Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Αποκατάσταση της ζημίας την οποία έχει υποστεί η Ένωση – Είσπραξη απαιτήσεως με συμψηφισμό – Προθεσμία παραγραφής – Εφαρμοστέο δίκαιο – Άρθρο 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 – Έννοια του όρου “κανονικές συνθήκες” – Προηγουμένη επίσημη απόφαση που πιστοποιεί την ύπαρξη της απαιτήσεως η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο προσφυγής-αγωγής

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δέκατο πενταμελές τμήμα) της 16ης Οκτωβρίου 2024 ( *1 ) «Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Αποκατάσταση της ζημίας την οποία έχει υποστεί η Ένωση – Είσπραξη απαιτήσεως με συμψηφισμό – Προθεσμία παραγραφής – Εφαρμοστέο δίκαιο – Άρθρο 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 – Έννοια του όρου “κανονικές συνθήκες” – Προηγουμένη επίσημη απόφαση που πιστοποιεί την ύπαρξη της απαιτήσεως η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο προσφυγής-αγωγής» Στην υπόθεση T‑494/23, HG, εκπροσωπούμενος από την L. Levi, δικηγόρο, προσφεύγων-ενάγων, κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους T. Bohr και L. Hohenecker, καθής-εναγομένης, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους O. Porchia, πρόεδρο, M. Jaeger, L. Madise (εισηγητή), P. Nihoul και S. Verschuur, δικαστές, γραμματέας: V. Di Bucci έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, έχοντας υπόψη ότι οι διάδικοι δεν υπέβαλαν αίτηση για τον καθορισμό ημερομηνίας διεξαγωγής επ’ ακροατηρίου συζητήσεως εντός τριών εβδομάδων από την επίδοση του εγγράφου με το οποίο γνωστοποιήθηκε η περάτωση της έγγραφης διαδικασίας και αποφασίζοντας, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 106, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, να κρίνει επί της προσφυγής-αγωγής χωρίς να διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Με την ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ προσφυγή-αγωγή, ο προσφεύγων-ενάγων (στο εξής: προσφεύγων) HG ζητεί, αφενός, την ακύρωση των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 10ης Οκτωβρίου 2022 (BUDG.C.4.001/AM/444), της 13ης Οκτωβρίου 2022 (BUDG.C.4.001/PRS/444), της 11ης Νοεμβρίου 2022 (BUDG.C.4.001/AM/444_3), της 12ης Δεκεμβρίου 2022 (BUDG.C.4.001/AM/444_4), της 9ης Ιανουαρίου 2023 (BUDG.C.4.001/AM/444_5), της 19ης Ιανουαρίου 2023 (BUDG.C.4.001/PRS/444_6), της 9ης Φεβρουαρίου 2023 (BUDG.C.4.001/LM/444), της 10ης Μαρτίου 2023 (BUDG.C.4.001/LM/444) και της 11ης Απριλίου 2023 (BUDG.C.4.001/PRS/444) περί συμψηφισμού απαιτήσεων που τον αφορούν (στο εξής: προσβαλλόμενες αποφάσεις) και, αφετέρου, να υποχρεωθεί η Επιτροπή στην επιστροφή των εισπραχθέντων ποσών ύψους 24092,59 ευρώ, πλέον τόκων υπερημερίας. Πραγματικά περιστατικά 2 Με απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 2015 (στο εξής: απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 2015), η Επιτροπή επέβαλε πειθαρχική κύρωση στον προσφεύγοντα, ο οποίος είναι υπάλληλός της, και τον υποχρέωσε να αποκαταστήσει ζημία που υπέστη η Ευρωπαϊκή Ένωση ύψους 108596,35 ευρώ βάσει του άρθρου 22, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ). Η εν λόγω απόφαση, την οποία προσέβαλε ο προσφεύγων, τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαρτίου 2015. 3 Με απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2021, HG κατά Επιτροπής (T‑693/16 P-RENV-RX, EU:T:2021:895), το Γενικό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, μείωσε το ποσό της χρηματικής αποζημίωσης που ζητήθηκε από τον προσφεύγοντα σε 80 000 ευρώ κατά την ημερομηνία δημοσίευσης της αποφάσεως, με το σκεπτικό ότι η Επιτροπή είχε συμβάλει στην επέλευση της ζημίας. Η ασκηθείσα κατά της ως άνω αποφάσεως αίτηση αναιρέσεως του προσφεύγοντος απορρίφθηκε λόγω πρόδηλης αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου (διάταξη της 30ής Ιουνίου 2022, HG κατά Επιτροπής, C‑150/22 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:523). 