές, ο υπηρεσιακός οδηγός προαγωγών αποτελεί εσωτερική οδηγία. Κατ’ αρχήν, τίποτε δεν εμποδίζει την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να θέτει, μέσω εσωτερικής αποφάσεως γενικής ισχύος, κανόνες για την άσκηση της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που της χορηγεί ο ΚΥΚ. Ωστόσο, η δυνατότητα χρησιμοποιήσεως τέτοιων εσωτερικών οδηγιών υπόκειται σε ορισμένα όρια και, μεταξύ άλλων, στην υποχρέωση τηρήσεως της αρχής της ιεραρχίας των κανόνων. Εσωτερική οδηγία, όπως ο υπηρεσιακός οδηγός προαγωγών, είναι κανόνας δικαίου υποδεέστερος του ΚΥΚ και των κανονιστικών ρυθμίσεων που εκδίδονται προς εφαρμογή του (βλ., επ’ αυτού και κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2008, Strack κατά Επιτροπής, T-85/04, EU:T:2008:18, σκέψεις 37 έως 41 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Ως εκ τούτου, με τον υπηρεσιακό οδηγό προαγωγών του EUIPO δεν μπορούν να τεθούν κανόνες οι οποίοι παρεκκλίνουν από τις διατάξεις του ΚΥΚ ή των ΓΕΔ του άρθρου 45. 31 Ομοίως, δεν είναι πειστική η επιχειρηματολογία του EUIPO κατά την οποία μόνον ως έσχατο μέσο δικαιολογείται η συμμετοχή υπαλλήλου στη διαδικασία προαγωγών επί τη βάσει πληροφοριών που δεν περιέχονται στις εκθέσεις αξιολογήσεως. Αφενός, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το EUIPO δεν διευκρινίζει για ποιο λόγο η περίπτωση του προσφεύγοντος δεν αποτελούσε περίπτωση για την οποία δικαιολογείται, ως «έσχατο μέσο», η χρήση άλλων πληροφοριών που αναπληρώνουν την έλλειψη εκθέσεων αξιολογήσεώς του για τα έτη 2013 και 2014. Επιπλέον, ερωτηθέν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το EUIPO συνομολόγησε ότι η ερμηνεία του για το άρθρο 3, πέμπτη περίπτωση, δεύτερη περίοδος, των ΓΕΔ του άρθρου 45, η οποία προκύπτει ιδίως από τον υπηρεσιακό οδηγό προαγωγών, δεν καλύπτει περίπτωση όπως αυτή του προσφεύγοντος, ήτοι δικαιολογημένης απουσίας με διάρκεια που υπερβαίνει το έτος. Πράγματι, η ερμηνεία αυτή, με την οποία το EUIPO, αφενός, αρνείται τη συμμετοχή του συγκεκριμένου υπαλλήλου στην κρίσιμη διαδικασία προαγωγών λαμβανομένων υπόψη πληροφοριών οι οποίες να αναπληρώνουν τις εκθέσεις αξιολογήσεώς του και, αφετέρου, εξαρτά τη συμμετοχή αυτή από την προϋπόθεση της επιστροφής στα καθήκοντά του, δεν λαμβάνει υπόψη περιπτώσεις κατά τις οποίες ο υπάλληλος δεν επιστρέφει εγκαίρως, ή ενδεχομένως ποτέ, στα καθήκοντά του. 32 Αφετέρου, η ΑΔΑ οφείλει να οργανώνει ετήσια διαδικασία προαγωγών (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2002, Morello κατά Επιτροπής, T-338/00 και T-376/00, EU:T:2002:314, σκέψη 111) και δεν μπορεί να καθυστερεί, επί σειρά ετών στην προκειμένη περίπτωση, τη συμμετοχή υπαλλήλου στην ετήσια αυτή διαδικασία αν αυτός είναι προαγώγιμος δυνάμει των ΓΕΔ του άρθρου 45. 33 Όσον αφορά την υποχρέωση που υποστηρίζει ότι υπέχει το EUIPO, περί διασφαλίσεως της δυνατότητας του υπαλλήλου να διατυπώσει τη γνώμη του σχετικά με τα προσόντα του, διαπιστώνεται εν προκειμένω ότι σε κανένα χρονικό σημείο το EUIPO δεν επιδίωξε να παράσχει στον προσφεύγοντα τη δυνατότητα να διατυπώσει τη γνώμη του σχετικά με τα προσόντα του. Πράγματι, το EUIPO περιορίστηκε στο να καθυστερήσει εσφαλμένα, λόγω της αναρρωτικής άδειας του προσφεύγοντος, τη συμμετοχή του στη διαδικασία προαγωγών για την περίοδο προαγωγών 2015, εν αναμονή της επιστροφής του στα καθήκοντά του. Πλην όμως, το EUIPO δεν μπορεί να τεκμαίρει, σε όλες τις περιπτώσεις, την αδυναμία του απουσιάζοντος με αναρρωτική άδεια υπαλλήλου να διατυπώσει τη γνώμη του σχετικά με τα προσόντα του. Επιπροσθέτως, ακόμη και αν η κατάρτιση των εκθέσεων αξιολογήσεως διασφαλίζει, όπως υποστηρίζει το EUIPO, την προστασία των δικαιωμάτων του προσωπικού μέσω διαλόγου και δευτεροβάθμιας διαδικασίας, πράγμα που δεν συμβαίνει στην περίπτωση που η συγκριτική εξέταση των προσόντων στηρίζεται σε άλλες πληροφορίες, υπενθυμίζεται ότι κατά αποφάσεως όπως η προσβαλλομένη μπορεί να ασκηθεί διοικητική ένσταση και ενδεχομένως, στη συνέχεια, προσφυγή. 