ra.de Urteile
EU-Rechtsprechung · Gericht der Europäischen Union
Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich – Usługa szyfrowanych wiadomości Sky ECC – Podnoszone niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Dopuszczalność – Przetwarzanie danych osobowych przez państwa członkowskie i przekazanie ich Europolowi – Przekazanie danych osobowych przez Europol państwu członkowskiemu – Przekazanie danych osobowych przez Eurojust państwu trzeciemu – Odpowiedzialność pozaumowna – Artykuł 50 rozporządzenia (UE) 2016/794 – Odpowiedzialność solidarna Europolu i państw członkowskich za niezgodne z prawem przetwarzanie danych – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Rzeczywisty charakter szkody – Rozporządzenie (UE) 2018/1727 – Niewystarczająca koordynacja przez Eurojust postępowań karnych między państwem członkowskim a państwem trzecim – Artykuły 71, 72, 89, 91 i 92 rozporządzenia (UE) 2018/1725
ECLI: ECLI:EU:T:2026:149Entscheidung vom: 25.02.2026
WYROK SĄDU (piąta izba)
z dnia 25 lutego 2026 r. ( *1 )
Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich – Usługa szyfrowanych wiadomości Sky ECC – Podnoszone niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Dopuszczalność – Przetwarzanie danych osobowych przez państwa członkowskie i przekazanie ich Europolowi – Przekazanie danych osobowych przez Europol państwu członkowskiemu – Przekazanie danych osobowych przez Eurojust państwu trzeciemu – Odpowiedzialność pozaumowna – Artykuł 50 rozporządzenia (UE) 2016/794 – Odpowiedzialność solidarna Europolu i państw członkowskich za niezgodne z prawem przetwarzanie danych – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Rzeczywisty charakter szkody – Rozporządzenie (UE) 2018/1727 – Niewystarczająca koordynacja przez Eurojust postępowań karnych między państwem członkowskim a państwem trzecim – Artykuły 71, 72, 89, 91 i 92 rozporządzenia (UE) 2018/1725
W sprawie T‑1180/23
BW, którego reprezentował J. Reisinger, adwokat,
strona skarżąca,
przeciwko
Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), którą reprezentował A. Nunzi, w charakterze pełnomocnika, którego wspierali G. Ziegenhorn, M. Kottmann, T. Shulman i S. Steinbarth, adwokaci,
oraz
Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust), którą reprezentowały J. Carmona-Bermejo i M. Castro Granja, w charakterze pełnomocniczek, które wspierali M. Kottmann, G. Ziegenhorn, T. Shulman i S. Steinbarth,
strona pozwana,
popierane przez
Królestwo Belgii, które reprezentowały M. Jacobs, M. Van Regemorter i C. Jacob, w charakterze pełnomocniczek,
przez
Królestwo Hiszpanii, które reprezentowała A. Gavela Llopis, w charakterze pełnomocniczki,
oraz przez
Królestwo Niderlandów, które reprezentowali J. Langer i M. Bulterman, w charakterze pełnomocników,
interwenienci,
SĄD (piąta izba),
w składzie, podczas narady: J. Svenningsen (sprawozdawca), prezes, J. Martín y Pérez de Nanclares i M. Stancu, sędziowie,
sekretarz: L. Ramette, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 września 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
W swojej skardze skarżący, BW, wnosi w istocie, po pierwsze, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności umowy o utworzeniu wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego (zwanego dalej „WZDŚ”) do spraw usługi szyfrowanych wiadomości Sky ECC (zwanej dalej „umową WZDŚ”), a także działań w zakresie przetwarzania, analizowania i wymiany dotyczących go danych pochodzących z tej usługi przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust), a także państwa członkowskie zaangażowane w dochodzenie w sprawie wspomnianej usługi, a po drugie, na podstawie art. 268 TFUE, o naprawienie szkody majątkowej i zadośćuczynienie za krzywdę, których miał on doznać w wyniku aktów i zachowań Europolu, Eurojustu i wspomnianych państw członkowskich.
I. Okoliczności powstania sporu
2
Skarżący jest obywatelem Serbii, ściganym i pozbawionym wolności w Niderlandach od dnia 8 maja 2023 r. w związku z przywozem do tego państwa członkowskiego 743 kg kokainy przechwyconych w dniu 4 sierpnia 2020 r. w Rotterdamie (Niderlandy). Od jesieni 2023 r. jest ścigany również w Serbii za handel środkami odurzającymi.
3
Postępowania karne prowadzone przez władze niderlandzkie i serbskie mają swoje źródło w środkach dochodzeniowych wszczętych pod koniec 2010 r. przez władze belgijskie, niderlandzkie i francuskie przeciwko „organizacji Sky ECC”, gdzie „ECC” oznacza „Elliptic Curve Cryptography” (kryptografia krzywych eliptycznych), podejrzanej o sprzedaż produktów i usług szyfrowanych wiadomości służących ułatwieniu popełnienia przestępstw.
4
W następstwie tych krajowych środków dochodzeniowych Królestwo Belgii i Królestwo Niderlandów wydały pod koniec 2018 r. nakazy dochodzeniowe dotyczące wspólnego dochodzenia wzywające Republikę Francuską do stworzenia obrazu serwerów używanych przez serwis Sky ECC i znajdujących się w Roubaix (Francja). To państwo członkowskie uwzględniło ów wniosek, dokonując, za pomocą techniki ataku typu „człowiek pośrodku”, przechwycenia, nagrania i transkrypcji szyfrowanych wiadomości przychodzących do tych serwerów i wychodzących z nich, w tym danych dotyczących skarżącego.
5
W dniu 13 grudnia 2019 r. organy belgijskie, francuskie i niderlandzkie, w drodze umowy WZDŚ zawartej między nimi na podstawie art. 13 Konwencji ustanowionej przez Radę zgodnie z art. 34 TUE o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 197, s. 3) oraz decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych (Dz.U. 2002, L 162, s. 1), utworzyły WZDŚ.
6
Umowa WZDŚ stanowi, co następuje:
„Utworzenie WZDŚ ma na celu ułatwienie prowadzonych w Belgii, we Francji i w Niderlandach dochodzeń dotyczących dostawców i użytkowników usługi Sky ECC oraz wymiany wiedzy technicznej i zasobów […]. Celem WZDŚ są: wspólne opracowanie, rozwój i wdrożenie techniki koniecznej do odszyfrowania przesłanych wiadomości i demontażu serwera; identyfikacja i lokalizacja użytkowników poruszających się w trzech państwach i między nimi; ustanowienie i koordynacja dnia lub dni wspólnej akcji przedsięwziętej w celu zatrzymania i ścigania organizatorów i użytkowników Sky ECC”.
7
WZDŚ doprowadził do wymiany między Europolem a trzema odnośnymi państwami członkowskimi przechwyconych surowych danych, które następnie należało przeanalizować, a także wyników tej analizy.
8
W ramach tej współpracy, trwającej nadal w dniu rozprawy w niniejszej sprawie, Europol przechowywał dane w swoim systemie informatycznym, przeprowadzał kontrole krzyżowe, sporządzał raporty informacyjne, generował wykresy wizualizujące dane i interpretował wielojęzyczne zbiory danych.
9
Z kolei Eurojust udzielał wsparcia i porad w zakresie możliwości współpracy sądowej oraz zorganizował szereg spotkań koordynacyjnych między organami belgijskimi, francuskimi i niderlandzkimi oraz Europolem, a także ułatwiał współpracę sądową między Republiką Serbii a Królestwem Niderlandów i Republiką Francuską.
II. Żądania stron
10
Skarżący wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności umowy WZDŚ, aktów Europolu i Eurojustu przyjętych na jej podstawie, a także aktów w zakresie przetwarzania, analizowania i wymiany przez nie i przez odnośne państwa członkowskie dotyczących go danych z serwera Sky ECC;
–
nakazanie Europolowi i Eurojustowi zapłaty na jego rzecz odszkodowania w wysokości co najmniej 71000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i naprawienia szkody majątkowej, które wynikają, po pierwsze, z „jego zatrzymania (tymczasowego), jego publicznej rozpoznawalności, niedostatecznej pozycji obronnej, a także z danych, które znajdują się [lub] mogły znaleźć się w złych rękach”, a po drugie, „z kosztów adwokackich i utraty dochodów”;
–
obciążenie Eurojustu i Europolu kosztami postępowania.
11
Eurojust i Europol wnoszą do Sądu o:
–
odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub, w każdym razie, oddalenie jej jako bezzasadnej;
–
obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
12
Królestwo Hiszpanii wnosi do Sądu o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub, tytułem żądania ewentualnego, o oddalenie jej jako bezzasadnej i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
13
Królestwo Niderlandów wnosi do Sądu o oddalenie skargi i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
III. Co do prawa
14
Na poparcie żądań skierowanych bez rozróżnienia przeciwko Europolowi i Eurojustowi skarżący podnosi te same cztery zarzuty.
15
Zarzut pierwszy dotyczy w istocie niezgodnego z prawem i nieproporcjonalnego charakteru zbierania i przetwarzania danych osobowych pochodzących z usługi Sky ECC przez odnośne państwa członkowskie oraz przez „Europol lub Eurojust” od momentu ich pierwszego przechwycenia w 2019 r. do ostatniej wymiany wyników z innymi państwami.
16
W odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd na rozprawie skarżący wskazał, że nie powołuje się na żaden akt ani na żadne zachowanie późniejsze niż dzień 24 czerwca 2022 r., czyli dzień, w którym organy francuskie przekazały organom serbskim za pośrednictwem Eurojustu link do bezpiecznej witryny internetowej, udostępniając temu państwu trzeciemu informacje dotyczące niektórych rozmów pochodzących z usługi Sky ECC i związane z konkretnymi identyfikatorami logowania, wśród których znajdowały się rozmowy skarżącego.
17
Zarzut drugi dotyczy w istocie naruszenia przez Europol i Eurojust, odpowiednio, art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Europolu, zastępującego i uchylającego decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. 2016, L 135, s. 53), oraz art. 71 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39), art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), a także art. 14 i 15 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 16 grudnia 1966 r., który wszedł w życie w dniu 23 marca 1976 r. (zwanego dalej „Paktem”), ze względu na niekompletność zebranych, przeanalizowanych i przekazanych danych z usługi Sky ECC, co naruszyło zdolność skarżącego do obrony przed sądami niderlandzkimi i serbskimi.
18
Zarzut trzeci dotyczy w istocie naruszenia przez Europol i Eurojust umowy WZDŚ, ponieważ nie wywiązały się one z obowiązku koordynacji mającego na celu uniknięcie podwójnego ścigania skarżącego za te same czyny w Niderlandach i Serbii.
19
Zarzut czwarty dotyczy w istocie naruszenia przez Europol i Eurojust, odpowiednio, art. 32 rozporządzenia 2016/794 oraz art. 89 i 92 rozporządzenia 2018/1725, ponieważ nie chroniły one należycie danych osobowych skarżącego.
A. W przedmiocie zarzucanych działań i aktów oraz właściwości Sądu do ich zbadania
1. Uwagi wstępne
20
W swoich żądaniach skarżący zarzuca zarówno Europolowi, jak i Eurojustowi szereg niezgodnych z prawem zachowań lub aktów, których przedmiotem było zbieranie i przetwarzanie jego danych osobowych i które miały miejsce w ramach prowadzonych przez Królestwo Belgii, Republikę Francuską i Królestwo Niderlandów dochodzeń karnych dotyczących usługi Sky ECC, w których uczestniczyły Europol i Eurojust.
21
W zakresie, w jakim skarżący krytykuje nie tylko zachowania, które można przypisać Europolowi i Eurojustowi, ale również zachowania, które można przypisać państwom członkowskim uczestniczącym w WZDŚ, a także Republice Serbii, należy poczynić następujące uwagi wstępne.
22
W pierwszej kolejności, co się tyczy żądania opartego na art. 263 TFUE, z postanowienia tego wyraźnie wynika, że skarga o stwierdzenie nieważności może być skierowana wyłącznie przeciwko aktom wydanym przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii Europejskiej.
23
Zatem w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 263 TFUE sąd Unii nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie zgodności z prawem aktu wydanego przez organ krajowy (wyrok z dnia 3 grudnia 1992 r., Oleificio Borelli/Komisja, C‑97/91, EU:C:1992:491, pkt 9), zaś stwierdzenia tego nie może podważyć okoliczność, że dany akt stanowi część procesu decyzyjnego Unii (wyrok z dnia 29 stycznia 2020 r., GAEC Jeanningros, C‑785/18, EU:C:2020:46, pkt 27).