4 Στο διάστημα μεταξύ της εκδόσεως της αποφάσεως της 10ης Φεβρουαρίου 2015 και της δημοσιεύσεως της αποφάσεως της 15ης Δεκεμβρίου 2021, HG κατά Επιτροπής (T‑693/16 P-RENV-RX, EU:T:2021:895), δεν απεστάλη κανένα χρεωστικό σημείωμα στον προσφεύγοντα. Ο αρμόδιος διατάκτης της Επιτροπής απέστειλε στον προσφεύγοντα χρεωστικό σημείωμα με ημερομηνία 3 Μαρτίου 2022, για ποσό ύψους 80000 ευρώ, ορίζοντας τη 19η Απριλίου 2022 ως καταληκτική ημερομηνία καταβολής. Η αίτηση ανάκλησης του εν λόγω σημειώματος, την οποία υπέβαλε ο προσφεύγων στις 18 Μαρτίου 2022 και με την οποία επικαλούνταν την ύπαρξη πενταετούς παραγραφής, απορρίφθηκε από τον διατάκτη με ηλεκτρονική επιστολή της 1ης Απριλίου 2022. Στις 30 Μαΐου 2022 ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά της αποφάσεως περί εισπράξεως του ποσού των 80000 ευρώ. Στις 31 Μαΐου 2022 ο προσφεύγων έλαβε επιστολή υπομνήσεως από τον υπόλογο. Στη συνέχεια, υπήρξε επικοινωνία με τον υπόλογο πριν η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή απορρίψει ως απαράδεκτη τη διοικητική ένσταση της 30ής Μαΐου 2022, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2022. 5 Από τις 10 Οκτωβρίου 2022 κοινοποιήθηκαν στον προσφεύγοντα διαδοχικές αποφάσεις του υπολόγου με αντικείμενο τον συμψηφισμό της οφειλής του προσφεύγοντος έναντι της Επιτροπής με τον μισθό του ή με άλλες απαιτήσεις του έναντι του εν λόγω θεσμικού οργάνου. Ο συμψηφισμός επί των μηνιαίων αποδοχών του ανερχόταν σε ποσό ύψους 3350 ευρώ και ο συμψηφισμός με τα έξοδα αποστολής αφορούσε το σύνολο των εν λόγω εξόδων. Ο προσφεύγων υπέβαλε κατά των ως άνω αποφάσεων διοικητικές ενστάσεις, οι οποίες απορρίφθηκαν με απόφαση της 5ης Μαΐου 2023. Με την εν λόγω απόφαση, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι η πενταετής παραγραφή που επικαλούνταν ο προσφεύγων βάσει του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της αποφάσεως αριθ. 541/2014/ΕΕ, και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1, στο εξής: δημοσιονομικός κανονισμός του 2018), δεν έχει εφαρμογή στη συγκεκριμένη περίπτωση, η οποία διέπεται από τον κανονισμό (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002 του Συμβουλίου (ΕΕ 2012, L 298, σ. 1, στο εξής: δημοσιονομικός κανονισμός του 2012). Η εν λόγω αρχή προσθέτει ότι, ελλείψει οριζόμενης από νομοθέτημα εφαρμοστέας παραγραφής, δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής που επιτάσσει ότι η Διοίκηση πρέπει να ενεργεί εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως. 6 Στις 10 Αυγούστου 2023 ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή-αγωγή ζητώντας, μεταξύ άλλων, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 1 ανωτέρω, την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων. Μεταγενέστερες παρόμοιες αποφάσεις δεν αποτελούν αντικείμενο της υπό κρίση προσφυγής-αγωγής. Αιτήματα των διαδίκων 7 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: – να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις· – να ακυρώσει, καθόσον κρίνεται αναγκαίο, την από 5ης Μαΐου 2023 απόφαση περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων που υπέβαλε ο προσφεύγων· – να υποχρεώσει την Επιτροπή στην επιστροφή των εισπραχθέντων δυνάμει των προσβαλλομένων αποφάσεων ποσών, ύψους 24092,59 ευρώ, πλέον τόκων υπερημερίας υπολογιζόμενων με το επιτόκιο που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), προσαυξημένο κατά 2 μονάδες· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 8 Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: – να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή ως αβάσιμη· – να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα. Επί των ακυρωτικών αιτημάτων 9 Ο προσφεύγων ζητεί την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων και, καθόσον τούτο κρίνεται αναγκαίο, της αποφάσεως της 5ης Μαΐου 2023 με την οποία απορρίφθηκαν οι διοικητικές ενστάσεις που είχε υποβάλει. Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ακυρωτικά αιτήματα τα οποία βάλλουν ρητώς κατά της αποφάσεως περί απορρίψεως διοικητικής ενστάσεως υποβληθείσας βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ έχουν ως αποτέλεσμα να επιλαμβάνεται το Γενικό Δικαστήριο της πράξεως κατά της οποίας υποβλήθηκε η διοικητική ένσταση όταν, αυτά καθεαυτά, στερούνται αυτοτελούς περιεχομένου (βλ. απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2018, SE κατά Συμβουλίου, T‑231/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:3, σκέψη 21 και εκεί μνημονευομένη νομολογία· πρβλ., επίσης, απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 1989, Vainker κατά Κοινοβουλίου, 293/87, EU:C:1989:8, σκέψη 8). 