34 Στην υπό κρίση υπόθεση, ο προσφεύγων, μολονότι τελούσε σε αναρρωτική άδεια, αρχικώς αμφισβήτησε δεόντως, με ηλεκτρονικό μήνυμα, τη μη εγγραφή του ονόματός του στον πίνακα των προτεινόμενων για προαγωγή υπαλλήλων ενώπιον της ΕΙΕ κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 7, των ΓΕΔ του άρθρου 45, εν συνεχεία, άσκησε διοικητική ένσταση κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ και κατόπιν άσκησε την υπό κρίση προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, εξ αυτών δε προκύπτει ότι είναι απορριπτέο το επιχείρημα του EUIPO ότι το ίδιο είχε υποχρέωση να αναστείλει τη διαδικασία προαγωγής του προσφεύγοντος επειδή οι υπάλληλοι που απουσιάζουν με αναρρωτική άδεια δεν είναι κατά κανόνα σε θέση «να σκεφθούν και να διατυπώσουν επιχειρήματα ή να αμφισβητήσουν με τον δέοντα τρόπο τις αποφάσεις σχετικά με την εξέλιξη της σταδιοδρομίας τους». 35 Τέλος, είναι εν προκειμένω αλυσιτελές το επιχείρημα του EUIPO ότι εις βάρος του προσφεύγοντος διενεργείται έρευνα της OLAF. Πράγματι, πρέπει να παρατηρηθεί, αφενός, ότι, όπως συνομολογεί το ίδιο το EUIPO, η έρευνα αυτή άρχισε μετά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Αφετέρου, στην απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως ουδόλως γίνεται μνεία της συμπεριφοράς του προσφεύγοντος προς αιτιολόγηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι το EUIPO απλώς καθυστέρησε τη συμμετοχή του προσφεύγοντος στη διαδικασία προαγωγών για την περίοδο προαγωγών 2015 εν αναμονή της επιστροφής του στα καθήκοντά του. 36 Κατά συνέπεια, η παράβαση του άρθρου 3 των ΓΕΔ του άρθρου 45 κατά τη διαδικασία προαγωγών για το έτος 2015 όσον αφορά τον προσφεύγοντα είχε καθοριστική σημασία για τη διεξαγωγή της διαδικασίας αυτής και για την απόφαση περί μη προαγωγής του, δεδομένου ότι δεν του επετράπη να μετάσχει στην ως άνω διαδικασία προαγωγών. 37 Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέτρο που ο προσφεύγων δεν ελήφθη υπόψη κατά την περίοδο προαγωγών 2015. 38 Ως εκ περισσού, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι, για να αποκατασταθεί ο προσφεύγων στα δικαιώματά του, πρέπει να επανεξεταστεί η δυνατότητά του να συμμετάσχει στη διαδικασία προαγωγών για το έτος 2015. Μόνο κατόπιν της επανεξετάσεως αυτής η ΑΔΑ θα δύναται να λάβει νομίμως απόφαση για το πρόσωπό του και να εκτιμήσει αν συντρέχει λόγος να εγγραφεί αναδρομικώς και ως υπεράριθμος στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων για την περίοδο προαγωγών 2015. Ως προς το ζήτημα αυτό, το EUIPO διευκρίνισε, τόσο απαντώντας σε μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας που έλαβε το Γενικό Δικαστήριο όσο και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι δεν υφίσταται κανένα δημοσιονομικό εμπόδιο για το ενδεχόμενο να προαχθεί ο προσφεύγων αναδρομικώς και ως υπεράριθμος των υπαλλήλων που προήχθησαν κατά την περίοδο προαγωγών 2015. Επί των λοιπών λόγων ακυρώσεως και επιχειρημάτων που προέβαλε ο προσφεύγων 39 Δεδομένης της ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως κατ’ αποδοχήν του πρώτου λόγου ακυρώσεως, παρέλκει η εξέταση τόσο του δεύτερου λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παραβίαση των αρχών της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της χρηστής διοικήσεως, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών, όσο και του τρίτου λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως του EUIPO λόγω της αρνήσεώς του να ασκήσει την εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει. Παρέλκει επίσης η εξέταση της επικουρικής επιχειρηματολογίας με την οποία ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι θα έπρεπε κατ’ ανάγκην να έχει προαχθεί κατά την περίοδο προαγωγών 2015 και, άρα, ότι το όνομά του θα έπρεπε να έχει εγγραφεί στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων για την περίοδο προαγωγών 2015. Επί των δικαστικών εξόδων 40 Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι το EUIPO ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του προσφεύγοντος. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα), αποφασίζει: 1) Ακυρώνει την από 24 Ιουλίου 2015 απόφαση του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) περί καταρτίσεως του πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων κατά την περίοδο προαγωγών 2015, κατά το μέτρο που ο Guillaume Vincenti δεν ελήφθη υπόψη κατά την περίοδο προαγωγών 2015. 2) Καταδικάζει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα. Frimodt Nielsen Kreuschitz Półtorak Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Νοεμβρίου 2017. (υπογραφές) ( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.