Ανταγωνισμός – Συμπράξεις – Διοικητική διαδικασία – Απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου – Άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 – Αντικείμενο και σκοπός του ελέγχου – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Αρκούντως σοβαρές ενδείξεις – Προστασία της ιδιωτικής ζωής – Δικαστικός έλεγχος

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα) της 9ης Ιουλίου 2025 ( *1 ) «Ανταγωνισμός – Συμπράξεις – Διοικητική διαδικασία – Απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου – Άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 – Αντικείμενο και σκοπός του ελέγχου – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Αρκούντως σοβαρές ενδείξεις – Προστασία της ιδιωτικής ζωής – Δικαστικός έλεγχος» Στην υπόθεση T‑188/24, Compagnie générale des établissements Michelin, με έδρα το Clermont-Ferrand (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους E. Sarrazin, J. Brousseau και J.-P. Gunther, δικηγόρους, προσφεύγουσα, κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους T. Baumé, N. Cambien και M. Domecq, καθής, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους Α. Μαρκουλλή, πρόεδρο, V. Tomljenović και L. Spangsberg Grønfeldt (εισηγήτρια), δικαστές, γραμματέας: L. Ramette, διοικητικός υπάλληλος, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, και ιδίως: – το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 8 Απριλίου 2024, – τα πρώτα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας της 16ης Δεκεμβρίου 2024 και τις απαντήσεις της προσφεύγουσας και της Επιτροπής που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 και στις 20 Ιανουαρίου 2025 αντιστοίχως, – τα δεύτερα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας της 4ης Φεβρουαρίου 2025 και τις απαντήσεις της προσφεύγουσας και της Επιτροπής που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 και στις 19 Φεβρουαρίου 2025 αντιστοίχως, κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 5ης Μαρτίου 2025, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Compagnie générale des établissements Michelin, ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως C(2024) 243 final της Επιτροπής, της 10ης Ιανουαρίου 2024, με την οποία η ίδια, καθώς και όλες οι εταιρίες που ελέγχονται άμεσα ή έμμεσα από αυτήν, διατάχθηκαν να υποβληθούν σε έλεγχο σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου (υπόθεση AT.40863 – Hoops) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). I. Ιστορικό της διαφοράς 2 Η προσφεύγουσα δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στην κατασκευή και την πώληση ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) και σε ολόκληρο τον κόσμο. 3 Στις 10 Ιανουαρίου 2024, στο πλαίσιο αυτεπάγγελτης έρευνας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία διέταξε την προσφεύγουσα να υποβληθεί σε έλεγχο σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα [101 και 102 ΣΛΕΕ] (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1). 4 Το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως έχει ως εξής: «[Η προσφεύγουσα υποχρεούται] να υποβληθεί σε έλεγχο σχετικά με την ενδεχόμενη συμμετοχή [της] σε συμφωνίες ή πρακτικές αντίθετες προς το άρθρο 101 [ΣΛΕΕ] και [προς] το άρθρο 53 της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Οι εικαζόμενες συμφωνίες και/ή εναρμονισμένες πρακτικές αφορούν τον συντονισμό μεταξύ των κύριων κατασκευαστών ελαστικών όσον αφορά τις τιμές (ιδίως τις τιμές χονδρικής) των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ. Οι εικαζόμενες συμφωνίες και/ή εναρμονισμένες πρακτικές περιλαμβάνουν την εσκεμμένη χρησιμοποίηση των δημοσίων επικοινωνιών των επιχειρήσεων για την αμοιβαία ενημέρωσή τους σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις τους ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, προκειμένου να επηρεάσουν τις αντίστοιχες πολιτικές τους ως προς τις τιμές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να διενεργηθεί σε οποιονδήποτε χώρο της [προσφεύγουσας], και ιδίως στους χώρους που βρίσκονται στη Γαλλία.» 5 Με το άρθρο 2, παράγραφος 2, της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υπενθυμίζει την εξουσία κατάσχεσης εγγράφων που παρέχεται στους επιθεωρητές της κατά τη διεξαγωγή του ελέγχου. Κατά το άρθρο 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο έλεγχος μπορεί να αρχίσει στις 30 Ιανουαρίου 2024 ή λίγο αργότερα. 6 Η κρίσιμη αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως εκτίθεται στις ακόλουθες αιτιολογικές σκέψεις: «(2) Η Επιτροπή διαθέτει πληροφορίες από τις οποίες προκύπτει ότι οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών στον ΕΟΧ, μεταξύ των οποίων [η προσφεύγουσα], συμμετείχαν και θα μπορούσαν να συμμετέχουν ακόμη σε συμφωνίες αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού και/ή σε εναρμονισμένες πρακτικές όσον αφορά τον συντονισμό των τιμών (ιδίως των τιμών χονδρικής) των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά που πωλούνται εντός του ΕΟΧ. (3) Ειδικότερα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή, οι κατασκευαστές ελαστικών, μεταξύ των οποίων και η [προσφεύγουσα], αντάλλαξαν εμπορικά ευαίσθητες πληροφορίες (ακόμη και μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους), σχετικά με τις προθέσεις τους ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, προκειμένου να επηρεάσουν τις αντίστοιχες πολιτικές τους ως προς τις τιμές. (4) Η συμπεριφορά αυτή άρχισε τουλάχιστον κατά το [μνημονευθέν έτος], αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να είχε αρχίσει νωρίτερα, και διαρκεί ακόμη [(στο εξής: κύριο χρονικό διάστημα)]. Υπάρχουν στοιχεία από τα οποία προκύπτει προηγούμενος συντονισμός όσον αφορά τα προϊόντα αυτά τουλάχιστον [κατά τη διάρκεια προγενέστερου χρονικού διαστήματος] [(στο εξής: προγενέστερο χρονικό διάστημα, το οποίο προηγείται κατά πολλά έτη του κύριου χρονικού διαστήματος)]. (5) Από τα αποδεικτικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή προκύπτει ότι η συμπεριφορά […] αφορά τα καινούργια ανταλλακτικά ελαστικά για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά που πωλούνται εντός του ΕΟΧ. […] (8) […] Σε κάθε επιχείρηση, τα διευθυντικά στελέχη και ένας περιορισμένος αριθμός έμπιστων υπαλλήλων, στους οποίους περιλαμβάνονται και εκείνοι που βοηθούν στην εσωτερική προετοιμασία των δημοσίων δηλώσεων της επιχείρησης, μπορεί να έχουν σαφή γνώση της υπάρξεως των εικαζομένων συμφωνιών συντονισμού και του ακριβούς αντικειμένου, των ακριβών κινήτρων και της ακριβούς λειτουργίας τους. […] Δεδομένου ότι οι περιοριστικές συμφωνίες και οι εναρμονισμένες πρακτικές συνιστούν παραβιάσεις του δικαίου ανταγωνισμού της ΕΕ, οι οποίες μπορούν να συνεπάγονται την επιβολή χρηματικών κυρώσεων, υπάρχει κίνδυνος, εάν έχουν συλλεγεί πληροφορίες κατόπιν αιτήματος παροχής πληροφοριών ή αν ο έλεγχος έχει προαναγγελθεί, να αλλοιωθούν ή να καταστραφούν οι σχετικές πληροφορίες. Τούτο ισχύει για τις πληροφορίες σχετικά με τις υπόνοιες περί συντονισμού της μελλοντικής συμπεριφοράς στις αγορές όσον αφορά τις τιμές (ιδίως τις τιμές χονδρικής) των οικείων προϊόντων, καθώς και για τις υπόνοιες σχετικά με την επιλογή των κατασκευαστών να γνωστοποιούν με δημόσια μέσα στους ανταγωνιστές τις μελλοντικές τιμολογιακές πολιτικές.» 7 Στις 30 Ιανουαρίου 2024, ελεγκτές της Επιτροπής, συνοδευόμενοι από εκπροσώπους της Autorité de la concurrence (Αρχής Ανταγωνισμού, Γαλλία), μετέβησαν στους χώρους της προσφεύγουσας προκειμένου να της κοινοποιήσουν την προσβαλλόμενη απόφαση και να διενεργήσουν έλεγχο. Στο πλαίσιο του ελέγχου, η Επιτροπή ερεύνησε τα γραφεία, συνέλεξε εξοπλισμό (φορητούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα, ταμπλέτες, περιφερειακά αποθήκευσης), διεξήγαγε ακροάσεις με περισσότερα πρόσωπα και έλαβε αντίγραφα του περιεχομένου του συλλεγέντος εξοπλισμού. 8 Στις 2 Φεβρουαρίου 2024 ανεστάλη ο έλεγχος. 9 Μετά την αναστολή του ελέγχου, η προσφεύγουσα απηύθυνε στην Επιτροπή έγγραφο με ημερομηνία 2 Φεβρουαρίου 2024, με το οποίο διατύπωσε επιφυλάξεις ως προς το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως και τη διεξαγωγή του ελέγχου, αμφισβητώντας τόσο την καθ’ ύλην και τη χρονική εμβέλεια της εικαζόμενης παράβασης όσο και τη νομιμότητα ορισμένων αιτημάτων των ελεγκτών της Επιτροπής κατά τον έλεγχο. 10 Στις 4 Μαρτίου 2024, ο έλεγχος άρχισε εκ νέου στα γραφεία της Επιτροπής στις Βρυξέλλες (Βέλγιο). Περατώθηκε στις 7 Μαρτίου 2024. II. Αιτήματα των διαδίκων 11 Η προσφεύγουσα ζητεί κατ’ ουσίαν, με το τελευταίο δικόγραφό της, από το Γενικό Δικαστήριο: – να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 12 Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: – να απορρίψει την προσφυγή· – να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. III. Σκεπτικό 13 Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται από δικονομικής απόψεως ότι, κατά το στάδιο του υπομνήματος αντικρούσεως, η Επιτροπή γνωστοποίησε εξηγήσεις και πραγματικά στοιχεία προκειμένου να παράσχει στο Γενικό Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει αν αυτή διέθετε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις για να υποπτευθεί παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, οι οποίες να δικαιολογούν, ως εκ τούτου, την απόφασή της να χρησιμοποιήσει στους χώρους της προσφεύγουσας τις εξουσίες ελέγχου που διαθέτει. 14 Κατόπιν της γνωστοποίησης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο έλαβε δύο δέσμες μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας προκειμένου, αφενός, να καλέσει την προσφεύγουσα να υποβάλει παρατηρήσεις επί των εν λόγω διευκρινίσεων και στοιχείων και, αφετέρου, να καλέσει την Επιτροπή να δώσει διευκρινίσεις σχετικά με ορισμένες διαπιστώσεις που περιέχονται στην προσβαλλόμενη απόφαση. 15 Στο πλαίσιο των πρώτων μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, η προσφεύγουσα είχε τη δυνατότητα να προσαρμόσει εγγράφως την επιχειρηματολογία που είχε αναπτύξει με το δικόγραφο της προσφυγής, λαμβάνοντας υπόψη όσα προέκυπταν από την ανάγνωση του υπομνήματος αντικρούσεως και των παραρτημάτων του. Στο πλαίσιο των δεύτερων μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, η προσφεύγουσα είχε τη δυνατότητα να διατυπώσει εγγράφως τις απόψεις της επί των εξηγήσεων και των πραγματικών στοιχείων που παρέσχε η Επιτροπή απαντώντας στα πρώτα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση η προσφεύγουσα είχε επίσης τη δυνατότητα να τοποθετηθεί επί των παρατηρήσεων που υπέβαλε η Επιτροπή, στο πλαίσιο των δεύτερων μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, επί των απαντήσεων της προσφεύγουσας στα πρώτα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας. 16 Επομένως, η προσφυγή ακυρώσεως κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να εξεταστεί λαμβανομένων υπόψη των εξηγήσεων και των πραγματικών στοιχείων που παρέσχε η Επιτροπή, των οποίων το περιεχόμενο θα εκτεθεί στη συνέχεια κατά την εξέταση του χαρακτηρισμού τους ως αρκούντως σοβαρών ενδείξεων οι οποίες να δικαιολογούν τη λήψη αποφάσεως διατάσσουσας τη διενέργεια ελέγχου. 17 Προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ και του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003, για τον λόγο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένη, και ο δεύτερος προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της, το οποίο καλείται επίσης «δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας» ή «δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή», για τον λόγο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αυθαίρετη και αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας. 18 Συναφώς, επισημαίνεται ότι, μολονότι η προσβαλλόμενη με την υπό κρίση προσφυγή πράξη είναι όντως η απόφαση με την οποία διατάσσεται ο επίμαχος έλεγχος και μολονότι όλοι οι λόγοι ακυρώσεως που προβάλλει η προσφεύγουσα αφορούν αποκλειστικώς και μόνον την ακύρωση της αποφάσεως αυτής, ορισμένες παρατηρήσεις και ορισμένα επιχειρήματα που διατύπωσε η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της έγγραφης διαδικασίας αφορούν τη διεξαγωγή του ελέγχου τον οποίο διενήργησε η Επιτροπή προς εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως. 19 Πρέπει να υπομνησθεί επ’ αυτού ότι, κατά πάγια νομολογία, ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόστηκε μια απόφαση περί διενέργειας ελέγχου δεν επηρεάζει τη νομιμότητα της αποφάσεως αυτής και, συνεπώς, μια επιχείρηση δεν μπορεί να επικαλεστεί τον παράνομο κατ’ αυτήν χαρακτήρα της διεξαγωγής των διαδικασιών ελέγχου για να στηρίξει το αίτημά της για την ακύρωση της πράξεως βάσει της οποίας η Επιτροπή προέβη στον έλεγχο αυτόν (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· πρβλ., επίσης, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Les Mousquetaires και ITM Entreprises κατά Επιτροπής, C-682/20 P, EU:C:2022:578, σημεία 67 και 68). 20 Πάντως, στο μέτρο που η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει ότι η διεξαγωγή του ελέγχου αυτή καθεαυτήν συνιστά τον λόγο για τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένη ή η ιδιωτική της σφαίρα παραβιάστηκε παρανόμως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα απέδωσε προσοχή στη διεξαγωγή του ελέγχου απλώς και μόνον προκειμένου να καταδείξει τις προβαλλόμενες ελλείψεις σαφήνειας ή ακρίβειας όσον αφορά την αιτιολογία ή την έκταση της επεμβάσεως που εγκρίθηκε με απόφαση με την οποία διατάχθηκε η υποβολή της σε έλεγχο (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψεις 23 και 24). 21 Επομένως, υπό αυτό ακριβώς το πρίσμα πρέπει, συνεπώς, να εκτιμηθούν οι επίμαχες παρατηρήσεις και τα επίμαχα επιχειρήματα αυτά κατά την εξέταση των λόγων ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Α. Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ανεπαρκής αιτιολογία 22 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν πληροί την υποχρέωση αιτιολογήσεως λόγω του υπερβολικά συνοπτικού, γενικού, αόριστου και αμφίσημου περιεχομένου της. Η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι ασαφής και ευρεία λόγω της χρήσης των όρων «και/ή», «ιδίως», «ακόμη και» και «τουλάχιστον». Ως εκ τούτου, η καθ’ ύλην και η χρονική εμβέλεια της εικαζόμενης παράβασης είναι ασαφείς, αδικαιολόγητες ή παράλογες, όπερ είχε ως αποτέλεσμα να κωλύεται η προσφεύγουσα να κατανοήσει σαφώς όσα της προσάπτονταν και, ως εκ τούτου, της στέρησε τη δυνατότητα να προστατεύσει πλήρως τα δικαιώματά της. 23 Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας. 1.   Εισαγωγικές παρατηρήσεις 24 Υπενθυμίζεται εισαγωγικώς ότι η απαιτούμενη από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της επίμαχης πράξεως και πρέπει να προκύπτει από αυτή με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία η συλλογιστική του οργάνου που την εξέδωσε, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο, προκειμένου να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, στον δε αρμόδιο δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 25 Η απαίτηση αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, ιδίως δε το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση των παρατιθέμενων στοιχείων της αιτιολογίας και το συμφέρον που έχει ενδεχομένως ο αποδέκτης της για παροχή διευκρινίσεων. