Ψηφιακές υπηρεσίες – Κανονισμός (ΕE) 2022/2065 – Χαρακτηρισμός επιγραμμικής πλατφόρμας ως πολύ μεγάλης – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 – Ασφάλεια δικαίου – Ίση μεταχείριση – Αναλογικότητα – Υποχρέωση αιτιολογήσεως

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο πενταμελές τμήμα) της 3ης Σεπτεμβρίου 2025 ( *1 ) «Ψηφιακές υπηρεσίες – Κανονισμός (ΕE) 2022/2065 – Χαρακτηρισμός επιγραμμικής πλατφόρμας ως πολύ μεγάλης – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 – Ασφάλεια δικαίου – Ίση μεταχείριση – Αναλογικότητα – Υποχρέωση αιτιολογήσεως» Στην υπόθεση T‑348/23, Zalando SE, με έδρα το Βερολίνο (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους R. Briske, K. Ewald, L. Schneider και J. Trouet, δικηγόρους, προσφεύγουσα, υποστηριζομένη από Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh), με έδρα το Βερολίνο, εκπροσωπούμενη από τους R. van der Hout και V. Lemonnier, δικηγόρους, παρεμβαίνουσα, κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τις L. Armati, L. Wildpanner και P.‑J. Loewenthal, καθής, υποστηριζομένης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκπροσωπούμενο από τον U. Rösslein, τον M. Menegatti και την G. Bartram, από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τους E. Sitbon, N. Brzezinski και M. Moore, και από την European Information Society Institute o.z. (EISi), με έδρα το Κόσιτσε (Σλοβακία), εκπροσωπούμενη από τον M. Husovec, δικηγόρο, παρεμβαίνοντες, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους K. Kowalik-Bańczyk (εισηγήτρια), πρόεδρο, E. Buttigieg, G. Hesse, I. Δημητρακόπουλο και B. Ricziová, δικαστές, γραμματέας: Σ. Σπυροπούλου, διοικητική υπάλληλος, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 6ης Μαρτίου 2025, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση 1 Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα Zalando SE ζητεί την ακύρωση της απόφασης C(2023) 2727 final της Επιτροπής, της 25ης Απριλίου 2023, για τον χαρακτηρισμό της πλατφόρμας της «Zalando» ως πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΕ) 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). Ιστορικό της διαφοράς 2 Η προσφεύγουσα εκμεταλλεύεται διαδικτυακό κατάστημα προσβάσιμο, μεταξύ άλλων, στον ιστότοπο www.zalando.de, καθώς και στις αντίστοιχες διευθύνσεις URL με ονόματα τομέα ανωτάτου επιπέδου άλλων χώρων. Το κατάστημα αυτό διαθέτει στο εμπόριο είδη μόδας καθώς και προϊόντα καλλωπισμού. Οι πελάτες του καταστήματος μπορούν να αγοράζουν προϊόντα τα οποία είτε πωλούνται απευθείας από την προσφεύγουσα, στο πλαίσιο υπηρεσίας πωλήσεων με την ονομασία «Zalando Retail», είτε πωλούνται από τρίτους πωλητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα με τίτλο «Partner Programm». 3 Στις 17 Φεβρουαρίου 2023 η προσφεύγουσα δημοσίευσε, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 2022, σχετικά με την ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών και την τροποποίηση της οδηγίας 2000/31/ΕΚ (πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες) (ΕΕ 2022, L 277, σ. 1), δύο αριθμούς στον ιστότοπό της www.zalando.de οι οποίοι αντιστοιχούν στον μέσο μηνιαίο αριθμό ενεργών αποδεκτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στο εξής: ΜΜΑ) της πλατφόρμας Zalando. Αφενός, επισήμανε ότι ο ΜΜΑ της πλατφόρμας αυτής, θεωρούμενης στο σύνολό της (ήτοι τόσο της Zalando Retail όσο και της Partner Programm), ανερχόταν σε 83,341 εκατομμύρια. Αφετέρου, επισήμανε ότι, στο μέτρο που η ακαθάριστη αξία των προϊόντων που διατέθηκαν στο εμπόριο στο πλαίσιο του Partner Programm αντιστοιχούσε στο 37 % της ακαθάριστης αξίας του συνόλου των προϊόντων που διετίθεντο στην αγορά μέσω της εν λόγω πλατφόρμας, ο ΜΜΑ της πλατφόρμας αυτής αντιστοιχούσε στο 37 % των 83,341 εκατομμυρίων και ανερχόταν, κατά συνέπεια, σε 30,836 εκατομμύρια. 4 Στις 22 Φεβρουαρίου 2023, αφενός, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κοινοποίησε στην προσφεύγουσα τα προκαταρκτικά συμπεράσματά της, σύμφωνα με τα οποία η πλατφόρμα Zalando πληρούσε τις προϋποθέσεις για να χαρακτηρισθεί ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065. Ειδικότερα, έκρινε ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη το σύνολο των ενεργών αποδεκτών της πλατφόρμας αυτής και όχι μόνον το ποσοστό των τελευταίων που αντιστοιχούσε στο ποσοστό της ακαθάριστης αξίας των γενόμενων πωλήσεων στο πλαίσιο του Partner Programm. Εξ αυτού συνήγαγε ότι ο MMΑ υπερέβαινε το όριο των 45 εκατομμυρίων που προβλέπεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. 5 Αφετέρου, η Επιτροπή ενημέρωσε την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, για την πρόθεσή της να χαρακτηρίσει την πλατφόρμα Zalando ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα. 6 Στις 27 Φεβρουαρίου 2023 η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ενημέρωσε την Επιτροπή ότι δεν είχε παρατηρήσεις. 7 Την 1η Μαρτίου 2023 η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί των προκαταρκτικών συμπερασμάτων της Επιτροπής. Επισήμανε ότι η Επιτροπή έπρεπε να λάβει υπόψη τους αποδέκτες της πλατφόρμας Zalando μόνον εφόσον η πλατφόρμα αυτή συνιστούσε «επιγραμμική πλατφόρμα» κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065. Επισήμανε, συναφώς, ότι η πλατφόρμα Zalando αποτελούσε επιγραμμική πλατφόρμα μόνον σε σχέση με το Partner Programm. Θεώρησε, επομένως, ότι η Επιτροπή έπρεπε να λάβει υπόψη μόνον το ποσοστό των αποδεκτών που αντιστοιχούσε στο ποσοστό της ακαθάριστης αξίας των γενόμενων πωλήσεων από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm. Εξ αυτού συνήγαγε ότι ο ΜΜΑ της πλατφόρμας Zalando ήταν 30,836 εκατομμύρια και ότι, ως εκ τούτου, υπολειπόταν του ορίου των 45 εκατομμυρίων που προβλέπεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. 8 Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι από την αιτιολογική σκέψη 77 και από το άρθρο 3, στοιχεία βʹ και ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065 προέκυπτε, μεταξύ άλλων, ότι η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» περιλαμβάνει το σύνολο των αποδεκτών που χρησιμοποιούν πράγματι την οικεία πλατφόρμα, ιδίως εκτιθέμενοι σε πληροφορίες που διαδίδονται σε αυτήν, και ότι δεν περιορίζεται σε εκείνους που πραγματοποιούν συναλλαγές σε αυτήν. Συναφώς, διαπίστωσε ότι τα προϊόντα που εμπορευόταν απευθείας η προσφεύγουσα εμφανίζονταν μαζί με τα προϊόντα που εμπορεύονταν οι τρίτοι πωλητές, χωρίς να είναι δυνατόν, στη διεπαφή, να γίνει διάκριση μεταξύ αυτών. Επισήμανε, επομένως, ότι τα προϊόντα που εμπορεύονται οι τρίτοι πωλητές και η προσφεύγουσα μπορούσαν να παρουσιάζονται στις ίδιες ιστοσελίδες και ότι, όταν οι τρίτοι πωλητές και η προσφεύγουσα εμπορεύονταν το ίδιο προϊόν, αλλά σε διαφορετικά μεγέθη ή χρώματα, η ταυτότητα του πωλητή εμφανιζόταν μόνον όταν ο αποδέκτης της υπηρεσίας επέλεγε το μέγεθος ή το χρώμα του εν λόγω προϊόντος. 9 Κατά λογική συνέπεια, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι δεν ήταν δυνατόν να προσδιοριστούν, μεταξύ των αποδεκτών της υπηρεσίας, εκείνοι που ήσαν εκτεθειμένοι μόνο στις πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα της προσφεύγουσας και εκείνοι που ήσαν εκτεθειμένοι μόνο στις πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα τρίτων πωλητών. Εξ αυτού συνήγαγε ότι η προσφεύγουσα έπρεπε, για τον λόγο αυτόν, να υπολογίσει τον αριθμό των 30,836 εκατομμυρίων με βάση τον αριθμό των 83,341 εκατομμυρίων και να στηριχθεί στο κριτήριο της αναλογίας της αξίας των γενόμενων πωλήσεων από τρίτους πωλητές. Εντούτοις, έκρινε ότι το κριτήριο αυτό δεν ήταν κατάλληλο στο μέτρο που είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό αποδεκτών της υπηρεσίας οι οποίοι, ενώ είχαν εκτεθεί σε πληροφορίες προερχόμενες από τρίτους πωλητές, δεν είχαν εν τέλει αγοράσει προϊόντα ή είχαν αγοράσει αποκλειστικώς προϊόντα τα οποία διέθετε απευθείας στο εμπόριο η προσφεύγουσα. Ως εκ τούτου, επισήμανε ότι ο MMΑ της πλατφόρμας Zalando ανερχόταν σε 83,341 εκατομμύρια και όχι σε 30,836 εκατομμύρια, οπότε η πλατφόρμα αυτή έπρεπε να χαρακτηρισθεί ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065. Αιτήματα των διαδίκων 10 Η προσφεύγουσα και η Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh) ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο: – να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 11 Η Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο: – να απορρίψει την προσφυγή· – να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. 12 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η European Information Society Institute o.z. (EISi) ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή. Σκεπτικό 13 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τρεις λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 2, του άρθρου 3, στοιχεία ζʹ και θʹ, και του άρθρου 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, ο δεύτερος, ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφοι 1 και 4, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, και ο τρίτος παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ. Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 2, του άρθρου 3, στοιχεία ζʹ και θʹ, και του άρθρου 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 14 Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 2, το άρθρο 3, στοιχεία ζʹ και θʹ, και το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 κρίνοντας εσφαλμένως ότι η πλατφόρμα Zalando ήταν πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως χωρίζεται σε δύο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εν λόγω πλατφόρμα δεν συνιστά επιγραμμική πλατφόρμα, υπηρεσία φιλοξενίας ή ενδιάμεση υπηρεσία. Με το δεύτερο σκέλος, θεωρεί ότι ο MMΑ της πλατφόρμας αυτής ήταν κατώτερος των 45 εκατομμυρίων. Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται ότι η πλατφόρμα Zalando δεν συνιστά επιγραμμική πλατφόρμα, υπηρεσία φιλοξενίας ή ενδιάμεση υπηρεσία 15 Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, υποστηρίζει ότι η υπηρεσία της Zalando Retail δεν συνιστά ενδιάμεση υπηρεσία κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού 2022/2065 ούτε, κατά μείζονα λόγο, υπηρεσία φιλοξενίας ή επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχεία ζʹ και θʹ, του κανονισμού αυτού. Προσθέτει ότι ούτε η πώληση προϊόντων από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm εμπίπτει στις έννοιες της «ενδιάμεσης υπηρεσίας», της «υπηρεσίας φιλοξενίας» ή της «επιγραμμικής πλατφόρμας», δεδομένου ότι ελέγχει συστηματικά και, εφόσον τούτο παρίσταται αναγκαίο, τροποποιεί την περιγραφή και τις εικόνες των προϊόντων που προσφέρουν οι εν λόγω τρίτοι πωλητές. Εξ αυτού συνάγει ότι η Επιτροπή εσφαλμένως χαρακτήρισε την πλατφόρμα Zalando ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα. 16 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την EISi, αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας. 17 Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται σε ενδιάμεσες υπηρεσίες που παρέχονται σε αποδέκτες της υπηρεσίας που είναι εγκατεστημένοι ή βρίσκονται στην Ένωση, ανεξάρτητα από τον τόπο εγκαταστάσεως των παρόχων των ενδιάμεσων υπηρεσιών αυτών. 18 Το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι ο κανονισμός αυτός δεν εφαρμόζεται σε υπηρεσίες που δεν είναι ενδιάμεσες υπηρεσίες ή σε απαιτήσεις που επιβάλλονται σε σχέση με υπηρεσίες που δεν είναι ενδιάμεσες υπηρεσίες, ανεξαρτήτως του αν οι υπηρεσίες αυτές παρέχονται ή όχι μέσω της χρήσεως ενδιάμεσης υπηρεσίας. 19 Το άρθρο 3, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι οι ενδιάμεσες υπηρεσίες αντιστοιχούν σε ορισμένες υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας, ήτοι σε ορισμένες υπηρεσίες που συνήθως παρέχονται έναντι αμοιβής, με ηλεκτρονικά μέσα εξ αποστάσεως και κατόπιν συγκεκριμένης παραγγελίας του αποδέκτη της υπηρεσίας. Το άρθρο αυτό διευκρινίζει ότι, μεταξύ των ενδιάμεσων υπηρεσιών, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι υπηρεσίες φιλοξενίας που συνίστανται στην αποθήκευση πληροφοριών που παρέχει ένας τέτοιος αποδέκτης κατόπιν αιτήματός του. 20 Κατά το άρθρο 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065, ως επιγραμμική πλατφόρμα νοείται η υπηρεσία φιλοξενίας η οποία, κατόπιν αιτήματος αποδέκτη της υπηρεσίας, αποθηκεύει και διαδίδει στο κοινό πληροφορίες. Διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι μια υπηρεσία φιλοξενίας δεν είναι επιγραμμική πλατφόρμα όταν η δραστηριότητα αποθήκευσης και διάδοσης πληροφοριών στο κοινό αποτελεί απλώς «ήσσονος σημασίας και αμιγώς δευτερεύον στοιχείο άλλης υπηρεσίας ή ήσσονος σημασίας λειτουργία της κύριας υπηρεσίας και, για αντικειμενικούς και τεχνικούς λόγους, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς αυτή την άλλη υπηρεσία, και η ενσωμάτωση του στοιχείου ή της λειτουργίας στην άλλη υπηρεσία δεν αποτελεί μέσο για την παράκαμψη της εφαρμογής του [εν λόγω] κανονισμού». 21 Επομένως, όπως επισημαίνεται στην αιτιολογική σκέψη 13 του κανονισμού 2022/2065, μια επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του κανονισμού αυτού συνιστά απλώς «υποκατηγορία» εντός της ευρύτερης κατηγορίας των υπηρεσιών φιλοξενίας οι οποίες, αυτές καθεαυτές, αποτελούν απλώς υποκατηγορία των ενδιάμεσων υπηρεσιών. Η αιτιολογική σκέψη 13 του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζει επίσης ότι επιγραμμική πλατφόρμα μπορεί να είναι ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης ή μια επιγραμμική πλατφόρμα που επιτρέπει στους καταναλωτές να συνάπτουν εξ αποστάσεως συμβάσεις με εμπόρους (στο εξής: αγορά). 22 Το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στο τμήμα 5 του κεφαλαίου III του κανονισμού αυτού εφαρμόζονται στις επιγραμμικές πλατφόρμες με MMΑ τουλάχιστον 45 εκατομμυρίων οι οποίες χαρακτηρίζονται ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065. 23 Κατά το άρθρο 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, η Επιτροπή εκδίδει απόφαση με την οποία χαρακτηρίζει μια επιγραμμική πλατφόρμα ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα όταν ο MMΑ της είναι ίσος ή μεγαλύτερος από τον αριθμό που αναφέρεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού. Προσθέτει ότι η Επιτροπή λαμβάνει την απόφαση αυτή βάσει των στοιχείων που κοινοποιεί ο πάροχος της οικείας επιγραμμικής πλατφόρμας, δυνάμει ιδίως του άρθρου 24, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, ή βάσει οποιωνδήποτε άλλων πληροφοριών είναι διαθέσιμες στην Επιτροπή. 24 Εξάλλου, το άρθρο 3, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι αποδέκτης της υπηρεσίας είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που χρησιμοποιεί μια ενδιάμεση υπηρεσία, ιδίως για να αναζητήσει πληροφορίες ή για να προσφέρει πρόσβαση σε αυτές. 25 Υπό τις συνθήκες αυτές, επισημαίνεται ότι από τον κανονισμό 2022/2065 προκύπτει ότι, για να χαρακτηριστεί η πλατφόρμα Zalando ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού αυτού, η Επιτροπή όφειλε, προηγουμένως, να αποδείξει ότι η πλατφόρμα αυτή συνιστούσε επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του εν λόγω κανονισμού και ότι, ως εκ τούτου, συνιστούσε υπηρεσία φιλοξενίας περιλαμβανόμενη μεταξύ των ενδιάμεσων υπηρεσιών τις οποίες αφορά το άρθρο 3, στοιχείο ζʹ, του ίδιου ως άνω κανονισμού. 26 Συναφώς, δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους ότι η απευθείας πώληση προϊόντων από την προσφεύγουσα στο πλαίσιο της υπηρεσίας Zalando Retail δεν αποτελεί υπηρεσία φιλοξενίας περιλαμβανόμενη στις ενδιάμεσες υπηρεσίες τις οποίες αφορά ο κανονισμός 2022/2065, δεδομένου ότι η υπηρεσία αυτή δεν αποθηκεύει πληροφορίες παρεχόμενες από αποδέκτη της υπηρεσίας, αλλά μόνον πληροφορίες προερχόμενες από την ίδια την προσφεύγουσα. 27 Αντιθέτως, διαπιστώνεται ότι, στο πλαίσιο του Partner Programm, η προσφεύγουσα χρησιμοποιεί τις πληροφορίες τρίτων πωλητών για την εμπορία των προϊόντων τους. Διευκρινίζει, στο δικόγραφο της προσφυγής, ότι οι τρίτοι πωλητές τής παρέχουν εικόνες των οικείων προϊόντων και ότι συντάσσουν οι ίδιοι την περιγραφή των προϊόντων αυτών. Το γεγονός ότι επαληθεύει, εν συνεχεία, ότι οι εν λόγω εικόνες και περιγραφές είναι σύμφωνες με τις εμπορικές απαιτήσεις της, ότι τις τροποποιεί ή τις συμπληρώνει αναλόγως, συνεπάγεται απλώς ότι μπορεί, αφενός, να μεταβάλει τον τρόπο παρουσιάσεως των πληροφοριών που προέρχονται από τρίτους πωλητές και, αφετέρου, να διαδώσει τις δικές της πληροφορίες πέραν εκείνων που προέρχονται από τους τρίτους πωλητές. Εντούτοις, τούτο δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι πληροφορίες αυτές προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από τους εν λόγω πωλητές. 28 Συγκεκριμένα, κατά πρώτον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ούτε από τον κανονισμό 2022/2065 ούτε από την οδηγία (ΕΚ) 2000/31 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά (οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο) (ΕΕ 2000, L 178, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον εν λόγω κανονισμό, δεν προκύπτει ότι η αποθήκευση και η διάδοση πληροφοριών, κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού αυτού, αποκλείουν την αποθήκευση και τη διάδοση πληροφοριών των οποίων η παρουσίαση έχει τροποποιηθεί ή συμπληρωθεί από τον πάροχο της επιγραμμικής πλατφόρμας. 