24
Podobnie Sąd miał okazję orzec, że kontrola – w ramach skargi o stwierdzenie nieważności – zgodności z prawem przekazania instytucji Unii przez prokuratora krajowego lub przez organy informacji zebranych na podstawie krajowego prawa karnego jest zagadnieniem podlegającym, co do zasady, prawu krajowemu regulującemu prowadzenie dochodzeń przez organy krajowe, jak również, w razie sporu prawnego, właściwości sądów krajowych (zob. podobnie wyrok z dnia 8 lipca 2004 r., Dalmine/Komisja, T‑50/00, EU:T:2004:220, pkt 86).
25
Wynika z tego, że w zakresie, w jakim skarżący domaga się stwierdzenia nieważności przeprowadzonych przez organy francuskie – za zgodą sądu francuskiego – działań w zakresie przechwytywania, stwierdzenia nieważności „przebiegu tych działań”, stwierdzenia nieważności przekazania Europolowi przez organy francuskie dokumentów i informacji uzyskanych w związku z tymi ostatnimi działaniami, stwierdzenia nieważności przekazania Eurojustowi i organom serbskim przez organy francuskie dokumentów i informacji żądanych przez organy serbskie w ramach jego wniosków o wzajemną pomoc prawną, a także stwierdzenia nieważności postępowania karnego prowadzonego przed sądami serbskimi, sąd Unii nie jest właściwy do rozpoznania jego żądań.
26
Sąd Unii jest również niewłaściwy do orzekania, bezpośrednio na podstawie art. 263 TFUE, o zgodności z prawem umowy WZDŚ, ponieważ umowa ta nie jest aktem Unii.
27
Umowa WZDŚ została bowiem podpisana, a zatem zawarta wyłącznie przez trzy państwa członkowskie, mianowicie Królestwo Belgii, Republikę Francuską i Królestwo Niderlandów.
28
Wniosku tego nie podważa okoliczność, że podstawę umowy WZDŚ stanowi konwencja zawarta przez te państwa członkowskie w oparciu o art. 34 TUE oraz decyzja ramowa Rady Unii Europejskiej (zob. podobnie wyrok z dnia 17 września 2014 r., Liivimaa Lihaveis, C‑562/12, EU:C:2014:2229, pkt 45–51).
29
Wspomnianego wniosku nie podważa również okoliczność, że Europol lub Eurojust mogły zainicjować utworzenie danego WZDŚ, ani też okoliczność, że zgodnie z pkt 7 umowy WZDŚ Królestwo Belgii, Republika Francuska i Królestwo Niderlandów zgodziły się na włączenie Europolu i Eurojustu jako „uczestników” WZDŚ, na co zezwala art. 13 ust. 12 Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych państw członkowskich Unii Europejskiej, ustanowionej przez Radę zgodnie z art. 34 TUE, w związku z motywem 9 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, a także, w odniesieniu do Europolu – art. 5 rozporządzenia 2016/794, zaś w odniesieniu do Eurojustu – art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1727 z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie Eurojustu oraz zastąpienia i uchylenia decyzji Rady 2002/187/WSiSW (Dz.U. 2018, L 295, s. 138).
30
Przyznana Europolowi lub Eurojustowi na mocy art. 5 rozporządzenia 2016/794 i art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2018/1727 możliwość proponowania utworzenia WZDŚ lub udzielenia pomocy w jego utworzeniu, podobnie jak przyznana ich pracownikom możliwość uczestniczenia w WZDŚ, nie daje bowiem tym agencjom statusu „stron” umowy, na mocy której Królestwo Belgii, Republika Francuska i Królestwo Niderlandów utworzyły dany WZDŚ.
31
W świetle powyższego Sąd nie jest właściwy do zbadania, na podstawie art. 263 TFUE, zezwolenia francuskiego sądu na działania w zakresie przechwytywania dokonywane przez władze francuskie, przebiegu tych działań, przekazania Europolowi przez organy francuskie dokumentów i informacji uzyskanych w związku z tymi działaniami, przekazania Eurojustowi i organom serbskim przez organy francuskie dokumentów i informacji żądanych przez organy serbskie w ramach jego wniosków o wzajemną pomoc prawną, prawidłowości postępowania karnego prowadzonego przed sądami serbskimi oraz umowy WZDŚ.
32
W drugiej kolejności, co się tyczy żądania opartego na art. 268 i 340 TFUE, należy przypomnieć, że sąd Unii jest właściwy do rozpoznania skargi o odszkodowanie opartej na tych postanowieniach wyłącznie wtedy, gdy niezgodność z prawem podnoszona na poparcie żądania odszkodowawczego rzeczywiście jest wynikiem działania instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii i nie można jej przypisać organowi krajowemu (zob. podobnie wyrok z dnia 16 grudnia 2020 r., Rada/K. Chrysostomides & Co. i in., C‑597/18 P, C‑598/18 P, C‑603/18 P i C‑604/18 P, EU:C:2020:1028, pkt 80, 106, 107).
33
Ponadto w przypadku gdy odpowiedzialność Unii powstała z tytułu aktu lub zachowania jednej z jej instytucji, jednostek organizacyjnych lub jednego z jej organów, Unia jest reprezentowana przed Sądem przez instytucje, jednostki organizacyjne lub organy, którym zarzuca się zdarzenie powodujące powstanie odpowiedzialności (wyrok z dnia 13 listopada 1973 r., Werhahn Hansamühle i in./Rada i Komisja, od 63/72 do 69/72, EU:C:1973:121, pkt 7).
34
Nie można zatem dochodzić odpowiedzialności Unii na podstawie art. 268 i 340 TFUE od instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii różnych od tego lub tej, którym zarzuca się zdarzenie powodujące powstanie odpowiedzialności, chyba że prawodawca Unii wyraźnie przewidział stanowiący odstępstwo system odpowiedzialności solidarnej jednej z tych instytucji lub jednostek organizacyjnych lub jednego z tych organów Unii i jednego lub kilku państw członkowskich, ewentualnie co najmniej jednego państwa trzeciego bądź kilku instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii (zob. analogicznie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 62, 63).
35
W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że ani rozporządzenie 2018/1727, ani żaden inny akt, na który powołał się skarżący, nie przewiduje stanowiącego odstępstwo systemu odpowiedzialności solidarnej Eurojustu i państw członkowskich lub Eurojustu i Republiki Serbii.
36
Podobnie w odpowiedzi na pytanie Sądu zadane na rozprawie skarżący wskazał, że żądanie odszkodowawcze opiera się nie na ewentualnej odpowiedzialności solidarnej Europolu za działania Eurojustu czy też Eurojustu za działania Europolu, lecz wyłącznie na odpowiedzialności solidarnej Europolu za działania państw członkowskich.
37
Jednakże, jak orzekł Trybunał, stanowiący odstępstwo system odpowiedzialności solidarnej Europolu za działanie państw członkowskich można wywnioskować z łącznej lektury motywu 57 i art. 49 ust. 3 i 4 oraz art. 50 rozporządzenia 2016/794 (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 62, 63).
38
Zgodnie z tym systemem osoba fizyczna może dochodzić przed sądem Unii odpowiedzialności Europolu za wszelkie niezgodne z prawem przetwarzanie danych, które miało miejsce w ramach współpracy na podstawie rozporządzenia 2016/794 między nim a państwem członkowskim i wyrządziło tej osobie szkodę (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol,C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 62, 63).
39
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że współpraca dotycząca usługi Sky ECC rozpoczęła się w maju 2019 r. i, jak wskazał Europol w odpowiedzi na pytanie Sądu na rozprawie, w dniu rozprawy była jeszcze w toku.
40
Ponadto skarżący powołuje się na okoliczność, potwierdzoną przez Europol w odpowiedzi na pytanie Sądu zadane na rozprawie, że dane osobowe pochodzące z usługi Sky ECC i dotyczące skarżącego, po pierwsze, zostały wymienione w ramach tej współpracy między Europolem a organami belgijskimi, francuskimi i niderlandzkimi, a po drugie, pozostają w rękach Europolu.
41
W świetle powyższego Sąd nie jest właściwy do rozpoznania żądania drugiego w zakresie, w jakim zmierza ono do stwierdzenia odpowiedzialności Eurojustu za działanie Królestwa Belgii, Republiki Francuskiej i Królestwa Niderlandów lub Republiki Serbii, ewentualnie za działanie Europolu.
42
Natomiast Sąd jest właściwy do rozpoznania żądania drugiego w zakresie, w jakim zmierza ono do stwierdzenia odpowiedzialności Eurojustu za jego własne zachowania oraz odpowiedzialności Europolu za zachowania, które można przypisać zarówno jemu samemu, jak i państwom członkowskim uczestniczącym we współpracy dotyczącej usługi Sky ECC.
43
Co się tyczy odpowiedzialności solidarnej Europolu za zachowania, które można przypisać organom belgijskim, francuskim lub niderlandzkim, po pierwsze, należy zauważyć, że biorąc pod uwagę datę ostatniego czynu zarzucanego przez skarżącego Europolowi i Eurojustowi – a mianowicie wymianę jego danych osobowych, która miała miejsce w dniu 24 czerwca 2022 r. – do niniejszego sporu ma zastosowanie jedynie system odpowiedzialności solidarnej przewidziany w rozporządzeniu 2016/794 w jego pierwotnym brzmieniu, obowiązującym do dnia 27 czerwca 2022 r. (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2019 r., HTTS/Rada,C‑123/18 P, EU:C:2019:694, pkt 39).
44
Po drugie, z art. 276 TFUE wynika, że w wykonywaniu swoich uprawnień dotyczących postanowień rozdziałów 4 i 5 tytułu V części trzeciej traktatu FUE, odnoszących się do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, sąd Unii nie jest właściwy w zakresie kontroli ważności lub proporcjonalności działań policji lub innych organów ścigania w państwie członkowskim.
45
W związku z tym, pomimo systemu odpowiedzialności solidarnej przewidzianego w art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794, Europol nie może ponosić solidarnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikające z niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych osoby fizycznej, które miało miejsce w związku z działaniami policji lub innych organów ścigania państwa członkowskiego, nawet jeśli przetwarzanie to miało miejsce w ramach współpracy opartej na tym rozporządzeniu (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 września 2024 r., KS i in./Rada i in., C‑29/22 P i C‑44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 91).
46
Pomimo swojej właściwości do rozpoznania żądania drugiego w zakresie, w jakim dotyczy ono odpowiedzialności solidarnej Europolu za zachowania, które można przypisać między innymi organom francuskim, Sąd nie jest zatem właściwy do rozpoznania zarzutów skarżącego dotyczących szkód, które zostały mu wyrządzone w wyniku działań w zakresie przechwytywania jego danych osobowych mających miejsce w ramach działań policyjnych prowadzonych przez organy francuskie.
47
W tych okolicznościach, i przed zbadaniem zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez Europol i Eurojust, a także przed zbadaniem zasadności żądań przedstawionych przez skarżącego, należy wskazać zarzucane przez skarżącego zachowania i akty, do których rozpoznania sąd Unii jest uprawniony, oraz ustalić, czy można je przypisać Europolowi lub Eurojustowi, a w razie potrzeby – zachowania lub akty, których nie można przypisać Europolowi, lecz które jednak mogą prowadzić do powstania jego odpowiedzialności na podstawie stanowiącego odstępstwo systemu odpowiedzialności solidarnej przewidzianego w art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
2. W przedmiocie aktów lub zachowań, które można przypisać Europolowi lub Eurojustowi
48
Skarżący twierdzi, że zbieranie, przetwarzanie i przekazanie jego danych osobowych w ramach dochodzeń karnych dotyczących usługi Sky ECC, w których uczestniczyły organy belgijskie, francuskie i niderlandzkie oraz Europol i Eurojust i które doprowadziły do wszczęcia postępowania karnego, o którym mowa w pkt 2 powyżej, są sprzeczne z prawem Unii.