10 Εν προκειμένω, το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση στερείται αυτοτελούς περιεχομένου, καθόσον με την εν λόγω απόφαση επιβεβαιώνονται οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, καθόσον δεν επανεξετάστηκε η κατάσταση του προσφεύγοντος βάσει νέων νομικών ή πραγματικών στοιχείων και καθόσον η εν λόγω απόφαση δεν τροποποιεί ούτε συμπληρώνει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις. Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα ακυρωτικά αιτήματα που προέβαλε ο προσφεύγων στρέφονται κατά των προσβαλλομένων πράξεων (πρβλ. απόφαση της 24ης Απριλίου 2017, HF κατά Κοινοβουλίου, T‑584/16, EU:T:2017:282, σκέψεις 71 και 72 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 11 Προς στήριξη του ακυρωτικού αιτήματος, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους. Προβάλλει παράβαση των άρθρων 98, 100, 101 και 102 του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, παραβίαση της αρχής της τηρήσεως εύλογης προθεσμίας και της αρχής της χρηστής διοικήσεως καθώς και παράβαση του καθήκοντος μέριμνας. Επί του λόγου ακυρώσεως με τον οποίον προβάλλεται παράβαση των άρθρων 98, 100, 101 και 102 του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 12 Ο προσφεύγων υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι βάσει του άρθρου 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 η απαίτηση έχει παραγραφεί, διότι το χρεωστικό σημείωμα της 3ης Μαρτίου 2022 δεν εκδόθηκε εντός της προβλεπόμενης στην ως άνω διάταξη πενταετούς προθεσμίας από τη χρονική στιγμή κατά την οποία η Επιτροπή μπορούσε να απαιτήσει την εξόφληση της οφειλής. Ως εκ τούτου, κατά τον προσφεύγοντα, ο αρμόδιος διατάκτης έπρεπε, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 101, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, να παραιτηθεί από την είσπραξη της βεβαιωθείσας απαιτήσεως, δεδομένου ότι ήταν «αδύνατη η είσπραξη της απαίτησης λόγω […] καθυστέρησης ως προς την αποστολή του χρεωστικού σημειώματος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 98, παράγραφος 2». 13 Ο προσφεύγων φρονεί ότι εν προκειμένω πρέπει να τύχει εφαρμογής ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2018, όπως προκύπτει από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, στις οποίες μνημονεύεται ως νομική βάση. Το γεγονός ότι μνημονεύεται ως νομική βάση και στις κοινοποιηθείσες σε αυτόν αποφάσεις περί συμψηφισμού οι οποίες είναι μεταγενέστερες εκείνων που αποτελούν αντικείμενο της υπό κρίση διαφοράς επιβεβαιώνει, κατά τον προσφεύγοντα τη βούληση της Επιτροπής να λάβει τις επίμαχες αποφάσεις επ’ αυτής της βάσεως. Η Επιτροπή δεν έχει τη δυνατότητα να μεταβάλλει τη νομική βάση κατά το στάδιο της διαδικασίας διοικητικής ενστάσεως, όπως έπραξε στην απόφαση της 5ης Μαΐου 2023 περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων του προσφεύγοντος, όπου αντικατέστησε τη νομική βάση που είχε χρησιμοποιηθεί αρχικώς με τον δημοσιονομικό κανονισμό του 2012, ο οποίος δεν προβλέπει προθεσμία για την έκδοση χρεωστικού σημειώματος. Από την αρχή της ασφάλειας δικαίου προκύπτει ότι η δυνατότητα τροποποιήσεως της αιτιολογίας μίας αποφάσεως κατά το στάδιο της διοικητικής ενστάσεως δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπει και μεταβολή της νομικής της βάσεως. 14 Ο προσφεύγων προσθέτει ότι η απαίτηση της Επιτροπής ήταν εκκαθαρισμένη, απαιτητή και βεβαία από της εκδόσεως της αποφάσεως της 10ης Φεβρουαρίου 2015. Η εκ μέρους του προσφεύγοντος αμφισβήτηση της απαιτήσεως, ιδίως ενδίκως, ούτε έθιξε τον βέβαιο χαρακτήρα της ούτε ανέστειλε την προθεσμία για την έκδοση χρεωστικού σημειώματος. Ο εκκαθαρισμένος χαρακτήρας της απαιτήσεως δεν επηρεάστηκε από το γεγονός ότι το ποσό της οφειλής, όπως είχε καθορισθεί με την απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 2015, μειώθηκε με την απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2021, HG κατά Επιτροπής (T‑693/16 P-RENV-RX, EU:T:2021:895). Η εν λόγω δεύτερη απόφαση δεν είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέας απαιτήσεως αλλά τη μείωση μιας υφιστάμενης. Τέλος, η προθεσμία για την έκδοση του χρεωστικού σημειώματος δεν ανεστάλη από την εκ μέρους του προσφεύγοντος αμφισβήτηση. 