29 Συναφώς, από τον ίδιο τον όρο «πληροφορίες», ο οποίος χρησιμοποιείται στον κανονισμό 2022/2065, προκύπτει ότι αυτός αφορά, μεταξύ άλλων, τις φωτογραφίες που παρέχονται από τρίτους πωλητές σχετικά με τα προϊόντα τους, καθώς και τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στις περιγραφές των προϊόντων αυτών, και όχι μόνον το κείμενο των περιγραφών αυτών όπως έχει συνταχθεί από τους εν λόγω πωλητές. Κατά τα λοιπά, επισημαίνεται επίσης ότι, όπως τόνισε και ο γενικός εισαγγελέας H. Saugmandsgaard Øe στις προτάσεις του στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις YouTube και Cyando (C‑682/18 και C‑683/18, EU:C:2020:586, υποσημείωση 134), η έννοια των «πληροφοριών» πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως όσον αφορά τις υπηρεσίες φιλοξενίας κατά την έννοια της οδηγίας 2000/31. Επομένως, η προσφεύγουσα έχει τη δυνατότητα να ανακοινώνει πληροφορίες προερχόμενες από τρίτους πωλητές, τροποποιώντας συγχρόνως τη σύνταξη των κειμένων τους προκειμένου να τα καταστήσει σύμφωνα με τις εμπορικές απαιτήσεις της, οι οποίες αποσκοπούν απλώς στη «διασφάλιση μιας μοναδικής αγοραστικής εμπειρίας η οποία ξεχωρίζει από εκείνες που μπορούν να έχουν οι ανταγωνιστές της». 30 Προσέτι, διαπιστώνεται ότι τα στοιχεία σχετικά με τις προσφορές προϊόντων που διατίθενται στο εμπόριο από τρίτους πωλητές συνιστούν «πληροφορίες», όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο όσον αφορά την οδηγία 2000/31 με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ. (C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψεις 110 και 111). Όπως επισημαίνει η Επιτροπή, η διαπίστωση αυτή προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τον ορισμό του «παράνομου περιεχομένου» που περιλαμβάνεται στον κανονισμό 2022/2065. Ειδικότερα, από το άρθρο 3, στοιχείο ηʹ, του εν λόγω κανονισμού, όπως ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψεως 12 του κανονισμού αυτού, προκύπτει ότι η έννοια του «παράνομου περιεχομένου» καλύπτει τις πληροφορίες σχετικά με την πώληση παράνομων προϊόντων ή την παροχή παράνομων υπηρεσιών, είτε πρόκειται για την πώληση μη συμμορφούμενων προϊόντων ή προϊόντων παραποίησης/απομίμησης είτε για την πώληση προϊόντων ή την παροχή υπηρεσιών κατά παράβαση της νομοθεσίας περί προστασίας των καταναλωτών. Ως εκ τούτου, και μόνον η αντιστοίχιση προϊόντος με σκοπό την εμπορία του μπορεί να συνιστά παράνομο περιεχόμενο, ιδίως όταν το προϊόν αυτό είναι παράνομο, και πρέπει, κατά συνέπεια, να θεωρηθεί ότι συνιστά πληροφορία κατά την έννοια του εν λόγω κανονισμού. Επομένως, οι προσφορές προϊόντων τρίτων πωλητών στο πλαίσιο του Partner Programm πρέπει να θεωρηθούν ως πληροφορίες παρεχόμενες από αποδέκτες της υπηρεσίας κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του ίδιου κανονισμού. 31 Κατά δεύτερον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, από την αιτιολογική σκέψη 18 και από τα άρθρα 7 και 8 του κανονισμού 2022/2065, τα οποία αφορούν την ευθύνη των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών, δεν προκύπτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε να αποκλείσει από την έννοια των «παρόχων επιγραμμικών πλατφορμών» εκείνους που προέβαιναν σε έλεγχο πληροφοριών προερχόμενων από τους αποδέκτες της υπηρεσίας πριν από τη διάδοσή τους. 32 Συγκεκριμένα, η αιτιολογική σκέψη 18 του κανονισμού 2022/2065 αναφέρει ότι ο πάροχος ενδιάμεσων υπηρεσιών που «διαδραματίζει ενεργό ρόλο ο οποίος είναι τέτοιας φύσεως ώστε να του παρέχει γνώση ή έλεγχο» των πληροφοριών που παρέχονται από τον αποδέκτη των υπηρεσιών δεν θα πρέπει να υπόκειται στις ευνοϊκές ρυθμίσεις του εν λόγω κανονισμού περί απαλλαγής από την ευθύνη. Συναφώς, το άρθρο 6 του ανωτέρω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Φιλοξενία», προβλέπει απαλλαγή από την ευθύνη όταν ο πάροχος της υπηρεσίας πράγματι δεν γνωρίζει την παράνομη δραστηριότητα ή το παράνομο περιεχόμενο. Εντούτοις, το άρθρο 7 του ίδιου κανονισμού διευκρινίζει ότι οι πάροχοι ενδιάμεσων υπηρεσιών δεν θεωρούνται μη επιλέξιμοι για την απαλλαγή από την ευθύνη «αποκλειστικά και μόνο επειδή πραγματοποιούν, καλόπιστα και με επιμέλεια, εθελοντικές αυτεπάγγελτες έρευνες ή λαμβάνουν άλλα μέτρα με στόχο την ανίχνευση, τον εντοπισμό και την απόσυρση παράνομου περιεχομένου». 33 Εξάλλου, το άρθρο 8 του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι «[δ]εν επιβάλλεται στους παρόχους ενδιάμεσων υπηρεσιών γενική υποχρέωση παρακολούθησης των πληροφοριών που μεταδίδουν ή αποθηκεύουν». 34 Επομένως, μολονότι ο κανονισμός 2022/2065 δεν επιβάλλει τους παρόχους επιγραμμικών πλατφορμών υποχρέωση παρακολουθήσεως των πληροφοριών που αποθηκεύουν, εντούτοις προβλέπει ρητώς τη δυνατότητα των παρόχων αυτών να προβαίνουν, με δική τους πρωτοβουλία, στην παρακολούθηση των εν λόγω πληροφοριών προκειμένου να επηρεάσουν το μέτρο της ευθύνης τους. Κατά συνέπεια, ο εν λόγω κανονισμός δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα των εν λόγω προμηθευτών να προβαίνουν σε τοιαύτη παρακολούθηση. 35 Προσέτι, επισημαίνεται ότι η αιτιολογική σκέψη 41 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι «[ο]ι υποχρεώσεις δέουσας επιμέλειας είναι ανεξάρτητες από το ζήτημα της ευθύνης των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών, το οποίο κατά συνέπεια θα πρέπει να αξιολογηθεί χωριστά». Επομένως, οι διατάξεις σχετικά με την ευθύνη των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών, στις οποίες περιλαμβάνονται τα άρθρα 7 και 8 του εν λόγω κανονισμού, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να καθορισθεί αν η προσφεύγουσα έπρεπε να υπόκειται στις υποχρεώσεις επιμελείας που προβλέπονται στο κεφάλαιο III του ίδιου κανονισμού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επιβάλλονται στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. Κατά συνέπεια, οι διατάξεις σχετικά με την ευθύνη των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθορισθεί αν η πλατφόρμα Zalando θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα. 36 Κατά τρίτον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις ευνοϊκές διατάξεις περί απαλλαγής από την ευθύνη, στις οποίες μπορούσαν να υπαχθούν οι πάροχοι υπηρεσιών φιλοξενίας του άρθρου 14 της οδηγίας 2000/31 δεν παρέχει τη δυνατότητα διευκρινίσεως της εννοίας της «ενδιάμεσης υπηρεσίας» του άρθρου 3, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού 2022/2065. 37 Συγκεκριμένα, το άρθρο 14 της οδηγίας 2000/31 προβλέπει ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών φιλοξενίας μπορεί να μη φέρει ευθύνη για τις πληροφορίες που αποθηκεύονται κατόπιν αιτήματος αποδέκτη της υπηρεσίας, ιδίως όταν δεν έχει πραγματική γνώση της «παράνομης δραστηριότητας ή πληροφορίας». 38 Το Δικαστήριο έκρινε βεβαίως, με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ. (C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψεις 112 και 113), ότι, για να μπορεί ο πάροχος υπηρεσίας στο διαδίκτυο να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 14 της οδηγίας 2000/31, ήταν «ουσιώδες το να είναι “μεσάζων πάροχος” σύμφωνα με τη βούληση του νομοθέτη, στο πλαίσιο του τμήματος 4 του κεφαλαίου II της ως άνω οδηγίας». Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο πάροχος υπηρεσίας στο διαδίκτυο δεν είναι τέτοιος ενδιάμεσος πάροχος όταν, αντί να περιορίζεται σε ουδέτερη παροχή της υπηρεσίας αυτής μέσω αμιγώς τεχνικής και αυτόματης επεξεργασίας των παρεχομένων από τους πελάτες του δεδομένων, διαδραματίζει ενεργό ρόλο που θα του επέτρεπε να έχει γνώση ή έλεγχο των αποθηκευμένων αυτών στοιχείων. 39 Εντούτοις, αφενός, το Δικαστήριο επισήμανε ότι, για την ερμηνεία του άρθρου 14 της οδηγίας 2000/31, έλαβε υπόψη το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και τους σκοπούς της οδηγίας αυτής (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ., C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψη 111). Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο επισήμανε ότι το τμήμα 4 του κεφαλαίου II της εν λόγω οδηγίας, στο οποίο περιλαμβάνεται το άρθρο 14, έφερε τον τίτλο «Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών» και αποσκοπούσε στον περιορισμό των περιπτώσεων στις οποίες, σύμφωνα με το εφαρμοστέο συναφώς εθνικό δίκαιο, μπορούσε να στοιχειοθετηθεί ευθύνη των ενδιάμεσων φορέων παροχής υπηρεσιών (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ., C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψη 107). Κατά συνέπεια, περιορίζοντας την έννοια του «ενδιάμεσου φορέα παροχής υπηρεσιών», το Δικαστήριο θέλησε επίσης να περιορίσει το πεδίο των απαλλαγών από την ευθύνη των οποίων μπορούσαν να τύχουν οι πάροχοι των επίμαχων υπηρεσιών. 40 Αφετέρου, το Δικαστήριο παρέπεμψε στην προηγούμενη απόφαση της 23ης Μαρτίου 2010, Google France και Google (C‑236/08 έως C‑238/08, EU:C:2010:159, σκέψεις 112 έως 116), προκειμένου να ορίσει την έννοια του «μεσάζοντα παρόχου» κατά το τμήμα 4 του κεφαλαίου II της οδηγίας 2000/31. Από την ως άνω απόφαση προκύπτει ότι η ερμηνεία της εννοίας αυτής στηρίζεται στην αιτιολογική σκέψη 42 της εν λόγω οδηγίας, κατά την οποία «[ο]ι εξαιρέσεις από την ευθύνη που προβλέπονται [ιδίως στο άρθρο 14 της οδηγίας αυτής] καλύπτουν μόνον τις περιπτώσεις στις οποίες οι δραστηριότητες του φορέα παροχής υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας περιορίζονται στην τεχνική διαδικασία χειρισμού», διευκρινιζομένου ότι «[ο]ι δραστηριότητες αυτές έχουν εντελώς τεχνικό, αυτόματο και παθητικό χαρακτήρα». 