49
W szczególności i w świetle samych informacji, z którymi skarżący mógł się zapoznać podczas przeglądania akt dotyczących wszczętych przeciwko niemu postępowań karnych, zarzuca on „Europolowi lub Eurojustowi” przetwarzanie jego danych osobowych „od ich pierwszego przechwycenia w 2019 r.” do dnia 24 czerwca 2022 r., kiedy to Eurojust przekazał organom serbskim wiadomość elektroniczną organów francuskich zawierającą link do bezpiecznej witryny internetowej zawierającej w szczególności niektóre z jego rozmów z usługi Sky ECC (pkt 16 powyżej).
50
W tym względzie skarżący twierdzi, że Europol „dostarczył wsparcia dla wykonywania uprawnień dochodzeniowych na terytorium wielu państw, wewnątrz Unii i poza nią”. Ponadto według skarżącego w dniu 27 maja 2019 r. Europol zorganizował spotkanie z organami belgijskimi, francuskimi i niderlandzkimi, podczas którego zostały udostępnione metadane ponad 9000 wiadomości pochodzących od użytkowników usługi Sky ECC lub do nich skierowanych. W czerwcu 2019 r. dane uzyskane przez organy francuskie w ramach działań w zakresie przechwytywania zostały udostępnione władzom belgijskim i niderlandzkim za pośrednictwem Europolu poprzez jego bezpieczny system wymiany informacji zwany „Secure Information Exchange Network Application” (SIENA).
51
Ponadto Europol i Eurojust były zaangażowane, począwszy od grudnia 2020 r., w działanie w zakresie zbierania kluczy do szyfrowania wiadomości otrzymanych od połowy 2019 r., w przechowywanie, odkodowywanie i przekazywanie tych wiadomości, a także, w marcu 2021 r., w „działanie, w trakcie którego Sky ECC została »wyeliminowana«”. Skarżący twierdzi również, że Europol i Eurojust uczestniczyły w dniach 23 i 24 lipca 2020 r. w technicznej grupie roboczej WZDŚ, w ramach której odkryto nowe szyfrowane wiadomości, a także w spotkaniach, które odbyły się w dniach 28 sierpnia 2019 r., 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r.
52
W szczególności skarżący, w związku z prowadzonym wobec niego w Serbii postępowaniem karnym, podnosi, że Eurojust był adresatem wniosku o współpracę organów serbskich z dnia 6 czerwca 2022 r., w następstwie którego w dniu 24 czerwca 2022 r. nastąpiło przekazanie przez organy francuskie organom serbskim za pośrednictwem Eurojustu dotyczących go danych pochodzących z usługi Sky ECC (zwane dalej „przekazaniem z dnia 24 czerwca 2022 r.”). Ponadto w czerwcu 2022 r. Europol poinformował organy serbskie, że w jego analizach skarżący został zidentyfikowany jako konkretny „identyfikator Sky ECC”. Wreszcie, według skarżącego między organami serbskimi a Europolem miały miejsce inne kontakty dotyczące grupy przestępczej, do której skarżący ma należeć.
53
Europol i Eurojust zaprzeczają, jakoby brały udział w niektórych z przywołanych przez skarżącego działań.
a) W przedmiocie aktów i zachowań, które można przypisać Europolowi
54
W swoich pismach Europol wskazuje, że WZDŚ doprowadził do wymiany między nim a trzema odnośnymi państwami członkowskimi danych przechwyconych przez władze francuskie do celów analizy, a także do wymiany wyników tych analiz.
55
W związku z tym Europol przyznaje, że był odbiorcą metadanych dotyczących ponad 9000 wiadomości wymienianych podczas spotkania w dniu 27 maja 2019 r., o którym skarżący wspomniał w pkt 50 powyżej.
56
Europol wskazuje również, że od dnia 18 marca 2021 r. rzeczywiście otrzymywał dane z usługi Sky ECC przekazywane przez władze francuskie i analizował je, a następnie przekazał wyniki swoich analiz władzom belgijskim, francuskim i niderlandzkim, w szczególności w formie konkretnych analiz dla niektórych państw.
57
Ponadto Europol nie zaprzecza, że uczestniczył w spotkaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r., na którym poruszono kwestię ewentualnej likwidacji infrastruktury usługi Sky ECC, a także w technicznej grupie roboczej WZDŚ zorganizowanej w dniach 23 i 24 lipca 2020 r., w ramach której odkryto nowe szyfrowane wiadomości.
58
Zatem w zakresie, w jakim działania, o których mowa w pkt 54–57 powyżej, nie zostały zakwestionowane, ewentualnie zostały potwierdzone przez Europol, należy uznać, że zostały one udowodnione i że można mu je przypisać.
59
Natomiast, po pierwsze, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Europol uczestniczył w działaniach w zakresie przechwytywania danych przychodzących i wychodzących z serwerów usługi Sky ECC znajdujących się we Francji lub że się do nich przyczynił.
60
Oprócz tego, że Europol zaprzeczył tym działaniom, twierdzenia skarżącego nie potwierdza ani okoliczność, że Europol mógł uczestniczyć w spotkaniu w dniu 27 maja 2019 r. lub że mogło ono odbyć się z jego inicjatywy, ani wniosek o pomoc sądową skierowany przez organy serbskie do ich francuskich odpowiedników, przedstawiony w załączniku A.17 i dotyczący „analizy danych uzyskanych przez Europol z aplikacji Sky ECC”. Przeciwnie, załącznik A.6 świadczy raczej o tym, że działania w zakresie przechwytywania zostały przeprowadzone wyłącznie przez organy francuskie, co potwierdza również załącznik A.14.
61
Po drugie, nawet jeśli Europol nie zaprzecza, że uczestniczył w spotkaniach w dniach 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r., należy jednak stwierdzić, że dokument pochodzący z rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (sądu pierwszej instancji w Antwerpii, Belgia), załączony do skargi na poparcie twierdzenia skarżącego, wspomina wprawdzie o zbliżającym się spotkaniu w dniu 7 września 2020 r., lecz uściśla jedynie, że mają w nim uczestniczyć organy francuskie i niderlandzkie, nie zaś Europol. Podobnie wniosek o udzielenie wsparcia technicznego złożony przez cour d’appel de Paris (sąd apelacyjny w Paryżu, Francja), załączony do skargi na poparcie twierdzenia skarżącego, nie wspomina o żadnym spotkaniu, które odbyłoby się w dniu 11 lutego 2021 r., ani o Europolu.
62
Po trzecie, skarżący nie przedstawił ani dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Europol uczestniczył w „»dniu akcji« w marcu 2021 r., w którym Sky ECC została »wyeliminowana«”. Transkrypcja konferencji prasowej belgijskiej prokuratury, o której mowa w skardze, dotyczy bowiem wprawdzie tego „dnia akcji”, lecz nie wspomina o Europolu. Podobnie załączona do skargi wymiana wiadomości elektronicznych ogranicza się do wspomnienia o przekazywaniu danych pochodzących z usługi Sky ECC za pośrednictwem Europolu, nie wykazując, że był on zaangażowany we wspomniany „dzień akcji”.
63
Po czwarte, skarżący nie przedstawił dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Europol przekazał organom serbskim informację, zgodnie z którą okazał się on osobą oznaczoną identyfikatorem „DFKNBQ” usługi Sky ECC.
64
Załącznik A.17, na którym opiera się skarżący i który rzeczywiście łączy jego nazwisko z identyfikatorem „DFKNBQ” usługi Sky ECC oraz z nazwą użytkownika „CHE Guevara”, okazuje się bowiem wnioskiem złożonym przez prokuraturę ds. przestępczości zorganizowanej Republiki Serbii i mającym na celu przekazanie przez organy francuskie wiadomości głosowych, wiadomości tekstowych, filmów i zdjęć dotyczących w szczególności skarżącego znajdujących się na serwerach usługi Sky ECC zajętych przez te organy, bez żadnej wzmianki o Europolu.
65
Co więcej, serbska prokuratura wskazuje w nim, że „w drodze [jej] działań, a następnie pracy ministerstwa spraw wewnętrznych Republiki Serbii [zostali oni] poinformowani, że według analizy danych uzyskanych przez Europol z aplikacji Sky ECC [użytkownikiem] PIN DFKNBQ [oraz] nazwy użytkownika CHE Guevara [był BW]”, co wskazuje na to, że informacja ta nie została dostarczona przez Europol.
66
Po piąte, skarżący nie przedstawił dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Europol był zaangażowany w udostępnienie organom serbskim w dniu 24 czerwca 2022 r. dotyczących go dokumentów i informacji pochodzących z usługi Sky ECC.
67
Jak wynika z załącznika A.15, owe dokumenty i informacje przekazane przez Eurojust organom serbskim w odpowiedzi na wniosek tych organów o wzajemną pomoc prawną zostały przekazane Eurojustowi przez organy francuskie pocztą elektroniczną zawierającą linki do zabezpieczonej witryny internetowej.
68
Skarżący nie może zatem w ramach rozpatrywanej skargi powoływać się wobec Europolu na nieudowodnione działania przywołane w pkt 59–67 powyżej.
69
W świetle powyższego, i biorąc pod uwagę twierdzenie skarżącego zapisane w protokole z rozprawy, zgodnie z którym ostatni akt zarzucany Europolowi i Eurojustowi miał miejsce w dniu 24 czerwca 2022 r., należy stwierdzić, że jedynie działania, o których mowa w pkt 55–57 powyżej, i poprzedzające tę datę – a mianowicie otrzymanie, przetwarzanie i udostępnianie od dnia 27 maja 2019 r. danych pochodzących z usługi Sky ECC przechwyconych przez organy francuskie, a także udział w spotkaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. i w grupie roboczej w dniach 23 i 24 lipca 2020 r. – zostały wykazane i mogą stanowić poparcie dla żądań skarżącego skierowanych przeciwko Europolowi.
b) W przedmiocie aktów i zachowań, które można przypisać Eurojustowi
70
W swoich pismach Eurojust wskazuje, że w działaniach wskazanych przez skarżącego brał udział z dwóch powodów.
71
Po pierwsze, Eurojust wyjaśnia, że w ramach WZDŚ dotyczącego usługi Sky ECC udzielał wsparcia i porad w zakresie możliwości współpracy prawnej oraz zorganizował szereg spotkań koordynacyjnych między organami belgijskimi, francuskimi i niderlandzkimi oraz Europolem. Owe spotkania, które odbyły się w dniach 25 kwietnia 2019 r., 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r., skłoniły organy tych państw członkowskich do przedstawienia aktualnych informacji na temat postępów w dochodzeniach dotyczących usługi Sky ECC oraz do omówienia najlepszych sposobów poczynienia w nich postępów.
72
Po drugie, w ramach wniosków o wsparcie złożonych przez organy serbskie w związku z dochodzeniami karnymi wszczętymi w Serbii przeciwko organizacji przestępczej – w której skład wchodził skarżący – zaangażowanej w handel środkami odurzającymi przewożonymi w szczególności przez Rotterdam, Eurojust wyjaśnia, że z jednej strony koordynował niderlandzkie i serbskie dochodzenia, a z drugiej strony ułatwiał przekazywanie i wykonywanie wniosków o wzajemną pomoc prawną kierowanych przez organy serbskie do organów francuskich.
73
Co się tyczy współpracy między organami holenderskimi i serbskimi, Eurojust potwierdza zorganizowanie trzech spotkań koordynacyjnych z udziałem tych organów w dniach 23 maja, 16 listopada i 8 grudnia 2022 r., podczas których organy te wymieniały się informacjami na temat zakresu i stanu prowadzonych przez siebie dochodzeń, a także na temat swoich potrzeb w zakresie współpracy prawnej, mianowicie osiągnięcia porozumienia co do sposobu dalszej współpracy w zakresie wymiany informacji i dowodów oraz koordynowania swoich strategii ścigania w celu zapobiegania konfliktom jurysdykcji i równoległemu ściganiu tych samych podejrzanych za te same czyny.
74
Eurojust wskazuje również, że ułatwiał przekazanie niektórych wniosków o wzajemną pomoc prawną między Republiką Serbii a Królestwem Niderlandów, w szczególności wniosku z dnia 7 października 2022 r., czy też że został poinformowany, po pierwsze, o zorganizowaniu przez organy niderlandzkie spotkania z organami serbskimi w dniu 3 maja 2023 r. w celu poinformowania tych ostatnich o planowanym zatrzymaniu skarżącego, a po drugie, o tym, że podczas tego spotkania organy te osiągnęły wstępne porozumienie w sprawie skoordynowanej strategii ścigania skarżącego w związku z zatrzymaniem w dniu 4 sierpnia 2020 r., aby uniknąć ścigania go w ich dwóch państwach za te same czyny.