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να παραθέτει εξαντλητικά όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία πράξεως πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 26 Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου διενεργούνται οι έλεγχοι της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, το άρθρο 4 και το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 1/2003 απονέμουν στην Επιτροπή εξουσίες διενέργειας ελέγχων προκειμένου να της παράσχουν τη δυνατότητα να εκπληρώσει την αποστολή της η οποία συνίσταται στην προστασία της εσωτερικής αγοράς από τις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και στην επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση παραβάσεων των κανόνων του ανταγωνισμού εντός της εν λόγω αγοράς (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 27 Συνεπώς, όσον αφορά ειδικότερα τις αποφάσεις της Επιτροπής περί διενέργειας ελέγχου, από το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003 προκύπτει ότι οι αποφάσεις αυτές πρέπει να προσδιορίζουν, μεταξύ άλλων, το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου. Αυτή η υποχρέωση ειδικής αιτιολογήσεως αποτελεί, όπως έχει διευκρινίσει το Δικαστήριο, θεμελιώδη επιταγή, σκοπός της οποίας είναι όχι μόνο να καταδειχθεί ότι η σχεδιαζόμενη παρέμβαση στο εσωτερικό των οικείων επιχειρήσεων είναι δικαιολογημένη, αλλά και να παρασχεθεί στις επιχειρήσεις αυτές η δυνατότητα να αντιληφθούν την έκταση του καθήκοντος συνεργασίας που υπέχουν και να προασπίσουν παράλληλα τα δικαιώματά τους άμυνας (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 28 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να γνωστοποιεί στον αποδέκτη αποφάσεως περί διενέργειας ελέγχου όλες τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της σχετικά με τις εικαζόμενες παραβάσεις ούτε να προβαίνει σε αυστηρό νομικό χαρακτηρισμό των παραβάσεων αυτών, υπό την προϋπόθεση ότι αναφέρει σαφώς ποιες είναι οι υπόνοιες τις οποίες προτίθεται να επιβεβαιώσει (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 29 Μολονότι η Επιτροπή οφείλει βεβαίως να προσδιορίζει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια το αντικείμενο της έρευνας και τα στοιχεία που προτίθεται να εξακριβώσει, δεν είναι αντιθέτως απαραίτητο, στην απόφαση περί διενέργειας ελέγχου, να οριοθετεί με ακρίβεια τη σχετική αγορά ούτε να προβαίνει σε ακριβή νομικό χαρακτηρισμό των εικαζομένων παραβάσεων ούτε να προσδιορίζει το χρονικό διάστημα κατά το οποίο φέρονται να τελέστηκαν οι εν λόγω παραβάσεις, υπό την προϋπόθεση ότι στην απόφαση περί διενέργειας ελέγχου περιέχονται τα ουσιώδη στοιχεία που εκτέθηκαν στις σκέψεις 24 έως 28 ανωτέρω (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 30 Πράγματι, δεδομένου ότι οι έλεγχοι πραγματοποιούνται στην αρχή της έρευνας, η Επιτροπή δεν διαθέτει κατά κανόνα ακόμη ακριβή στοιχεία για να διατυπώσει συγκεκριμένη νομική εκτίμηση και πρέπει προηγουμένως να ελέγξει το βάσιμο των υπονοιών της και να διερευνήσει την έκταση των γεγονότων, αφού σκοπός του ελέγχου είναι ακριβώς να συλλεγούν αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με εικαζόμενη παράβαση (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 2.   Επί της αιτιάσεως περί συνοπτικής ή γενικής αιτιολογίας 31 Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ειδική αιτιολογία σχετική με το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου, η οποία, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 24 έως 30 ανωτέρω, έχει ως σκοπό να καταδείξει τον δικαιολογημένο χαρακτήρα της σχεδιαζόμενης παρέμβασης στους χώρους της προσφεύγουσας και να της παράσχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την έκταση του καθήκοντος συνεργασίας που υπέχει και να προασπίσει παράλληλα τα δικαιώματά της άμυνας. Η εν λόγω αιτιολογία έχει ως σκοπό να ανταποκριθεί κατά τον τρόπο αυτόν στην υποχρέωση την οποία υπέχει η Επιτροπή να εκθέτει σαφώς τις υπόνοιες που προτίθεται να επαληθεύσει και να προσδιορίζει, με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, το αντικείμενο της έρευνας και τα στοιχεία που προτίθεται να εξακριβώσει, χωρίς ωστόσο να υποχρεούται να γνωστοποιήσει στην προσφεύγουσα όλες τις πληροφορίες που διαθέτει κατά την κοινοποίηση της αποφάσεως περί διενέργειας ελέγχου ή να προβεί, με την απόφαση αυτή, σε αυστηρό νομικό χαρακτηρισμό μιας παράβασης για την οποία υπάρχουν ακόμη υπόνοιες και ουδόλως έχει αποδειχθεί. 32 Συναφώς, από το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το οποίο εκθέτει το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου, προκύπτει ότι οι υπόνοιες της Επιτροπής σχετίζονται με την ενδεχόμενη συμμετοχή της προσφεύγουσας σε συμφωνίες ή πρακτικές αντίθετες προς το άρθρο 101 ΣΛΕΕ και το άρθρο 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ, οι οποίες αφορούν «τον συντονισμό μεταξύ των κύριων κατασκευαστών ελαστικών όσον αφορά τις τιμές (ιδίως τις τιμές χονδρικής) των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ» (στο εξής: εικαζόμενος συντονισμός). 33 Η αιτιολογία που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση παρέχει επίσης ορισμένες διευκρινίσεις που καθιστούν δυνατό τον καλύτερο προσδιορισμό του συντονισμού τον οποίο υποπτεύεται η Επιτροπή και ο οποίος αφορά «ιδίως τις τιμές χονδρικής» (άρθρο 1 και αιτιολογική σκέψη 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως), περιλαμβάνει «την εσκεμμένη χρησιμοποίηση των δημοσίων επικοινωνιών των επιχειρήσεων για την αμοιβαία ενημέρωσή τους σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις τους ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, προκειμένου να επηρεάσουν τις αντίστοιχες πολιτικές τους ως προς τις τιμές» (άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως) και είχε, ειδικότερα, ως συνέπεια «[ανταλλαγές] εμπορικά ευαίσθητ[ων] πληροφορ[ιών] [μεταξύ κατασκευαστών ελαστικών] (ακόμη και μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους), σχετικά με τις προθέσεις τους ως προς τις τιμές και τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, προκειμένου να επηρεάσουν τις αντίστοιχες πολιτικές τους ως προς τις τιμές» (αιτιολογική σκέψη 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως). 34 Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η αιτιολογία αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί συνοπτική ή γενική, δεδομένου ότι εκθέτει τις υπόνοιες τις οποίες η Επιτροπή σκόπευε να επαληθεύσει κατά τον έλεγχο σχετικά με τον εικαζόμενο συντονισμό και αναφέρει το αντικείμενο της έρευνας καθώς και τα στοιχεία τα οποία είχε την πρόθεση να εξακριβώσει. 3.   Επί της αιτιάσεως περί αόριστης, αμφίσημης, ασαφούς ή ευρείας αιτιολογίας και επί των συνεπειών της επί της κατανοήσεως των όσων προσάπτονται 35 Όσον αφορά το ζήτημα αν η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι σαφής και όσο το δυνατόν ακριβέστερη, πρέπει, κατά το στάδιο της εξέτασης της αιτιολογίας, να διασφαλιστεί ότι η περιγραφή του εικαζόμενου συντονισμού στην οποία προβαίνει η Επιτροπή με την απόφαση αυτή δεν περιέχει τέτοιες ασάφειες ή αμφισημίες ώστε η προσφεύγουσα να μην μπορεί να αντιληφθεί το περιεχόμενο του καθήκοντος συνεργασίας που υπέχει και συγχρόνως να διαφυλάξει τα δικαιώματά της άμυνας κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 24 έως 30 ανωτέρω. 36 Συναφώς, η χρησιμοποίηση της εναλλακτικής διατύπωσης «και/ή» στην περιγραφή της μορφής που έλαβε ο εικαζόμενος συντονισμός, δεδομένου ότι ο συντονισμός αυτός μπορεί, κατά την Επιτροπή, να έχει πραγματοποιηθεί τόσο μέσω συμφωνιών μεταξύ επιχειρήσεων όσο και μέσω εναρμονισμένων πρακτικών, δεν επιφέρει συγκεκριμένη συνέπεια για την προσφεύγουσα. Πράγματι, εν προκειμένω, ο ακριβής νομικός χαρακτηρισμός του εικαζόμενου συντονισμού ως συμφωνίας μεταξύ επιχειρήσεων ή εναρμονισμένης πρακτικής εξαρτάται από εκτίμηση η οποία δεν μπορεί να απαιτείται κατά τον χρόνο κατάρτισης της αποφάσεως περί διενέργειας ελέγχου (πρβλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2014, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, C-37/13 P, EU:C:2014:2030, σκέψεις 36 και 37). Επιπλέον και εν πάση περιπτώσει, το αποτέλεσμα του χαρακτηρισμού αυτού δεν φαίνεται εν προκειμένω ικανό να μεταβάλει το περιεχόμενο του καθήκοντος συνεργασίας της προσφεύγουσας ή την έκταση των δικαιωμάτων άμυνάς της κατά τον έλεγχο. Συγκεκριμένα, ερωτηθείσα επί του σημείου αυτού κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να εντοπίσει μια τέτοια συνέπεια όσον αφορά την ίδια στην υπό κρίση υπόθεση. 37 Όσον αφορά τη χρήση των όρων «ιδίως» ή «ακόμη και» για την περιγραφή των υπονοιών της Επιτροπής, η χρήση τους διευκολύνει την κατανόηση των φράσεων των οποίων αποτελούν μέρος, ήτοι «ιδίως τις τιμές χονδρικής» και «ακόμη και μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους», παρέχοντας στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να κατανοήσει καλύτερα όσα της προσάπτονται όταν διατάσσεται να υποβληθεί σε έλεγχο. 38 Αφενός, οι φράσεις αυτές περιγράφουν το περιεχόμενο του εικαζόμενου συντονισμού. Ειδικότερα, οι υπόνοιες της Επιτροπής αφορούν παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού συνιστάμενη στον συντονισμό των τιμών των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά που πωλούνται εντός του ΕΟΧ. Η Επιτροπή, επισημαίνοντας ότι ο εικαζόμενος συντονισμός αφορά «ιδίως» –δηλαδή κατά κύριο λόγο– τις τιμές χονδρικής, διευκρινίζει τι προσάπτεται στην προσφεύγουσα. Ομοίως, υπογραμμίζοντας ότι ο συντονισμός των τιμών των κύριων κατασκευαστών ελαστικών, μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα, πραγματοποιήθηκε μέσω ανταλλαγής εμπορικά ευαίσθητων πληροφοριών σχετικά με τις προθέσεις τους ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, η οποία περιλαμβάνει –σύμφωνα με την έννοια των όρων «ακόμη και»– επικοινωνίες διεξαγόμενες σε δημόσιους διαύλους προσβάσιμους σε όλους ή την εκ προθέσεως χρήση των δημοσίων επικοινωνιών των επιχειρήσεων, η Επιτροπή επεξηγεί τον εικαζόμενο συντονισμό. 39 Αφετέρου, από τη χρήση των όρων «ιδίως» ή «ακόμη και» γίνεται αντιληπτό ότι οι πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή δεν αφορούν μόνον τα στοιχεία που ακολουθούν τους όρους αυτούς. Συγκεκριμένα, οι υπόνοιες της Επιτροπής αφορούν ευρύτερα τον εκ μέρους των κατασκευαστών συντονισμό των τιμών, και όχι μόνο των τιμών χονδρικής, των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ και συνίστανται στο ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται και άλλα μέσα εκτός των προσβάσιμων σε όλους δημοσίων διαύλων για την ανταλλαγή εμπορικά ευαίσθητων πληροφοριών σχετικά με τις προθέσεις των εν λόγω κατασκευαστών ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους. 40 Από τη χρήση των όρων «ιδίως» ή «ακόμη και» μπορεί να συναχθεί ότι οι παρεχόμενες περιγραφές δεν προσδιορίζουν εξαντλητικά την καθ’ ύλην εμβέλεια της εικαζόμενης παράβασης. 41 Όσον αφορά τη χρήση του όρου «τουλάχιστον» για τον προσδιορισμό της χρονικής διάστασης του εικαζόμενου συντονισμού, από την πρώτη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι ο συντονισμός αυτός άρχισε «τουλάχιστον» κατά τη διάρκεια ενός κύριου χρονικού διαστήματος, ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί ότι είχε αρχίσει νωρίτερα και ότι διαρκούσε ακόμη κατά τον χρόνο λήψης της προσβαλλομένης αποφάσεως. Από τη δεύτερη περίοδο της εν λόγω αιτιολογικής σκέψης προκύπτει επίσης ότι από τα στοιχεία προκύπτει εκ των προτέρων συντονισμός όσον αφορά τα καινούργια ανταλλακτικά ελαστικά για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά που πωλούνται εντός του ΕΟΧ «τουλάχιστον» κατά τη διάρκεια προγενέστερου χρονικού διαστήματος. 42 Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή, αποφασίζοντας με δική της πρωτοβουλία να παράσχει ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τη χρονική διάσταση του εικαζόμενου συντονισμού, έκρινε ότι ήταν αναγκαίο να μνημονεύσει τις πληροφορίες αυτές στην προσβαλλόμενη απόφαση, προκειμένου η προσφεύγουσα να είναι σε θέση να αντιληφθεί το περιεχόμενο του καθήκοντος συνεργασίας που υπέχει και να προασπίσει τα δικαιώματα άμυνάς της κατά τον έλεγχο. Επομένως, οι πληροφορίες αυτές αποτελούν μέρος της αιτιολογίας και καθιστούν, αυτές καθεαυτές, δυνατό τον προσδιορισμό των στοιχείων τα οποία η Επιτροπή είχε την πρόθεση να εξακριβώσει. 43 Επομένως, διαπιστώνεται ότι η αιτιολογία που παρατίθεται στη σκέψη 41 ανωτέρω παρέχει στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να αντιληφθεί το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως και στο Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Πράγματι, στην αιτιολογία αυτή εκτίθεται, αφενός, ότι ο εικαζόμενος συντονισμός «άρχισε τουλάχιστον» κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος, χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο «να είχε αρχίσει νωρίτερα» και να «διαρκεί ακόμη», και, αφετέρου, ότι από στοιχεία προκύπτει εκ των προτέρων συντονισμός «τουλάχιστον» κατά τη διάρκεια του προγενέστερου χρονικού διαστήματος. Η εν λόγω αιτιολογία παρέχει επίσης τη δυνατότητα να γίνει αντιληπτό –πράγμα που η Επιτροπή επιβεβαιώνει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου– είτε ότι η πιθανολογούμενη παράβαση μπορεί να διήρκεσε μεγάλο χρονικό διάστημα, δηλαδή από την αρχή του προγενέστερου χρονικού διαστήματος μέχρι το τέλος του κύριου χρονικού διαστήματος τα οποία μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, είτε ότι η εικαζόμενη παράβαση άρχισε τουλάχιστον κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα και άρχισε εκ νέου τουλάχιστον κατά το κύριο χρονικό διάστημα και ότι θα έπρεπε, στην περίπτωση αυτή, να εξακριβωθεί αν η παράβαση ήταν συνεχής ή επαναλαμβανόμενη, μεταξύ άλλων κατά το ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ του προγενέστερου χρονικού διαστήματος και του κύριου χρονικού διαστήματος που μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση. 44 Βάσει των νοημάτων αυτών, τα οποία μπορούσε να κατανοήσει η προσφεύγουσα, μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα δεν βρέθηκε σε κατάσταση στην οποία κωλυόταν να κατανοήσει σαφώς τις υπόνοιες της Επιτροπής και στην οποία, ως εκ τούτου, στερήθηκε τη δυνατότητα να προστατεύσει πλήρως τα δικαιώματα άμυνάς της κατόπιν της κοινοποίησης της προσβαλλομένης αποφάσεως. 45 Συναφώς, επισημαίνεται, όπως επισημαίνει και η Επιτροπή, ότι η αιτιολογία αυτή παρέσχε στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να υποστηρίξει ότι δεν υπήρχε η παραμικρή ένδειξη όσον αφορά το διάστημα μεταξύ των δύο χρονικών διαστημάτων που μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση. 46 Ομοίως, ευρύτερα, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας σχετικά με τον αμφίσημο, αδικαιολόγητο ή παράλογο χαρακτήρα της αιτιολογίας που αφορά την καθ’ ύλην και τη χρονική εμβέλεια της εικαζόμενης παράβασης δεν προβάλλει πράγματι πρόβλημα κατανοήσεως, αλλά μάλλον στηρίζεται, κατ’ ουσίαν, στην ιδέα ότι τα στοιχεία που παρέσχε η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά το περιεχόμενο των υπονοιών της δεν στηρίζονται σε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις. 47 Τέτοιου είδους ζητήματα, τα οποία δεν αφορούν αυτή καθεαυτήν την ύπαρξη αιτιολογίας, αλλά την ύπαρξη ενδείξεων ικανών να δικαιολογήσουν τις υπόνοιες που εκτίθενται, θα εξεταστούν στη συνέχεια στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, λαμβανομένων υπόψη των εξηγήσεων και των πραγματικών στοιχείων που παρέσχε η Επιτροπή προκειμένου να καταστεί δυνατός ο δικαστικός έλεγχος αποφάσεως διοικητικής φύσεως που διατάσσει τον αποδέκτη της να υποβληθεί σε έλεγχο για τους λόγους που εκτίθενται στην απόφαση αυτή. 48 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, δεδομένου ότι η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως παρέχει, σύμφωνα με το άρθρο 296 ΣΛΕΕ, τη δυνατότητα στην προσφεύγουσα να λάβει γνώση των λόγων που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και στο Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Στην αιτιολογία αυτή εκτίθεται επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003, το αντικείμενο και ο σκοπός του ελέγχου κατά τρόπο επαρκή ώστε να προκύπτει ο δικαιολογημένος χαρακτήρας της σχεδιαζόμενης παρεμβάσεως στους χώρους της προσφεύγουσας και να της παρέχεται η δυνατότητα να αντιληφθεί την έκταση του καθήκοντος συνεργασίας που υπέχει και να προασπίσει παράλληλα τα δικαιώματα άμυνάς της. Β. Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της προσφεύγουσας 49 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει το δικαίωμα στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της, το οποίο καλείται επίσης «θεμελιώδες δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας». Ο λόγος αυτός ακυρώσεως έχει δύο σκέλη. Αφενός, προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αυθαίρετη διότι η Επιτροπή δεν διαθέτει αρκούντως σοβαρές ενδείξεις βάσει των οποίων να μπορεί να υποπτευθεί την εμπλοκή της προσφεύγουσας σε παραβίαση του δικαίου του ανταγωνισμού. Αφετέρου, υποστηρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά δυσανάλογη παρέμβαση στη λειτουργία και τις επιδόσεις της. Προκαταρκτικώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι, λαμβανομένης υπόψη της ομοιότητας μεταξύ ενός παραδείγματος αντλούμενου από τις κατευθυντήριες γραμμές για την εφαρμογή του άρθρου 101 [ΣΛΕΕ] στις συμφωνίες οριζόντιας συνεργασίας (ΕΕ 2023, C 259, σ. 1, στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές του 2023) και του εικαζόμενου συντονισμού, η υπό κρίση υπόθεση έχει ως μοναδικό σκοπό την πρακτική εφαρμογή της θεωρητικής περίπτωσης που μνημονεύεται στο παράδειγμα αυτό, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες της εξεταζόμενης καταστάσεως. 1.   Εισαγωγικές παρατηρήσεις 50 Διαπιστώνεται ότι ένα νομικό πρόσωπο μπορεί, όπως και ένα φυσικό πρόσωπο, να επικαλεστεί το θεμελιώδες δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας, το οποίο εντάσσεται στο πλαίσιο της προστασίας της ιδιωτικής ζωής. 51 Πράγματι, η ανάγκη προστασίας από παρεμβάσεις της δημόσιας αρχής στην ιδιωτική σφαίρα δραστηριότητας ενός προσώπου, είτε φυσικού είτε νομικού, εφόσον αυτές είναι αυθαίρετες ή δυσανάλογες, συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση που επικυρώθηκε κατ’ αναίρεση με την απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2020, České dráhy κατά Επιτροπής, C-538/18 P και C-539/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:53). 52 Επισημαίνεται επίσης ότι το θεμελιώδες δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, η οποία διατυπώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (βλ. απόφαση της 18ης Ιουνίου 2015, Deutsche Bahn κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑583/13 P, EU:C:2015:404, σκέψη 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 53 Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 7 του Χάρτη, κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και των επικοινωνιών του. Σύμφωνα με το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, κάθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στον Χάρτη πρέπει να προβλέπεται από νόμο, να σέβεται το βασικό περιεχόμενο των εν λόγω δικαιωμάτων και ελευθεριών και, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, να επιβάλλεται μόνον εφόσον είναι αναγκαίος και ανταποκρίνεται πραγματικά σε σκοπούς γενικού συμφέροντος που αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων. 54 Ομοίως, κατά το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στον σεβασμό της κατοικίας του και της αλληλογραφίας του και δεν επιτρέπεται παρέμβαση δημόσιας αρχής στην άσκηση του δικαιώματος αυτού, εκτός εάν η εν λόγω παρέμβαση προβλέπεται από τον νόμο και αποτελεί μέτρο το οποίο είναι αναγκαίο σε μια δημοκρατική κοινωνία. 55 Στην πράξη, προκειμένου να προστατευθεί η σφαίρα δραστηριότητας ενός νομικού προσώπου από αυθαίρετες ή δυσανάλογες παρεμβάσεις της δημόσιας εξουσίας και να μην προσβληθεί το θεμελιώδες δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας, ήτοι το δικαίωμα ενός νομικού προσώπου στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών του, αφενός, πρέπει να υπομνησθεί ότι η απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου πρέπει να αποσκοπεί στη συλλογή των στοιχείων τεκμηρίωσης που είναι αναγκαία για την εξακρίβωση του υποστατού και της έκτασης συγκεκριμένων πραγματικών και νομικών καταστάσεων ως προς τις οποίες η Επιτροπή διαθέτει ήδη πληροφορίες που συνιστούν αρκούντως σοβαρές ενδείξεις ικανές να δημιουργήσουν υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης των κανόνων του ανταγωνισμού (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T‑325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 56 Με άλλα λόγια, η κατοχή αρκούντως σοβαρών ενδείξεων που να δικαιολογούν την υπόνοια ότι συντρέχει παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί η Επιτροπή να διατάξει τη διενέργεια ελέγχου δυνάμει του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003 (απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 36). 57 Αφετέρου, τηρουμένων πάντοτε των αρχών που μνημονεύθηκαν στις σκέψεις 51 έως 56 ανωτέρω, επισημαίνεται ότι το περιεχόμενο της αποφάσεως με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου δεν πρέπει να υπερβαίνει την έκταση της παράβασης για την οποία υπάρχουν υπόνοιες βάσει τέτοιων ενδείξεων (απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 37). 58 Πράγματι, στο μέτρο που η αιτιολογία αποφάσεως με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου οριοθετεί το πεδίο των εξουσιών που απονέμονται στους υπαλλήλους της Επιτροπής, μπορούν να αναζητηθούν μόνον τα έγγραφα που εμπίπτουν στο αντικείμενο του ελέγχου (απόφαση της 18ης Ιουνίου 2015, Deutsche Bahn κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-583/13 P, EU:C:2015:404, σκέψη 60). Επομένως, η γενική αρχή που μνημονεύθηκε στη σκέψη 51 ανωτέρω αντιτίθεται σε εκφράσεις οι οποίες περιέχονται σε απόφαση διατάσσουσα τη διενέργεια ελέγχου και οι οποίες διευρύνουν το πεδίο αυτό πέραν των όσων απορρέουν από τις αρκούντως σοβαρές ενδείξεις τις οποίες έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή κατά τον χρόνο εκδόσεως της εν λόγω αποφάσεως (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 59 Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο πρέπει να εκτιμηθεί η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας σχετικά με τον αυθαίρετο ή αντίθετο στην αρχή της αναλογικότητας χαρακτήρα της προσβαλλομένης αποφάσεως υπό το πρίσμα του δικαιώματος στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της. 2.   Επί της ομοιότητας μεταξύ ενός παραδείγματος που παρατίθεται στις κατευθυντήριες γραμμές του 2023 και του εικαζόμενου συντονισμού 60 Η προσφεύγουσα διερωτάται ως προς την αιτιολογία, την αναγκαιότητα ή την αναλογικότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως, στο μέτρο που η απόφαση αυτή φαίνεται να αποσκοπεί στην εφαρμογή παραδείγματος στερούμενου νομολογιακού ερείσματος και μη υποβληθέντος σε δημόσια διαβούλευση. Συγκεκριμένα, λίγο πριν από τον έλεγχο, η Επιτροπή, με τις κατευθυντήριες γραμμές του 2023, έδωσε ένα παράδειγμα μιας νέας περιπτώσεως παράβασης των κανόνων του ανταγωνισμού. Το παράδειγμα αυτό δεν περιελήφθη στο σχέδιο κατευθυντηρίων γραμμών που υποβλήθηκε σε δημόσια διαβούλευση και δεν περιέχει καμία αναφορά στη νομολογία ούτε στην πρακτική που ακολουθεί η Επιτροπή με τις αποφάσεις της. Επομένως, προκαλεί έκπληξη η ομοιότητα μεταξύ του παραδείγματος αυτού και της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία παραπέμπει κατ’ ουσίαν σε πληροφορίες σχετικές με τις απομαγνητοφωνήσεις των earnings calls (τηλεφωνικών διασκέψεων σχετικά με τα εταιρικά αποτελέσματα), στις μονομερείς δημόσιες αναγγελίες περί αυξήσεως των τιμών και στην προβαλλόμενη πειθαρχία του κλάδου για τη διατήρηση των περιθωρίων κέρδους. 61 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν υπήρχε η προβαλλόμενη ομοιότητα, η προσφεύγουσα δεν εξηγεί γιατί τούτο θα καθιστούσε την προσβαλλόμενη απόφαση αυθαίρετη και αντίθετη στην αρχή της αναλογικότητας. 62 Εν προκειμένω, πρέπει κατ’ αρχάς να επισημανθεί ότι, κατά την παράθεση των εξηγήσεων και των πραγματικών στοιχείων που δικαιολογούν την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή προέβαλε κατ’ αρχάς ότι, κατά την εκτίμησή της, οι δημόσιες δηλώσεις επιχειρήσεων μπορούσαν να διευκολύνουν τον συντονισμό και να συμπληρώσουν, ή ακόμη και να αντικαταστήσουν, τις μυστικές επικοινωνίες προκειμένου να τεθούν σε εφαρμογή συμπαιγνίες αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού. Προκειμένου να εξετάσει το ενδεχόμενο αυτό, η Επιτροπή υπενθύμισε ότι παρέθεσε ένα παράδειγμα σχετικό με τις «μονομερείς δημόσιες αναγγελίες» στο τμήμα των κατευθυντήριων γραμμών του 2023 που αφορά τη συμβατότητα των ανταλλαγών πληροφοριών. Το παράδειγμα αυτό, το οποίο αντιστοιχεί στο παράδειγμα 4 του σημείου 432 των κατευθυντήριων γραμμών του 2023, έχει ως εξής: «Σενάριο: Η διευθύνουσα σύμβουλος ενός μεγάλου παραγωγού ομοιογενούς προϊόντος αναφέρεται δημοσίως, στο πλαίσιο τακτικής κλήσης συνδιάσκεψης για τα οικονομικά αποτελέσματα (earnings call), στην ανάγκη ανταπόκρισης στις πρόσφατες αυξήσεις των τιμών των πρώτων υλών, καθώς και στην ανάγκη αντιμετώπισης των υφιστάμενων υπερβολικά χαμηλών περιθωρίων κέρδους, με την αύξηση των τιμών σε ολόκληρο τον κλάδο. Αναφέρει ότι θα συντασσόταν με οποιαδήποτε ανακοίνωση αύξησης των τιμών από ανταγωνιστές στην αγορά. Εκφράζει επίσης την πεποίθησή της ότι ο κλάδος είναι “αρκετά πειθαρχημένος” ώστε να γνωρίζει τι χρειάζεται πλέον για να “αποκατασταθούν τα περιθώρια κέρδους”. Επισημαίνει ότι, σε τελική ανάλυση, ο κλάδος είχε εφαρμόσει επιτυχώς αυξήσεις τιμών προ δεκαετίας, όταν είχε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Ανάλυση: Οι δηλώσεις της διευθύνουσας συμβούλου στην κλήση συνδιάσκεψης για τα οικονομικά αποτελέσματα μπορούν να ερμηνευθούν ως μονομερής πρόσκληση συμπαιγνιακής τακτικής. Το γεγονός ότι η ανακοίνωση πραγματοποιείται δημοσίως δεν αποκλείει, αφ’ εαυτ[ού], το ενδεχόμενο να συνιστά εναρμονισμένη πρακτική κατά την έννοια του άρθρου 101 παράγραφος 1[, ΣΛΕΕ]. Οι δηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν δυνητικό σημείο εστίασης για τον συντονισμό μεταξύ ανταγωνιστών. Εάν, για παράδειγμα, άλλοι ανταγωνιστές προβαίνουν ταυτόχρονα σε δηλώσεις ή συμπεριφέρονται στην αγορά κατά τρόπο που δείχνει ότι έχουν λάβει υπόψη την πρόσκληση συμπαιγνιακής τακτικής κατά τον καθορισμό της δικής τους μελλοντικής πορείας δράσης στην αγορά και, ανάλογα με το νομικό και οικονομικό πλαίσιο, η συμπεριφορά αυτή μπορεί να συνιστά περιορισμό του ανταγωνισμού ως εκ του αντικειμένου κατά την έννοια του άρθρου 101 παράγραφος 1[, ΣΛΕΕ]. Άλλοι ανταγωνιστές ενδέχεται να περιορίσουν τον εν λόγω κίνδυνο προβαίνοντας σε δημόσια αποστασιοποίηση από τις αναγγελίες ή αναφέροντας τις ανακοινώσεις στις δημόσιες αρχές.» 63 Ομοίως, διαπιστώνεται ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή έκανε λόγο για υπόνοιες σχετικές με πρακτική αντίθετη προς το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, η οποία αφορούσε «τον συντονισμό μεταξύ των κύριων κατασκευαστών ελαστικών όσον αφορά τις τιμές […] των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ», η οποία περιελάμβανε «την εσκεμμένη χρησιμοποίηση των δημοσίων επικοινωνιών των επιχειρήσεων για την αμοιβαία ενημέρωσή τους σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις τους ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, προκειμένου να επηρεάσουν τις αντίστοιχες πολιτικές τους ως προς τις τιμές» και η οποία είχε ως αποτέλεσμα, ειδικότερα, τις «[ανταλλαγές] εμπορικά ευαίσθητ[ων] πληροφορ[ιών] [μεταξύ κατασκευαστών ελαστικών] (ακόμη και μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους), σχετικά με τις [εν λόγω] προθέσεις και […] στρατηγικές». 64 Εντούτοις, στο μέτρο που υφίσταται κάποια ομοιότητα μεταξύ της κατάστασης που περιγράφεται στο παράδειγμα 4 του σημείου 432 των κατευθυντηρίων γραμμών του 2023 και του εικαζόμενου συντονισμού, η ομοιότητα αυτή δεν μπορεί αφ’ εαυτής να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς την οποία επισημάνθηκε ήδη, κατά το πέρας της εξέτασης του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ότι πληροί την υποχρέωση αιτιολογήσεως, είναι εξ αυτού του λόγου αυθαίρετη ή αντίθετη στην αρχή της αναλογικότητας. 65 Συγκεκριμένα, αφενός, πρέπει να υπομνησθεί γενικώς ότι η Επιτροπή, ως θεσμικό όργανο υπεύθυνο για την εφαρμογή της πολιτικής ανταγωνισμού, έχει τη δυνατότητα να παρέχει, με κατευθυντήριες γραμμές, κατευθύνσεις σχετικά με την ερμηνεία της όσον αφορά το ζήτημα αν είναι σύμφωνες με το δίκαιο του ανταγωνισμού συμπεριφορές για τις οποίες δεν έχουν ακόμη επιβληθεί κυρώσεις. 66 Αφετέρου, όσον αφορά ειδικότερα την υπό κρίση υπόθεση, από τις εξηγήσεις και τα στοιχεία που παρέσχε η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατά το πέρας διαδικασίας η οποία συνίστατο στον προσδιορισμό μιας συγκεκριμένης καταστάσεως η οποία πληρούσε τα κριτήρια που καθόρισε η Επιτροπή στο πλαίσιο της αποστολής που της έχει ανατεθεί να εφαρμόζει την πολιτική ανταγωνισμού. 67 Υπό τις συνθήκες αυτές, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν μπορεί να συναχθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε με μοναδικό σκοπό την πρακτική εφαρμογή ενός παραδείγματος παρατιθέμενου στις κατευθυντήριες γραμμές του 2023. Αντιθέτως, από τις εξηγήσεις και τα στοιχεία που παρέσχε η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως και σε απάντηση στα πρώτα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας μπορεί να συναχθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απορρέει από την εφαρμογή αρχών που έχουν καθοριστεί κατά τρόπο αντικειμενικό, χωρίς να αφορούν συγκεκριμένο τομέα ή συγκεκριμένες επιχειρήσεις (βλ. σκέψεις 91 έως 104 κατωτέρω). 68 Κατά συνέπεια, η ομοιότητα μεταξύ ενός παραδείγματος που παρατίθεται στις κατευθυντήριες γραμμές του 2023 και του εικαζόμενου συντονισμού στην υπό κρίση υπόθεση δεν είναι αφ’ εαυτής ικανή να θέσει υπό αμφισβήτηση την αναγκαιότητα ή την αναλογικότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως. Επομένως, η επιχειρηματολογία που προέβαλε συναφώς η προσφεύγουσα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. 3.   Επί του πρώτου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται ο αυθαίρετος χαρακτήρας της προσβαλλομένης αποφάσεως 69 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει αυθαίρετο χαρακτήρα, ο οποίος επέτρεψε στην Επιτροπή να προβεί σε εξερεύνηση των χώρων της και των επικοινωνιών της. Πρώτον, στην προσβαλλόμενη απόφαση εκτίθεται ότι «η Επιτροπή διαθέτει πληροφορίες» και «αποδείξεις» σχετικές με εικαζόμενο συντονισμό, χωρίς να παρέχονται περισσότερα στοιχεία ως προς τη φύση, τη μορφή, την ημερομηνία και τον συντάκτη τους. Δεύτερον, αυτή η έλλειψη λεπτομερειών, όπως και η ασαφής και ελλιπής περιγραφή του εικαζόμενου συντονισμού, υποδηλώνουν ότι η Επιτροπή δεν διέθετε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις προς στήριξη των υπονοιών της. Επομένως, στον δικαστή της Ένωσης εναπόκειται να καθορίσει αν η Επιτροπή είχε στην κατοχή της τέτοιες ενδείξεις. Τρίτον, η έμφαση που δίδεται στην επικοινωνία που πραγματοποιείται μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους ή σε μια μη εμπεριστατωμένη συνολική εκτίμηση της έννοιας της τιμής προδίδει πρόδηλη άγνοια της διαμορφώσεως των τιμών σε μια βιομηχανία, η οποία είναι ιδιαιτέρως περίπλοκη και δεν μπορεί να περιοριστεί σε ορισμένες δηλώσεις. Αυτή η έλλειψη κατανόησης καθιστά αλυσιτελή τη δικαιολόγηση του ελέγχου που περιγράφεται στην προσβαλλόμενη απόφαση. 