41 Επομένως, η εκ μέρους του Δικαστηρίου ερμηνεία της εννοίας του «μεσάζοντα παρόχου» περιορίζεται, όπως ρητώς επισήμανε το Δικαστήριο, στα οριζόμενα «από τον νομοθέτη στο πλαίσιο του τμήματος 4 του κεφαλαίου II της οδηγίας [2000/31]» (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ., C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψη 112) και ότι η ερμηνεία αυτή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εφαρμογή του κανονισμού 2022/2065, ο οποίος προβλέπει, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 31 έως 35 ανωτέρω, το δικό του καθεστώς ευθύνης. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον το άρθρο 89, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού κατήργησε το τμήμα 4 του κεφαλαίου II της οδηγίας 2000/31, το οποίο αποτελούσε το αντικείμενο ερμηνείας του Δικαστηρίου. 42 Εξάλλου, ακόμη και αν υποτεθεί ότι πρόθεση της προσφεύγουσας ήταν να υποστηρίξει, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι από την αιτιολογική σκέψη 19 του κανονισμού 2022/2065 προέκυπτε ότι η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την οδηγία 2000/31 έπρεπε να «μεταφερθεί» στο πλαίσιο της ερμηνείας του ίδιου αυτού κανονισμού, επισημαίνεται ωστόσο ότι η εν λόγω αιτιολογική σκέψη αφορά τις διαφορές μεταξύ τριών κατηγοριών ενδιάμεσων υπηρεσιών, ήτοι εκείνων που αφορούν τις δραστηριότητες της απλής μεταδόσεως, της προσωρινής αποθηκεύσεως και της φιλοξενίας. Επομένως, μολονότι ο νομοθέτης της Ένωσης έκρινε ότι οι τρεις αυτές κατηγορίες ενδιάμεσων υπηρεσιών έπρεπε να αποτελέσουν αντικείμενο ειδικών κανόνων, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, εντούτοις δεν διέλαβε ότι η έννοια των «ενδιάμεσων υπηρεσιών», την οποία το Δικαστήριο όρισε παραπέμποντας στην αιτιολογική σκέψη 42 της οδηγίας 2000/31, έπρεπε να διατηρηθεί για τους σκοπούς της εφαρμογής του κανονισμού 2022/2065. 43 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η πλατφόρμα Zalando αποθηκεύει και διαδίδει πληροφορίες τις οποίες παρέχουν οι αποδέκτες της υπηρεσίας κατόπιν αιτήματός τους στο πλαίσιο του Partner Programm. 44 Προσέτι, δεν προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι μια τέτοια δραστηριότητα αποθηκεύσεως και μεταδόσεως αποτελεί απλώς «ήσσονος σημασίας και αμιγώς δευτερεύον στοιχείο άλλης υπηρεσίας ή ήσσονος σημασίας λειτουργία της κύριας υπηρεσίας και, για αντικειμενικούς και τεχνικούς λόγους, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς αυτή την άλλη υπηρεσία». Αντιθέτως, η ίδια η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι οι πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του Partner Programm αντιπροσωπεύουν το 37 % της ακαθάριστης αξίας των προϊόντων που διατέθηκαν στην αγορά μέσω της πλατφόρμας Zalando. 45 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η πλατφόρμα Zalando είναι επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065, εφόσον τρίτοι πωλητές εμπορεύονται σε αυτήν προϊόντα στο πλαίσιο του Partner Programm. Κατά τα λοιπά, αυτό είχε επίσης επισημάνει η προσφεύγουσα με τις παρατηρήσεις της επί των προκαταρκτικών συμπερασμάτων της Επιτροπής, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 7 ανωτέρω. 46 Επομένως, η πλατφόρμα Zalando συνιστά επίσης ενδιάμεση υπηρεσία και υπηρεσία φιλοξενίας κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο ζʹ, σημείο iii, του κανονισμού 2022/2065. 47 Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από τα λοιπά επιχειρήματα της προσφεύγουσας. 48 Συγκεκριμένα, πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, λαμβανομένων υπόψη των ελέγχων που διενεργεί, οι πληροφορίες που λαμβάνει από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm θα έπρεπε να τύχουν της ίδιας μεταχειρίσεως με τις φωτογραφίες που θα μπορούσε να λάβει από φωτογράφο τον οποίο τυχόν είχε προσλάβει με σκοπό την απευθείας πώληση των δικών της προϊόντων στο πλαίσιο της υπηρεσίας Zalando Retail. 49 Εντούτοις, αρκεί η επισήμανση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3, στοιχεία θʹ και ιαʹ, του κανονισμού 2022/2065, ως επιγραμμική πλατφόρμα νοείται η υπηρεσία φιλοξενίας που αποθηκεύει και διαδίδει στο κοινό πληροφορίες «κατόπιν αιτήματος του αποδέκτη της υπηρεσίας που παρείχε τις πληροφορίες». Αφενός, όμως, όπως αναγνώρισε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο φωτογράφος, όπως περιγράφεται στο παράδειγμά της, δεν είναι αποδέκτης της πλατφόρμας Zalando, δεδομένου ότι δεν είναι πρόσωπο που χρησιμοποιεί την πλατφόρμα αυτή κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού. Αφετέρου, οι φωτογραφίες τις οποίες τράβηξε ο εν λόγω φωτογράφος δεν αποθηκεύονται και δεν διαδίδονται στην εν λόγω πλατφόρμα κατόπιν αιτήματός του, αλλά με πρωτοβουλία της προσφεύγουσας. 50 Επομένως, σε αντίθεση με τους τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm, ο φωτογράφος στο παράδειγμα της προσφεύγουσας δεν χρησιμοποιεί επιγραμμική πλατφόρμα, κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065. Επομένως, η διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των φωτογραφιών τις οποίες τραβάει φωτογράφος και εκείνων που παρέχονται από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm απορρέει από την ίδια την οικονομία του εν λόγω κανονισμού και, κατά συνέπεια, δεν είναι ικανή να καταστήσει παράνομη την προσβαλλόμενη απόφαση. 51 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από την απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Louboutin (Χρήση σημείου κατ’ απομίμηση σε διαδικτυακή πλατφόρμα πωλήσεων) (C‑148/21 και C‑184/21, EU:C:2022:1016), προκύπτει ότι η προσφεύγουσα «χρησιμοποιεί», δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1), σήματα τα οποία εμπορεύονται τρίτοι πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm. Συγκεκριμένα, διευκρινίζει, συναφώς, ότι η παρουσίαση των προσφορών είναι πανομοιότυπη στο πλαίσιο της υπηρεσίας Zalando Retail και στο πλαίσιο του Partner Programm και ότι, κατά συνέπεια, είναι υπεύθυνη για ενδεχόμενες προσβολές του δικαίου των σημάτων συνεπεία της εμπορίας προϊόντων στο πλαίσιο του Partner Programm. 52 Εντούτοις, αρκεί η διαπίστωση ότι το ζήτημα αν η προσφεύγουσα κάνει χρήση των σημάτων που διατίθενται στο εμπόριο από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1001 δεν ασκεί επιρροή επί του ζητήματος αν η πλατφόρμα Zalando συνιστά ή όχι επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065. 53 Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί. Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται ότι ο MMΑ της πλατφόρμας Zalando υπολείπεται των 45 εκατομμυρίων 54 Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, προσάπτει στην Επιτροπή ότι κακώς έκρινε ότι η πλατφόρμα Zalando είχε MMΑ άνω των 45 εκατομμυρίων. Διευκρινίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065, η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη μόνον τους ενεργούς αποδέκτες της πλατφόρμας αυτής, ήτοι τους αποδέκτες της υπηρεσίας οι οποίοι είχαν πράγματι εκτεθεί στις πληροφορίες που προέρχονταν από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm, και όχι εκείνους που είχαν εκτεθεί στις πληροφορίες που παρείχε η ίδια στο πλαίσιο της υπηρεσίας Zalando Retail. Θεωρεί, επομένως, ότι, ελλείψει άλλων μέσων που να καθιστούν δυνατό τον προσδιορισμό των εν λόγω ενεργών αποδεκτών, ο αριθμός τους έπρεπε να καθορισθεί λαμβανομένου υπόψη του ποσοστού των γενόμενων πωλήσεων από τους τρίτους πωλητές και να διαπιστωθεί, κατά συνέπεια, ότι ο MMΑ της εν λόγω πλατφόρμας ανερχόταν μόλις σε 30,836 εκατομμύρια. 55 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την EISi, αμφισβητεί την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. 56 Κατά το άρθρο 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065, ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας είναι ο αποδέκτης της υπηρεσίας ο οποίος χρησιμοποιεί επιγραμμική πλατφόρμα είτε ζητώντας από την επιγραμμική πλατφόρμα να φιλοξενήσει πληροφορίες είτε εκτιθέμενος σε πληροφορίες που φιλοξενούνται από την επιγραμμική πλατφόρμα και διαδίδονται μέσω της επιγραμμικής διεπαφής της. 57 Προσέτι, από το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι η Επιτροπή ορίζει ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες τις επιγραμμικές πλατφόρμες που έχουν MMΑ ίσο ή μεγαλύτερο των 45 εκατομμυρίων, στηριζόμενη, μεταξύ άλλων, στα δεδομένα που διαβιβάζουν οι πάροχοι των πλατφορμών αυτών δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού ή σε κάθε άλλη πληροφορία που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή. 58 Τέλος, το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι, το αργότερο έως τις 17 Φεβρουαρίου 2023 και στη συνέχεια τουλάχιστον μία φορά ανά έξι μήνες, οι πάροχοι δημοσιεύουν για κάθε επιγραμμική πλατφόρμα, σε δημόσια διαθέσιμο τμήμα της επιγραμμικής διεπαφής τους, πληροφορίες σχετικά με τον μέσο ανά μήνα αριθμό ενεργών αποδεκτών της υπηρεσίας στην Ένωση, που υπολογίζεται ως μέσος όρος κατά την περίοδο των τελευταίων έξι μηνών και σύμφωνα με τη μεθοδολογία που ορίζεται στις κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 33, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, οσάκις οι εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις έχουν εκδοθεί. 