15 Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι εν προκειμένω έχει εφαρμογή ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2018 και όχι εκείνος του 2012, στον οποίο δεν προβλέπεται προθεσμία κοινοποίησης του χρεωστικού σημειώματος. 16 Η Επιτροπή υποστηρίζει συναφώς ότι ο καθορισμός του εφαρμοστέου κανονισμού έπρεπε να πραγματοποιηθεί ανάλογα με το χρονικό σημείο κατά το οποίο η απαίτησή της κατέστη βεβαία, εκκαθαρισμένη και απαιτητή, ήτοι το χρονικό σημείο εκδόσεως της αποφάσεως της 10ης Φεβρουαρίου 2015. Δυνάμει του άρθρου 282, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, ο εν λόγω κανονισμός έχει εφαρμογή μόνον από τις 2 Αυγούστου 2018. Καμία μεταβατική διάταξη δεν προβλέπει αναδρομική εφαρμογή της πενταετούς προθεσμίας, η οποία μνημονεύεται στο άρθρο 98, παράγραφος 2, του κανονισμού, σε περίπτωση απαιτήσεων οι οποίες είχαν καταστεί απαιτητές πριν από τη θέση του σε ισχύ. Ως εκ τούτου, η συγκεκριμένη προθεσμία έχει εφαρμογή μόνον στις απαιτήσεις που κατέστησαν βέβαιες, εκκαθαρισμένες και απαιτητές κατόπιν της θέσεως σε ισχύ του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, όπερ δεν συμβαίνει εν προκειμένω. 17 Κατά την Επιτροπή, τυχόν αντίθετη ερμηνεία θα είχε ως αποτέλεσμα να επιβάλει αναδρομικώς προθεσμία για την αποστολή του χρεωστικού σημειώματος όσον αφορά απαιτήσεις που είχαν καταστεί απαιτητές πριν από τη θέση σε ισχύ του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, κάτι το οποίο θα αντέβαινε στην ασφάλεια δικαίου, καθώς και στην αρχή της χρηστής διαχειρίσεως και της προστασίας των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης. 18 Εν προκειμένω, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι πρέπει να τύχει εφαρμογής ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2018 απλώς και μόνον επειδή μνημονεύεται στις προσβαλλόμενες αποφάσεις ως νομική βάση, καθόσον η εν λόγω νομική βάση είναι εσφαλμένη και ορθώς αντικαταστάθηκε από τον δημοσιονομικό κανονισμό του 2012 με την απόφαση περί απορρίψεως των διοικητικών ενστάσεων της 5ης Μαΐου 2023. Συγκεκριμένα, από την προ της ασκήσεως μέσου ένδικης προστασίας διαδικασία επί διοικητικής ενστάσεως, κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, συνάγεται ότι η Διοίκηση διατηρεί τη δυνατότητα τροποποίησης της αιτιολογίας βάσει της οποίας είχε εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση πριν η συγκεκριμένη απόφαση αποτελέσει αντικείμενο διαφοράς ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης. Επιπροσθέτως, η Επιτροπή επισημαίνει ότι οι μεταγενέστερες των προσβαλλόμενων αποφάσεις περί συμψηφισμού δεν αποτελούν μέρος της ένδικης διαφοράς. Κατά συνέπεια, η αιτιολογία και οι διατάξεις στις οποίες παραπέμπουν δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. 19 Τέλος, κατά την Επιτροπή, η προβλεπόμενη στο άρθρο 81, παράγραφος 1, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2012 πενταετής προθεσμία παραγραφής δεν είχε εκπνεύσει κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων, καθόσον άρχισε να τρέχει μόλις από την καταληκτική ημερομηνία καταβολής που γνωστοποιήθηκε στον προσφεύγοντα με το χρεωστικό σημείωμα, ήτοι από τις 19 Απριλίου 2022. 20 Το άρθρο 98, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 ορίζει ότι «[κ]άθε απαίτηση που προσδιορίζεται ως βεβαία, εκκαθαρισμένη και απαιτητή βεβαιώνεται με ένταλμα είσπραξης με το οποίο ο υπεύθυνος διατάκτης δίνει εντολή στον υπόλογο να εισπράξει το ποσό» και ότι «[α]κολουθείται από χρεωστικό σημείωμα προς τον οφειλέτη, [πλην εξαιρέσεων μη σχετικών εν προκειμένω]». Το άρθρο 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 ορίζει επίσης ότι «[ο] διατάκτης αποστέλλει το χρεωστικό σημείωμα αμέσως μετά τη βεβαίωση της απαίτησης και το αργότερο εντός διαστήματος πέντε ετών από τη χρονική στιγμή κατά την οποία το θεσμικό όργανο της Ένωσης ήταν, υπό κανονικές συνθήκες, σε θέση να απαιτήσει την εξόφληση της οφειλής». Στην ίδια διάταξη διευκρινίζεται επιπλέον ότι «[τ]ο εν λόγω διάστημα δεν ισχύει για τις περιπτώσεις στις οποίες ο αρμόδιος διατάκτης βεβαιώνει ότι, παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από το θεσμικό όργανο της Ένωσης, η καθυστέρηση στην ανάληψη ενεργειών προκλήθηκε από πράξεις του οφειλέτη». 