70 Η Επιτροπή αμφισβητεί την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. Υποστηρίζει ότι διαθέτει αρκούντως σοβαρές ενδείξεις για να υποπτευθεί την ύπαρξη της αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς η οποία περιγράφεται στην προσβαλλόμενη απόφαση και να δικαιολογήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τον έλεγχο, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που διαβιβάστηκαν στο Γενικό Δικαστήριο. 71 Εν προκειμένω πρέπει να κριθεί, αφενός, αν η Επιτροπή διέθετε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις που να δικαιολογούν την υπόνοια ότι συντρέχει παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού εκ μέρους της προσφεύγουσας και, αφετέρου, αν το πεδίο του ελέγχου που προσδιορίζεται με την προσβαλλόμενη απόφαση περιοριζόταν στην παράβαση για την οποία η Επιτροπή μπορούσε να έχει υπόνοιες βάσει των εν λόγω ενδείξεων. α)   Επί της ελλείψεως αναγκαιότητας για τη γνωστοποίηση με την προσβαλλόμενη απόφαση όλων των πληροφοριών που διέθετε η Επιτροπή 72 Επισημαίνεται ότι οι διάδικοι συμφωνούν ότι, μολονότι εναπόκειται στην Επιτροπή να παράσχει ορισμένα στοιχεία με την απόφαση που διατάσσει τη διενέργεια ελέγχου, ήτοι να εκθέσει τις υπόνοιες στις οποίες στηρίζεται και να αναφέρει ότι διαθέτει ενδείξεις ικανές να αποτελέσουν σοβαρό στήριγμα για τις υπόνοιες αυτές, η εν λόγω απόφαση δεν πρέπει εντούτοις να παραθέτει όλες τις πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή στο στάδιο αυτό της έρευνας. Πρέπει να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ αυτού που πρέπει να εκτεθεί στην προσβαλλόμενη απόφαση και αυτού που δεν είναι αναγκαίο να μνημονευθεί. 73 Η ισορροπία αυτή μνημονεύεται επανειλημμένως στη νομολογία. 74 Επομένως, μολονότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να γνωστοποιεί στον αποδέκτη αποφάσεως διατάσσουσας τη διενέργεια ελέγχου όλες τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της σχετικά με την εικαζόμενη παράβαση, οφείλει, αντιθέτως, να παραθέσει στην απόφαση περί διενέργειας ελέγχου, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, τις υπόνοιες που προτίθεται να επαληθεύσει, ήτοι το αντικείμενο της έρευνας και τα στοιχεία τα οποία πρέπει να αφορά ο έλεγχος (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψεις 38 και 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 75 Εντούτοις, μολονότι, προς απόδειξη του δικαιολογημένου χαρακτήρα του ελέγχου, από την απόφαση της Επιτροπής με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου πρέπει να προκύπτει τεκμηριωμένα ότι η Επιτροπή έχει στη διάθεσή της σοβαρά και απτά στοιχεία και ενδείξεις που εγείρουν υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης διαπραχθείσας από την επιχείρηση την οποία αφορά ο έλεγχος, δεν μπορεί να απαιτείται από την Επιτροπή, στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης, να επισημαίνει, πέραν των υπονοιών περί παράβασης τις οποίες προτίθεται να επαληθεύσει, τις ενδείξεις, δηλαδή τα στοιχεία που την οδήγησαν να εξετάσει το ενδεχόμενο παράβασης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ. Πράγματι, η υποχρέωση αυτή θα μπορούσε να κλονίσει την ισορροπία που έχει καθιερώσει η νομολογία μεταξύ, αφενός, της διαφυλάξεως της αποτελεσματικότητας της έρευνας και, αφετέρου, της προάσπισης των δικαιωμάτων άμυνας της εμπλεκόμενης επιχείρησης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 76 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η Επιτροπή όφειλε να παραθέσει στην προσβαλλόμενη απόφαση το περιεχόμενο των υπονοιών της, με τη μορφή που θεωρούσε κατάλληλη, και να διευκρινίσει ότι διέθετε ενδείξεις βάσει των οποίων μπορούσε να τεκμηριώσει τις υπόνοιές της εφόσον συνέτρεχε λόγος, καθώς και, ενδεχομένως, να εξακριβώσει ότι μια τέτοια απόφαση δεν έθιγε αδικαιολόγητα το δικαίωμα στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών. 77 Στο πλαίσιο αυτό, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι κακώς ανέφερε στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι «[διέθετε] πληροφορίες» και «αποδεικτικά στοιχεία» σχετικά με τον εικαζόμενο συντονισμό ή με ορισμένες πτυχές του, χωρίς να παράσχει περισσότερα στοιχεία από εκείνα που μνημονεύονταν στην απόφαση αυτή σχετικά με τη φύση ή τη μορφή των εν λόγω πληροφοριών και αποδεικτικών στοιχείων, ή ακόμη διευκρινίσεις ως προς την ημερομηνία και την προέλευσή τους. Τέτοια στοιχεία ή διευκρινίσεις δεν απαιτούνται όταν η Επιτροπή κοινοποιεί την απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου. β)   Επί του αρκούντως σοβαρού χαρακτήρα των ενδείξεων που παρέσχε η Επιτροπή για να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση 1) Εισαγωγικές παρατηρήσεις 78 Επισημαίνεται ότι οι διάδικοι συμφωνούν ότι, όταν ο δικαστής της Ένωσης καλείται, όπως στην υπό κρίση υπόθεση, να ελέγξει απόφαση διατάσσουσα τη διενέργεια ελέγχου προκειμένου να εξακριβώσει αν η απόφαση αυτή είναι αυθαίρετη, πρέπει να βεβαιωθεί για την ύπαρξη αρκούντως σοβαρών ενδείξεων οι οποίες να δικαιολογούν την υπόνοια ότι η εμπλεκόμενη επιχείρηση παρέβη τους κανόνες του ανταγωνισμού (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 48 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 79 Συναφώς, από τη νομολογία προκύπτει ότι, όταν μια επιχείρηση προς την οποία απευθύνεται απόφαση του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003 παρέχει ορισμένα στοιχεία που δημιουργούν αμφιβολίες ως προς το ότι οι ενδείξεις βάσει των οποίων η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση είναι αρκούντως σοβαρές, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει τις ενδείξεις αυτές και να ελέγξει αν είναι όντως αρκούντως σοβαρές (βλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής, T-325/16, EU:T:2018:368, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Η εξακρίβωση αυτή, η οποία απαιτεί να έχουν γνωστοποιηθεί στο Γενικό Δικαστήριο αρκούντως σοβαρές ενδείξεις τις οποίες η Επιτροπή θεωρεί κρίσιμες για τις ανάγκες της εν λόγω αποδείξεως, πραγματοποιήθηκε στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις της 14ης Νοεμβρίου 2012, Nexans France και Nexans κατά Επιτροπής (T-135/09, EU:T:2012:596), και της 20ής Ιουνίου 2018, České dráhy κατά Επιτροπής (T‑325/16, EU:T:2018:368), ή ακόμη στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 2020, Casino, Guichard-Perrachon και AMC κατά Επιτροπής (T-249/17, EU:T:2020:458), της 5ης Οκτωβρίου 2020, Intermarché Casino Achats (T-254/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:459), και της 5ης Οκτωβρίου 2020, Les Mousquetaires και ITM Entreprises (T-255/17, EU:T:2020:460). 80 Πράγματι, όπως προκύπτει από την απόφαση της 18ης Ιουνίου 2015, Deutsche Bahn κ.λπ. κατά Επιτροπής (C-583/13 P, EU:C:2015:404, σκέψεις 30 έως 36), η ύπαρξη πλήρους δικαστικού ελέγχου νομιμότητας, ο οποίος ασκείται εκ των υστέρων βάσει των στοιχείων που παρέσχε ο προσφεύγων προς στήριξη των προβαλλόμενων λόγων ακυρώσεως και διενεργείται τόσο επί νομικών όσο και επί πραγματικών ζητημάτων, αντισταθμίζει την έλλειψη προηγούμενης δικαστικής εντολής και διασφαλίζει τη συμβατότητα του μέτρου ελέγχου με το θεμελιώδες δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας. 81 Εν προκειμένω, ο εν λόγω δικαστικός έλεγχος ασκείται λαμβανομένων υπόψη των ουσιωδών χαρακτηριστικών του εικαζόμενου συντονισμού τα οποία εξέθεσε η Επιτροπή στην προσβαλλόμενη απόφαση. 82 Συγκεκριμένα, από ουσιαστικής απόψεως, ο εικαζόμενος συντονισμός αφορά «ιδίως τις τιμές χονδρικής», περιλαμβάνει «την εσκεμμένη χρησιμοποίηση των δημοσίων επικοινωνιών των επιχειρήσεων για την αμοιβαία ενημέρωσή τους σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις τους ως προς τις τιμές και με τις τιμολογιακές στρατηγικές τους, προκειμένου να επηρεάσουν τις αντίστοιχες πολιτικές τους ως προς τος τιμές» και είχε, ειδικότερα, ως αποτέλεσμα «[ανταλλαγές] εμπορικά ευαίσθητ[ων] πληροφορ[ιών] [μεταξύ κατασκευαστών ελαστικών] (ακόμη και μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους), σχετικά με τις [εν λόγω] προθέσεις και […] στρατηγικές». 83 Ομοίως, από χρονικής απόψεως, ο εικαζόμενος συντονισμός επήλθε, «τουλάχιστον», κατά τη διάρκεια του κύριου και του προγενέστερου χρονικού διαστήματος, ως προς τα οποία η Επιτροπή ανέφερε τα αντίστοιχα έτη. 84 Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή γνωστοποίησε, με το υπόμνημα αντικρούσεως, εξηγήσεις και πραγματικά στοιχεία προκειμένου να παράσχει στο Γενικό Δικαστήριο τη δυνατότητα να διαπιστώσει αν αυτή διέθετε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις ώστε να τεκμηριώσει τις υπόνοιές της και να δικαιολογήσει τον εκ μέρους της έλεγχο, γεγονός που διευκόλυνε τον έλεγχο του Γενικού Δικαστηρίου. 85 Όσον αφορά το ζήτημα αν αυτές οι εξηγήσεις και αυτά τα πραγματικά στοιχεία μπορούν να θεωρηθούν αρκούντως σοβαρά ώστε να δικαιολογούν τον έλεγχο εκ μέρους της Επιτροπής, πρέπει να υπομνησθούν τα ακόλουθα. 86 Αφενός, το ζήτημα δεν έγκειται στο αν με βάση τις αντίστοιχες ενδείξεις μπορεί να διαπιστωθεί, πέραν των απλών υπονοιών, η ύπαρξη της εικαζόμενης αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς βάσει των κριτηρίων του άρθρου 101 παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Το ως άνω ζήτημα είναι ακόμη πρόωρο, ιδίως στο μέτρο που αυτό που έχει σημασία στο παρόν στάδιο της έρευνας είναι αν ένας έλεγχος, προοριζόμενος να τεκμηριώσει τις υπόνοιες που μπορούσαν να συναχθούν από τις ενδείξεις αυτές, ήταν δυνατόν να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να συλλέξει τα στοιχεία τα οποία τυχόν έλειπαν ακόμη για να αποδείξει την εικαζόμενη παράβαση, όπερ θα δικαιολογούσε την παρέμβαση της Επιτροπής στο δικαίωμα της προσφεύγουσας στον σεβασμό της κατοικίας της και των επικοινωνιών της. 87 Πράγματι, από τη διάκριση μεταξύ αποδείξεων για την ύπαρξη παράβασης και ενδείξεων επί των οποίων στηρίζεται απόφαση διατάσσουσα τη διενέργεια ελέγχου προκύπτει ότι οι ενδείξεις αυτές δεν πρέπει να αποδεικνύουν την ύπαρξη και το περιεχόμενο μιας παράβασης, διότι άλλως θα στερούνταν κάθε χρησιμότητας οι εξουσίες που παρέχει στην Επιτροπή το άρθρο 20 του κανονισμού 1/2003 (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 14ης Μαρτίου 2014, Cementos Portland Valderrivas κατά Επιτροπής, T-296/11, EU:T:2014:121, σκέψη 59). 88 Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι είναι δυνατή διαφορετική ερμηνεία των στοιχείων στα οποία στηρίχθηκε η Επιτροπή δεν αποκλείει τον χαρακτηρισμό τους ως αρκούντως σοβαρών ενδείξεων, εφόσον η ερμηνεία την οποία προκρίνει η Επιτροπή είναι εύλογη (βλ., κατ’ αναλογίαν, όσον αφορά απόφαση επί αιτήσεως παροχής πληροφοριών, απόφαση της 14ης Μαρτίου 2014, Cementos Portland Valderrivas κατά Επιτροπής, T-296/11, EU:T:2014:121, σκέψη 59). Στο πλαίσιο της εκτίμησης του ευλογοφανούς αυτού χαρακτήρα, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι η εξουσία ελέγχου της Επιτροπής συνεπάγεται την ευχέρεια να αναζητεί διάφορα πληροφοριακά στοιχεία που δεν είναι ακόμη γνωστά ή πλήρως προσδιορισμένα (βλ. απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 2012, Nexans και Nexans France κατά Επιτροπής, T‑135/09, EU:T:2012:596, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), εφόσον τα στοιχεία αυτά μπορούν να συσχετιστούν, κατόπιν εξέτασης, με το αντικείμενο του ελέγχου και με τις αρκούντως σοβαρές ενδείξεις στις οποίες στηρίζονται οι υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης που δικαιολογούν την απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου. 89 Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι οι διάφορες ενδείξεις που δημιουργούν υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης δεν πρέπει να εκτιμώνται μεμονωμένα, αλλά στο σύνολό τους, και ότι μπορούν να ενισχύονται αμοιβαίως (πρβλ. αποφάσεις της 27ης Νοεμβρίου 2014, Alstom Grid κατά Επιτροπής, T-521/09, EU:T:2014:1000, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 29ης Φεβρουαρίου 2016, EGL κ.λπ. κατά Επιτροπής, T-251/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:114, σκέψη 150 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 90 Αφετέρου, πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι η υπό κρίση υπόθεση εντάσσεται στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης, δηλαδή σε χρόνο κατά τον οποίο η Επιτροπή δεν έχει ακόμη λάβει θέση επί του υποστατού της εικαζόμενης παράβασης. Στο στάδιο αυτό, το γεγονός ότι η Επιτροπή διενήργησε έλεγχο δεν σημαίνει ότι η οικεία επιχείρηση ευθύνεται για συμπεριφορά αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού και ουδόλως προδικάζει την έκβαση της εν εξελίξει έρευνας. Πρέπει, επομένως, να υπομνησθεί ότι η προσφεύγουσα απολαύει του τεκμηρίου αθωότητας και ότι εναπόκειται στην Επιτροπή να αποδείξει, με την τελική απόφαση, εφόσον συντρέχει λόγος, την ύπαρξη της παράβασης του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ για την οποία διατυπώνονται υπόνοιες με την προσβαλλόμενη απόφαση. 2) Επί της μεθόδου που ακολουθήθηκε για τον εντοπισμό των ύποπτων δηλώσεων 91 Πριν εξεταστούν οι εξηγήσεις και τα πραγματικά στοιχεία που παρέσχε η Επιτροπή, πρέπει να εξεταστούν τα επιχειρήματα των διαδίκων σχετικά με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό του τομέα των ελαστικών. 92 Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά την παράθεση των εξηγήσεων και των πραγματικών στοιχείων που δικαιολογούσαν την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι η προσοχή που δόθηκε στους αντίθετους προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συντονισμούς μέσω δημοσίων διαύλων (βλ. σκέψη 62 ανωτέρω) την ώθησε να καθιερώσει μια παρακολούθηση των αγορών προκειμένου να αναλύει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες earnings calls σε διάφορους τομείς και σε διάφορες γεωγραφικές ζώνες για να αναζητεί ύποπτες δημόσιες δηλώσεις. Η Επιτροπή επισήμανε συναφώς ότι τα earnings calls οργανώνονταν περιοδικώς μεταξύ των διευθυντικών στελεχών μιας επιχείρησης και των αναλυτών, των επενδυτών και των μέσων μαζικής ενημερώσεως προκειμένου να συζητηθούν τα οικονομικά αποτελέσματα της επιχείρησης αυτής και ότι το περιεχόμενό τους ήταν προσιτό στο κοινό, δεδομένου ότι ορισμένες επιχειρήσεις τα δημοσίευαν στον ιστότοπό τους, ή μπορούσε να αναζητηθεί σε επί πληρωμή βάσεις δεδομένων. 93 Κατά την Επιτροπή, η ανάλυση στην οποία προέβη αποσκοπούσε στον εντοπισμό των περιπτώσεων στις οποίες τα διευθυντικά στελέχη ανταγωνιστριών επιχειρήσεων χρησιμοποιούσαν, κατά τρόπο ιδιαίτερα συχνό και για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκφράσεις που μπορούσαν να υποδηλώνουν συμπαιγνία. Σύμφωνα με το αποτέλεσμα της ανάλυσης αυτής, ο τομέας των ελαστικών διαφέρει συναφώς από τους άλλους τομείς λόγω του μεγάλου αριθμού ύποπτων δημόσιων επικοινωνιών που επισήμανε η Επιτροπή. 94 Στο πλαίσιο των πρώτων μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε από την Επιτροπή να διευκρινίσει σε ποιες ενέργειες είχε προβεί προκειμένου να προσδιορίσει τον τομέα των ελαστικών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο έδωσε συνέχεια στις παρατηρήσεις που υπέβαλε παραλλήλως η προσφεύγουσα επί των στοιχείων που γνωστοποίησε η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως, σύμφωνα με τις οποίες οι πληροφορίες που διαβιβάστηκαν σχετικά με τον προσδιορισμό του τομέα των ελαστικών ήταν πολύ αόριστες και δεν εξηγούσαν τον «προβληματικό» χαρακτήρα του τομέα αυτού. 