59 Εν προκειμένω, πρώτον, η προσφεύγουσα δημοσίευσε, στις 17 Φεβρουαρίου 2023, σε δημόσια διαθέσιμο τμήμα της επιγραμμικής διεπαφής της, πληροφορίες σχετικά με τον μηνιαίο μέσο όρο των ενεργών αποδεκτών της υπηρεσίας στην Ένωση. Αφενός, επισήμανε ότι ο MMΑ της πλατφόρμας Zalando, θεωρούμενης στο σύνολό της (ήτοι τόσο το Zalando Retail όσο και το Partner Programm), ανερχόταν σε 83,341 εκατομμύρια. Αφετέρου, επισήμανε ότι, στο μέτρο που η ακαθάριστη αξία των προϊόντων που διατέθηκαν στην αγορά στο πλαίσιο του Partner Programm αντιστοιχούσε στο 37 % της ακαθάριστης αξίας του συνόλου των προϊόντων που διατέθηκαν στην αγορά μέσω της πλατφόρμας αυτής, ο MMΑ, ο οποίος αντιστοιχούσε στο 37 % των 83,341 εκατομμυρίων, ανερχόταν σε 30,836 εκατομμύρια. 60 Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση, στην οποία προέβη και η Επιτροπή, ότι από το άρθρο 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι, για να χαρακτηρισθεί ως ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας, ο αποδέκτης της υπηρεσίας πρέπει μόνον να έχει έρθει σε επαφή με την πλατφόρμα αυτή, ιδίως εκτιθέμενος στις πληροφορίες που φιλοξενεί η επιγραμμική πλατφόρμα και οι οποίες διαδίδονται μέσω της επιγραμμικής διεπαφής της. Επομένως, από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» δεν περιορίζεται στα πρόσωπα που έχουν προβεί σε συναλλαγή στην πλατφόρμα Zalando. Αντιθέτως, περιλαμβάνει όλα τα πρόσωπα που «εκτέθηκαν» στις πληροφορίες που παρασχέθηκαν από τους τρίτους πωλητές, μεταξύ άλλων λαμβάνοντας γνώση της ονομασίας των προϊόντων που εμπορεύονται οι τελευταίοι, του κατασκευαστή τους, της περιγραφής τους και της φωτογραφίας τους. 61 Η ανωτέρω ερμηνεία του άρθρου 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065 επιβεβαιώνεται εξάλλου από την αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού αυτού, η οποία διευκρινίζει ότι ένας αποδέκτης μπορεί να εκτεθεί σε πληροφορίες απλώς «με θέασή τους ή ακρόασή τους» και ότι «η συμμετοχή δεν περιορίζεται στην αλληλεπίδραση με πληροφορίες προσβαίνοντας, σχολιάζοντας, παραθέτοντας σύνδεσμο, κοινοποιώντας, αγοράζοντας ή πραγματοποιώντας συναλλαγές σε επιγραμμική πλατφόρμα». 62 Συναφώς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού 2022/2065 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι στερείται σημασίας για την ερμηνεία του άρθρου 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού αυτού. Πράγματι, πρέπει να υπομνησθεί ότι το προοίμιο πράξεως της Ένωσης μπορεί να διευκρινίζει το περιεχόμενο των διατάξεων της πράξεως αυτής και παρέχει ερμηνευτικά στοιχεία τα οποία είναι ικανά να αποσαφηνίσουν τη βούληση του συντάκτη της πράξεως αυτής, μολονότι δεν είναι νομικώς δεσμευτικό και δεν μπορεί να αποτελέσει βάση ούτε για παρέκκλιση από τις διατάξεις της οικείας πράξεως αυτές καθεαυτές ούτε για ερμηνεία των διατάξεων αυτών κατά τρόπο αντίθετο προς το γράμμα τους. (πρβλ. απόφαση της 21ης Μαρτίου 2024, LEA, C‑10/22, EU:C:2024:254, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η εν λόγω αιτιολογική σκέψη απλώς διευκρινίζει το περιεχόμενο του εν λόγω άρθρου, χωρίς να εισάγει κάποια παρέκκλιση από αυτό ή να έρχεται σε αντίθεση προς αυτό, όπως άλλωστε αναγνώρισε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, δεδομένου ότι ο ενεργός παραλήπτης μπορεί να «έρχεται σε επαφή» με πληροφορίες και να «εκτίθεται» σε αυτές, ακόμη και όταν δεν αλληλεπιδρά με αυτές. 63 Τρίτον, επισημαίνεται ότι, όπως εξηγεί η προσφεύγουσα, για ορισμένα προϊόντα που διατίθενται στο εμπόριο τόσο από την ίδια όσο και από τρίτους πωλητές, «η παρουσίαση των προϊόντων είναι πάντοτε ομοιόμορφη και ανεξάρτητη από την ταυτότητα του οικείου πωλητή». Διευκρινίζει, επομένως, ότι «υπάρχει μόνο μία σελίδα με τα αναλυτικά στοιχεία του προϊόντος η οποία περιέχει πανομοιότυπες πληροφορίες και εικόνες» και ότι ο καταναλωτής γνωρίζει την ταυτότητα του πωλητή μόνον όταν επιλέγει τις προδιαγραφές του επίμαχου προϊόντος, όπως για παράδειγμα το μέγεθός του για ρούχα. 64 Συναφώς, μολονότι η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, «στην πλειονότητα των περιπτώσεων», οι πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα που διατίθενται στο εμπόριο τόσο από αυτήν όσο και από τρίτους πωλητές προέρχονται από την ίδια και όχι από αυτούς, εντούτοις επισημαίνεται ότι δεν υποστηρίζει ότι τούτο συμβαίνει συστηματικά. 65 Προσέτι, δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο οι καταναλωτές να λάβουν γνώση πληροφοριών σχετικά με προϊόντα που διατίθενται αποκλειστικώς στο εμπόριο από τρίτους πωλητές πριν επιλέξουν τελικά να αγοράσουν άλλο προϊόν που πωλείται απευθείας από την προσφεύγουσα. 66 Υπό τις συνθήκες αυτές, επισημαίνεται ότι ο αριθμός των ενεργών αποδεκτών, κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065, δεν μπορεί να καθορίζεται σε συνάρτηση με το ποσοστό των γενόμενων πωλήσεων από τρίτους πωλητές στο πλαίσιο του Partner Programm. Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα και η bevh αβασίμως θεωρούν ότι η πλατφόρμα Zalando είχε MMΑ της τάξεως των 30,836 εκατομμυρίων και, κατά συνέπεια, ότι ο εν λόγω MMΑ υπολειπόταν του ορίου των 45 εκατομμυρίων που προβλέπεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. 67 Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το άρθρο 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι, για να χαρακτηρισθεί ως ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας, ο αποδέκτης αυτός πρέπει να είναι πράγματι εκτεθειμένος σε πληροφορίες και όχι μόνον να μπορεί να έχει εκτεθεί σε αυτές. Πράγματι, αρκεί η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, στην προσφεύγουσα εναπέκειτο να προσδιορίσει η ίδια τα πρόσωπα που είχαν πράγματι εκτεθεί στις εν λόγω πληροφορίες. Στο μέτρο που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν ήταν σε θέση να διακρίνει, μεταξύ των 83,341 εκατομμυρίων προσώπων που ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό του MMΑ, τα πρόσωπα που είχαν πράγματι εκτεθεί στις προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες από εκείνα που δεν είχαν εκτεθεί στις πληροφορίες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή βασίμως έκρινε ότι το σύνολο των εν λόγω προσώπων λογιζόταν ότι είχε πράγματι εκτεθεί στις εν λόγω πληροφορίες. Επομένως, η Επιτροπή βασίμως έκρινε επίσης ότι ο MMΑ της πλατφόρμας Zalando ανερχόταν σε 83,341 εκατομμύρια. 68 Εξάλλου, στο μέτρο που η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας για τον λόγο ότι, σύμφωνα με τη συλλογιστική που ακολούθησε η Επιτροπή στην απόφαση αυτή, η πλατφόρμα Zalando χαρακτηρίσθηκε ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα, ακόμη και στην περίπτωση που «το 99,99 % των πληροφοριών» που διαδόθηκαν στο κοινό προέρχονταν από αυτήν, αρκεί η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν ισχυρίζεται ότι τα ανωτέρω ανταποκρίνονται όντως στην πραγματικότητα. Αντιθέτως, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 44 ανωτέρω, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του Partner Programm αντιπροσωπεύουν το 37 % της ακαθάριστης αξίας των διατεθέντων στην αγορά προϊόντων μέσω της πλατφόρμας Zalando, όπερ υποδηλώνει ότι οι προερχόμενες από τους τρίτους πωλητές πληροφορίες αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος των πληροφοριών που διαδόθηκαν μέσω της πλατφόρμας αυτής. 69 Προσέτι, η προσφεύγουσα δεν διευκρινίζει τον λόγο για τον οποίο η διάδοση πληροφοριών προερχόμενων από τρίτους πωλητές, οι οποίες, στο παράδειγμά της, αντιπροσωπεύουν μόνον το 0,01 % των πληροφοριών που διαδίδονται στην πλατφόρμα Zalando, δεν συνιστά ήσσονος σημασίας ή αμιγώς δευτερεύον χαρακτηριστικό της πλατφόρμας αυτής κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065. 70 Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, ο λόγος αυτός στο σύνολό του. Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού 71 Στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού. Ο συγκεκριμένος λόγος ακυρώσεως αποτελείται από τρία σκέλη. 