75
Co się tyczy współpracy między organami francuskimi i serbskimi, Eurojust wyjaśnia, że w odpowiedzi na cztery wnioski o wzajemną pomoc prawną przekazał serbskiemu sędziemu łącznikowemu za pośrednictwem poczty elektronicznej dostępne przez czas ograniczony hiperłącze do zabezpieczonej hasłem witryny internetowej dostarczonej przez organy francuskie, poprzez którą organy te udostępniły wyłącznie władzom serbskim informacje dotyczące niektórych rozmów pochodzących z usługi Sky ECC i związanych z konkretnie określonymi identyfikatorami połączeń, wśród których znajdowały się rozmowy skarżącego.
76
Ponadto z dowodów przedstawionych przez skarżącego wynika, że przekazanie dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r., o którym mowa w pkt 75 powyżej, zostało uznane przez Eurojust.
77
Natomiast, po pierwsze, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Eurojust został zaproszony do udziału w spotkaniu w dniu 27 maja 2019 r., o którym mowa w pkt 55 powyżej, lub że w nim uczestniczył, i że w tym kontekście otrzymał metadane dotyczące 9000 wymienionych przy tej okazji wiadomości.
78
Z wyjątkiem bardzo ogólnej wzmianki niemającej bezpośredniego związku ze spotkaniem w dniu 27 maja 2019 r., żaden z pięciu załączników wskazanych przez skarżącego na poparcie jego twierdzenia nie wymienia bowiem Eurojustu.
79
Po drugie, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Eurojust uczestniczył w technicznej grupie roboczej w dniach 23 i 24 lipca 2020 r., o której mowa w pkt 51 powyżej.
80
Oprócz tego, że skarżący sam przyznaje, że „nie wie, czy współpracownicy […] Eurojustu byli obecni” w tej grupie roboczej, Eurojust twierdzi, że nie brał w niej udziału, a dokument, na którym opiera się skarżący, nie budzi żadnych wątpliwości w tym względzie.
81
Po trzecie, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Eurojust uczestniczył w wymianie ogółu danych pochodzących z usługi Sky ECC lub krajowych pakietów wywiadowczych dotyczących tej usługi za pośrednictwem SIENA, ponieważ Eurojust nie został wymieniony w dokumencie, na którym opiera się skarżący.
82
Co się tyczy w szczególności podnoszonego udziału Eurojustu w wymianie metadanych w lutym 2022 r., okoliczność, że za pośrednictwem wiadomości elektronicznej załączonej przez skarżącego do skargi oddelegowany ekspert krajowy Eurojustu informuje prokuratora Land Hessen (kraju związkowego Hesja, Niemcy) o tym, że „geodane niderlandzkiego dostawcy zostaną przekazane Europolowi przez organy niderlandzkie pod koniec lutego 2022 r. z ogólnym zezwoleniem na wykorzystanie”, nie pozwala wywnioskować, że metadane te zostały również przekazane Eurojustowi.
83
Po czwarte, z takich samych względów jak te przywołane w odniesieniu do Europolu w pkt 64 i 65 powyżej skarżący nie przedstawił żadnego dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że Eurojust przekazał organom serbskim informację, zgodnie z którą skarżący okazał się osobą oznaczoną identyfikatorem „DFKNBQ” usługi Sky ECC.
84
Skarżący nie może zatem w ramach rozpatrywanej skargi powoływać się wobec Europolu na nieudowodnione działania przywołane w pkt 77–83 powyżej.
85
W świetle powyższego, i biorąc pod uwagę twierdzenie skarżącego zapisane w protokole z rozprawy, zgodnie z którym ostatni akt zarzucany Eurojustowi i Europolowi miał miejsce w dniu 24 czerwca 2022 r., należy stwierdzić, że jedynie działania, o których mowa w pkt 71–76 powyżej, i poprzedzające tę datę – mianowicie udział Eurojustu w spotkaniach koordynacyjnych organów belgijskich, francuskich i niderlandzkich oraz Europolu w dniach 25 kwietnia 2019 r., 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r., jego udział w spotkaniu koordynującym dochodzenia niderlandzkie i serbskie w dniu 23 maja 2022 r., przekazanie przez niego organom serbskim w dniu 24 czerwca 2022 r. wiadomości elektronicznej od organów francuskich zawierającej link do witryny internetowej umożliwiającej pobranie danych osobowych skarżącego – zostały wykazane i mogą stanowić poparcie dla żądań skarżącego skierowanych przeciwko Eurojustowi.
3. W przedmiocie aktów lub zachowań, których nie można przypisać Europolowi, ale za które może on jednak ponosić odpowiedzialność
86
W świetle pkt 55–57 i 71–76 powyżej należy stwierdzić, że skarżący wykazał następujące działania.
87
Po pierwsze, w dniu 27 maja 2019 r. organy belgijskie, francuskie i niderlandzkie uczestniczyły w spotkaniu, na którym między tymi państwami członkowskimi a Europolem doszło do wymiany metadanych ponad 9000 wiadomości pochodzących z usługi Sky ECC.
88
Po drugie, począwszy od czerwca 2019 r. Republika Francuska przekazała Europolowi dane pochodzące ze służby Sky ECC, które następnie zostały przez nią przetworzone i których wyniki zostały później przekazane przez Republikę Francuską organom belgijskim, francuskim i niderlandzkim.
89
Po trzecie, organy belgijskie, francuskie i niderlandzkie uczestniczyły w spotkaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r., na którym omówiono konsekwencje ewentualnej likwidacji infrastruktury usługi Sky ECC, a także w technicznej grupie roboczej WZDŚ zorganizowanej w dniach 23 i 24 lipca 2020 r., w ramach której odkryto nowe szyfrowane wiadomości.
90
Po czwarte, w dniach 25 kwietnia 2019 r., 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r. organy belgijskie, francuskie i niderlandzkie uczestniczyły w spotkaniach koordynacyjnych, podczas których przedstawiły aktualne informacje na temat przebiegu ich dochodzeń w sprawie usługi Sky ECC i omówiły, w jaki sposób najlepiej poczynić postępy w tych dochodzeniach.
91
Po piąte, na posiedzeniu w dniu 23 maja 2022 r. władze niderlandzkie przekazały organom serbskim, za pośrednictwem Eurojustu, informacje na temat zakresu i stanu zaawansowania prowadzonych przez siebie dochodzeń, a także swoich potrzeb w zakresie współpracy sądowej.
92
Po szóste, w dniu 24 czerwca 2022 r. organy francuskie przekazały organom serbskim, za pośrednictwem Eurojustu, link do zabezpieczonej witryny internetowej, na której udostępniono temu państwu trzeciemu informacje dotyczące niektórych rozmów pochodzących z usługi Sky ECC i związanych z określonymi konkretnymi identyfikatorami połączenia, wśród których znajdowały się rozmowy skarżącego.
93
Jednakże możliwość powołania się przez skarżącego na owe działania, które można przypisać państwom członkowskim, w ramach żądań odszkodowawczych skierowanych przeciwko Europolowi na podstawie art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794 zakłada, że działania te miały miejsce w ramach współpracy na podstawie rozporządzenia 2016/794 (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol,C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 62, 63 i przytoczone tam orzecznictwo) oraz dotyczą jego danych osobowych.
94
Jak wskazano w pkt 39 powyżej, współpraca dotycząca usługi Sky ECC rozpoczęła się w maju 2019 r., zaś informacje dostarczone przez Eurojust i Europol nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że działania lub zachowania, które można przypisać organom belgijskim, francuskim lub niderlandzkim, o których mowa w pkt 87–92 powyżej, nie miały związku z tą współpracą.
95
Natomiast skarżący nie przedstawił żadnego dowodu lub przynajmniej dowodu prima facie, że wymiana metadanych ponad 9000 wiadomości, która miała miejsce w dniu 27 maja 2019 r., spotkania w dniach 25 kwietnia i 28 sierpnia 2019 r., 7 września 2020 r., 11 lutego 2021 r. i 23 maja 2022 r. lub techniczna grupa robocza WZDŚ w dniach 23 i 24 lipca 2020 r. doprowadziły do wymiany przez organy belgijskie, francuskie lub niderlandzkie dotyczących go danych osobowych w rozumieniu art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
96
W związku z tym Sąd nie jest właściwy do rozpoznania, w ramach żądania odszkodowawczego skierowanego przeciwko Europolowi i opartego na art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794, twierdzeń opartych na działaniach lub aktach organów belgijskich, francuskich lub niderlandzkich, o których mowa w pkt 95 powyżej.
97
Natomiast przedstawione przez skarżącego dowody lub uprawdopodobnienie prima facie pozwalają wykazać, że w okresie od dnia 27 maja 2019 r. do dnia 24 czerwca 2022 r. dotyczące go dane osobowe pochodzące z usługi Sky ECC były przetwarzane, po pierwsze, przez organy francuskie w ramach przekazywania Europolowi danych przechwyconych na serwerach usługi Sky ECC, po drugie, przez organy belgijskie, francuskie i niderlandzkie w ramach otrzymywania tych danych od Europolu przed przetwarzaniem lub po przetworzeniu, a po trzecie, w ramach ich przekazania przez organy francuskie organom serbskim za pośrednictwem Eurojustu w dniu 24 czerwca 2022 r.
98
W konsekwencji jedynie działania i zachowania, o których mowa w pkt 97 powyżej, zostaną zbadane w ramach części żądania odszkodowawczego skierowanego przeciwko Europolowi i opartej na art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
B. W przedmiocie różnych żądań
99
Biorąc pod uwagę żądania przedstawione przez skarżącego, przypomniane w pkt 14–19 powyżej, i niezależnie od faktu, że podniósł on te same cztery zarzuty na poparcie swoich dwóch żądań i powołał się na te same działania na ich poparcie, należy kolejno zbadać żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące niezgodności z prawem niektórych aktów lub zachowań Europolu i Eurojustu, które miały miejsce w ramach „operacji Sky ECC”, a następnie żądanie odszkodowawcze, w którym skarżący wnosi o zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 268 i 340 TFUE, art. 50 rozporządzenia 2016/794 i art. 46 rozporządzenia 2018/1727.
100
Na wstępie należy zauważyć, że Europol i Eurojust podnoszą, wspólnie lub oddzielnie, szereg zarzutów niedopuszczalności, opartych, po pierwsze, na niedopuszczalności skargi w całości ze względu na nadużycie proceduralne, po drugie, na wniesieniu skargi po terminie w odniesieniu do żądań stwierdzenia nieważności, po trzecie, na okoliczności, że przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC i dotyczących skarżącego nie stanowi aktów zaskarżalnych, po czwarte, na niedopuszczalności żądań odszkodowawczych ze względu na to, że skarżący nie wykazał w sposób wymagany prawem podnoszonych szkód i że dokonał obejścia środków prawnych.
101
W tym względzie należy przypomnieć, że sąd Unii ma prawo ocenić, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy, czy prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości uzasadnia oddalenie skargi co do istoty bez uprzedniego orzekania w przedmiocie jej dopuszczalności (zob. podobnie wyrok z dnia 26 lutego 2002 r., Rada/Boehringer,C‑23/00 P, EU:C:2002:118, pkt 51, 52).
102
W niniejszej sprawie Sąd uważa, że w trosce o ekonomię procesową należy zbadać jedynie zarzut niedopuszczalności oparty na okoliczności, że przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC i dotyczących skarżącego nie stanowi aktów zaskarżalnych, bez uprzedniego orzekania w przedmiocie pozostałych zarzutów niedopuszczalności, ponieważ ze względów przedstawionych poniżej skarga jest w każdym razie bezzasadna.
1. W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności
103
Na poparcie żądania pierwszego, opartego na art. 263 TFUE, skarżący podnosi w szczególności niezgodność z prawem niektórych aktów lub zachowań Europolu i Eurojustu w ramach „operacji Sky ECC” na podstawie art. 277 TFUE.
104
Artykuł 263 TFUE pozwala na zakwestionowanie zgodności z prawem aktów przyjętych w szczególności przez agencje Unii, z zastrzeżeniem spełnienia określonych przesłanek dopuszczalności.
a) W przedmiocie dopuszczalności żądań stwierdzenia nieważności
105
Europol i Eurojust podnoszą, że przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC i dotyczących skarżącego nie stanowi aktów zaskarżalnych, ponieważ nie wpływa na jego sytuację prawną.