95 Η Επιτροπή, απαντώντας στο αίτημα αυτό, ανέφερε κατ’ αρχάς ότι είχε δημιουργήσει βάση δεδομένων αποτελούμενη από εκατοντάδες χιλιάδες earnings calls, τα οποία της παρασχέθηκαν από έναν πάροχο χρηματοοικονομικών δεδομένων. Επισήμανε επίσης ότι είχε αναλύσει ποσοτικά τα δεδομένα της βάσης αυτής χρησιμοποιώντας βασικούς όρους αναζήτησης για μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο κάλυπτε όχι μόνον το κύριο χρονικό διάστημα, αλλά και το προγενέστερο χρονικό διάστημα (στο εξής: χρονικό διάστημα αναζήτησης), προκειμένου να εντοπίσει την ύπαρξη δυνητικών συμπαιγνιακών πρακτικών και, ως εκ τούτου, να προσδιορίσει τους τομείς ως προς τους οποίους όλα τα earnings calls θα εξετάζονταν λεπτομερέστερα στο πλαίσιο ποιοτικής ανάλυσης. Όπως επισήμανε η Επιτροπή, χρησιμοποιήθηκαν δύο κατηγορίες βασικών όρων αναζήτησης: μια πρώτη κατηγορία, αποτελούμενη από περίπου εκατό ζεύγη (διαδοχικών) λέξεων που συνδέονταν με κρίσιμες στρατηγικές εμπορικές αποφάσεις, και μια δεύτερη κατηγορία, αποτελούμενη από περισσότερα από 400 ζεύγη λέξεων, με σκοπό τον εντοπισμό των δηλώσεων που αφορούσαν τον τρόπο κατά τον οποίο οι ανταγωνιστές συμπεριφέρονταν ή θα συμπεριφέρονταν στο μέλλον. Στην απάντησή της, η Επιτροπή παρέθεσε ορισμένα παραδείγματα ζευγών λέξεων που χρησιμοποιούνταν για καθεμία από τις κατηγορίες αυτές. 96 Στη συνέχεια, όσον αφορά τα ληφθέντα αποτελέσματα, η Επιτροπή επισήμανε ότι, μολονότι το ήμισυ του συνόλου των αναλυθέντων earnings calls δεν περιείχε ζεύγη λέξεων που ενέπιπταν στις προαναφερθείσες κατηγορίες, τα earnings calls των κυριότερων κατασκευαστών ελαστικών χαρακτηρίζονταν από σημαντικό αριθμό επικοινωνιών στις οποίες περιλαμβανόταν τουλάχιστον ένα ζεύγος συνδεόμενο με τις στρατηγικές εμπορικές αποφάσεις και από σημαντικό αριθμό επικοινωνιών στις οποίες περιλαμβανόταν τουλάχιστον ένα ζεύγος λέξεων συνδεόμενο με την ανταγωνιστική συμπεριφορά. Επιπλέον, ένα μη αμελητέο μέρος αυτών των earnings calls βρισκόταν στο «top 5» ή στο «top 10» των earnings calls όλων των επιχειρήσεων που εξετάστηκαν κατά το χρονικό διάστημα έρευνας, στα οποία μνημονεύονταν πιο συχνά τα εν λόγω ζεύγη λέξεων. Τα earnings calls των κύριων κατασκευαστών ελαστικών χαρακτηρίζονταν επίσης από τη συχνότητα χρήσης ζευγών λέξεων που περιλαμβάνονταν σε μια από τις δύο κατηγορίες. 97 Ως παραδείγματα σχετικά με τα αποτελέσματα αυτά, η Επιτροπή ανέφερε ορισμένα earnings calls των κύριων κατασκευαστών ελαστικών, τα οποία διεξήχθησαν όλα κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος ή αμέσως πριν, ως προς τα οποία παρέθεσε τον αριθμό των ζευγών λέξεων που μνημονεύθηκαν, την οικεία κατηγορία ζευγών λέξεων (εμπορική στρατηγική ή ανταγωνιστική συμπεριφορά) και τη θέση αυτών των earnings calls στο υψηλότερο επίπεδο των earnings calls που ανέφεραν συχνότερα ζεύγη λέξεων αυτής της κατηγορίας. 98 Βάσει αυτών των στοιχείων έκρινε η Επιτροπή ότι οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών διέφεραν από τις επιχειρήσεις των άλλων τομέων λόγω του μεγαλύτερου αριθμού επικοινωνιών που περιείχαν ζεύγη λέξεων από τα οποία θα μπορούσε να προκύψει ενδεχόμενη συμπαιγνιακή συμπεριφορά, οι οποίες στη συνέχεια εξετάστηκαν ποιοτικώς προκειμένου να γίνει καλύτερα κατανοητό το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσονταν τα εντοπισθέντα ζεύγη λέξεων. Η Επιτροπή διευκρίνισε συναφώς ότι η ποιοτική ανάλυση των earnings calls των εν λόγω κύριων κατασκευαστών ελαστικών αφορούσε τόσο τα earnings calls που προσδιορίστηκαν κατόπιν της ποσοτικής ανάλυσης όσο και τα earnings calls που δεν είχαν προσδιοριστεί με την ανάλυση αυτή. Τα ανωτέρω στοιχεία παρείχαν στην Επιτροπή τη δυνατότητα να αποδείξει τη σχέση που υφίστατο, κατά την άποψή της, μεταξύ μιας θεωρητικής συμπεριφοράς αποτελούμενης από μονομερείς δημόσιες αναγγελίες και της υπό κρίση υποθέσεως. 99 Οι παρατηρήσεις που υπέβαλε η προσφεύγουσα επί της περιγραφής των ενεργειών στις οποίες προέβη η Επιτροπή στο πλαίσιο της αρχικής ποσοτικής αναλύσεώς της δεν μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ορθότητα της μεθόδου και των αποτελεσμάτων της ανάλυσης που εκτέθηκαν ανωτέρω. 100 Με τις παρατηρήσεις της επί των διευκρινίσεων που παρέσχε η Επιτροπή, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η ποσοτική ανάλυση ουδόλως μπορεί να θεμελιώσει την παραμικρή ένδειξη συμπαιγνίας. Υποστηρίζει ότι τα παραδείγματα ζευγών λέξεων τα οποία παρέσχε η Επιτροπή ουδόλως είναι προβληματικά, δεδομένου ότι τα εν λόγω ζεύγη λέξεων χρησιμοποιούνται συχνά από τις βιομηχανίες του τομέα των ελαστικών ή άλλων τομέων, και ότι οι αντίστοιχες δηλώσεις μπορούν ευχερώς να εξηγηθούν από δεδομένα σχετικά με τα προϊόντα, την αγορά ή το επίμαχο χρονικό διάστημα. Η προσφεύγουσα προσκομίζει συναφώς αποσπάσματα από earnings calls επιχειρήσεων δραστηριοποιούμενων σε άλλους βιομηχανικούς τομείς ή άλλων κατασκευαστών ελαστικών τα οποία περιέχουν δηλώσεις της ίδιας φύσεως με τις επίδικες. Ισχυρίζεται επίσης ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι οι οποίοι δικαιολογούν τέτοιες δηλώσεις, όπως η εφαρμογή βιομηχανικής στρατηγικής βασισμένης στην καινοτομία, η ύπαρξη εξωγενών πληθωριστικών πιέσεων ή η ανάγκη απάντησης στις ερωτήσεις των αναλυτών. 101 Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι παρατηρήσεις αυτές δεν αφορούν, κατ’ ουσίαν, τόσο την αρχική ποσοτική ανάλυση όσο τα αποτελέσματα της ποιοτικής ανάλυσης που πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια. 102 Πράγματι, όπως εξηγεί η Επιτροπή, με την ποσοτική ανάλυση απλώς προσδιορίστηκε ο τομέας των ελαστικών, υπό την έννοια ότι, κατόπιν της εξέτασης των earnings calls που περιλαμβάνονταν στη βάση δεδομένων της, τα earnings calls των κύριων κατασκευαστών ελαστικών χαρακτηρίζονταν από την τουλάχιστον αξιοσημείωτη παρουσία ενός ή περισσοτέρων ζευγών λέξεων που χρησιμοποιούνταν ως βασικοί όροι αναζήτησης. Όπως, όμως, εξηγεί και η Επιτροπή, η ύπαρξη ενός ζεύγους λέξεων σε ορισμένο earnings call δεν ήταν αφ’ εαυτής επαρκής. Μόνο μετά τη λεγόμενη ποιοτική ανάλυση, την οποία η Επιτροπή χαρακτηρίζει επίσης ως μη αυτοματοποιημένη εξέταση, θεωρήθηκε ότι η αντίστοιχη δήλωση μπορούσε να αποτελεί ένδειξη ενδεχόμενης συμπαιγνίας. Η Επιτροπή διευκρινίζει εξάλλου ότι η ποιοτική ανάλυση ήταν καθοριστική για τον εντοπισμό των επίμαχων εν προκειμένω δηλώσεων, μεταξύ άλλων στο μέτρο που της παρέσχε τη δυνατότητα να κατανοήσει καλύτερα το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσονταν τα ζεύγη λέξεων και να μη λάβει υπόψη τα μη κρίσιμα έγγραφα ή ακόμη και να εντοπίσει δυνητικώς προβληματικές δημόσιες δηλώσεις των κύριων κατασκευαστών ελαστικών οι οποίες δεν είχαν εντοπιστεί με την ποσοτική ανάλυση. 103 Επομένως, προκύπτει ότι οι παρατηρήσεις της προσφεύγουσας αφορούν κατ’ ουσίαν το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται μια δήλωση η οποία αρχικώς εντοπίστηκε με τη βοήθεια, συνήθως, ενός ζεύγους λέξεων και στη συνέχεια αναλύθηκε ποιοτικώς για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι πρόκειται, κατά την Επιτροπή, για δήλωση που μπορεί να υποδηλώνει ενδεχόμενη συμπαιγνία. Επομένως, η επιχειρηματολογία αυτή θα εξεταστεί στη συνέχεια στο πλαίσιο της εκτίμησης των επιχειρημάτων σχετικά με τον αυθαίρετο χαρακτήρα της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία, κατά την προσφεύγουσα, δεν στηρίζεται σε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις ώστε να δικαιολογηθούν οι υπόνοιες που μνημονεύονται. 104 Κατά τα λοιπά, ακόμη και αν υποτεθεί, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ότι οι βιομηχανίες άλλων τομέων ή άλλοι κατασκευαστές ελαστικών προέβησαν σε δηλώσεις περιλαμβάνουσες ζεύγη λέξεων που εμπίπτουν σε κάποια από τις κατηγορίες τις οποίες καθόρισε η Επιτροπή, τούτο δεν μπορεί παρά ταύτα να στερήσει από την Επιτροπή τη δυνατότητα να εξετάσει λεπτομερέστερα, όπως επισημαίνει ότι έπραξε σε ποιοτικό επίπεδο, τον τομέα των ελαστικών ή τους τομείς των κατασκευαστών ελαστικών που προέβησαν στις δηλώσεις οι οποίες εντοπίστηκαν κατόπιν της ποσοτικής της ανάλυσης. 3) Επί του αρκούντως σοβαρού χαρακτήρα των ενδείξεων που παρασχέθηκαν 105 Στο πλαίσιο αυτό, από την εξέταση των ενδείξεων που παρέσχε η Επιτροπή και των παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν συναφώς μπορούν να συναχθούν δύο συμπεράσματα ως προς τον αρκούντως σοβαρό χαρακτήρα τους. i) Επί της υπάρξεως αρκούντως σοβαρών ενδείξεων προς στήριξη των υπονοιών περί συντονισμού των τιμών κατά το κύριο χρονικό διάστημα 106 Όσον αφορά το εφαρμοστέο δίκαιο, υπενθυμίζεται καταρχάς ότι η αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφορά την οποία υποπτεύεται η Επιτροπή συνίσταται σε συντονισμό των τιμών και, ειδικότερα, σε «συντονισμό μεταξύ των κύριων κατασκευαστών ελαστικών όσον αφορά τις τιμές (ιδίως τις τιμές χονδρικής) των καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ». 107 Πλην όμως, αυτό το είδος συμπεριφοράς, αν αποδειχθεί, απαγορεύεται από το άρθρο 101 παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, ΣΛΕΕ, ανεξαρτήτως του αν έχει τη μορφή συμφωνίας μεταξύ επιχειρήσεων ή εναρμονισμένης πρακτικής, εφόσον έχει ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα «[τ]ον άμεσο ή έμμεσο καθορισμό των τιμών αγοράς ή πωλήσεως ή άλλων όρων συναλλαγής». Εξάλλου, στο δίκαιο της Ένωσης, η εκδήλωση της κοινής βούλησης πλειόνων επιχειρήσεων να καθορίζουν τις τιμές στην αγορά κατά συγκεκριμένο τρόπο θεωρείται από την Επιτροπή ως μια από τις σοβαρότερες περιπτώσεις προσβολής του ανταγωνισμού. 108 Επιπλέον, όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως ορθώς εξέθεσε η Επιτροπή, ορισμένες δηλώσεις στις οποίες προέβησαν οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών τους οποίους αφορά η έρευνά της στο πλαίσιο των earnings calls τους, καθώς και στο πλαίσιο ανακοινώσεων σχετικών με την τιμή των ελαστικών ή την τιμή των πρώτων υλών, οι οποίες έγιναν όλες κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος, συνιστούσαν αρκούντως σοβαρές ενδείξεις προς στήριξη των υπονοιών σχετικά με τον εικαζόμενο συντονισμό κατά το χρονικό διάστημα αυτό. – Ως προς τις δηλώσεις τις οποίες παρέθεσε η Επιτροπή 109 Από την εξέταση των διαφόρων δηλώσεων που επισήμανε η Επιτροπή σε διάφορα earnings calls τα οποία διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια μέρους ενός από τα έτη του κύριου χρονικού διαστήματος, διαπιστώνεται ότι διάφοροι κατασκευαστές ελαστικών είχαν γνωστοποιήσει δημοσίως τις προθέσεις τους ως προς τις τιμές και τις τιμολογιακές στρατηγικές τους. 110 Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της παράθεσης των εξηγήσεων και των πραγματικών στοιχείων που μπορούν να δικαιολογήσουν την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή επισήμανε ότι, κατόπιν της εξέτασης σημαντικού αριθμού απομαγνητοφωνήσεων earnings calls και παρουσιάσεων εκ μέρους των κύριων κατασκευαστών ελαστικών στον ΕΟΧ, μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ορισμένες δηλώσεις στις οποίες προέβησαν οι κατασκευαστές αυτοί ήταν ύποπτες, στο μέτρο που αυτοί εξέφραζαν τακτικά δημοσίως τις απόψεις τους σχετικά με τον τρόπο κατά τον οποίο οι ανταγωνιστές τους έπρεπε να καθορίσουν τις τιμές τους, σχετικά με τη βούλησή τους να ενεργούν στην αγορά ως ηγέτες ή ακόλουθοι όσον αφορά τις τιμές και σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδρούσαν στις μεταβολές των τιμών των ανταγωνιστών τους. 111 Προκειμένου να ενισχύσει με παραδείγματα τους ισχυρισμούς αυτούς, η Επιτροπή γνωστοποίησε δύο σειρές earnings calls που διεξήχθηκαν κατά τη διάρκεια μέρους ενός από τα έτη του κύριου χρονικού διαστήματος. Για καθένα από αυτά τα earnings calls, η Επιτροπή επισήμανε το ακριβές περιεχόμενο των δηλώσεων που θεωρούσε κρίσιμες για τη θεμελίωση των υπονοιών της. Η Επιτροπή διευκρίνισε επίσης ότι θεωρούσε ότι αυτού του είδους οι δηλώσεις δεν ανταποκρίνονταν σε κάποια νομική απαίτηση και ότι, συγκριτικά, από την εξέταση των earnings calls επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν σε άλλους τομείς επιβεβαιώθηκε ότι η συχνότητα με την οποία οι κατασκευαστές ελαστικών προέβαιναν σε τέτοιες δηλώσεις δεν αποτελούσε κανονική συμπεριφορά. 112 Στη συνέχεια, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τη χρονική διάσταση του εικαζόμενου συντονισμού, η Επιτροπή γνωστοποίησε και άλλα earnings calls καθώς και μια παρουσίαση. Τα έγγραφα αυτά συμπλήρωσαν τα earnings calls που είχαν προηγουμένως γνωστοποιηθεί με το υπόμνημα αντικρούσεως, καλύπτοντας το υπόλοιπο μέρος ενός από τα έτη του υπό εξέταση κύριου χρονικού διαστήματος (βλ. σκέψη 111 ανωτέρω). Για καθένα από τα έγγραφα αυτά, η Επιτροπή επισήμανε το ακριβές περιεχόμενο των δηλώσεων το οποίο θεωρούσε κρίσιμο για τη θεμελίωση των υπονοιών της όσον αφορά το κρίσιμο έτος. 113 Η Επιτροπή αναφέρεται, συναφώς, σε δηλώσεις οι οποίες αρχίζουν με τη φράση «θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα» («we want to send a signal»), «έχουμε την πρόθεση να» («we have plan to»), «η στρατηγική είναι να επικεντρωθούμε στο» («the strategy is to focus on»)· «προσπαθούμε να τηρήσουμε» («we strive to stick to»)· «θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για» («we will do our best to»)· «είμαστε σε θέση να» («we are able to»), καθώς και «δεν είναι η πρόθεσή μας να προχωρήσουμε» («not our intention to go for») και οι οποίες, κατά την άποψή της, χρησιμοποιήθηκαν από τους κατασκευαστές ελαστικών τους οποίους αφορούσε η έρευνα για να ανακοινώσουν δημοσίως μια συμπεριφορά που μόλις είχε υιοθετηθεί ή επρόκειτο να ακολουθηθεί ή ακόμη, ενίοτε, για να προτείνουν στους ανταγωνιστές να υιοθετήσουν μια τέτοια συμπεριφορά. 114 Λαμβάνοντας υπόψη τις δηλώσεις αυτές σχετικά με το κύριο χρονικό διάστημα, η Επιτροπή μπορούσε δικαιολογημένα να υποπτευθεί ότι ήταν τουλάχιστον εύλογο, υπό την έννοια του ευλόγως αναμενόμενου, ότι οι μονομερείς αυτές δημόσιες δηλώσεις θα μπορούσαν να αποσκοπούν στην αποστολή μηνύματος στους κύριους ανταγωνιστές, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ή να ληφθούν υπόψη οι ενδείξεις τις οποίες περιείχαν όσον αφορά τις προθέσεις ως προς τις τιμές και τις τιμολογιακές στρατηγικές των εν λόγω κατασκευαστών. – Ως προς τα λοιπά στοιχεία που παρουσίασε η Επιτροπή 115 Όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, ήταν επίσης εύλογο να θεωρηθεί ότι οι υπόνοιες οι οποίες δημιουργήθηκαν από τις δηλώσεις που εντοπίστηκαν κατόπιν ποιοτικής ανάλυσης επιβεβαιώνονταν από τις παρατηρήσεις που καταγράφηκαν κατόπιν της εξέτασης ορισμένων ανακοινώσεων σχετικών με τις τιμές των ελαστικών ή με την εξέλιξη προς τα κάτω ή προς τα πάνω της τιμής των πρώτων υλών και της ενέργειας. 116 Πράγματι, αφενός, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι εξέτασε τις σχετικές με τις τιμές ανακοινώσεις των κύριων κατασκευαστών ελαστικών κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα και διαπίστωσε ότι οι ανακοινώσεις αυτές πραγματοποιούνταν συχνά σε κοντινές ημερομηνίες. Προκειμένου να ενισχύσει τους ισχυρισμούς αυτούς με παραδείγματα, η Επιτροπή παρέθεσε διάφορες επικοινωνίες προερχόμενες από ειδικό ιστότοπο, στις οποίες γινόταν λόγος για τις ως άνω αναγγελίες, οι οποίες είχαν πραγματοποιηθεί κατά την ίδια χρονική στιγμή κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος. 117 Αφετέρου, βάσει ανάλυσης της εξέλιξης των τιμών των πρώτων υλών και της ενέργειας, η Επιτροπή επισήμανε την ύπαρξη ευθυγράμμισης των δηλώσεων των κατασκευαστών όταν μεταβάλλονταν οι τιμές των πρώτων υλών και της ενέργειας. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι τα earnings calls διαφόρων κατασκευαστών περιείχαν παρεμφερείς δηλώσεις από τις οποίες συναγόταν ότι οι τιμές των ελαστικών έπρεπε να αυξηθούν, όταν είχε σημειωθεί αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και της ενέργειας. Ομοίως, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι, όταν μειώνονταν οι τιμές των πρώτων υλών και της ενέργειας, οι κατασκευαστές διατύπωναν δηλώσεις από τις οποίες συναγόταν ότι έπρεπε να αποφευχθεί η μείωση της τιμής. Προκειμένου να ενισχύσει τους ισχυρισμούς αυτούς με παραδείγματα, η Επιτροπή παρέθεσε δύο earnings calls που διεξήχθησαν στις αρχές ενός από τα έτη του κύριου χρονικού διαστήματος και, επισήμανε, για καθένα από αυτά, το ακριβές περιεχόμενο των δηλώσεων που θεωρούσε κρίσιμο για να θεμελιώσει τις διαπιστώσεις αυτές. Η Επιτροπή αναφέρθηκε επίσης σε μια παρουσίαση που έγινε στο πλαίσιο ενός earnings call για να εκτεθεί η εξέλιξη των τιμών ορισμένων υλικών, ιδίως κατά τη διάρκεια ορισμένων ετών του κύριου χρονικού διαστήματος. Εξάλλου, η Επιτροπή επισήμανε ότι, λόγω της πανδημίας COVID-19, οι τιμές των πρώτων υλών είχαν αυξηθεί σημαντικά. Στο πλαίσιο αυτό, οι επαφές των επιχειρήσεων αφορούσαν την ταχεία αύξηση των τιμών, όπως καταδεικνύεται από δύο earnings calls τα οποία διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια ενός από τα έτη του κύριου χρονικού διαστήματος, για καθένα τα οποία η Επιτροπή επισήμανε το ακριβές περιεχόμενο των δηλώσεων που θεωρούσε κρίσιμο για τη θεμελίωση της προαναφερθείσας διαπίστωσης. – Ως προς τις παρατηρήσεις που υπέβαλε η προσφεύγουσα 118 Οι παρατηρήσεις που υπέβαλε η προσφεύγουσα επί των δηλώσεων τις οποίες επισήμανε η Επιτροπή και επί των λοιπών στοιχείων τα οποία αυτή επικαλείται δεν αναιρούν τις εκτιμήσεις της Επιτροπής, δεδομένου ότι οι παρατηρήσεις αυτές παραμένουν υπερβολικά γενικές ή στηρίζονται στην ιδέα ότι η Επιτροπή πρέπει να διαθέτει αποδείξεις σχετικά με την εικαζόμενη παράβαση (πρβλ. απόφαση της 31ης Μαρτίου 1993, Ahlström Osakeyhtiö κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-89/85, C‑104/85, C-114/85, C-116/85, C-117/85 και C-125/85 έως C-129/85, EU:C:1993:120, σκέψεις 70 και 71 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και όχι απλώς, στο στάδιο αυτό, αρκούντως σοβαρές ενδείξεις. 119 Συγκεκριμένα, πρώτον, για να υποστηρίξει ότι οι δηλώσεις που παραθέτει η Επιτροπή δεν συνιστούν αρκούντως σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη του εικαζόμενου συντονισμού, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι πρόκειται για συνήθεις και τακτικές δηλώσεις τόσο στον τομέα των ελαστικών όσο και σε άλλους βιομηχανικούς τομείς. 120 Πλην όμως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι δηλώσεις της ίδιας φύσεως και εξίσου τακτικές με αυτές που παρατηρήθηκαν στα παρατεθέντα earnings calls μπορούν να εντοπιστούν σε earnings calls άλλων κατασκευαστών ελαστικών ή βιομηχανιών άλλων τομέων, τούτο δεν μπορεί να στερήσει από την Επιτροπή τη δυνατότητα να ελέγξει τις υπόνοιες που γεννώνται από τις αρκούντως σοβαρές ενδείξεις τις οποίες έχει στη διάθεσή της όσον αφορά τους κατασκευαστές ελαστικών τους οποίους εντόπισε. 121 Δεύτερον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι όλα τα αποσπάσματα των earnings calls που παραθέτει η Επιτροπή προέρχονται από δηλώσεις που έγιναν στο τμήμα των εν λόγω earnings calls που αντιστοιχούσε στη συνεδρία των ερωτήσεων και απαντήσεων. Επομένως, οι δηλώσεις αυτές δεν είναι αυθόρμητες, αλλά αποτελούν απάντηση στα ερωτήματα οικονομικών αναλυτών, οι οποίοι εκπροσωπούν επενδυτικές τράπεζες και όχι ανταγωνιστές. Από μια επιχείρηση που συμμετέχει σε earnings call και στη συνεδρία ερωτήσεων και απαντήσεών του αναμένεται να παρουσιάσει και να εξηγήσει τις προοπτικές της υπό το πρίσμα του μακροοικονομικού πλαισίου. Κατά την προσφεύγουσα, οι δηλώσεις αυτές ανταποκρίνονται επίσης, τουλάχιστον όσον αφορά τις εταιρίες που είναι εγκατεστημένες στη Γαλλία, σε μια νομική απαίτηση διαφάνειας, η οποία καθιστά αναγκαία τη διαρκή γνωστοποίηση στις αγορές κάθε πληροφορίας που δεν έχει δημοσιοποιηθεί και η οποία, αν δημοσιοποιούνταν, θα μπορούσε να επηρεάσει τη χρηματιστηριακή τιμή της οικείας επιχείρησης. 122 Συναφώς, αφενός, επισημαίνεται ότι η προκριθείσα από την Επιτροπή ερμηνεία των επίμαχων δηλώσεων δεν θέτει υπό αμφισβήτηση αυτό καθεαυτό το δικαίωμα των επιχειρήσεων να οργανώνουν earnings calls. Η ερμηνεία αυτή δεν θίγει, στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, ούτε τη νομική απαίτηση περί χρηματοοικονομικής διαφάνειας. Πράγματι, η ερμηνεία αυτή στηρίζεται κυρίως στην ιδέα ότι, μολονότι οι επιχειρήσεις μπορούν να οργανώνουν earnings calls και οφείλουν να τηρούν τις νομικές απαιτήσεις στον τομέα των γνωστοποιήσεων χρηματοοικονομικών στοιχείων, εντούτοις δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τα earnings calls για να θέσουν σε εφαρμογή αυτό το οποίο, κατά τις υπόνοιες της Επιτροπής, αποτελεί ενδεχόμενη συμπαιγνιακή πρακτική. Συναφώς, η Επιτροπή ορθώς θεωρεί ότι καμία ανάγκη απάντησης στις ερωτήσεις των αναλυτών ή καμία νομική υποχρέωση στον τομέα της χρηματοοικονομικής διαφάνειας δεν επιτρέπει στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις να συνεννοούνται για «[τ]ον άμεσο ή έμμεσο καθορισμό των τιμών αγοράς ή πωλήσεως ή άλλων όρων συναλλαγής», κατά την έννοια του άρθρου 101, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, ΣΛΕΕ. 123 Αφετέρου, όσον αφορά το ζήτημα αν οι επίμαχες δηλώσεις μπορούν να εξηγηθούν όχι από την ερμηνεία που προκρίνει η Επιτροπή, αλλά από τις άλλες ερμηνείες που προτείνει η προσφεύγουσα, ήτοι την ανάγκη να δοθεί απάντηση σε ερώτηση αναλυτή σε συγκεκριμένη περίπτωση ή τη γενική απαίτηση διαφάνειας στον τομέα των γνωστοποιήσεων χρηματοοικονομικών στοιχείων, διαπιστώνεται ότι το ζήτημα αυτό είναι πρόωρο στο παρόν στάδιο της έρευνας. Εν προκειμένω, αρκεί η επισήμανση ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας κατά το οποίο οι επίμαχες δηλώσεις, ιδίως εκείνες ως προς τις οποίες η Επιτροπή εκτιμά ότι αφορούν τον τρόπο με τον οποίο οι ανταγωνιστές έπρεπε να καθορίσουν τις τιμές τους, τον τρόπο με τον οποίο ενεργούσαν, ως ηγέτες ή ως ακόλουθοι όσον αφορά τις τιμές, ή τον τρόπο με τον οποίο ο εν λόγω κατασκευαστής αντιδρούσε στις μεταβολές των τιμών των ανταγωνιστών, απορρέουν από την ανάγκη να δοθεί απάντηση στις ερωτήσεις των αναλυτών ή ανταποκρίνονται σε κανονιστικές απαιτήσεις δεν αρκεί για να αναιρέσει τον εύλογο χαρακτήρα της ερμηνείας που προέκρινε η Επιτροπή προκειμένου να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση (βλ. σκέψη 87 ανωτέρω). 124 Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι δηλώσεις που παραθέτει η Επιτροπή περιέχουν μόνο γενικά στοιχεία σχετικά με το ανταγωνιστικό περιβάλλον του τομέα των ελαστικών, με αναφορές στην πίεση επί των τιμών και στο πληθωριστικό πλαίσιο, και σχετικά με την τιμολογιακή πολιτική της, η οποία συνδέεται με την «περιζήτητη θέση» της στην αγορά. Τα πρώτα στοιχεία είναι γενικά και παγκοίνως γνωστά. Αφορούν εξωγενείς παράγοντες, γνωστούς στους αναλυτές που επιδιώκουν να προσδιορίσουν τις συνέπειες των παραγόντων αυτών στις οικονομικές επιδόσεις των επιχειρήσεων. Τα δεύτερα απλώς διαλαμβάνουν τη σαφή θέση που κατέχει η προσφεύγουσα από πολλών ετών. Επιπλέον, οι δηλώσεις σχετικά με την εξέλιξη των τιμών των ανταγωνιστών αντανακλούν απλώς την οικονομική λογική κάθε επιχείρησης και αποτελούν εκδήλωση της κανονικής λειτουργίας του ανταγωνισμού. Τούτο εξηγεί επίσης τις παρατηρήσεις που συνήγαγε η Επιτροπή από τις αναγγελίες σχετικά με τις τιμές των ελαστικών και τις τιμές των εισροών. 125 Επομένως, η ίδια η προσφεύγουσα αναγνωρίζει ότι τα όσα υποστηρίζει για να αμφισβητήσει τον εύλογο χαρακτήρα της ερμηνείας που προέκρινε η Επιτροπή συνίστανται στον ισχυρισμό ότι υπάρχουν «άλλοι αξιόπιστοι δικαιολογητικοί λόγοι», διαφορετικοί από εκείνους που δέχθηκε στο παρόν στάδιο η Επιτροπή για να εξηγήσει το περιεχόμενο των δηλώσεων τις οποίες παραθέτει. 126 Λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου των δημόσιων δηλώσεων οι οποίες ελήφθησαν υπόψη (βλ. σκέψη 113 ανωτέρω) και από τις οποίες, σύμφωνα με την ερμηνεία που προέκρινε η Επιτροπή, μπορεί να συναχθεί η ύπαρξη συντονισμού επί των τιμών των ελαστικών, καθώς και των διαφόρων στοιχείων που προσκομίστηκαν προς επιβεβαίωση των υπονοιών οι οποίες δημιουργήθηκαν από τις δηλώσεις αυτές, ήταν εύλογο να θεωρηθεί ότι ο εικαζόμενος συντονισμός μπορούσε να υφίσταται και ότι, επομένως, έπρεπε να διενεργηθεί εξακρίβωση. 127 Στο πλαίσιο αυτό, η εξέταση των άλλων αξιόπιστων δικαιολογητικών λόγων που προβάλλει η προσφεύγουσα θα πραγματοποιηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, αν αποδειχθεί ότι οι υπόνοιες της Επιτροπής επιβεβαιώνονται από τα αποτελέσματα των εξακριβώσεών της. Οι άλλες αυτές εξηγήσεις δεν αρκούν, αυτές καθεαυτές, για να αναιρέσουν τον εύλογο χαρακτήρα της ερμηνείας που προκρίνει η Επιτροπή. 128 Τέταρτον, κατόπιν των ερωτημάτων που διατύπωσε η προσφεύγουσα, λαμβανομένης ιδίως υπόψη της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ. σκέψη 47 ανωτέρω), πρέπει να υπομνησθεί ότι, απαντώντας στα πρώτα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας, η Επιτροπή παρέσχε διευκρινίσεις ως προς την εκ μέρους της ερμηνεία των ενδείξεων που είχε στη διάθεσή της όσον αφορά το εύρος των τιμών τις οποίες αφορούσε ο εικαζόμενος συντονισμός. 129 Επί του σημείου αυτού, η Επιτροπή ανέφερε ότι η έρευνά της επικεντρώθηκε στις πληροφορίες σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις ως προς τις τιμές και τις τιμολογιακές στρατηγικές που γνωστοποιήθηκαν από τους κύριους κατασκευαστές ελαστικών, ιδίως μέσω των earnings calls. 130 Συναφώς, η Επιτροπή επισήμανε ότι παρατήρησε ότι, στο πλαίσιο των earnings calls, οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών αναφέρονταν συχνά στις «τιμές χονδρικής» (sell-in prices ή wholesale prices), οι οποίες είναι οι πρώτες τιμές που εφαρμόζονται στην αλυσίδα αξίας. Πρόκειται συνήθως για τις τιμές που χρεώνουν οι κατασκευαστές ελαστικών όταν τα ελαστικά εξέρχονται από το εργοστάσιό τους. Η Επιτροπή διευκρίνισε επίσης ότι επισήμανε, στο ίδιο πλαίσιο, τακτικές αναφορές στις sell-out prices, ήτοι στις τιμές που ίσχυαν στα επόμενα στάδια της αλυσίδας αξίας. 131 Προκειμένου να ενισχύσει τους ισχυρισμούς αυτούς με παραδείγματα, η Επιτροπή παρουσίασε δύο earnings calls ανταγωνιστών της προσφεύγουσας, εκ των οποίο το πρώτο διεξήχθη κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος και το δεύτερο πριν από το κύριο χρονικό διάστημα, χωρίς ωστόσο να συνδέεται με το προγενέστερο χρονικό διάστημα. Από τις περιεχόμενες στα εν λόγω earnings calls δηλώσεις τις οποίες επισήμανε η Επιτροπή προκύπτει ότι γίνεται μνεία της κατάστασης των τιμών, των αποθεμάτων ή των μεριδίων αγοράς υπό το πρίσμα τόσο των πωλήσεων που πραγματοποιούνται εκ του εργοστασίου όσο και των πωλήσεων που πραγματοποιούνται εκ των εγκαταστάσεων του διανομέα. 132 Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι θεώρησε ότι το σύνολο των τιμών που εφαρμόζονταν σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας παρουσίαζε ενδιαφέρον στο πλαίσιο του ελέγχου τον οποίο αυτή είχε διατάξει προκειμένου να επαληθεύσει τις υπόνοιές της σχετικά με τον εικαζόμενο συντονισμό. Παρατηρεί, συναφώς, ότι οι δηλώσεις που έγιναν στο πλαίσιο των earnings calls αντικατοπτρίζουν τις κατευθύνσεις που δόθηκαν από τα ανώτατα διευθυντικά στελέχη των οικείων κατασκευαστών σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις τους ως προς τις τιμές και τις τιμολογιακές στρατηγικές τους. Οι εν λόγω γενικές κατευθύνσεις θα μπορούσαν, λόγω της γενικότητάς τους, να ισχύσουν σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας. Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, οι δηλώσεις αυτές αφορούν τόσο τις κατευθύνσεις για αύξηση των τιμών ή για διατήρησή τους σε ορισμένο επίπεδο όσο και μια στρατηγική προσανατολισμένη στις τιμές και όχι στον ανταγωνισμό μέσω των όγκων. Για τους λόγους αυτούς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι επίμαχες δηλώσεις μπορούν να ασκούν επιρροή τόσο στον καθορισμό των τιμών χονδρικής όσο και στον καθορισμό των τιμών λιανικής. 133 Εξάλλου, η Επιτροπή εξέθεσε ότι οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές ελαστικών στην Ευρώπη είναι γενικώς καθετοποιημένοι και, ως εκ τούτου, δραστηριοποιούνται τόσο στην παραγωγή ελαστικών όσο και στην αγορά λιανικής. Επομένως, οι κατασκευαστές αυτοί έχουν συμφέρον οι αυξήσεις τιμών στην αγορά χονδρικής να μετακυλίονται στις τιμές λιανικής του επόμενου σταδίου, ώστε να εξασφαλίζονται οι στόχοι περιθωρίου κέρδους σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας. Ως εκ τούτου, κατά την Επιτροπή, δεν μπορούσε να αποκλειστεί ότι οι τιμολογιακές στρατηγικές που γνωστοποιήθηκαν με τα επίμαχα earnings calls θα έπρεπε να εφαρμοστούν στο επόμενο στάδιο της αλυσίδας προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. 134 Συναφώς, με τις παρατηρήσεις της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι διευκρινίσεις που παρέσχε η Επιτροπή έπρεπε να έχουν περιληφθεί στην προσβαλλόμενη απόφαση. Γενικότερα, η προσφεύγουσα παρατηρεί επίσης ότι, όσον αφορά τόσο τις sell-in prices όσο και τις sell-out prices, οι δηλώσεις που παραθέτει η Επιτροπή δεν μπορούν, εξ ορισμού, να συνιστούν αρκούντως σοβαρές ενδείξεις για διάφορους λόγους, αναγόμενους, για παράδειγμα, στο γεγονός ότι οι επίμαχες δηλώσεις παραπέμπουν σε οριστικές αποφάσεις περί μεταβολής των τιμών, ότι οι δηλώσεις αυτές είναι γενικές και αόριστες ή ότι, όσον αφορά τις sell-out prices, όλες οι τιμές λιανικής πωλήσεως των ελαστικών είναι δημόσια δεδομένα ευχερώς προσβάσιμα. 135 Εντούτοις, επιβάλλεται η επισήμανση ότι η Επιτροπή, εκθέτοντας ότι ο εικαζόμενος συντονισμός αφορούσε «τον συντονισμό μεταξύ των κύριων κατασκευαστών ελαστικών όσον αφορά τις τιμές (ιδίως τις τιμές χονδρικής)», χρησιμοποίησε διατύπωση που αντιστοιχεί στο περιεχόμενο των ενδείξεων που είχε στη διάθεσή της, οι οποίες ήταν αρκούντως σοβαρές ώστε να θεμελιώσουν υπόνοιες όσον αφορά ενδεχόμενη συμπαιγνιακή πρακτική απορρέουσα από ορισμένες δημόσιες δηλώσεις στις οποίες προέβησαν, στο πλαίσιο των earnings calls, οι κατασκευαστές ελαστικών τους οποίους αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση. 136 Σύμφωνα δε με τις διευκρινίσεις που παρέσχε η Επιτροπή κατά το στάδιο της εξακρίβωσης από τον δικαστή της Ένωσης του περιεχομένου των ενδείξεων αυτών, οι οποίες επιβεβαιώνονται από το στοιχείο που παρέσχε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι δηλαδή μέρος των πωλήσεων καινούργιων ανταλλακτικών ελαστικών εντός του ΕΟΧ πραγματοποιείται σε επίπεδο λιανικής, ήταν εύλογο η Επιτροπή να θεωρήσει ότι οι υπόνοιές της και οι αρκούντως σοβαρές ενδείξεις που είχε στη διάθεσή της κάλυπταν το σύνολο της αλυσίδας αξίας μνεία της οποίας έγινε στα earnings calls, και όχι μόνον ή αποκλειστικώς τις πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε τιμές χονδρικής. 137 Στο πλαίσιο αυτό, η εξέταση των διαφορετικών εξηγήσεων που προβάλλει η προσφεύγουσα θα πραγματοποιηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, αν αποδειχθεί ότι οι υπόνοιες της Επιτροπής επιβεβαιώνονται από τα αποτελέσματα των εξακριβώσεών της. Οι άλλες αυτές εξηγήσεις δεν αρκούν αυτές καθεαυτές εν προκειμένω, κατά το στάδιο του δικαστικού ελέγχου της προσβαλλομένης αποφάσεως, για να αναιρέσουν τον εύλογο χαρακτήρα της ερμηνείας που προέκρινε η Επιτροπή ως προς το εύρος της έννοιας της τιμής που μνημονεύεται στην απόφαση αυτή προκειμένου να δικαιολογήσει τον έλεγχο. 