72 Με το πρώτο σκέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου. 73 Με το δεύτερο και το τρίτο σκέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει, αντιστοίχως, την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και την αρχή της αναλογικότητας. Επί του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται ότι το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου 74 Με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου για τον λόγο ότι η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» δεν είναι αρκούντως ακριβής και ότι, κατά συνέπεια, ο χαρακτηρισμός της ως πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας δεν είναι αρκούντως προβλέψιμος. 75 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την EISi, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. 76 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η αρχή της ασφάλειας δικαίου απαιτεί, ιδίως, να είναι η εκάστοτε ρύθμιση σαφής και ακριβής, ώστε οι πολίτες να έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν άνευ αμφισημίας τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και να λαμβάνουν κατά συνέπεια τα μέτρα τους [αποφάσεις της 10ης Ιανουαρίου 2006, IATA και ELFAA, C‑344/04, EU:C:2006:10, σκέψη 68, και της 8ης Μαρτίου 2022, Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (Άμεσο αποτέλεσμα), C‑205/20, EU:C:2022:168, σκέψη 46]. Η αρχή αυτή πρέπει να τηρείται με ιδιαίτερη αυστηρότητα, όταν πρόκειται για διατάξεις που μπορούν να έχουν οικονομικές συνέπειες (βλ. απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, Banco de Portugal κ.λπ., C‑504/19, EU:C:2021:335, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), όπως συμβαίνει στην περίπτωση του κανονισμού 2022/2065. 77 Ωστόσο, η αρχή της ασφάλειας δικαίου δεν απαιτεί να μην υφίσταται οιαδήποτε αμφιβολία όσον αφορά την ερμηνεία ενός κανόνα. Αντιθέτως, το προέχον είναι αν η σχετική νομική πράξη είναι τόσο ασαφής ώστε να καθιστά αδύνατη την άρση, με επαρκή βεβαιότητα, τυχόν επιφυλάξεων ως προς την έκταση εφαρμογής ή την έννοια της διατάξεως (προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση FCD και FMB, C‑106/14, EU:C:2015:93, σημείο 55)· πρβλ., επίσης, απόφαση της 14ης Απριλίου 2005, Βέλγιο κατά Επιτροπής (C‑110/03, EU:C:2005:223, σκέψη 31). Επομένως, η αρχή της ασφάλειας δικαίου δεν παραβιάζεται εκ του λόγου και μόνον ότι ο δικαστής της Ένωσης οφείλει να χρησιμοποιεί μεθόδους ερμηνείας διαφορετικές από τη γραμματική ερμηνεία διατάξεως γενικής ισχύος (πρβλ. απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, Irish Ferries, C‑570/19, EU:C:2021:664, σκέψη 167). 78 Προσέτι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι μια διάταξη δεν προβλέπει συγκεκριμένη μέθοδο ή διαδικασία δεν σημαίνει ότι συντρέχει παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου (βλ. απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 2022, Stichting Rookpreventie Jeugd κ.λπ., C‑160/20, EU:C:2022:101, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πράγματι, σε μια τέτοια περίπτωση, εναπόκειται στην οικεία αρχή ή στους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες να επιλέξουν αξιόπιστη μέθοδο ικανή να διασφαλίσει την τήρηση της απαιτήσεως που απορρέει από τη διάταξη αυτή (πρβλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2019, Planta Tabak, C‑220/17, EU:C:2019:76, σκέψη 33). – Εισαγωγικές παρατηρήσεις 79 Εν προκειμένω, επισημαίνεται, όπως έπραξε και η Επιτροπή, ότι η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» έχει εφαρμογή σε ευρύ φάσμα περιπτώσεων. Πράγματι, από το άρθρο 3, στοιχείο θʹ, και την αιτιολογική σκέψη 13 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι η έννοια της «επιγραμμικής πλατφόρμας» περιλαμβάνει τόσο τα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως όσο και τις αγορές. Προσέτι, η προσφεύγουσα αναγνωρίζει την ύπαρξη «μεγάλης ποικιλίας επιγραμμικών πλατφορμών» οι οποίες «διαφέρουν […] ως προς τη φύση των υπηρεσιών που προσφέρουν». Επομένως, η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» πρέπει να μπορεί να προσαρμόζεται σε διάφορα είδη επιγραμμικών πλατφορμών που ενδέχεται να παρουσιάζουν διάφορα περιεχόμενα, συμπεριλαμβανομένου του ηχητικού και οπτικού περιεχομένου, με διαφορετικούς τρόπους, για παράδειγμα με τη χρήση ιστοτόπου ή εφαρμογής, ή εξαρτώντας, ή μη, την πρόσβαση στα περιεχόμενο αυτά από προηγούμενη εγγραφή και από το άνοιγμα λογαριασμού. 80 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ορισμένος βαθμός αβεβαιότητας ως προς το περιεχόμενο και το εύρος του πεδίου εφαρμογής της εννοίας του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» είναι συμφυής προς την έννοια αυτή (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 14ης Απριλίου 2005, Βέλγιο κατά Επιτροπής, C‑110/03, EU:C:2005:223, σκέψη 31). – Επί της υπάρξεως διαφόρων μεθόδων για τον υπολογισμό του MMΑ των επιγραμμικών πλατφορμών 81 Η προσφεύγουσα και η bevh υποστηρίζουν ότι, λαμβανομένης υπόψη της ασάφειας της εννοίας του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας», η Επιτροπή και οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών υιοθέτησαν, στην πράξη, διάφορες μεθόδους για τον υπολογισμό του MMΑ των πλατφορμών αυτών. 82 Κατά πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ορισμένοι προμηθευτές υποεκτιμούν τον MMΑ των επιγραμμικών πλατφορμών τους. 83 Συγκεκριμένα, πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών δεν έλαβαν υπόψη διευθύνσεις πρωτοκόλλου διαδικτύου (διευθύνσεις IP) οι οποίες, μολονότι ευρίσκοντο εντός της Ένωσης, δεν ήσαν σε κράτος μέλος στο οποίο οι εν λόγω πάροχοι ήσαν ενεργοί ή στο οποίο μπορούσαν να παραδοθούν τα προϊόντα τους. Προσθέτει, συναφώς, ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αναφέρεται απλώς στους ενεργούς αποδέκτες στην Ένωση, χωρίς να διευκρινίζει αν πρόκειται για αποδέκτες που έχουν την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή τους στην Ένωση ή για αποδέκτες που διατηρούν άλλη «εδαφική σχέση» με την Ένωση. 84 Συναφώς, αφενός, επισημαίνεται ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας φαίνεται να στηρίζεται στο γερμανικό κείμενο του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, κατά το οποίο ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων, στις ενδιάμεσες υπηρεσίες που προσφέρονται σε αποδέκτες της υπηρεσίας, όπως φυσικά πρόσωπα, οι οποίοι έχουν τη «Sitz» (κατοικία) τους στην Ένωση. Πλην όμως, οι λοιπές γλωσσικές αποδόσεις της διατάξεως αυτής απαιτούν απλώς οι εν λόγω αποδέκτες της υπηρεσίας να είναι «εγκατεστημένοι» εντός της Ένωσης, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις. 85 Κατά πάγια νομολογία, η διατύπωση που χρησιμοποιείται σε μία από τις γλωσσικές αποδόσεις διατάξεως του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να αποτελεί τη μοναδική βάση για την ερμηνεία της διάταξης αυτής ούτε μπορεί να της δίδεται προτεραιότητα σε σχέση με τις άλλες γλωσσικές αποδόσεις (αποφάσεις της 21ης Μαρτίου 2024, Cobult, C‑76/23, EU:C:2024:253, σκέψη 25, και της 17ης Ιανουαρίου 2023, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑632/20 P, EU:C:2023:28, σκέψη 40). 86 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι μόνον ο τόπος στον οποίο ευρίσκονται οι αποδέκτες της επίμαχης υπηρεσίας όταν εκτίθενται στις πληροφορίες που φιλοξενεί η επιγραμμική πλατφόρμα είναι κρίσιμος, ανεξαρτήτως του τόπου κατοικίας ή συνήθους διαμονής τους. Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστήριξε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, από τις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, εξεταζόμενες στο σύνολό τους, δεν προκύπτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης όφειλε να ορίσει την έννοια της «κατοικίας» για τους σκοπούς της εφαρμογής της διατάξεως αυτής. Κατά τα λοιπά, από το σημείο 41 του δικογράφου της προσφυγής προκύπτει ότι η προσφεύγουσα είχε ερμηνεύσει ορθώς την εν λόγω διάταξη για τον υπολογισμό του MMΑ της πλατφόρμας Zalando, στο μέτρο που είχε λάβει υπόψη μόνον τον τόπο από τον οποίον έγινε η αναζήτηση των ιστοσελίδων και των εφαρμογών που αφορούν την εν λόγω πλατφόρμα. 87 Αφετέρου, καμία από τις γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 δεν επιτρέπει τον αποκλεισμό των αποδεκτών της υπηρεσίας για τον λόγο ότι, μολονότι βρίσκονται εντός της Ένωσης, βρίσκονται σε κράτος μέλος στο οποίο ο πάροχος της επιγραμμικής πλατφόρμας δεν είναι ενεργός ή στο οποίο δεν μπορούν να παραδοθούν τα προϊόντα του. 88 Επομένως, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, η συμπεριφορά που περιγράφει η προσφεύγουσα για τον υπολογισμό του MMΑ μιας επιγραμμικής πλατφόρμας αντιβαίνει στον κανονισμό 2022/2065. Κατά συνέπεια, το γεγονός, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, ότι ορισμένοι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών επέδειξαν τοιαύτη συμπεριφορά δεν αποδεικνύει παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου λόγω της ασάφειας της εννοίας του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» στον εν λόγω κανονισμό. 