106
Jak wynika z pkt 58 powyżej, skarżący zarzuca Europolowi otrzymanie, przetwarzanie i udostępnianie od dnia 27 maja 2019 r. dotyczących go danych z usługi Sky ECC przechwyconych przez organy francuskie, a także udział w spotkaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. oraz w grupie roboczej w dniach 23 i 24 lipca 2020 r.
107
Jak wynika z pkt 85 powyżej, skarżący zarzuca Eurojustowi udział w spotkaniach koordynacyjnych między organami belgijskimi, francuskimi i niderlandzkimi oraz Europolem w dniach 25 kwietnia 2019 r., 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r., udział w spotkaniu koordynującym dochodzenia niderlandzkie i serbskie w dniu 23 maja 2022 r. oraz przekazanie dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r.
108
Z wyjątkiem przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r. wszystkie akty lub zachowania, o których mowa w pkt 106 i 107 powyżej, stanowią akty lub zachowania o charakterze przygotowawczym, które nie mogą wywoływać wiążących skutków prawnych mogących wpłynąć na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej w rozumieniu utrwalonego orzecznictwa Trybunału (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 9; z dnia 30 listopada 2023 r., Sistem ecologica/Komisja, C‑787/22 P, niepublikowany, EU:C:2023:940, pkt 51).
109
Co się tyczy udziału Europolu i Eurojustu w odnośnych spotkaniach lub grupach roboczych, przy założeniu, że te spotkania i grupy doprowadziły do przetwarzania danych osobowych skarżącego, należy stwierdzić, że stanowią one jedynie etapy toczących się dochodzeń karnych i ograniczają się do stworzenia warunków dalszego ich przebiegu, nie zmieniając przy tym praw skarżącego ani nie naruszając któregokolwiek z jego praw procesowych.
110
Tym samym udział w tych spotkaniach lub grupach roboczych nie stanowi ostatecznego zakończenia specjalnego postępowania odrębnego od postępowania, które powinno umożliwić sądom karnym odnośnych państw członkowskich ewentualne wydanie orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarżącego (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja,60/81, EU:C:1981:264, pkt 11; postanowienie z dnia 9 września 2020 r., IMG/Komisja, T‑645/19, niepublikowane, EU:T:2020:388, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
111
Co się tyczy przekazywania przez Europol danych osobowych skarżącego pochodzących z usługi Sky ECC organom państw członkowskich, którymi są Królestwo Belgii, Republika Francuska i Królestwo Niderlandów, przekazywanie to nie różni się od przekazywania przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) swoich raportów końcowych i informacji państwom członkowskim, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie stanowi aktów zaskarżalnych (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 listopada 2023 r., Sistem ecologica/Komisja, C‑787/22 P, niepublikowany, EU:C:2023:940, pkt 55, 56, 60, 66, 67; z dnia 12 września 2007 r., Nikolaou/Komisja, T‑259/03, niepublikowany, EU:T:2007:254, pkt 244, 245 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 20 maja 2010 r., Komisja/Violetti i in., T‑261/09 P, EU:T:2010:215, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
112
W związku z tym, bez konieczności ustalania, czy – w braku sformalizowania różnych zachowań zarzucanych im przez skarżącego – udział Europolu i Eurojustu w spotkaniach lub w grupie roboczej, o których mowa w pkt 106 i 107 powyżej, a także przekazywanie przez Europol danych osobowych skarżącego pochodzących z usługi Sky ECC organom belgijskim, francuskim i niderlandzkim można uznać za „akty” w rozumieniu art. 263 TFUE, nie mają one w każdym razie charakteru zaskarżalnego.
113
Natomiast co się tyczy przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r., należy uznać, że ma ono charakter aktu zaskarżalnego.
114
Prawdą jest, że z orzecznictwa przypomnianego w pkt 111 powyżej wynika, iż przekazanie przez OLAF raportów końcowych i informacji państwom członkowskim nie stanowi aktu zaskarżalnego.
115
Jednakże zarówno Trybunał, jak i Sąd, w celu wykluczenia zaskarżalności przekazywania dokonywanego przez OLAF, miały okazję wziąć pod uwagę okoliczność, że strona skarżąca mogła skorzystać z innych sposobów zapewnienia kontroli zgodności z prawem tych decyzji o przekazaniu (zob. wyrok z dnia 20 maja 2010 r., Komisja/Violetti i in., T‑261/09 P, EU:T:2010:215, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo), w tym w ramach postępowania prejudycjalnego [zob. podobnie postanowienie z dnia 19 kwietnia 2005 r., Tillack/Komisja,C‑521/04 P(R), EU:C:2005:240, pkt 39].
116
Tymczasem przekazanie dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r. nastąpiło między agencją Unii a organami nie państwa członkowskiego, lecz państwa trzeciego, w tym przypadku Republiki Serbii.
117
Tak więc – w braku możliwości zakwestionowania jej w ramach niniejszej skargi – zgodność z prawem przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r. w świetle prawa Unii nie będzie mogła już zostać zakwestionowana, a objęte tym przekazaniem dane osobowe będą mogły zostać uznane za przekazane organom serbskim zgodnie z prawem, zaś skarżący nie będzie mógł uzyskać następnie od sądów tego państwa trzeciego ani oceny ważności wspomnianego przekazania w świetle prawa Unii, ani wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym oceny tej ważności.
118
W tym sensie przekazanie dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r. jest ostatecznym zakończeniem specjalnego postępowania, w ramach którego Eurojust przekazuje organom państwa trzeciego i na ich wniosek dane osobowe zidentyfikowanej osoby.
119
Ponadto tylko uznanie zaskarżalności przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r. jest w stanie zagwarantować skuteczną kontrolę przez organ sądowy lub inny niezależny organ przekazywania przechwyconych danych osobowych i ich wykorzystania do celów innych niż cele organu karnego, dla którego zostały one pierwotnie zebrane (zob. podobnie wyrok ETPC z dnia 1 kwietnia 2025 r. w sprawie Ships Waste Oil Collector B.V. i in. przeciwko Niderlandom, CE:ECHR:2025:0401JUD000279916, §§ 160, 183 i przytoczone tam orzecznictwo).
120
W tym względzie bez znaczenia jest przywołana przez Eurojust okoliczność, że skarżący może wnieść skargę do sądów francuskich lub że może wnieść skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) w następstwie ewentualnego skazania przez serbskie sądy karne.
121
Po pierwsze, do sądów francuskich nie można wnieść skargi o stwierdzenie nieważności aktu agencji Unii.
122
Po drugie, w braku przystąpienia Unii do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), ETPC nie może stwierdzić uchybienia przez Unię tej konwencji, w szczególności w ramach skargi wniesionej przeciwko państwu trzeciemu.
123
W świetle powyższego należy uwzględnić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Europol i Eurojust i stwierdzić niezaskarżalny charakter aktów lub zachowań krytykowanych przez skarżącego, z wyjątkiem przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r.
b) W przedmiocie zasadności żądania stwierdzenia nieważności w zakresie, w jakim dotyczy ono przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r.
124
Należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał powodów, dla których przekazanie dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r. doprowadziłoby do niezgodnego z prawem przetwarzania jego danych osobowych.
125
W pierwszej kolejności art. 45 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2018/1727 stanowi, że za prawidłowość operacyjnych danych osobowych odpowiada państwo członkowskie, które dostarczyło danych Eurojustowi, w przypadku gdy – jak w niniejszej sprawie – przekazane dane nie uległy zmianie w toku ich przetwarzania przez Eurojust, czego skarżący nie kwestionuje.
126
W drugiej kolejności należy stwierdzić, że co się tyczy udostępniania organom serbskim przez organy francuskie za pośrednictwem Eurojustu rozmów skarżącego, z jednej strony nic nie pozwala uznać, że to przetwarzanie danych osobowych nie było rzetelne, zgodne z prawem i dokonywane w określonych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia 2018/1725.
127
Po pierwsze, przetwarzanie to mieściło się w ramach wykonywania zadań Eurojustu i było niezbędne do ich wykonania. Po drugie, z akt sprawy nie wynika w żaden sposób, że dane osobowe skarżącego były przetwarzane do celów innych niż te zadania. Po trzecie, wspomniane przetwarzanie zostało dokonane na wniosek organów francuskich i na podstawie wcześniejszych wniosków o wzajemną pomoc prawną. Po czwarte, przekazanie danych osobowych skarżącego organom serbskim znajdowało podstawę w art. 56 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2018/1727 i w umowie o współpracy umożliwiającej wymianę operacyjnych danych osobowych zawartej między Eurojustem a Republiką Serbii w dniu 12 listopada 2019 r.
128
Z drugiej strony udostępnienie organom serbskim przez organy francuskie za pośrednictwem Eurojustu rozmów skarżącego było również proporcjonalne i wystarczająco zabezpieczone w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. c), d) i e) rozporządzenia 2018/1725. Przyjęło ono bowiem formę udostępnienia linku do zabezpieczonej hasłem strony internetowej dostarczonej przez władze francuskie i nic nie pozwala na podważenie twierdzenia Eurojustu, zgodnie z którym nie skorzystał on z dostępu do przedmiotowych danych i nie pobrał ich, nie przechowywał ani nie skopiował do własnych systemów informatycznych.
129
Ponadto, co się tyczy twierdzenia skarżącego dotyczącego naruszenia art. 47 i 48 Karty, a także art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu, skarżący nie wyjaśnia, w jaki sposób przekazanie dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r. stanowiło – w dniu tego przekazania – naruszenie tych przepisów, w szczególności w braku wyroku sądów niderlandzkich lub serbskich stwierdzającego w tym dniu jego winę na podstawie przekazanych danych.
130
Wobec tego żądanie stwierdzenia nieważności przekazania dokonane w dniu 24 czerwca 2022 r. należy oddalić jako bezzasadne.
c) W przedmiocie zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem
131
Na podstawie art. 277 TFUE, bez względu na upływ terminu przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE, każda strona może, w postępowaniu dotyczącym aktu o zasięgu ogólnym przyjętego przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, podnieść zarzuty określone w art. 263 akapit drugi TFUE w celu powołania się przed sądem Unii na niemożność stosowania tego aktu.
132
Żaden z czynów lub żadne z zachowań zarzucanych przez skarżącego Europolowi lub Eurojustowi nie posiadają zaś cech aktu o charakterze generalnym.
133
W konsekwencji należy oddalić zarzut oparty na art. 277 TFUE.
2. W przedmiocie żądań odszkodowawczych
134
Powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii na mocy art. 340 akapit drugi TFUE zależy od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, a mianowicie istnienia wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego między naruszeniem obowiązku spoczywającego na autorze aktu a poniesioną przez poszkodowanego szkodą (zob. wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol,C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo).
135
Jeżeli jedna z tych przesłanek nie jest spełniona, skargę należy w całości oddalić, bez konieczności badania pozostałych przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii. Ponadto sąd Unii nie jest zobowiązany do zbadania tych przesłanek w określonym porządku (zob. wyrok z dnia 13 grudnia 2018 r., Unia Europejska/Kendrion, C‑150/17 P, EU:C:2018:1014, pkt 118 i przytoczone tam orzecznictwo).
136
Jednakże w przypadku gdy prawodawca Unii przewidział stanowiący odstępstwo system odpowiedzialności solidarnej agencji Unii i co najmniej jednego państwa członkowskiego, Trybunał orzekł, że w zakresie tego systemu stanowiącego odstępstwo powstanie odpowiedzialności tej agencji nie wymaga wykazania, że odpowiedzialność za szkodę, której naprawienie jest żądane, można przypisać tej agencji, jeżeli odpowiedzialność tę można przypisać co najmniej jednemu z tych państw członkowskich (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol,C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 125, 132).
137
W tych okolicznościach należy zbadać oddzielnie akty lub zachowania, za które, odpowiednio, Europol – jako jedyny podlegający takiemu stanowiącemu odstępstwo systemowi odpowiedzialności solidarnej z państwami członkowskimi – i Eurojust mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności.
a) W przedmiocie działań i zachowań, za które Europol może zostać pociągnięty do odpowiedzialności
138
Jako pierwszą składową szkody, przedstawioną w ramach zarzutu pierwszego, skarżący zarzuca Europolowi i odnośnym państwom członkowskim przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC – w tym jego własnych – w sposób niezgodny z prawem i nierzetelny, a tym samym naruszenie w szczególności art. 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/794.