138 Εν κατακλείδι, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου των διαφόρων δημόσιων δηλώσεων που παρατέθηκαν καθώς και των διαφόρων στοιχείων που παρασχέθηκαν προς επιβεβαίωση των υπονοιών που γεννήθηκαν από τις δηλώσεις αυτές, είναι βάσιμη η ερμηνεία την οποία προέκρινε η Επιτροπή, σύμφωνα με την οποία βάσει των ενδείξεων αυτών, εξεταζόμενων από κοινού, μπορούσε ευλόγως να θεωρηθεί ότι οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών τους οποίους αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση συντόνισαν τις τιμές τους όσον αφορά τα καινούργια ανταλλακτικά ελαστικά για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος, χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί ότι ο ενδεχόμενος αυτός συντονισμός άρχισε νωρίτερα και ότι διαρκούσε ακόμη κατά τον χρόνο του ελέγχου. 139 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η αιτίαση περί του αυθαίρετου χαρακτήρα της προσβαλλομένης αποφάσεως για τον λόγο ότι οι υπόνοιες που αντιστοιχούν στο κύριο χρονικό διάστημα, όπως αυτό ορίζεται στην πρώτη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 4, δεν στηρίζονται σε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις. ii) Επί της έλλειψης αρκούντως σοβαρών ενδείξεων προς στήριξη των υπονοιών περί συντονισμού των τιμών κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα 140 Όσον αφορά το προγενέστερο χρονικό διάστημα και κατόπιν ερωτήσεως του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τη χρονική διάσταση του εικαζόμενου συντονισμού, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή αναγνωρίζει, όπως επιβεβαίωσε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι δεν γνωστοποίησε στο Γενικό Δικαστήριο ενδείξεις που ανατρέχουν στο χρονικό διάστημα αυτό. 141 Το στοιχείο αυτό είναι κρίσιμο για την εκτίμηση, δεδομένου ότι, όπως παρατηρεί η προσφεύγουσα, από τις εξηγήσεις που παρέσχε η Επιτροπή προκύπτει ότι το χρονικό διάστημα έρευνας που χρησιμοποιήθηκε για την ποσοτική ανάλυση των εκατοντάδων χιλιάδων earnings calls που συνέλεξε είναι αρκούντως μακρό ώστε να καλύπτει τόσο το κύριο όσο και το προγενέστερο χρονικό διάστημα (βλ. σκέψεις 95 έως 98 ανωτέρω). 142 Επομένως, επισημαίνεται ότι, μολονότι η Επιτροπή ήταν σε θέση να εντοπίσει ορισμένα earnings calls, όσον αφορά το κύριο χρονικό διάστημα, από τις δύο κατηγορίες ζευγών λέξεων που είχε καθορίσει και από την ποιοτική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια, δεν ανέφερε ότι ήταν σε θέση να εντοπίσει τέτοια earnings calls όσον αφορά το προγενέστερο χρονικό διάστημα. Λαμβανομένου, όμως, υπόψη του αριθμού και της ποικιλίας των ζευγών λέξεων που χρησιμοποιήθηκαν για την ποσοτική ανάλυση, μπορεί να γίνει δεκτό ότι, αν υπήρχαν κρίσιμα earnings calls όσον αφορά το προγενέστερο χρονικό διάστημα, θα είχαν εντοπιστεί κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνα που αφορούσαν το κύριο χρονικό διάστημα. Εντούτοις, η Επιτροπή δεν διαβίβασε στο Γενικό Δικαστήριο καμία εξήγηση επ’ αυτού ούτε αντίστοιχο έγγραφο, μολονότι της είχε ζητηθεί να προσκομίσει, υπό τη μορφή που θεωρούσε κατάλληλη για τις ανάγκες της αποδείξεως που αφορά τον αρκούντως σοβαρό χαρακτήρα των ενδείξεων που είχε στη διάθεσή της, τα διάφορα στοιχεία στα οποία αναφέρθηκε με τη δεύτερη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως, στην οποία γίνεται λόγος για το προγενέστερο χρονικό διάστημα. 143 Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη του το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να του υποβάλει, όπως κατόρθωσε να πράξει όσον αφορά το κύριο χρονικό διάστημα, δημόσιες δηλώσεις προερχόμενες από τους κύριους κατασκευαστές ελαστικών και πραγματοποιηθείσες στο πλαίσιο των earnings calls που διεξήχθησαν κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα. 144 Εξάλλου, όσον αφορά τις ενδείξεις που αντιστοιχούν στις υπόνοιες περί των οποίων γίνεται λόγος στην προσβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά το προγενέστερο χρονικό διάστημα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι πολλά earnings calls μεταγενέστερα του χρονικού διαστήματος αυτού είχαν προσελκύσει την προσοχή της στο εν λόγω χρονικό διάστημα. 145 Σύμφωνα με όσα επισήμανε συναφώς η Επιτροπή, στα εν λόγω earnings calls, τα οποία ήταν μεταγενέστερα του προγενέστερου χρονικού διαστήματος, γινόταν μνεία του χρονικού διαστήματος αυτού στο πλαίσιο σχολίων εκ μέρους των κύριων κατασκευαστών ελαστικών που μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, σχετικών με τη μετακύλιση των αυξήσεων των τιμών των πρώτων υλών. 146 Ειδικότερα, η Επιτροπή αναφέρθηκε σε δημόσια δήλωση στην οποία προέβη ένας ανταγωνιστής στο πλαίσιο earnings call που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος, όπου γίνεται λόγος για «κύκλο [που αντιστοιχεί στο προγενέστερο χρονικό διάστημα]». Σύμφωνα με τη δήλωση αυτή, οι απώλειες κερδών που συνδέονταν με την αύξηση του κόστους των πρώτων υλών ανακτήθηκαν πλήρως κατά το έτος που ακολούθησε τον κύκλο αυτόν. 147 Άλλα earnings calls τα οποία γνωστοποίησε η Επιτροπή αναφέρονταν επίσης στο προγενέστερο χρονικό διάστημα. Τρία από τα εν λόγω earnings calls είχαν διεξαχθεί κατά τη διάρκεια προηγουμένων ετών, λίγο καιρό πριν το κύριο χρονικό διάστημα, ενώ τέσσερα από αυτά, καθώς και μια παρουσίαση, κατά τη διάρκεια του κύριου χρονικού διαστήματος. Σύμφωνα με το περιεχόμενο των δηλώσεων αυτών, το οποίο επισήμανε η Επιτροπή, οι κύριοι κατασκευαστές των επίμαχων ελαστικών παραλλήλιζαν την κατάσταση που επικρατούσε τότε με την κατάσταση που είχαν αντιμετωπίσει, έκαστος στο μέτρο που τον αφορούσε, σε χρόνο κατά τον οποίο είχαν σημειωθεί στην αγορά σημαντικές αυξήσεις όσον αφορά τις πρώτες ύλες. 148 Κατά την Επιτροπή, οι αναφορές αυτές θα μπορούσαν να αποτελούν ένδειξη συντονισμού κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα, πράγμα το οποίο αμφισβητεί η προσφεύγουσα με τις παρατηρήσεις της επί του σημείου αυτού. 149 Συναφώς, διαπιστώνεται ότι οι δηλώσεις τις οποίες μνημόνευσε η Επιτροπή για να τεκμηριώσει την ύπαρξη αρκούντως σοβαρών ενδείξεων προς θεμελίωση των υπονοιών περί συντονισμού που μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά το προγενέστερο χρονικό διάστημα δεν είναι της ίδιας φύσεως με εκείνες που εξετάστηκαν όσον αφορά το κύριο χρονικό διάστημα. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώθηκε από την Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. 150 Συγκεκριμένα, μολονότι ο συντονισμός το οποίο υποπτεύεται η Επιτροπή στηρίζεται στην ιδέα ότι οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών ενημερώνονταν αμοιβαίως για τις μελλοντικές τους προθέσεις τους ως προς τις τιμές και τις τιμολογιακές στρατηγικές τους και ότι οι ενδείξεις που γνωστοποιήθηκαν όσον αφορά το κύριο χρονικό διάστημα επισήμαιναν δημόσιες δηλώσεις που μπορούσαν να ληφθούν υπόψη για να διαπιστωθεί τέτοιος συντονισμός, στις διάφορες δηλώσεις που παρατέθηκαν όσον αφορά το προγενέστερο χρονικό διάστημα δεν γινόταν λόγος για μελλοντικές προθέσεις ως προς τις τιμές ή για τιμολογιακές στρατηγικές που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν κατά τη διάρκεια του εν λόγω χρονικού διαστήματος. 151 Πράγματι, από τις δηλώσεις αυτές, επί παραδείγματι από την παλαιότερη που παραθέτει η Επιτροπή, προκύπτει ότι ο συγκεκριμένος κατασκευαστής υπενθυμίζει στους συνομιλητές του ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η τιμή των πρώτων υλών αυξάνεται και ότι, στο παρελθόν, είχε κατορθώσει να μετακυλίσει την αύξηση αυτή. Ωστόσο, ο συντονισμός που μπορεί να συναχθεί από μια δημόσια δήλωση σχετικά με τη μετακύλιση μιας αύξησης, σύμφωνα με την ερμηνεία που προκρίνει η Επιτροπή, μπορεί να αφορά μόνον το μέλλον. Εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν παρέχει ενδείξεις από τις οποίες να μπορεί να συναχθεί ότι, κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα, όταν η τιμή των πρώτων υλών είχε επίσης αυξηθεί σημαντικά, οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών είχαν συντονιστεί κατά τρόπο ανάλογο με εκείνον που τεκμηριώθηκε στη συνέχεια όσον αφορά το κύριο χρονικό διάστημα ή κατά τρόπο διαφορετικό από εκείνον τον οποίο φέρονται να χρησιμοποίησαν κατά το κύριο αυτό χρονικό διάστημα. 152 Κατά τα λοιπά, η Επιτροπή δεν παρέσχε στο Γενικό Δικαστήριο το παραμικρό στοιχείο βάσει του οποίου θα μπορούσε να εξεταστεί η ύπαρξη διαφορετικού είδους συντονισμού από αυτό για το οποίο υπάρχουν υπόνοιες εν προκειμένω. 153 Εν κατακλείδι, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, αφενός, λαμβανομένης υπόψη της έλλειψης κρίσιμων στοιχείων που ανατρέχουν στο προγενέστερο χρονικό διάστημα, μολονότι το χρονικό διάστημα αυτό είχε περιληφθεί στο χρονικό διάστημα έρευνας που χρησιμοποίησε η Επιτροπή στο πλαίσιο της ποσοτικής ανάλυσής της (βλ. σκέψη 95 ανωτέρω), και, αφετέρου, λαμβανομένης υπόψη της έλλειψης άλλων κρίσιμων στοιχείων βάσει των οποίων να μπορεί να διαπιστωθεί η ύπαρξη ενδεχόμενου συντονισμού κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα, δεν αποδεικνύεται επαρκώς η ερμηνεία που προέκρινε η Επιτροπή, κατά την οποία ήταν εύλογο οι κύριοι κατασκευαστές ελαστικών τους οποίους αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση να συντόνισαν τις τιμές τους για τα καινούργια ανταλλακτικά ελαστικά για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά εντός του ΕΟΧ κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα. 154 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να κριθεί βάσιμη η αιτίαση περί του αυθαίρετου χαρακτήρα της προσβαλλομένης αποφάσεως για τον λόγο ότι οι υπόνοιες που αντιστοιχούν στο προγενέστερο χρονικό διάστημα, όπως αυτό ορίζεται στην πρώτη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 4, δεν στηρίζονται σε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί εν μέρει ως προς το σημείο αυτό. 4.   Επί του δευτέρου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας 155 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας για τους ακόλουθους λόγους: απουσία κινδύνου για τα αποδεικτικά στοιχεία, υπέρμετρη παρακώλυση της εύρυθμης λειτουργίας της επιχείρησης, υπερβολική δημοσιότητα των αποφάσεων με τις οποίες διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου και δυνατότητα χρήσης λιγότερο επαχθούς μέτρου, ήτοι της αίτησης παροχής πληροφοριών. 156 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι η αρχή της αναλογικότητας, η οποία συγκαταλέγεται στις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, επιτάσσει οι πράξεις των θεσμικών οργάνων να μην υπερβαίνουν τα όρια αυτού που είναι κατάλληλο και αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, εξυπακουομένου ότι, όταν υπάρχει δυνατότητα επιλογής μεταξύ περισσοτέρων πρόσφορων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο επαχθές, οι δε προκύπτουσες αρνητικές συνέπειες δεν πρέπει να είναι υπέρμετρες σε σχέση τους επιδιωκόμενους σκοπούς (βλ. απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 2014, Orange κατά Επιτροπής, T-402/13, EU:T:2014:991, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 157 Όσον αφορά την απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου, για την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας απαιτείται τα σχεδιαζόμενα μέτρα να μην έχουν υπέρμετρες και μη αποδεκτές αρνητικές συνέπειες σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Ειδικότερα, η επιλογή στην οποία πρέπει να προβεί η Επιτροπή, μεταξύ αίτησης παροχής πληροφοριών και ελέγχου που διατάσσεται με απόφαση, δεν εξαρτάται από περιστάσεις όπως η ιδιαίτερη σοβαρότητα της κατάστασης, το εξαιρετικά επείγον ή η ανάγκη απόλυτης διακριτικότητας, αλλά από τις ανάγκες της διεξαγωγής προσήκουσας έρευνας, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της συγκεκριμένης υποθέσεως. Συνεπώς, όταν αποκλειστικός σκοπός της διατάσσουσας τη διενέργεια ελέγχου αποφάσεως είναι να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να συλλέξει τα απαραίτητα στοιχεία για να εκτιμήσει την ενδεχόμενη ύπαρξη παραβιάσεως της Συνθήκης, η απόφαση αυτή δεν αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας (πρβλ. απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 2014, Orange κατά Επιτροπής, T-402/13, EU:T:2014:991, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 158 Στην Επιτροπή εναπόκειται, καταρχήν, να εκτιμά αν ένα πληροφοριακό στοιχείο τής είναι απαραίτητο για να είναι σε θέση να αποκαλύψει παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού και, ακόμη και στην περίπτωση που διαθέτει ήδη ενδείξεις ή και αποδεικτικά στοιχεία περί της υπάρξεως παράβασης, η Επιτροπή μπορεί θεμιτώς να κρίνει αναγκαίο να διατάξει τη διενέργεια συμπληρωματικών εξακριβώσεων που θα της παράσχουν τη δυνατότητα να διαπιστώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια την έκταση ή τη διάρκεια της παράβασης (βλ. απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 2014, Orange κατά Επιτροπής, T-402/13, EU:T:2014:991, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 159 Εν προκειμένω, τα επιχειρήματα που προβάλλει η προσφεύγουσα προς στήριξη της παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας μπορούν να διαιρεθούν σε δύο κατηγορίες, αναλόγως του αν αμφισβητούν την αναγκαιότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία προϋποθέτει την έλλειψη άλλης, λιγότερο επαχθούς, επιλογής, ή του αν βάλλουν κατά των υπερβολικών κατ’ αυτήν συνεπειών μιας αποφάσεως διατάσσουσας τη διενέργεια ελέγχου επί της λειτουργίας και των επιδόσεων της προσφεύγουσας, όπερ θα αποδείκνυε, κατά συνέπεια, ότι θα ήταν προτιμότερο να έχει χρησιμοποιηθεί ένα λιγότερο επαχθές μέτρο. α)   Επί των αιτιάσεων με τις οποίες προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αναγκαία 160 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, αφενός, ότι ο κίνδυνος απόκρυψης ή καταστροφής των αποδεικτικών στοιχείων που μνημονεύεται στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν υφίστατο, δεδομένου ότι η Επιτροπή γνώριζε ή μπορούσε ευχερώς να γνωρίζει τις αναζητηθείσες πληροφορίες, και, αφετέρου, ότι υπήρχε λιγότερο επαχθής επιλογή από την έκδοση μιας τέτοιας αποφάσεως, ήτοι, εν προκειμένω, αίτηση παροχής πληροφοριών διαβιβαζόμενη σύμφωνα με το άρθρο 18 του κανονισμού 1/2003, επ’ απειλή προστίμου, δυνάμενου να φθάσει έως το 1 % του συνολικού κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε κατά την προηγούμενη διαχειριστική περίοδο, σε περίπτωση μη απάντησης ή ελλιπούς απάντησης, όπερ προσδίδει μεγάλη αποτελεσματικότητα στη διάταξη αυτή, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλες υποθέσεις της ίδιας φύσεως. 161 Η Επιτροπή αμφισβητεί την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. 162 Πρώτον, όσον αφορά την απουσία κινδύνου για τα αποδεικτικά στοιχεία, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, σκοπός της προσβαλλομένης αποφάσεως ήταν να της παράσχει τη δυνατότητα να συλλέξει τις αναγκαίες πληροφορίες για να εξακριβώσει την ύπαρξη του εικαζόμενου συντονισμού. 163 Συναφώς, το γεγονός ότι η Επιτροπή συνέλεξε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις ώστε να δικαιολογήσει τη διενέργεια ελέγχου δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να την εμποδίσει να συλλέξει συμπληρωματικές πληροφορίες ή να επαληθεύσει, στο πλαίσιο ελέγχου, τις πληροφορίες τις οποίες διαθέτει. 164 Ομοίως, το γεγονός ότι οι ενδείξεις αυτές στηρίζονται κατ’ ουσίαν στο περιεχόμενο ορισμένων δημόσιων δηλώσεων στις οποίες προέβησαν οι κατασκευαστές ελαστικών που μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση στο πλαίσιο των earnings calls τους δεν μπορεί να στερήσει από την Επιτροπή τη δυνατότητα να εξετάσει τα κρίσιμα έγγραφα ή να θέσει ερωτήσεις στα εμπλεκόμενα πρόσωπα, προκειμένου να λάβει τις αναγκαίες πληροφορίες για να συμπληρώσει ή να επαληθεύσει τις υπόνοιές της. 165 Συναφώς, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι κακώς επιδίωξε να συλλέξει τέτοιες πληροφορίες από μια περιορισμένη ομάδα προσώπων τα οποία, εντός της εκάστοτε επιχείρησης την οποία αφορούσε η έρευνα, μπορούσαν να έχουν στην κατοχή τους αποδεικτικά στοιχεία βάσει των οποίων να είναι δυνατόν να προσδιοριστούν καλύτερα το αντικείμενο, τα κίνητρα και η λειτουργία του εικαζόμενου συντονισμού. Ορθώς η Επιτροπή επισημαίνει συναφώς ότι είχε σημασία για την ίδια να λάβει πληροφορίες σχετικά με τις εσωτερικές συζητήσεις που αφορούσαν την προετοιμασία και την παρακολούθηση των earnings calls και την προετοιμασία των αποφάσεων τιμολόγησης που σχετίζονταν με τον συντονισμό των τιμών μεταξύ κατασκευαστών ελαστικών ο οποίος περιγράφεται στην απόφαση αυτήν. 