89 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών λαμβάνουν υπόψη μόνον αποδέκτες που είναι ενεργοί στους ιστοτόπους τους, αλλά όχι στις αντίστοιχες εφαρμογές τους. Εξάλλου, υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών, στις οποίες είναι προσβάσιμα τόσο τα περιεχόμενά τους όσο και τα περιεχόμενα τρίτων πωλητών, λαμβάνουν υπόψη μόνον «αποδέκτες των περιεχομένων τρίτων», ακόμη και όταν οι πάροχοι αυτοί παρουσιάζουν τα δικά τους περιεχόμενα στην ίδια διεπαφή. Ισχυρίζεται επίσης ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών δεν λαμβάνουν υπόψη τους ενεργούς αποδέκτες που δεν αποδέχονται τη χρήση αρχείων αναγνωρίσεως (cookies). Προσέτι, υποδηλώνει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνον από εγγεγραμμένα πρόσωπα, αλλά των οποίων το περιεχόμενο είναι προσβάσιμο από μη εγγεγραμμένα πρόσωπα, δεν λαμβάνουν υπόψη τα πρόσωπα αυτά. Τέλος, υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών εξομοιώνουν ενεργούς αποδέκτες με μποτ όταν παραμένουν ανενεργοί επί 30 λεπτά και ότι, κατά συνέπεια, οι πάροχοι αυτοί δεν τα λαμβάνουν υπόψη για τον υπολογισμό του MMΑ. 90 Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί ότι οι συμπεριφορές που περιγράφει η προσφεύγουσα παραβιάζουν εν προκειμένω και τον κανονισμό 2022/2065, όπερ αυτή αναγνώρισε, κατά τα λοιπά, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση και ότι, κατά συνέπεια, δεν μπορούν να αποδείξουν ότι ο εν λόγω κανονισμός στερείται επαρκούς ακριβείας. 91 Συγκεκριμένα, αφενός, η αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι ένας αποδέκτης της υπηρεσίας «θα πρέπει, όπου είναι δυνατόν, να υπολογίζεται μόνο μία φορά», ότι ο εν λόγω κανονισμός «δεν απαιτεί από τους παρόχους επιγραμμικών πλατφορμών […] να προβαίνουν σε συγκεκριμένη παρακολούθηση ατόμων στο διαδίκτυο» και ότι οι πάροχοι αυτοί μπορούν, όταν «είναι σε θέση» να το πράξουν, «να μην προσμετρούν αυτοματοποιημένους χρήστες όπως μποτ ή εργαλεία ιστοσυγκομιδής χωρίς περαιτέρω επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και παρακολούθηση». Εντούτοις, εξ αυτού δεν μπορεί να συναχθεί ότι οι εν λόγω προμηθευτές θα μπορούσαν, για τον υπολογισμό του MMΑ, να μη λάβουν υπόψη ορισμένους ενεργούς αποδέκτες για τον λόγο ότι ορισμένοι αρνούνται τη χρήση cookies και ότι τα μποτ δεν πρέπει να υπολογίζονται. 92 Αντιθέτως, από την αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών ενδέχεται να υποχρεωθούν, αφενός, να υπολογίζουν τα μποτ όταν δεν είναι σε θέση να τα αποκλείσουν χωρίς περαιτέρω επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και παρακολούθηση, καθώς και να υπολογίζουν περισσότερες φορές τον ίδιο ενεργό αποδέκτη, μολονότι ο σκοπός είναι, «όπου είναι δυνατόν», οι ενεργοί αποδέκτες να υπολογίζονται μόνο μία φορά. Επομένως, οι πάροχοι αυτοί ενδέχεται, υπό ορισμένες περιστάσεις, να υπερεκτιμούν τον MMΑ της επιγραμμικής πλατφόρμας τους, σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό. Αντιθέτως, το άρθρο αυτό δεν τους επιτρέπει να υποεκτιμούν τον εν λόγω αριθμό. Όπως προκύπτει από τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 78 ανωτέρω, εναπόκειται, μεταξύ άλλων, στους εν λόγω προμηθευτές να επιλέξουν αξιόπιστη μέθοδο ικανή να διασφαλίσει την τήρηση της απαιτήσεως να μην υποεκτιμάται ο εν λόγω αριθμός. 93 Το γεγονός, το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αναφέρει τον MMΑ και όχι τον μέσο μηνιαίο αριθμό επισκέψεων στην οικεία επιγραμμική πλατφόρμα δεν είναι ικανό να κλονίσει το συμπέρασμα αυτό. Πράγματι, η διάταξη αυτή, όπως ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψεως 77 του κανονισμού αυτού, δεν συνεπάγεται τον υπολογισμό του συνόλου των εν λόγω επισκέψεων, μολονότι μπορεί να οδηγήσει σε υπερεκτίμηση του αριθμού των ενεργών αποδεκτών της οικείας επιγραμμικής πλατφόρμας. 94 Αφετέρου, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 60 ανωτέρω, για να χαρακτηρισθεί ως ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065, ο αποδέκτης της υπηρεσίας πρέπει απλώς να έχει έρθει σε επαφή με την πλατφόρμα αυτή, ιδίως εκτιθέμενος στις πληροφορίες που φιλοξενεί η πλατφόρμα και οι οποίες διαδίδονται μέσω της επιγραμμικής διεπαφής της. 95 Επομένως, ένας πάροχος επιγραμμικής πλατφόρμας δεν μπορεί να αποκλείσει, για τους σκοπούς του υπολογισμού του MMΑ, τους αποδέκτες της υπηρεσίας οι οποίοι, μολονότι εκτέθηκαν στις πληροφορίες που αυτή φιλοξενεί, δεν είναι εγγεγραμμένοι σε αυτήν, δεν πραγματοποίησαν συναλλαγή, παρέμειναν ανενεργοί για ορισμένο χρονικό διάστημα, αρνήθηκαν τη χρήση cookies ή απέκτησαν πρόσβαση στην πλατφόρμα μέσω εφαρμογής. 96 Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών φοβούνται ότι θα υπολογίσουν πολλές φορές τον ίδιο ενεργό αποδέκτη, εάν βασίζονται μόνο στον αριθμό των επισκέψεων στις επιγραμμικές πλατφόρμες τους. Προσθέτει ότι αξιολογούν διαφορετικά τον αριθμό των διπλών αυτών καταγραφών. Εντούτοις, οι περιστάσεις αυτές δεν είναι ικανές να στοιχειοθετήσουν παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου λόγω της ασάφειας της εννοίας του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» στον κανονισμό 2022/2065. 97 Κατά τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι προμηθευτές δεν δημοσιεύουν τον MMΑ των επιγραμμικών πλατφορμών τους, αλλά αρκούνται στη μνεία ότι ο αριθμός αυτός είναι μικρότερος των 45 εκατομμυρίων για τον λόγο ότι το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065 τους επιβάλλει μόνο να δημοσιεύουν «πληροφορίες σχετικά με τον μέσο ανά μήνα αριθμό ενεργών αποδεκτών», και όχι τον MMΑ αυτό καθ’ εαυτόν. Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν είναι ικανό να στοιχειοθετήσει παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου λόγω της ασάφειας της έννοιας του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» στον εν λόγω κανονισμό. 98 Κατά τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών προσμετρούν, για τον υπολογισμό του MMΑ, μόνον τους αποδέκτες της υπηρεσίας οι οποίοι παραμένουν σε αυτές για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Διευκρινίζει ότι η ελάχιστη διάρκεια που λαμβάνεται υπόψη ποικίλλει μεταξύ 3 και 45 δευτερολέπτων ανάλογα με τον οικείο πάροχο και ότι η επιλογή της διάρκειας αυτής μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στον υπολογισμό του MMΑ των επιγραμμικών πλατφορμών τους. 99 Συναφώς, δεν αμφισβητείται βεβαίως ότι ο MMΑ επιγραμμικής πλατφόρμας μπορεί να ποικίλλει αναλόγως του αν λαμβάνεται υπόψη ελάχιστη διάρκεια 3 δευτερολέπτων ή 45 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια της οποίας οι αποδέκτες της υπηρεσίας πρέπει να παραμείνουν στην πλατφόρμα αυτή προκειμένου να προσμετρηθούν ως ενεργοί αποδέκτες. 100 Ωστόσο, η αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι ο υπολογισμός του MMΑ και, ως εκ τούτου, του αριθμού των προσώπων που εκτίθενται σε πληροφορίες οι οποίες φιλοξενούνται σε επιγραμμική πλατφόρμα μπορεί να εξαρτάται από «τη φύση της υπηρεσίας και τον τρόπο με τον οποίο οι αποδέκτες της υπηρεσίας αλληλεπιδρούν με αυτήν». Επομένως, το γεγονός ότι ο ανωτέρω κανονισμός δεν καθορίζει, κατά τρόπο αφηρημένο και για το σύνολο των επιγραμμικών πλατφορμών, την ελάχιστη διάρκεια την οποία πρέπει να λαμβάνουν υπόψη οι πάροχοι των εν λόγω πλατφορμών για τον υπολογισμό του MMΑ δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι δεν καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό του MMΑ μιας συγκεκριμένης επιγραμμικής πλατφόρμας, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της. 101 Προσέτι, πρέπει να σημειωθεί, όπως έπραξε και η Επιτροπή, ότι η προσφεύγουσα δεν ισχυρίζεται ότι της ήταν αδύνατο να καθορίσει, εν προκειμένω, την επίμαχη ελάχιστη διάρκεια για τον υπολογισμό του ΜΜΑ της πλατφόρμας Zalando. Αντιθέτως, από την επιχειρηματολογία της προκύπτει ότι είχε δεχθεί ως βάση την ελάχιστη διάρκεια των 10 δευτερολέπτων, μεταξύ άλλων και όσον αφορά τον αριθμό των 83,341 εκατομμυρίων που έλαβε τελικώς υπόψη η Επιτροπή. Προσέτι, δεν αναπτύσσει κανένα επιχείρημα προκειμένου να αποδείξει ότι, λαμβανομένων υπόψη των χαρακτηριστικών της συγκεκριμένης πλατφόρμας, η εν λόγω διάρκεια δεν επέτρεπε το συμπέρασμα ότι ο αποδέκτης της υπηρεσίας μπορούσε να είχε εκτεθεί στις προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες και ότι η διάρκεια αυτή είχε επιλεγεί αυθαίρετα με μοναδικό σκοπό τη συμμόρφωση προς την υποχρέωση δημοσιεύσεως που προβλέπεται στο άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065. 102 Κατά πέμπτον, η bevh υποστηρίζει ότι ορισμένοι ενεργοί αποδέκτες δεν εκτίθενται κατ’ ανάγκην στις πληροφορίες τις οποίες φιλοξενεί η επιγραμμική πλατφόρμα, οπότε οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών πρέπει να μπορούν να προβαίνουν σε «προσαρμογές» προκειμένου να υπολογίσουν τον MMΑ των πλατφορμών αυτών. Επισημαίνει, εξάλλου, ότι η Επιτροπή παραδέχεται ότι η προσφεύγουσα μπορούσε να προβεί εν προκειμένω σε τοιαύτες προσαρμογές, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να μην υπολογίσει πολλές φορές τον ίδιο ενεργό αποδέκτη ή να μην συνυπολογίσει «ακούσιες χρήσεις» της πλατφόρμας Zalando οι οποίες δεν συνεπάγονται πραγματική έκθεση στο περιεχόμενο που φιλοξενείται σε αυτήν. Εντούτοις, υποστηρίζει ότι ο κανονισμός 2022/2065 δεν απαριθμεί εξαντλητικώς τις επιτρεπόμενες προσαρμογές. Προσάπτει, επομένως, στον νομοθέτη της Ένωσης ότι όρισε την έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» παραπέμποντας στην έννοια της «έκθεσης», ενώ η έννοια αυτή είναι ωσαύτως ασαφής. 