21 Επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 282, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, οι διατάξεις του άρθρου 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού, που προβλέπουν την προβαλλόμενη από τον προσφεύγοντα πενταετή παραγραφή, έχουν εφαρμογή από της ημερομηνίας θέσεως σε ισχύ του εν λόγω κανονισμού, ήτοι από τις 2 Αυγούστου 2018. Πράγματι, οι μεταβατικές διατάξεις του άρθρου 279 του κανονισμού και οι κατά το άρθρο 282, παράγραφος 3, ημερομηνίες αναδρομικής ή ετεροχρονισμένης εφαρμογής ορισμένων διατάξεων δεν αφορούν τις ως άνω προβαλλόμενες διατάξεις. Το άρθρο 281 του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 ορίζει, επιπλέον, ότι, πλην εξαιρέσεως μη σχετικής εν προκειμένω, ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2012 καταργείται από τις 2 Αυγούστου 2018. 22 Εν συνεχεία, όσον αφορά τις αρχές που διέπουν τη χρονική διαδοχή των κανόνων δικαίου, υπενθυμίζεται ότι, κατ’ αρχήν, ο νέος κανόνας εφαρμόζεται αμέσως στα μελλοντικά αποτελέσματα καταστάσεως γεννηθείσας υπό το κράτος του προϊσχύσαντος κανόνα (πρβλ. απόφαση της 14ης Απριλίου 1970, Brock, 68/69, EU:C:1970:24, σκέψη 7). Τα μελλοντικά αποτελέσματα κατάστασης η οποία γεννήθηκε υπό το κράτος προϊσχύσαντος κανόνα πρέπει να νοούνται ως αφορώντα τα παρόντα αποτελέσματα της εν λόγω κατάστασης κατά τον χρόνο εφαρμογής του νέου κανόνα (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουλίου 2002, D’Hoop, C‑224/98, EU:C:2002:432, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Η εφαρμογή νέου κανόνα επί των παρόντων αποτελεσμάτων κατάστασης η οποία γεννήθηκε υπό το κράτος προϊσχύσαντος κανόνα δεν αποτελεί αναδρομική εφαρμογή του νέου κανόνα (πρβλ. απόφαση της 10ης Ιουλίου 1986, Licata κατά ΟΚΕ,270/84, EU:C:1986:304, σκέψη 31). 23 Ως εκ τούτου, έχει επανειλημμένως κριθεί ότι ένας νέος κανόνας τυγχάνει εφαρμογής από της ημερομηνίας θέσεώς του σε ισχύ που καθορίζεται στην πράξη με την οποία θεσπίζεται και μολονότι, κατ’ αρχήν, δεν έχει εφαρμογή επί των εννόμων καταστάσεων οι οποίες γεννήθηκαν και διαμορφώθηκαν οριστικώς υπό το κράτος του προγενέστερου κανόνα, έχει εντούτοις εφαρμογή στα μελλοντικά τους αποτελέσματα καθώς και στις νέες έννομες καταστάσεις. Ειδικότερα, από τη νομολογία προκύπτει ότι οι διαδικαστικοί κανόνες εφαρμόζονται εν γένει από την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος τους, εν αντιθέσει προς τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου οι οποίοι συνήθως ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι δεν αφορούν καταστάσεις που δημιουργήθηκαν πριν από την έναρξη της ισχύος τους παρά μόνο στον βαθμό που προκύπτει σαφώς από το γράμμα τους, τον σκοπό τους ή την όλη οικονομία τους ότι πρέπει να παράγουν τέτοια αποτελέσματα (πρβλ. απόφαση της 26ης Μαρτίου 2015, Επιτροπή κατά Moravia Gas Storage,C‑596/13 P, EU:C:2015:203, σκέψεις 32 και 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 24 Έχει επίσης κριθεί ότι, μολονότι ένας κανόνας περί παραγραφής που αφορούσε τελωνειακή οφειλή αποτελούσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, καθόσον ρύθμιζε την ίδια την τελωνειακή οφειλή (πρβλ. αποφάσεις της 23ης Φεβρουαρίου 2006, Molenbergnatie, C‑201/04, EU:C:2006:136, σκέψεις 39 έως 41, και της 3ης Ιουνίου 2021, Jumbocarry Trading, C‑39/20, EU:C:2021:435, σκέψη 35), μπορούσε ωστόσο να τύχει εφαρμογής στα μελλοντικά αποτελέσματα κατάστασης στην οποία η εν λόγω οφειλή δεν είχε διαμορφωθεί οριστικώς, παρά το γεγονός ότι είχε γεννηθεί υπό το κράτος προγενέστερου κανόνα (πρβλ. απόφαση της 3ης Ιουνίου 2021, Jumbocarry Trading, C‑39/20, EU:C:2021:435, σκέψη 38). 25 Εν προκειμένω, η απαίτηση της Ένωσης κατά του προσφεύγοντος δεν είχε διαμορφωθεί οριστικώς στις 2 Αυγούστου 2018, καθόσον ο προσφεύγων είχε αμφισβητήσει την εν λόγω απαίτηση, η δε σχετική ένδικη προσφυγή δεν είχε ακόμη εκδικασθεί, και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι, πριν από την εν λόγω ημερομηνία, ήτοι περίπου τρεισήμισι έτη κατόπιν της αποφάσεως της 10ης Φεβρουαρίου 2015, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων αυτών, η Επιτροπή είχε απολέσει οριστικώς το δικαίωμα εισπράξεως της εν λόγω απαιτήσεως λόγω καθυστερημένης ασκήσεως του εν λόγω δικαιώματος. Πράγματι, αφενός, ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2012 