139
Ze względu na swój niezróżnicowany charakter pierwotne przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC nie było ani niezbędne w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/794, ani proporcjonalne w rozumieniu art. 28 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, ponieważ nie istniały wystarczające domniemania dotyczące zaangażowania wszystkich użytkowników usługi Sky ECC w działania podlegające prawu karnemu.
140
Ponadto dalsze przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC naruszyło art. 28 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/794 w zakresie, w jakim dotyczyło ono danych, które nie były wyłącznie związane z przestępstwami i które zostały zebrane w sposób niezróżnicowany i bez oznaczonych, wyraźnie określonych i zgodnych z prawem celów.
141
W świetle tej argumentacji pierwszą składową szkody należy interpretować w ten sposób, że wiąże się ona z twierdzeniami dotyczącymi nieprawidłowego przetwarzania danych zarówno przez Europol, jak i przez Królestwo Belgii, Republikę Francuską i Królestwo Niderlandów, które są objęte stanowiącym odstępstwo systemem odpowiedzialności solidarnej, o którym mowa w art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
142
Zatem aby zbadać tę pierwszą składową szkody, należy wziąć pod uwagę nie tylko akty lub zachowania Europolu w ramach systemu odpowiedzialności wynikającego z art. 49 rozporządzenia 2016/794, lecz również akty lub zachowania trzech odnośnych państw członkowskich w ramach stanowiącego odstępstwo systemu odpowiedzialności solidarnej, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tego rozporządzenia.
143
Jako drugą składową szkody, przedstawioną w ramach zarzutu drugiego, pomimo wzmianki w pkt 68 skargi o art. 28 rozporządzenia 2016/794 skarżący podnosi w istocie wyłącznie naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego ze względu na niemożność sprawdzenia, czy dane pochodzące z usługi Sky ECC są „możliwe do wykorzystania” w krajowych postępowaniach karnych prowadzonych w następstwie dochodzeń, w których uczestniczył Europol.
144
Zatem w ramach zarzutu drugiego skarżący nie kwestionuje zgodności z prawem przetwarzania jego danych osobowych w rozumieniu art. 28 rozporządzenia 2016/794 – co jest jedynym argumentem mogącym być podstawą zakwestionowania w ramach stanowiącego odstępstwo systemu odpowiedzialności solidarnej wynikającego z art. 50 ust. 1 tego rozporządzenia.
145
W tych okolicznościach, aby zbadać tę drugą składową szkody, należy wziąć pod uwagę wyłącznie akty lub zachowania Europolu w ramach systemu odpowiedzialności wynikającego z art. 49 rozporządzenia 2016/794.
146
Jako trzecią składową szkody, przedstawioną w ramach zarzutu trzeciego, skarżący podnosi istnienie podwójnego ścigania za te same czyny, wszczętego przeciwko niemu przez niderlandzkie i serbskie organy karne.
147
Skarżący twierdzi w istocie, że w szczególności Europol naruszył wymóg optymalnej koordynacji ustanowiony w umowie WZDŚ, pozbawiając go w ten sposób możliwości prawidłowego zapewnienia sobie obrony z naruszeniem art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu.
148
O ile prawdą jest, że w niniejszej sprawie informacje przechowywane i przetwarzane przez Europol zostały przezeń udostępnione organom niderlandzkim i przekazane przez organy francuskie organom serbskim, o tyle jako trzecią składową szkody skarżący zarzuca Europolowi nie ewentualne „nieprawidłowe przetwarzanie danych” w rozumieniu art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794, lecz jedynie uchybienie przez Europol zobowiązaniom wynikającym z umowy WZDŚ.
149
W konsekwencji, aby zbadać tę trzecią składową szkody, należy wziąć pod uwagę wyłącznie akty lub zachowania Europolu w ramach systemu odpowiedzialności wynikającego z art. 49 rozporządzenia 2016/794.
150
Jako czwartą składową szkody, przedstawioną w ramach zarzutu czwartego, skarżący podnosi niewystarczająco zabezpieczone i niezgodne z przepisami przetwarzanie przez Europol i Eurojust jego danych pochodzących z usługi Sky ECC, co potwierdził w odpowiedzi na pytanie Sądu zadane na rozprawie.
151
Jego twierdzenia opierają się na art. 32 rozporządzenia 2016/794 oraz na art. 89, 91 i 92 rozporządzenia 2018/1725.
152
Jednakże w odniesieniu do czynów, na które powołuje się skarżący – mianowicie czynów zaistniałych przed dniem 24 czerwca 2022 r. – jedynie art. 32 rozporządzenia 2016/794 miał zastosowanie ratione temporis do Europolu na podstawie art. 2 rozporządzenia 2018/1725.
153
W tych okolicznościach, aby zbadać tę czwartą składową szkody, należy wziąć pod uwagę wyłącznie akty lub zachowania Europolu w ramach systemu odpowiedzialności wynikającego z art. 32 rozporządzenia 2016/794.
1) W przedmiocie podnoszonych szkód wynikających z aktów lub zachowań Europolu, Królestwa Belgii, Republiki Francuskiej lub Królestwa Niderlandów, za które odszkodowanie jest dochodzone od Europolu na podstawie stanowiącego odstępstwo systemu odpowiedzialności solidarnej przewidzianego w art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794
154
Jak wskazano w pkt 138–142 powyżej, w ramach pierwszej składowej szkody skarżący podnosi szkody wynikające z nieprawidłowego przetwarzania jego danych pochodzących z usługi Sky ECC zarówno przez Europol, jak i przez Królestwo Belgii, Republikę Francuską i Królestwo Niderlandów.
155
Zdaniem skarżącego dane pochodzące z usługi Sky ECC – w tym jego własne – były przedmiotem niezróżnicowanego traktowania, sprzecznego z art. 17, 18, 28 i 38 rozporządzenia 2016/794, art. 7, 8, 10–12, 51 i 52 Karty, art. 8 EKPC i art. 17 Paktu.
156
Według skarżącego dane te były początkowo przetwarzane przez odnośne państwa członkowskie z naruszeniem zasad niezbędności i proporcjonalności, w braku uzasadnionego domniemania zaangażowania wszystkich użytkowników usługi Sky ECC w jakikolwiek czyn karalny. Tym samym jego zdaniem takie zbieranie danych narusza orzecznictwo ETPC, które dopuszcza niezróżnicowane zbieranie danych jedynie w drodze wyjątku. Podobnie zbieranie i przetwarzanie metadanych może według skarżącego odbywać się wyłącznie za zgodą sądu i w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego lub zwalczania poważnej przestępczości, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
157
Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/794 Europol może zdaniem skarżącego przetwarzać wyłącznie dane przetwarzane przez państwa członkowskie zgodnie z ich prawem krajowym, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
158
Następnie według skarżącego dane te były przetwarzane przez Europol bez zgodnego z prawem celu, ponieważ niektóre przechowywane rozmowy były pozbawione związku z jakimkolwiek przestępstwem. Były one również przetwarzane w sposób nierzetelny i niezgodny z prawem.
159
W ten sposób Europol naruszył zdaniem skarżącego pkt 32 lit. h) i), p) i q) zalecenia Parlamentu z dnia 15 czerwca 2023 r. dla Rady i Komisji w następstwie dochodzenia w sprawie zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego [2023/2500(RSP)], ponieważ nie usunął nieistotnych danych, zatrzymywał sporne dane przez okres dłuższy niż określony okres i nie zgłosił osób wytypowanych ani niewytypowanych.
160
Naruszenia te zostały potwierdzone niedawnym obciążeniem Europolu przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) w związku z przechowywaniem i usuwaniem zbiorów danych nieobjętych kategoryzacją (EDPS Decision on the retention by Europol of datasets lacking Data Subject Categorisation, Cases 2019‑0370 & 2021‑0699 z dnia 21 grudnia 2021 r.).
161
Europol podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
162
Na wstępie należy zauważyć, że Europol niesłusznie utrzymuje, iż nie może on ponosić odpowiedzialności za akty lub zachowania państw członkowskich i że Sąd nie może oceniać ich zgodności z prawem.
163
O ile prawdą jest, że zgodnie z art. 276 TFUE sąd Unii nie jest właściwy do badania ważności lub proporcjonalności działań policji lub innych organów ścigania w państwie członkowskim, w tym w kontekście skarg opartych na art. 268 i 340 TFUE (zob. pkt 44–46 powyżej), o tyle nie zmienia to faktu, że poza tymi szczególnymi operacjami stanowiący odstępstwo system odpowiedzialności solidarnej przewidziany w art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794 oznacza w sposób dorozumiany, lecz niewątpliwy, że Europol może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za akty lub zachowania państw członkowskich.
164
Wynika z tego również niewątpliwie, że w kontekście skarg odszkodowawczych opartych na art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794 Sąd jest uprawniony do oceny zgodności z prawem aktów lub zachowań państw członkowskich innych niż te, za pomocą których ich służby policyjne lub inne organy ścigania dokonywały zbierania odnośnych danych, bądź na podstawie prawa Unii, a w szczególności rozporządzenia 2016/794 (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol,C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 121), bądź na podstawie prawa krajowego danego państwa.
165
Po pierwsze, co się tyczy przetwarzania danych zebranych przez organy francuskie, skarżący ogranicza się do wskazania, że niektóre dane zostały przetworzone, mimo że nie mają one żadnego związku z jakimkolwiek przestępstwem, i że wobec tego ich przetwarzanie narusza art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/794, odnoszący się do przetwarzania danych osobowych dotyczących ofiar przestępstw, świadków lub innych osób, które mogą dostarczyć informacji na temat przestępstw, oraz osób poniżej 18. roku życia.
166
Należy jednak stwierdzić, że skarżący jest osobą dorosłą, która zgodnie z prawem krajowym odnośnego państwa członkowskiego była podejrzana o popełnienie przestępstwa objętego właściwością Europolu, mianowicie handlu środkami odurzającymi, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
167
Wobec tego skarżący nie może skutecznie powoływać się na art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
168
Ponadto skarżący nie przedstawił żadnego dowodu pozwalającego wątpić, że przetwarzanie danych pochodzących z usługi Sky ECC, w szczególności przez odnośne organy krajowe, przed przekazaniem ich Europolowi zostało przeprowadzone w zgodnych z prawem celach, dla których dane te zostały zebrane, mianowicie sporządzeniem analiz o charakterze strategicznym lub tematycznym oraz analiz operacyjnych w rozumieniu art. 18 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia 2016/794 w związku z wykonaniem nakazów dochodzeniowych, o których mowa w pkt 4 powyżej, oraz WZDŚ.
169
Po drugie, skarżący nie przedstawił żadnej informacji mogącej wykazać, że przekazanie Europolowi danych zebranych przez organy francuskie nastąpiło z naruszeniem zasad, o których mowa w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
170
Po trzecie, co się tyczy działalności Europolu w odniesieniu do danych skarżącego, nic nie wskazuje na to, że otrzymanie, przetwarzanie, a następnie późniejsze przekazanie wyników analizy tych danych odnośnym państwom członkowskim zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad określonych w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2016/794.
171
W pierwszej kolejności wszystkie te działania zostały przeprowadzone w określonych ramach realizujących oznaczone, wyraźnie określone i zgodne z prawem cele, mianowicie konkretne działanie dotyczące usługi Sky ECC, mające na celu w szczególności identyfikację, do celów ścigania, jej użytkowników, co więcej, zostały one przeprowadzone przez WZDŚ realizujący ten sam cel i utworzony przez Królestwo Belgii, Republikę Francuską oraz Królestwo Niderlandów w drodze szczególnej umowy wyraźnie określającej jego cele, z którym to zespołem Europol był stowarzyszony (zob. pkt 3–6 powyżej).
172
W drugiej kolejności nic nie wskazuje na to, by przetwarzanie danych skarżącego przez Europol było niewłaściwe, nieistotne lub nadmierne w świetle celu polegającego na identyfikacji użytkowników usługi Sky ECC, w szczególności w celu ścigania ich w postępowaniu karnym.