166 Σε μια τέτοια περίπτωση, η Επιτροπή δεν μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο, αν ο έλεγχός της δεν ήταν αιφνίδιος, να υπήρχε κίνδυνος να αλλοιωθούν ή να καταστραφούν ορισμένες κρίσιμες πληροφορίες. Εξάλλου, στην αιτιολογική σκέψη 8 της προσβαλλομένης αποφάσεως γίνεται μνεία της υπάρξεως τέτοιου κινδύνου ως προς τις αποδείξεις που αφορούσαν τις «πληροφορίες σχετικά με τις υπόνοιες περί συντονισμού της μελλοντικής συμπεριφοράς στις αγορές όσον αφορά τις τιμές (ιδίως τις τιμές χονδρικής) των οικείων προϊόντων, καθώς και […] τις υπόνοιες σχετικά με την επιλογή των κατασκευαστών να γνωστοποιούν με δημόσια μέσα στους ανταγωνιστές τις μελλοντικές τιμολογιακές πολιτικές». 167 Επομένως, λαμβανομένης υπόψη τόσο της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά το περιεχόμενο του εικαζόμενου συντονισμού όσο και των αρκούντως σοβαρών ενδείξεων που επιρρωννύουν τις σχετικές υπόνοιες, η Επιτροπή δεν μπορούσε να αποκλείσει την ύπαρξη κινδύνου απόκρυψης ή καταστροφής των αναζητούμενων αποδεικτικών στοιχείων και ήταν, επομένως, αναγκαίο να εκδοθεί απόφαση διατάσσουσα τη διενέργεια ελέγχου προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο κίνδυνος αυτός. 168 Κατά δεύτερον, όσον αφορά τη δυνατότητα να διαβιβασθεί αίτηση παροχής πληροφοριών αντί να εκδοθεί απόφαση διατάσσουσα τη διενέργεια ελέγχου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι μια τέτοια αίτηση δεν θα καθιστούσε δυνατή τη συλλογή όλων των αναγκαίων για την έρευνα πληροφοριών και αποδεικτικών στοιχείων. 169 Πράγματι, εν προκειμένω και όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι ήταν αναγκαία η έκδοση αποφάσεως με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου για την εξακρίβωση όλων των πραγματικών περιστατικών σχετικά με τον εικαζόμενο συντονισμό, του πλαισίου εντός του οποίου διεξήχθη ο συντονισμός και της ταυτότητας των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, προκειμένου να αποφευχθεί η αλλοίωση ή η καταστροφή των κρίσιμων πληροφοριών, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να συμβεί αν είχαν συλλεγεί μέσω αιτήσεως παροχής πληροφοριών ή μέσω αναγγελθέντος ελέγχου, και προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα του ελέγχου διά της παροχής της δυνατότητας ταυτόχρονης διεξαγωγής του σε όλες τις επιχειρήσεις για τις οποίες υπήρχαν υπόνοιες χωρίς αυτές να ειδοποιηθούν προηγουμένως. 170 Επιπλέον, όπως παρατηρεί η Επιτροπή, υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ του ποσού του προστίμου που επιβάλλεται λόγω παράβασης του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και του ποσού του προστίμου που επιβάλλεται λόγω μη απάντησης σε αίτηση παροχής πληροφοριών. Λόγω της διαφοράς αυτής, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μια επιχείρηση στην οποία έχει διαβιβαστεί αίτηση παροχής πληροφοριών να υποκύψει στον πειρασμό να μη δώσει συνέχεια στην εν λόγω αίτηση, με τον κίνδυνο να της επιβληθούν κυρώσεις για τον λόγο αυτόν, εφόσον τούτο μπορεί να της παράσχει τη δυνατότητα να αποφύγει την επιβολή κυρώσεων λόγω παράβασης του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. 171 Επομένως, η επιλογή του μέσου που χρησιμοποιείται για τη συλλογή πληροφοριών σχετικών με την έρευνα, είτε πρόκειται για έλεγχο που διατάσσεται με απόφαση σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003 είτε για αίτηση παροχής πληροφοριών βάσει του άρθρου 18 του κανονισμού αυτού, εξαρτάται από ανάλυση στην οποία προβαίνει η Επιτροπή λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση της διεξαγόμενης έρευνας. Απλώς και μόνον το γεγονός ότι η Επιτροπή διαβίβασε αιτήσεις παροχής πληροφοριών στο πλαίσιο άλλων υποθέσεων, τις οποίες μνημονεύει η προσφεύγουσα, δεν αρκεί συναφώς για να θέσει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα της επιλογής που έγινε στην υπό κρίση υπόθεση για τους λόγους που εκτίθενται στην προσβαλλόμενη απόφαση. 172 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας περί του ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αναγκαία λόγω της απουσίας κινδύνου για τα αποδεικτικά στοιχεία ή της δυνατότητας εφαρμογής λιγότερο επαχθούς μέτρου. β)   Επί των αιτιάσεων με τις οποίες προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είχε επιζήμιες συνέπειες 173 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είχε επιζήμιες συνέπειες, αφενός, επί της ομαλής λειτουργίας της κατά τη διεξαγωγή του ελέγχου και, αφετέρου, επί των οικονομικών επιδόσεών της κατόπιν της δημοσιότητας που δόθηκε στον έλεγχο αυτόν. Στο πλαίσιο αυτό, λαμβανομένων υπόψη των συνεπειών της προσβαλλομένης αποφάσεως, οι οποίες ήταν σε τέτοιο βαθμό υπερβολικές, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η απόφαση αυτή συνάδει με την αρχή της αναλογικότητας. 174 Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας. 175 Πρώτον, όσον αφορά τις υπερβολικές διαταραχές της ομαλής λειτουργίας μιας επιχείρησης η οποία διατάσσεται να υποβληθεί σε έλεγχο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η σχετική επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας είναι αβάσιμη. 176 Πράγματι, υπενθυμίζεται πρώτον ότι, κατ’ αρχήν, οι έλεγχοι αποβαίνουν αναγκαίοι όταν η Επιτροπή έχει υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπει η Συνθήκη ΛΕΕ. Επομένως, μια τέτοια παρέμβαση της δημόσιας αρχής στο δικαίωμα μιας επιχείρησης στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της παραμένει σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας όταν εντάσσεται εντός των δικαιολογημένων ορίων του αντικειμένου που καθορίζεται με την απόφαση περί διενέργειας ελέγχου, πράγμα που συνεπάγεται ότι η εφαρμογή μιας τέτοιας αποφάσεως ενέχει αναγκαίες και εγγενείς αρνητικές συνέπειες για την ομαλή λειτουργία μιας επιχείρησης, τις οποίες η προσφεύγουσα δεν μπορεί να αγνοεί. 177 Εν προκειμένω δε, λαμβανομένων υπόψη των αρκούντως σοβαρών ενδείξεων που είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση μπορεί, αυτή καθεαυτήν, να προκαλέσει δυσανάλογο εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία της προσφεύγουσας. 178 Εξάλλου, επισημαίνεται ότι οι εξηγήσεις που παρέσχε η Επιτροπή φαίνονται, εν πάση περιπτώσει, ικανές να καταδείξουν ότι οι αρνητικές συνέπειες τις οποίες επέφερε η επιλογή να διαταχθεί η διενέργεια ελέγχου δεν είναι υπέρμετρες και μη αποδεκτές σε σχέση με τους σκοπούς που επιδιώκει ο επίμαχος έλεγχος. 179 Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστήριξε, για παν ενδεχόμενο και χωρίς να αντικρουστεί από την προσφεύγουσα, ότι ο έλεγχος διεξήχθη κατά τρόπο όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμβατικό. Ειδικότερα, η Επιτροπή επισημαίνει ότι κατέσχε τα εργαλεία για την εκτέλεση της εργασίας τεσσάρων μόνον ατόμων και ότι τα επέστρεψε σύντομα. Συγκεκριμένα, τα κινητά τηλέφωνα των προσώπων αυτών τους επιστράφηκαν περίπου εντός 24 ωρών (και κατά κανόνα σε λιγότερο χρόνο) και, προκειμένου να τους παράσχει τη δυνατότητα να συνεχίσουν την εργασία τους χρησιμοποιώντας τους συνήθεις αριθμούς τηλεφώνου τους, η Επιτροπή επέστρεψε ορισμένες κάρτες SIM πριν από την επιστροφή των κινητών τηλεφώνων. Όσον αφορά τους κατασχεθέντες φορητούς υπολογιστές, ένα από τα τέσσερα πρόσωπα παρέλαβε τον υπολογιστή του την ίδια ημέρα και οι λοιποί υπολογιστές επιστράφηκαν εντός 48 ωρών. Δεδομένου ότι όλα τα δεδομένα ήταν αποθηκευμένα στους διακομιστές της προσφεύγουσας, το γεγονός ότι τα πρόσωπα αυτά στερήθηκαν τους φορητούς υπολογιστές τους κατά το σύντομο αυτό διάστημα δεν τα εμπόδισε να εργαστούν χρησιμοποιώντας άλλα μέσα. Επιπλέον, η ανάκτηση των αποθηκευμένων στα ηλεκτρονικά μέσα δεδομένων απαίτησε περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι συνήθως λόγω του συστήματος ασφαλείας που εγκατέστησε η προσφεύγουσα, το οποίο κατέστησε δυσχερή την ανάκτηση. Εν πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι η λειτουργία της διαταράχθηκε διότι δύο υπάλληλοι της υπηρεσίας πληροφορικής της χρειάστηκε να βοηθήσουν την Επιτροπή στο έργο αυτό. 180 Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο το επιχείρημα της προσφεύγουσας σχετικά με τις προβαλλόμενες επιζήμιες συνέπειες όσον αφορά την ομαλή λειτουργία της. 181 Δεύτερον, όσον αφορά τις επιζήμιες συνέπειες για τις επιδόσεις μιας επιχείρησης που προκύπτουν από την υπερβολική δημοσιότητα του διαταχθέντος από την Επιτροπή ελέγχου, πρέπει ευθύς εξαρχής να επισημανθεί ότι η επιχειρηματολογία αυτή αφορά περισσότερο την προβληματική της αποκατάστασης της προκληθείσας ζημίας παρά την ένδικη διαφορά που έχει ειδικώς ως αντικείμενο τη νομιμότητα μιας πράξεως. 182 Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία της ίδιας της προσφεύγουσας, η δημοσιότητα που έδωσε η Επιτροπή στον έλεγχο απορρέει από πράξη αυτοτελή προς την προσβαλλόμενη απόφαση. Πρόκειται εν προκειμένω για το δελτίο Τύπου IP/24/561, με τίτλο «Η Επιτροπή διενεργεί αιφνιδιαστικούς ελέγχους σχετικά με αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού πρακτικές στον τομέα των ελαστικών», το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο της Επιτροπής στις 30 Ιανουαρίου 2024, σε χρονικό σημείο που αντιστοιχεί στην έναρξη του ελέγχου που διενεργήθηκε στα γραφεία της προσφεύγουσας (στο εξής: δελτίο Τύπου). 183 Πλην όμως, αφενός, το δελτίο Τύπου αυτό καθεαυτό δεν προσβάλλεται στην υπό κρίση υπόθεση. 184 Αφετέρου και εν πάση περιπτώσει, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, παρατηρείται ότι η δημοσίευση δελτίου Τύπου αποτελεί συνήθη πρακτική εκ μέρους της. Σημειωτέον επίσης ότι το δελτίο Τύπου δεν κατονόμαζε την προσφεύγουσα, αλλά μνημόνευε μόνον τον τομέα των ελαστικών εντός της Ένωσης. 185 Εν προκειμένω, το δελτίο Τύπου διευκρίνιζε ότι η «Επιτροπή [πίστευε] ότι οι επιχειρήσεις τις οποίες αφορούσαν οι έλεγχοι συντόνιζαν τις τιμές τους, μεταξύ άλλων μέσω δημόσιων επικοινωνιών». 186 Στο δελτίο Τύπου αναγραφόταν επίσης ότι δεν συνέτρεχε λόγος να συναχθεί εντεύθεν συμπέρασμα ως προς την ενοχή των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, δεδομένου ότι «[ο]ι αιφνιδιαστικοί έλεγχοι αποτελούν προκαταρκτικό στάδιο των ερευνών σχετικά με υπόνοιες για αντίθετες προς τον ανταγωνισμό πρακτικές» και ότι η διενέργεια τέτοιων ελέγχων «δεν σημαίνει ότι οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις ευθύνονται για συμπεριφορά αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού και δεν προδικάζει την έκβαση της έρευνας αυτής καθεαυτήν». 187 Υπό τις συνθήκες αυτές, τα αποτελέσματα που περιγράφει η προσφεύγουσα δεν μπορούν να προβληθούν λυσιτελώς προκειμένου να αποδειχθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στην υπό κρίση υπόθεση αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας. 188 Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές το επιχείρημα της προσφεύγουσας σχετικά με τις προβαλλόμενες επιζήμιες συνέπειες όσον αφορά τις επιδόσεις της κατόπιν της δημοσίευσης του δελτίου Τύπου από την Επιτροπή. 189 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε για ποιον λόγο η απόφαση περί διενέργειας ελέγχου ήταν αντίθετη στην αρχή της αναλογικότητας. Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί. 5.   Συμπέρασμα 190 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, ελλείψει αρκούντως σοβαρών ενδείξεων ικανών να τεκμηριώσουν τις υπόνοιες που μνημονεύονται στη δεύτερη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 4, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί εν μέρει ως προς το σημείο αυτό λόγω του αυθαίρετου χαρακτήρα της και της προσβολής του δικαιώματος της προσφεύγουσας στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της. 191 Η προσφυγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά. IV. Επί των δικαστικών εξόδων 192 Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Πάντως, αν τούτο δικαιολογείται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ένας διάδικος φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και μέρος των εξόδων του αντιδίκου. 193 Εν προκειμένω, στο μέτρο που η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί εν μέρει, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι κάθε διάδικος πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει: 1) Ακυρώνει την απόφαση C(2024) 243 final της Επιτροπής, της 10ης Ιανουαρίου 2024, με την οποία η Compagnie générale des établissements Michelin, καθώς και όλες οι εταιρίες που ελέγχονται άμεσα ή έμμεσα από αυτήν, διατάχθηκαν να υποβληθούν σε έλεγχο σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου (υπόθεση AT.40863 – Hoops), κατά το μέρος που αφορά το χρονικό διάστημα το οποίο μνημονεύεται στη δεύτερη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 4. 2) Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή. 3) Η Compagnie générale des établissements Michelin και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Μαρκουλλή Tomljenović Spangsberg Grønfeldt Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 9 Ιουλίου 2025. (υπογραφές) Περιεχόμενα I. Ιστορικό της διαφοράς II. Αιτήματα των διαδίκων III. Σκεπτικό Α. Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ανεπαρκής αιτιολογία 1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις 2. Επί της αιτιάσεως περί συνοπτικής ή γενικής αιτιολογίας 3. Επί της αιτιάσεως περί αόριστης, αμφίσημης, ασαφούς ή ευρείας αιτιολογίας και επί των συνεπειών της επί της κατανοήσεως των όσων προσάπτονται Β. Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της προσφεύγουσας 1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις 2. Επί της ομοιότητας μεταξύ ενός παραδείγματος που παρατίθεται στις κατευθυντήριες γραμμές του 2023 και του εικαζόμενου συντονισμού 3. Επί του πρώτου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται ο αυθαίρετος χαρακτήρας της προσβαλλομένης αποφάσεως α) Επί της ελλείψεως αναγκαιότητας για τη γνωστοποίηση με την προσβαλλόμενη απόφαση όλων των πληροφοριών που διέθετε η Επιτροπή β) Επί του αρκούντως σοβαρού χαρακτήρα των ενδείξεων που παρέσχε η Επιτροπή για να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση 1) Εισαγωγικές παρατηρήσεις 2) Επί της μεθόδου που ακολουθήθηκε για τον εντοπισμό των ύποπτων δηλώσεων 3) Επί του αρκούντως σοβαρού χαρακτήρα των ενδείξεων που παρασχέθηκαν i) Επί της υπάρξεως αρκούντως σοβαρών ενδείξεων προς στήριξη των υπονοιών περί συντονισμού των τιμών κατά το κύριο χρονικό διάστημα – Ως προς τις δηλώσεις τις οποίες παρέθεσε η Επιτροπή – Ως προς τα λοιπά στοιχεία που παρουσίασε η Επιτροπή – Ως προς τις παρατηρήσεις που υπέβαλε η προσφεύγουσα ii) Επί της έλλειψης αρκούντως σοβαρών ενδείξεων προς στήριξη των υπονοιών περί συντονισμού των τιμών κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα 4. Επί του δευτέρου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας α) Επί των αιτιάσεων με τις οποίες προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αναγκαία β) Επί των αιτιάσεων με τις οποίες προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είχε επιζήμιες συνέπειες 5. Συμπέρασμα IV. Επί των δικαστικών εξόδων ( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.