δεν καθόριζε συγκεκριμένη προθεσμία για την αποστολή του χρεωστικού σημειώματος και, αφετέρου, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων, δεν υφίστατο υπέρβαση της εύλογης προθεσμίας την οποία πρέπει, πάντως, να τηρεί ένα θεσμικό όργανο της Ένωσης σε τέτοιες περιπτώσεις για να ασκεί τις εξουσίες του (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουνίου 2016, Marchiani κατά Κοινοβουλίου, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, σκέψη 96 και εκεί μνημονευομένη νομολογία). Επομένως, το άρθρο 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 εφαρμόζεται στην περίπτωση της επίμαχης απαίτησης. 26 Λαμβανομένου υπόψη του ανωτέρω συμπεράσματος, παρέλκει η εξέταση των επιχειρημάτων του προσφεύγοντος ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να μεταβάλει τη νομική βάση των προσβαλλομένων αποφάσεων με την απόφαση της 5ης Μαΐου 2023 περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως. 27 Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο προσφεύγων, η εφαρμογή της παραγραφής την οποία προβλέπει το άρθρο 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 δεν αποβαίνει προς όφελός του. 28 Πράγματι, η ως άνω διάταξη προβλέπει ότι η πενταετής παραγραφή τρέχει «από τη χρονική στιγμή κατά την οποία το θεσμικό όργανο της Ένωσης ήταν, υπό κανονικές συνθήκες, σε θέση να απαιτήσει την εξόφληση της οφειλής». 29 Ορθώς, όμως, έκρινε η Επιτροπή ότι οι συνθήκες της υπό κρίση υποθέσεως, χαρακτηριστικό των οποίων ήταν μια αμφισβητούμενη απαίτηση η οποία μπορούσε στη συνέχεια να ακυρωθεί ή της οποίας το ύψος μπορούσε να μειωθεί, όπως πράγματι συνέβη, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο μείωσε το ύψος της από 108596,35 ευρώ σε 80000 ευρώ με την απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2021, HG κατά Επιτροπής (T‑693/16 P-RENV-RX, EU:T:2021:895), ήταν κανονικές, κατά την έννοια του άρθρου 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, μόνον αφότου η εν λόγω απόφαση κατέστη αμετάκλητη. 30 Συναφώς, επισημαίνεται ότι, υπό περιστάσεις διαδικασίας όπως αυτές της υπό κρίση υποθέσεως, στο πλαίσιο της οποίας έπρεπε κατ’ αρχάς να πιστοποιηθεί η ύπαρξη της απαιτήσεως, κατά το πέρας ειδικής διαδικασίας, με επίσημη απόφαση που προηγήθηκε της βεβαιώσεως της απαιτήσεως, η ως άνω ερμηνεία του άρθρου 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 είναι προς το συμφέρον της χρηστής διοίκησης, διότι ευνοεί τόσο τα συμφέροντα των εχόντων απαιτήσεις θεσμικών οργάνων όσο και αυτά των οφειλετών τους ή τυχόν ενδιαφερόμενων τρίτων, καθόσον δεν υποχρεώνει πάντοτε τον αρμόδιο διατάκτη να διατάσσει την είσπραξη απαιτήσεων των οποίων η ύπαρξη ή το ύψος αμφισβητείται από τους οφειλέτες, προτού λάβει γνώση της οριστικής εκβάσεως των σχετικών με τις εν λόγω απαιτήσεις ζητημάτων και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα προμνημονευθέντα συμφέροντα. Ειδικότερα, σε περίπτωση απαιτήσεως έναντι υπαλλήλου της οποίας αυτός αμφισβητεί τόσο την ύπαρξη όσο και το ύψος της, ζητώντας την ακύρωση ή τη μεταρρύθμιση της προγενέστερης αποφάσεως που την πιστοποιεί, ο διατάκτης μπορεί, προκειμένου να καθορίσει την κατάλληλη χρονική στιγμή για να βεβαιώσει την απαίτηση, να διατάξει τη είσπραξή της και να αποστείλει το χρεωστικό σημείωμα, να λάβει μεταξύ άλλων υπόψη, βάσει του καθήκοντος μέριμνας το οποίο υπέχει η Διοίκηση έναντι των υπαλλήλων της και το οποίο την υποχρεώνει να συνεκτιμά όχι μόνον το συμφέρον της υπηρεσίας αλλά και το συμφέρον του ενδιαφερόμενου υπαλλήλου (πρβλ. απόφαση της 28ης Μαΐου 1980, Kuhner κατά Επιτροπής, 33/79 και 75/79, EU:C:1980:139, σκέψη 22), τη σημασία του επίμαχου χρηματικού ποσού σε σχέση με τα εισοδήματα του υπαλλήλου και την εκτίμησή του σχετικά με την πιθανότητα τροποποίησης του ποσού από τον δικαστή κατά την εκ μέρους του άσκηση εξουσίας πλήρους δικαιοδοσίας, ιδίως, εάν η πιθανότητα αυτή προκύπτει από ενδεχόμενη στοιχειοθέτηση ευθύνης του υπαλλήλου. 