173
W tym względzie bez znaczenia jest okoliczność, że Europol mógł być adresatem decyzji EIOD, o której mowa w pkt 160 powyżej. W istocie skarżący ani nie twierdzi, ani tym bardziej nie wykazuje, że jego dane wchodzą w zakres tej decyzji, mianowicie w zakres znajdujących się w posiadaniu Europolu danych nieobjętych kategoryzacją.
174
Przeciwnie, z informacji, którymi dysponuje Sąd, wynika, że dane skarżącego były związane z konkretnym dochodzeniem dotyczącym usługi Sky ECC, mającym na celu w szczególności identyfikację jej użytkowników (zob. pkt 4–6 powyżej), że Europol powiązał nazwisko skarżącego z jego identyfikatorem usługi Sky ECC i jego nazwą użytkownika, a tym samym mógł zidentyfikować rozmowy skarżącego (zob. pkt 64, 65 powyżej) i stworzył również pakiety krajowe (zob. pkt 81 powyżej).
175
W trzeciej kolejności z akt sprawy nie wynika, że dane dotyczące skarżącego przetwarzane przez Europol były nieprawidłowe lub że nie były odpowiednio zabezpieczone, zważywszy, że dane te zostały przekazane wyłącznie państwom lub agencjom bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanym w WZDŚ i były wykorzystywane wyłącznie do celów postępowania karnego wszczętego przez Królestwo Niderlandów i Republikę Serbii przeciwko skarżącemu.
176
W czwartej kolejności nic nie wskazuje na to, by dane skarżącego, wobec którego postępowania karne były nadal w toku w dniu wniesienia rozpatrywanej skargi, były przechowywane przez okres dłuższy niż jest to konieczne w szczególności do prawidłowego przebiegu tych postępowań.
177
W piątej kolejności skarżący nie może skutecznie powoływać się na okoliczność, że nie miał dostępu do swoich danych, ponieważ zgodnie z motywem 41 rozporządzenia 2016/794 – który należy uznać za istotny element wykładni (zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol,C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 59) – Europol może odmówić dostępu do danych osobowych danej osoby w celu należytego wykonywania swoich zadań, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, zapobiegania przestępstwom lub zagwarantowania, że nie zostanie zagrożone krajowe postępowanie przygotowawcze.
178
Po czwarte, z informacji udostępnionych Sądowi w żaden sposób nie wynika, że Europol naruszył zasady dotyczące przetwarzania danych osobowych podczas spotkań w dniach 27 maja i 28 sierpnia 2019 r. czy też grupy roboczej w dniach 23 i 24 lipca 2020 r., w ramach której odkryto nowe wiadomości (zob. pkt 55–57 powyżej).
179
Spotkania te w sposób oczywisty wchodziły w zakres powierzonych Europolowi zadań, o których mowa w szczególności w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/794, zwłaszcza w sytuacji, gdy Europol uczestniczył w WZDŚ, jak przewiduje art. 4 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia.
180
Po piąte, nic nie pozwala stwierdzić, że Królestwo Belgii, Republika Francuska lub Królestwo Niderlandów popełniły nieprawidłowości przy otrzymywaniu danych, które zostały im przekazane przez Europol.
181
Po szóste, nic nie wskazuje na to, by informacje przekazane przez organy niderlandzkie organom serbskim były kiedykolwiek w posiadaniu Europolu, co wyklucza jego odpowiedzialność solidarną.
182
Po siódme, co się tyczy przekazania z dnia 24 czerwca 2022 r., nic nie wskazuje na to, że jest ono sprzeczne z art. 28 rozporządzenia 2016/794.
183
Ponadto z powodów podobnych do tych, które zostały przedstawione w pkt 171–182 powyżej, Europolowi ani Królestwu Belgii, Republice Francuskiej lub Królestwu Niderlandów nie można zarzucić żadnego naruszenia art. 7, 8, 10–12, 51 i 52 Karty, art. 8 EKPC i art. 17 Paktu.
184
W tym względzie należy również przypomnieć, że art. 52 ust. 1 Karty przewiduje możliwość wprowadzenia ograniczeń praw zagwarantowanych w Karcie – w tym prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, ochrony danych osobowych, wolności myśli, sumienia i religii, wolności wypowiedzi i informacji, wolności zgromadzania się i stowarzyszania się – pod warunkiem że ograniczenia te są przewidziane ustawą, szanują istotę danych praw i wolności oraz, z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób [zob. wyrok z dnia 4 października 2024 r., Bezirkshauptmannschaft Landeck (Próba uzyskania wglądu do danych osobowych przechowywanych w telefonie komórkowym),C‑548/21, EU:C:2024:830, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo].
185
Ponadto walka z poważną przestępczością – do której należy walka z obrotem środkami odurzającymi – może uzasadniać poważne ingerencje w prawa podstawowe ustanowione w szczególności w art. 7 i 8 Karty, takie jak te, które wiążą się z zatrzymywaniem danych o ruchu i danych o lokalizacji (zob. podobnie wyrok z dnia 7 września 2023 r., Lietuvos Respublikos generalinė prokuratūra,C‑162/22, EU:C:2023:631, pkt 37).
186
Wreszcie, w zakresie, w jakim skarżący powołuje się na zalecenie Parlamentu Europejskiego, o którym mowa w pkt 159 powyżej, wystarczy stwierdzić, że taki dokument nie ma wiążących skutków prawnych.
187
W świetle powyższego skarżący nie wykazał żadnego wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej mu uprawnienia.
188
Ponieważ ta przesłanka powstania odpowiedzialności Europolu na podstawie art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794 nie została spełniona, nie ma potrzeby badania pozostałych przesłanek powstania odpowiedzialności Europolu z tego tytułu (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2018 r., Unia Europejska/Kendrion, C‑150/17 P, EU:C:2018:1014, pkt 118).
189
Zatem składową szkody, na którą powołuje się skarżący wobec Europolu i która jest oparta na art. 50 ust. 1 rozporządzenia 2016/794, należy oddalić jako bezzasadną.
2) W przedmiocie podnoszonych szkód wynikających wyłącznie z aktów lub zachowań Europolu, za które odszkodowanie jest dochodzone na podstawie jego odpowiedzialności za własne czyny przewidzianej w art. 49 ust. 3 rozporządzenia 2016/794
i) W przedmiocie składowej szkody opartej na naruszeniu prawa do rzetelnego procesu karnego
190
Skarżący podnosi, że poniósł szkodę w wyniku naruszenia jego prawa do rzetelnego procesu karnego, zagwarantowanego w art. 47 i 48 Karty oraz w art. 14 i 15 Paktu, wynikającą z niemożności zweryfikowania prawdziwości, autentyczności, wiarygodności i zgodności z prawem danych przetwarzanych i przekazanych w ramach współpracy dotyczącej usługi Sky ECC lub co najmniej z braku gwarancji formalnych i materialnych.
191
„Zasada (pożądana) zaufania międzypaństwowego, mniej lub bardziej bezwzględna” oraz „tajne metody (dochodzenia) (przez państwa)” uniemożliwiają bowiem zdaniem skarżącego formalną i materialną kontrolę danych pochodzących z usługi Sky ECC jako środków dowodowych w ramach krajowych postępowań karnych, i to nawet wówczas, gdy dane te są niekompletne i z tego względu zostały zebrane i przetworzone w sposób nierzetelny, niezgodny z prawem, niewłaściwy i sprzeczny z celem wykorzystania dowodów w sprawach karnych.
192
Europol podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
193
Przede wszystkim w zakresie, w jakim skarżący twierdzi w istocie, że zarówno niderlandzkie, jak i serbskie postępowania karne nie pozwalają mu na zakwestionowanie dopuszczalności lub mocy dowodowej danych pochodzących z usługi Sky ECC wykorzystanych w ramach tych postępowań, argumentację tę należy oddalić ze względu na brak odpowiedzialności solidarnej Europolu za działania państwa członkowskiego w odniesieniu do aktów lub zachowań innych niż nieprawidłowe przetwarzanie danych i brak odpowiedzialności solidarnej Europolu za działania państwa trzeciego.
194
Następnie, w zakresie, w jakim w rozpatrywanej składowej szkody skarżący powołuje się na niezgodność z prawem przetwarzania jego danych, argumentacja ta została już oddalona w pkt 187 powyżej.
195
Z tego względu należy oddalić składową szkody, na którą powołuje się skarżący i która dotyczy naruszenia przez Europol art. 47 i 48 Karty oraz art. 14 i 15 Paktu.
ii) W przedmiocie składowej szkody opartej na braku koordynacji między władzami niderlandzkimi i serbskimi przy prowadzeniu postępowań karnych wszczętych przeciwko skarżącemu
196
W zarzucie trzecim skarżący podnosi, że Europol wyrządził mu szkodę poprzez nieprzestrzeganie ciążącego na nim obowiązku koordynacji postępowań karnych, przewidzianego wszak w umowie WZDŚ, mimo że Europol był zaangażowany w wymianę danych skarżącego do celów prowadzonych przeciwko niemu postępowań karnych.
197
Zdaniem skarżącego uchybienie to spowodowało, że musiał on bronić się w Niderlandach i Serbii, będąc jednocześnie pozbawionym wolności w Niderlandach, co miało wpływ na jego obronę w Serbii i naruszyło art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu.
198
Europol podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
199
W tym względzie wystarczy zauważyć, że argumentacja skarżącego wynika z błędnego rozumienia fragmentu umowy WZDŚ, na który się on powołuje.
200
W tytule „9.1 Umowy w sprawie wykorzystywania danych cyfrowych z podsłuchu serwerów – Wymiana informacji z państwami, które nie uczestniczą w WZDŚ”, umowa WZDŚ stanowi, że „w przypadku gdy […] użytkownicy z różnych państw uczestniczących w WZDŚ lub z państw nieuczestniczących w WZDŚ mogą być zaangażowani w podobne lub powiązane działania, odnośni uczestnicy WZDŚ dokonają niezwłocznie uzgodnienia, w stosownych przypadkach również z państwami nieuczestniczącymi w WZDŚ i z Europolem”.
201
Tak więc oprócz tego, że uzgodnienie z Europolem w przedmiocie wykorzystania danych cyfrowych pochodzących z podsłuchu serwerów jest jedynie fakultatywne, należy stwierdzić, że biorąc pod uwagę tytuł, pod jakim znajduje się wspomniany przez skarżącego fragment, uzgodnienie to dotyczy wykorzystania tych danych, nie zaś postępowań karnych, które mogłyby zostać wszczęte na podstawie tych danych przez państwa członkowskie będące stronami umowy WZDŚ, bądź przez państwa niebędące jej stronami.
202
Ponadto wobec Europolu nie można powoływać się na żaden obowiązek koordynacji ścigania na szczeblu krajowym, ponieważ rozporządzenie 2016/794 – a w szczególności jego art. 4 ust. 1 – nie upoważnia go w żaden sposób do decydowania o wszczęciu postępowania karnego przeciwko zidentyfikowanej osobie w danym państwie czy też do koordynowania postępowań wszczętych w kilku z tych państw.
203
Z tego względu Europol nie może ponosić odpowiedzialności za naruszenia art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu, które to naruszenia w dniu wniesienia niniejszej skargi okazały się całkowicie hipotetyczne, ponieważ postępowania karne wszczęte przeciwko skarżącemu były nadal w toku.
204
W konsekwencji należy oddalić składową szkody, na którą powołuje się skarżący i która dotyczy naruszenia przez Europol umowy WZDŚ, art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu.
iii) W przedmiocie składowej szkody opartej na naruszeniu art. 32 rozporządzenia 2016/794
205
W zarzucie czwartym skarżący podnosi, że nawet przy założeniu, iż zbieranie i przetwarzanie jego danych osobowych okazałyby się zgodne z prawem i rzetelne, Europol wyrządził mu szkodę, uchybiając ciążącemu na Europolu obowiązkowi zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa danych skarżącego, z naruszeniem art. 32 rozporządzenia 2016/794.
206
Europol podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
207
Należy stwierdzić, że twierdzenia skarżącego dotyczące uchybienia przez Europol obowiązkowi przyjęcia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zapewnienia poziomu bezpieczeństwa dostosowanego do ryzyka nie są poparte żadnym dowodem ani żadnym dowodem prima facie.
208
Skarżący nie wykazał, że z powodu takiego uchybienia jego dane osobowe były w szczególności przedmiotem nieuprawnionego ujawnienia, zmiany bądź nieuprawnionego dostępu lub jakiejkolwiek innej formy nieuprawnionego przetwarzania.
209
W tym względzie należy zauważyć, że twierdzenie skarżącego dotyczące ujawnienia jego nazwiska w prasie w wyniku działania Europolu nie jest poparte żadnym dowodem.
210
Sama niepoparta dowodami obawa skarżącego, że mogło dojść do naruszenia jego danych osobowych, nie może wystarczyć do wykazania, że Europol uchybił swoim obowiązkom wynikającym z art. 32 rozporządzenia 2016/794.
211
W konsekwencji należy oddalić podnoszoną przez skarżącego składową szkody dotyczącą naruszenia przez Europol art. 32 rozporządzenia 2016/794, a wobec tego oddalić żądania odszkodowawcze w zakresie, w jakim są skierowane przeciwko Europolowi.
b) W przedmiocie aktów i zachowań, za które Eurojust może zostać pociągnięty do odpowiedzialności
1) W przedmiocie składowej szkody wynikającej z niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego
212
W zarzucie pierwszym skarżący podnosi, że poniósł szkodę w wyniku przetwarzania jego danych osobowych z naruszeniem art. 71 i 72 rozporządzenia 2018/1725, art. „(9 i) 26 oraz art. 27 rozporządzenia 2018/1727”, art. 7, 8 i 10–12 Karty w związku z jej art. 51 i 52, art. 8 EKPC oraz art. 17 Paktu.
213
Na poparcie swojej argumentacji skarżący wskazuje, że odsyła mutatis mutandis do zastrzeżeń sformułowanych wobec Europolu, o których mowa w pkt 154–160 powyżej. Dodaje on, że Eurojust naruszył również tajemnicę zawodową adwokatów.
214
Eurojust podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
215
Na wstępie należy oddalić argumenty skarżącego, które można rozumieć jako odnoszące się, ze względu na naruszenie jego danych osobowych, do działań lub zachowania Eurojustu dotyczących danych innych niż dane osobowe skarżącego.
216
Aby można było uznać powstanie odpowiedzialności po stronie Unii, wnoszący żądanie musi wykazać, że szkoda, której naprawienia żąda, dotyczy go osobiście (postanowienie z dnia 3 września 2021 r., Löning/Komisja, C‑176/21 P, niepublikowane, EU:C:2021:697, pkt 19).
217
Należy zatem oddalić zastrzeżenia skarżącego dotyczące udzielania wsparcia i porad w zakresie współpracy sądowej Królestwu Belgii, Republice Francuskiej, Królestwu Niderlandów i Europolowi podczas trzech spotkań zorganizowanych w dniach 25 kwietnia 2019 r., 7 września 2020 r. i 11 lutego 2021 r. (pkt 71 powyżej) oraz zastrzeżenia dotyczące koordynacji dochodzeń niderlandzkiego i serbskiego podczas spotkania zorganizowanego w dniu 23 maja 2022 r. (pkt 73 powyżej), co do których skarżący ani nie twierdzi, ani tym bardziej nie wykazuje, że doprowadziły one do przetwarzania jego danych osobowych.
218
To samo dotyczy twierdzenia dotyczącego naruszenia przez Eurojust tajemnicy zawodowej adwokata.
219
Prawdą jest bowiem, że skarżący powołuje się na skargę adwokata izby adwokackiej w Rotterdamie dotyczącą przetwarzania jego danych pochodzących z usługi Sky ECC. Jednakże w żaden sposób nie wskazuje on, że adwokat ten był lub miał być jego przedstawicielem i że informacje, które były jakoby przetwarzane przez Eurojust, dotyczyły jego obrony i że w związku z tym Eurojust naruszył jego prawo do porady prawnej adwokata w ramach postępowania sądowego, które to prawo zostało zapisane w art. 47 akapit drugi Karty (zob. podobnie wyrok z dnia 8 grudnia 2022 r., Orde van Vlaamse Balies i in., C‑694/20, EU:C:2022:963, pkt 53).
220
Co się tyczy przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r., jak wskazano w pkt 124–130 powyżej, skarżący nie wykazał powodów, dla których miało ono doprowadzić do niezgodnego z prawem przetwarzania jego danych osobowych.
221
Ponadto, jeśli chodzi o twierdzenie dotyczące naruszenia art. 47 i 48 Karty, a także art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu, skarżący nie wyjaśnia, w jaki sposób ewentualne niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych miałoby stanowić naruszenie tych przepisów.
222
W świetle powyższego należy oddalić składową szkody, na którą powołuje się skarżący i która dotyczy niezgodnego z prawem przetwarzania jego danych osobowych, a także naruszenia art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu.
2) W przedmiocie składowej szkody opartej na naruszeniu prawa skarżącego do rzetelnego procesu karnego
223
W zarzucie drugim skarżący podnosi, że Eurojust wyrządził mu szkodę w wyniku naruszenia jego prawa do rzetelnego procesu karnego, zagwarantowanego w art. 47 i 48 Karty oraz w art. 14 i 15 Paktu, wynikającą z niemożności zweryfikowania prawdziwości, autentyczności, wiarygodności i zgodności z prawem danych przetwarzanych i przekazanych w ramach współpracy dotyczącej usługi Sky ECC lub co najmniej z braku gwarancji formalnych i materialnych.
224
Na poparcie swojej argumentacji skarżący powołuje się na argumenty takie same jak te, o których mowa w pkt 191 powyżej.
225
Eurojust podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
226
W kontekście zarzutu drugiego, który dotyczy wyłącznie systemu dowodów wykorzystywanych w krajowych postępowaniach karnych wszczętych przeciwko skarżącemu, należy stwierdzić, że Eurojust ograniczył się do przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r.
227
Oparte na tych samych argumentach żądanie stwierdzenia nieważności przekazania dokonanego w dniu 24 czerwca 2022 r. zostało już zaś oddalone w pkt 128–130 powyżej.
228
Ponadto skarżący nie przedstawia żadnego dowodu ani argumentu zmierzającego do wykazania, że po tym przekazaniu doszło do jakiegokolwiek naruszenia jego prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem.
229
W każdym razie należy przypomnieć, że art. 52 ust. 1 Karty przewiduje możliwość wprowadzenia ograniczeń praw w niej gwarantowanych – w tym prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem – na warunkach przypomnianych w pkt 184 powyżej.
230
Z tego względu należy oddalić składową szkody, na którą powołuje się skarżący i która dotyczy naruszenia przez Europol art. 47 i 48 Karty oraz art. 14 i 15 Paktu.
3) W przedmiocie składowej szkody opartej na braku koordynacji między władzami niderlandzkimi i serbskimi przy prowadzeniu postępowań karnych wszczętych przeciwko skarżącemu
231
W zarzucie trzecim skarżący podnosi, że Europol wyrządził mu szkodę poprzez nieprzestrzeganie ciążącego na nim obowiązku koordynacji postępowań karnych, przewidzianego wszak w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1727 oraz w umowie WZDŚ, mimo że Europol był zaangażowany w wymianę danych skarżącego do celów prowadzonych przeciwko niemu postępowań karnych.
232
Zdaniem skarżącego uchybienie to spowodowało, że musiał on bronić się w Niderlandach i Serbii, będąc jednocześnie pozbawiony wolności w Niderlandach, co miało wpływ na jego obronę w Serbii i naruszyło art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu.
233
Eurojust podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
234
W tym względzie należy przypomnieć, że – jak wskazano już w pkt 199–201 powyżej – uzgodnienia przewidziane w umowie WZDŚ dotyczą wykorzystania danych zebranych przez odnośne państwa, nie zaś postępowań karnych, które mogłyby zostać wszczęte na podstawie tych danych przez państwa członkowskie będące stronami umowy WZDŚ bądź przez państwa niebędące jej stronami.
235
Ponadto należy zauważyć, że art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1727 stanowi, iż Eurojust „pomaga właściwym organom państw członkowskich zapewnić najlepszą możliwą koordynację postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń”.
236
Wynika z tego, jak słusznie podnosi Eurojust, że w ramach tej operacyjnej funkcji dotyczącej koordynacji postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń Eurojust jest zobowiązany jedynie do starannego działania i że decyzja o wszczęciu postępowania przeciwko danej osobie należy wyłącznie do odnośnych organów krajowych, co potwierdza art. 85 TFUE, który stanowi podstawę prawną rozporządzenia 2018/1727.
237
Eurojust nie może zatem ponosić odpowiedzialności za wybory proceduralne, które należą do wyłącznej kompetencji i podlegają wyłącznej odpowiedzialności odnośnych państw.
238
W świetle powyższego należy oddalić składową szkody podnoszoną przez skarżącego i opartą na naruszeniu przez Eurojust umowy WZDŚ, art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1727 oraz art. 47 i 48 Karty, art. 6 EKPC oraz art. 14 i 15 Paktu.
4) W przedmiocie składowej szkody opartej na naruszeniu art. 89, 91 i 92 rozporządzenia 2018/1725
239
W zarzucie czwartym skarżący podnosi, że nawet przy założeniu, iż zbieranie i przetwarzanie jego danych osobowych okazałyby się zgodne z prawem i rzetelne, przede wszystkim Eurojust wyrządził mu szkodę, uchybiając ciążącemu na Eurojuście obowiązkowi zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa danych skarżącego, z naruszeniem art. 91 rozporządzenia 2018/1725.
240
Ponadto w świetle nowego charakteru zasad uzyskiwania danych z usługi Sky ECC – mianowicie wykorzystania techniki ataku typu „człowiek pośrodku” – według skarżącego Eurojust uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi dokonania uprzedniej oceny skutków dla ochrony danych skarżącego, przewidzianej w art. 89 rozporządzenia 2018/1725.
241
Wreszcie, zdaniem skarżącego Eurojust uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi powiadomienia EIOD o naruszeniu ochrony danych osobowych skarżącego z pogwałceniem art. 92 rozporządzenia 2018/1725.
242
Eurojust podnosi, że ta składowa szkody jest bezzasadna.
243
Przede wszystkim twierdzenia skarżącego dotyczące uchybienia przez Eurojust obowiązkowi przyjęcia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zapewnienia poziomu bezpieczeństwa dostosowanego do ryzyka należy oddalić z powodów podobnych do tych, o których mowa w pkt 207–210 powyżej.
244
Następnie skarżący nie wyjaśnia powodów, dla których Eurojust uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi przeprowadzenia oceny skutków poprzedzającej przekazanie władzom serbskim dostarczonego przez władze francuskie linku do zabezpieczonej hasłem strony zawierającej rozmowy z usług Sky ECC (pkt 75 powyżej).
245
Takie przekazanie, w przypadku którego nic nie wskazuje na to, by wiązało się ono ze szczególnym ryzykiem dla praw i wolności skarżącego lub przynajmniej z ryzykiem wyższym niż inne sposoby przekazania, nie uzasadniało przeprowadzenia uprzedniej oceny skutków przewidzianej w art. 89 rozporządzenia 2018/1725.
246
Wreszcie, ponieważ skarżący nie wykazał w taki czy inny sposób, że Eurojust naruszył jego dane osobowe, nie może on zarzucać Eurojustowi uchybienia przewidzianemu w art. 92 rozporządzenia 2018/1725 obowiązkowi powiadomienia EIOD o takim naruszeniu.
247
W świetle powyższego należy oddalić składową szkody podnoszoną przez skarżącego i dotyczącą naruszenia art. 89, 91 i 92 rozporządzenia 2018/1725, a w konsekwencji oddalić żądania odszkodowawcze w zakresie, w jakim są one skierowane przeciwko Eurojustowi.
248
W świetle całości powyższych rozważań skargę należy oddalić w całości, bez konieczności orzekania w przedmiocie pozostałych zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez Europol i Eurojust.
IV. W przedmiocie kosztów
249
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Europolu i Eurojustu – obciążyć go kosztami postępowania. Ponadto zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania Królestwo Belgii, Królestwo Hiszpanii i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
BW pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust).
3)
Królestwo Belgii, Królestwo Hiszpanii i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.
Svenningsen
Martín y Pérez de Nanclares
Stancu
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 lutego 2026 r.
Podpisy
( *1 ) Język postępowania: niderlandzki.
Amtliche Sprachfassungen
Diese Entscheidung liegt in folgenden Amtssprachen der Union vor — alle gleichermaßen verbindlich.
ČeštinaΕλληνικάEnglishEspañolFrançaisItalianoNederlandsPolskiPortuguêsRomână