31 Η ως άνω ερμηνεία είναι σύμφωνη με εκείνη του Δικαστηρίου το οποίο έκρινε ότι, ακόμη και αν ένα θεσμικό όργανο ήταν, κατά κανόνα, σε θέση να αξιώσει την ικανοποίηση της απαιτήσεώς του από τη χρονική στιγμή κατά την οποία η απαίτηση κατέστη βέβαιη, εκκαθαρισμένη και απαιτητή, ήτοι, εν προκειμένω, από την 1η Μαρτίου 2015, ημερομηνία θέσεως σε ισχύ της αποφάσεως της 10ης Φεβρουαρίου 2015, έπρεπε να συνεκτιμηθούν ιδιαίτερες περιστάσεις της υποθέσεως προκειμένου να διαπιστωθεί εάν ο διατάκτης καθυστέρησε να κοινοποιήσει χρεωστικό σημείωμα στον οφειλέτη (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουνίου 2016, Marchiani κατά Κοινοβουλίου, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, σκέψεις 103 και 104). Συναφώς, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι έπρεπε, μεταξύ άλλων, να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα του διαδίκου που διακυβεύονται στη δίκη, η περιπλοκότητα της υποθέσεως και τα διάφορα διαδικαστικά στάδια που ακολούθησε το θεσμικό όργανο της Ένωσης (απόφαση της 14ης Ιουνίου 2016, Marchiani κατά Κοινοβουλίου, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, σκέψη 99). 32 Η συγκεκριμένη ερμηνεία είναι επίσης σύμφωνη με τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης να θεσπίσει τις διατάξεις του άρθρου 98, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να ληφθεί υπόψη η νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 31 ανωτέρω, όπως προκύπτει από τη σκέψη 8 της αιτιολογικής έκθεσης της πρότασης κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2021/2002, των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1305/2013, (ΕΕ) αριθ. 1306/2013, (ΕΕ) αριθ. 1307/2013, (ΕΕ) αριθ. 1308/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014, (ΕΕ) αριθ. 652/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [COM(2016) 605 final – 2016/0282 (COD)]. 33 Όσον αφορά την προβαλλόμενη παράβαση των άρθρων 100 και 102 του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, ο προσφεύγων δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα προς στήριξή της. Δυνάμει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Κανονισμών Διαδικασίας του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, όπως ερμηνεύονται κατά πάγια νομολογία, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει τους προβαλλομένους λόγους και επιχειρήματα κατά τρόπο αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στον μεν καθού να προετοιμάσει την άμυνά του, στο δε δικαιοδοτικό όργανο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς ενδεχομένως να χρειάζεται να αναζητήσει άλλα στοιχεία. Ελλείψει των ανωτέρω, η ασαφής ή αόριστη αιτίαση είναι απαράδεκτη (πρβλ. απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2019, Tàpias κατά Συμβουλίου, T‑527/16, EU:T:2019:856, σκέψεις 64 και 65 και εκεί μνημονευομένη νομολογία). Επομένως, οι αιτιάσεις περί παραβάσεως των άρθρων 100 και 102 του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 είναι απαράδεκτες. 34 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση των άρθρων 98, 100, 101 και 102 του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018 πρέπει να απορριφθεί. Επί του λόγου ακυρώσεως με τον οποίον προβάλλεται μη τήρηση της εύλογης προθεσμίας 35 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι σε περίπτωση κατά την οποία εφαρμοστέος είναι ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2012, όπου δεν καθορίζεται η προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να κοινοποιείται ένα χρεωστικό σημείωμα, η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση τήρησης εύλογης προθεσμίας και παραβίασε την αρχή της ασφάλειας δικαίου η οποία δεν της επιτρέπει να καθυστερεί επ’ αόριστον την άσκηση των εξουσιών της. 36 Διαπιστώνεται ότι ο προσφεύγων προέβαλε τον λόγο ακυρώσεως περί μη τηρήσεως της εύλογης προθεσμίας μόνον επικουρικώς, σε περίπτωση που θα είχε εφαρμογή ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2012. Ωστόσο, όπως κρίθηκε με τη σκέψη 25 ανωτέρω, ο δημοσιονομικός κανονισμός του 2012 δεν έχει εφαρμογή στις προσβαλλόμενες αποφάσεις. 37 Επομένως, ο λόγος ακυρώσεως περί μη τηρήσεως της εύλογης προθεσμίας πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να απορριφθεί. Επί των λόγων ακυρώσεως που αφορούν την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και την παράβαση του καθήκοντος μέριμνας 38 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η παράλειψη των υπηρεσιών της Επιτροπής να επικοινωνήσουν προηγουμένως με αυτόν σχετικά με τον τρόπο εισπράξεως της απαιτήσεως πριν από την έκδοση των προσβαλλομένων αποφάσεων συνιστά παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης καθώς και παράβαση του καθήκοντος μέριμνας. Ο προσφεύγων υποστηρίζει, ιδίως, ότι δεν είχε ενημερωθεί επαρκώς ως προς τους λόγους βάσει των οποίων επελέγη ο συμψηφισμός απαιτήσεων, το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής ή τη δυνατότητα ρυθμίσεως της οφειλής του μέσω νέου χρονοδιαγράμματος τμηματικής αποπληρωμής. Ο προσφεύγων εκφράζει επίσης την έκπληξή του για το ότι η Επιτροπή επιδίωξε τελικώς να εισπράξει την απαίτησή της εντός δύο ετών, μολονότι είχε αναμείνει έξι έτη μέχρι να αξιώσει την εξόφλησή της. 39 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι έλαβε υπόψη τόσο τις εφαρμοστέες διατάξεις όσο και τα συμφέροντα του προσφεύγοντος κατά την επιλογή του τρόπου είσπραξης με εύλογο συμψηφισμό εντός διετίας, δεδομένων των αποδοχών του ενδιαφερομένου. Επιπλέον, κατά την Επιτροπή, ο προσφεύγων δεν προέβαλε ειδικό συμφέρον προκειμένου να τύχει τμηματικής καταβολής της οφειλής του. Σε τέτοια περίπτωση, η Επιτροπή θα ήταν πρόθυμη να προσαρμόσει το χρονοδιάγραμμα τμηματικής καταβολής. 40 Επισημαίνεται ότι με την από 1ης Απριλίου 2022 ηλεκτρονική επιστολή του διατάκτη, την οποία προσκόμισε ο ίδιος ο προσφεύγων και με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση ανάκλησης του χρεωστικού σημειώματος της 3ης Μαρτίου (βλ. ανωτέρω 4 σκέψη), ο εν λόγω κλήθηκε να επικοινωνήσει με τις υπηρεσίες της Επιτροπής σχετικά με τους όρους καταβολής της οφειλής του. Πλην όμως, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι ο προσφεύγων προέβη στην ως άνω ενέργεια ούτε ότι άρχισε, με δική του πρωτοβουλία, να αποπληρώνει την οφειλή του, είτε πριν από τη μνημονευόμενη στο εν λόγω χρεωστικό σημείωμα καταληκτική ημερομηνία καταβολής, ήτοι τη 19η Απριλίου 2022, είτε κατόπιν της ημερομηνίας αυτής. Υπό τις συνθήκες αυτές, καθόσον προέβη σε συμψηφισμό με τις αποδοχές του προσφεύγοντος ή με επιστροφές εξόδων, όπως υποχρεούται βάσει του άρθρου 102, παράγραφος 1, του δημοσιονομικού κανονισμού του 2018, και καθόσον όρισε αυτεπαγγέλτως ένα χρονοδιάγραμμα καταβολής τμηματικής διάρκειας περίπου δύο ετών, καταλείποντας παράλληλα στον προσφεύγοντα ένα ικανοποιητικό εισόδημα, λαμβανομένου υπόψη του επιπέδου αποδοχών του, ο υπόλογος της Επιτροπής, εκδίδοντας τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, ούτε παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως ούτε παρέβη το καθήκον μέριμνας των θεσμικών οργάνων έναντι των υπαλλήλων τους. 41 Ως εκ τούτου, οι λόγοι ακυρώσεως με τους οποίους προβάλλονται παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και παράβαση του καθήκοντος μέριμνας πρέπει να απορριφθούν. Ως εκ τούτου, τα ακυρωτικά αιτήματα πρέπει να απορριφθούν. Επί του αιτήματος επιστροφής 42 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι υπέστη υλική ζημία λόγω των προσβαλλομένων αποφάσεων, η οποία αντιστοιχεί στο συνολικό ποσό των εις βάρος του παρακρατήσεων, ήτοι 24092,59 ευρώ. Ζητεί την καταβολή του εν λόγω ποσού προσαυξημένου με τόκους υπερημερίας υπολογιζόμενους από την ημερομηνία εκδόσεως καθεμίας σύμφωνα με τον τρόπο που διευκρινίζεται στο αιτητικό του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής του. 43 Η Επιτροπή αμφισβητεί το επιχείρημα περί ελλείψεως νομιμότητας των προσβαλλομένων αποφάσεων και, επομένως, την ύπαρξη οποιασδήποτε ζημίας. 44 Δεδομένου ότι οι λόγοι ακυρώσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων απορρίφθηκαν, προκύπτει ότι και το αίτημα να υποχρεωθεί η Επιτροπή στην επιστροφή των εισπραχθέντων ποσών πρέπει εν πάση περιπτώσει να απορριφθεί, χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί το παραδεκτό του συγκεκριμένου αιτήματος. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα επιστροφής των εισπραχθέντων ποσών και, ως εκ τούτου, η προσφυγή-αγωγή στο σύνολό της. Επί των δικαστικών εξόδων 45 Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο πενταμελές τμήμα) αποφασίζει: 1) Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή. 2) Καταδικάζει τον HG στα δικαστικά έξοδα. Porchia Jaeger Madise Nihoul Verschuur Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Οκτωβρίου 2024. (υπογραφές) ( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.