103 Συναφώς, αφενός, από το άρθρο 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας είναι είτε το πρόσωπο που ζητεί από την πλατφόρμα αυτή να φιλοξενήσει πληροφορίες είτε το πρόσωπο που εκτίθεται στις πληροφορίες αυτές μέσω της διεπαφής της επιγραμμικής πλατφόρμας. Επομένως, για να προσμετρηθεί ως ενεργός αποδέκτης της πλατφόρμας Zalando, ο καταναλωτής έπρεπε, εν προκειμένω, κατ’ ανάγκην να έχει εκτεθεί στις πληροφορίες που φιλοξενούνται στην πλατφόρμα της κατόπιν αιτήματος τρίτων πωλητών. Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η bevh, δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθούν, μεταξύ των ενεργών αποδεκτών, οι καταναλωτές που δεν εκτέθηκαν στις εν λόγω πληροφορίες. Κατά συνέπεια, αν ήταν δυνατή η «προσαρμογή» του αριθμού των επισκέψεων ή του αριθμού των αποδεκτών της υπηρεσίας προκειμένου να καθορισθεί ο αριθμός των καταναλωτών που πρέπει να προσμετρηθούν ως ενεργοί αποδέκτες της πλατφόρμας αυτής, δεν συνέτρεχε λόγος προσαρμογής του αριθμού των ενεργών αποδεκτών προκειμένου να υπολογισθεί ο MMΑ της πλατφόρμας αυτής. 104 Αφετέρου, επισημαίνεται ότι σκοπός των προσαρμογών τις οποίες επικαλέστηκε η bevh ήταν, στην πραγματικότητα, να αποτραπεί ο πολλαπλός υπολογισμός του ίδιου ενεργού αποδέκτη ή ο υπολογισμός προσώπων ευρισκόμενων ακουσίως στην πλατφόρμα Zalando χωρίς να εκτίθενται πράγματι στις προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες. Κατά συνέπεια, και αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η bevh, εξ αυτού δεν μπορεί να συναχθεί ότι η Επιτροπή αναγνώρισε ότι οι ενεργοί αποδέκτες μπορούσαν να μην εκτίθενται σε πληροφορίες προερχόμενες από τρίτους πωλητές. Τέλος, η bevh δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της ότι η έννοια της «έκθεσης» δεν είναι αρκούντως ακριβής, ιδίως λαμβανομένων υπόψη των διευκρινίσεων που περιλαμβάνονται στην αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού 2022/2065. 105 Κατά έκτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ίδια η Επιτροπή χρησιμοποίησε διαφορετικές μεθόδους για τον υπολογισμό του MMΑ της πλατφόρμας Zalando. Συγκεκριμένα, επισημαίνει ότι η Επιτροπή, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2023, μεταγενέστερη της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόρισε το ύψος του εποπτικού τέλους που έπρεπε να καταβάλει αυτή βάσει του άρθρου 43 του κανονισμού 2022/2065. Διαπιστώνει ότι η Επιτροπή έκρινε τότε ότι το MMΑ της εν λόγω πλατφόρμας ανερχόταν μόνο σε 47,5 εκατομμύρια, και όχι σε 83,341 εκατομμύρια, όπως είχε αναφέρει στην προσβαλλόμενη απόφαση. Ωσαύτως, διαπιστώνει σημαντική απόκλιση μεταξύ των δεδομένων που δημοσιεύονται από άλλους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού και εκείνων που έλαβε υπόψη η Επιτροπή για τον υπολογισμό του τέλους αυτού. 106 Συναφώς, πρώτον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 43 του κανονισμού 2022/2065 ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι οι πάροχοι ενδιάμεσων υπηρεσιών που ορίζονται ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες οφείλουν να καταβάλλουν εποπτικό τέλος στην Επιτροπή. Το συνολικό ύψος του τέλους αυτού αντιστοιχεί, κατ’ έτος, στην εκτίμηση των εξόδων στα οποία θα υποβληθεί η Επιτροπή για να φέρει εις πέρας τα καθήκοντα που της αναθέτει ο εν λόγω κανονισμός. 107 Περαιτέρω, το άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 2, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2023/1127 της Επιτροπής, της 2ας Μαρτίου 2023, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου με τις λεπτομερείς μεθοδολογίες και διαδικασίες σχετικά με τα εποπτικά τέλη που επιβάλλει η Επιτροπή στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών και πολύ μεγάλων επιγραμμικών μηχανών αναζήτησης (ΕΕ 2023, L 149, σ. 16), προβλέπει ότι το βασικό ποσό του εποπτικού τέλους κατανέμεται μεταξύ των παρόχων των σχετικών υπηρεσιών διαμεσολάβησης βάσει, μεταξύ άλλων, του MMΑ τους. Η διάταξη αυτή προβλέπει επίσης ότι η Επιτροπή μπορεί να στηριχθεί, μεταξύ άλλων, στον MMΑ που δημοσιεύεται δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού από τον πάροχο της πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας ή σε «οποιαδήποτε άλλη πληροφορία» διαθέσιμη στις 31 Αυγούστου του έτους για το οποίο πρέπει να καταβληθεί το εν λόγω τέλος. 108 Κατά συνέπεια, πρέπει να επισημανθεί ότι το άρθρο 4 του κανονισμού 2023/1127 προβλέπει ρητώς ότι η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να στηριχθεί σε άλλες πηγές πληροφοριών όπως δεδομένα προερχόμενα από τρίτες επιχειρήσεις και, τοιουτοτρόπως, να λάβει υπόψη, για τον υπολογισμό του βασικού ποσού του εποπτικού τέλους, έναν MMΑ διαφορετικό από εκείνον που δημοσίευσε η προσφεύγουσα στις 17 Φεβρουαρίου 2023 δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, για τον χαρακτηρισμό της πλατφόρμας Zalando ως πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας. Συναφώς, από τη σκέψη 67 ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή βασίμως έλαβε υπόψη, με την προσβαλλόμενη απόφαση, τον MMΑ των 83,341 εκατομμυρίων τον οποίο είχε δημοσιεύσει η προσφεύγουσα βάσει της τελευταίας αυτής διατάξεως. 109 Δεύτερον, η Επιτροπή επισήμανε βεβαίως, με την απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2023 καθώς και με την ανακοίνωσή της στην προσφεύγουσα, πριν από την απόφαση αυτή και στην οποία αναφέρεται το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 2023/1127, ότι προτίμησε να στηριχθεί στα στοιχεία που προέρχονταν από τρίτες επιχειρήσεις και όχι σε εκείνα που προέρχονταν από την προσφεύγουσα προκειμένου να προσδιορίσει τον MMΑ της πλατφόρμας Zalando. Επισήμανε ότι η επιλογή να στηριχθεί σε στοιχεία τρίτων επιχειρήσεων ήταν δικαιολογημένη προκειμένου να καταστεί δυνατή η υιοθέτηση κοινής μεθόδου υπολογισμού για το σύνολο των 19 ενδιάμεσων υπηρεσιών που υπέκειντο στο εποπτικό τέλος το 2023 και, ως εκ τούτου, η δίκαιη κατανομή του ποσού μεταξύ των παρεχόντων τις υπηρεσίες αυτές, σύμφωνα με την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Ως εκ τούτου, έκρινε ότι ο MMΑ της πλατφόρμας Zalando ανερχόταν πλέον μόνον σε 47,5 εκατομμύρια. 110 Εντούτοις, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή αναγνώρισε επίσης ότι τα δεδομένα τρίτων επιχειρήσεων αποτελούσαν απλώς εκτιμήσεις, ως εκ της φύσεώς τους, λιγότερο αξιόπιστες από τα δεδομένα που προέρχονταν από τις ίδιες τις πλατφόρμες, όπερ δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα. Ανεξαρτήτως, όμως, της νομιμότητας της αποφάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 2023, η οποία δεν αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση προσφυγής, επισημαίνεται ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στα πλέον αξιόπιστα στοιχεία για να καθορίσει τον MMΑ στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ικανό να αποδείξει ότι η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» δεν είναι αρκούντως ακριβής βάσει της αρχής της ασφάλειας δικαίου. Επομένως, το γεγονός αυτό δεν είναι ικανό να θέσει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα της τελευταίας αυτής αποφάσεως, κατά μείζονα λόγο καθόσον η Επιτροπή δέχθηκε επίσης, με την απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2023, MMΑ άνω των 45 εκατομμυρίων. 111 Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα και η bevh αβασίμως υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη διαφορετικών μεθόδων για τον υπολογισμό του MMΑ των πλατφορμών είναι ικανή να αποδείξει ότι το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου. – Επί των λοιπών επιχειρημάτων της προσφεύγουσας και της bevh 112 Κατά πρώτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 3, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι «η Επιτροπή δύναται να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις […], για να συμπληρώνει τις διατάξεις του [εν λόγω] κανονισμού ορίζοντας τη μεθοδολογία για τον υπολογισμό του [MMΑ] για τους σκοπούς [του άρθρου 33, παράγραφος 1,] και του άρθρου 24 παράγραφος 2 [του εν λόγω κανονισμού], προκειμένου να εξασφαλίζει ότι η μεθοδολογία λαμβάνει υπόψη τις εξελίξεις στην αγορά και τις τεχνολογικές εξελίξεις». 113 Εντούτοις, πρέπει να υπομνησθεί ότι δεν είναι απαραίτητο η νομοθετική πράξη να διευκρινίζει η ίδια τεχνικά ζητήματα, δεδομένου ότι ο ενωσιακός νομοθέτης μπορεί κάλλιστα να θέσει ένα γενικό νομικό πλαίσιο, το οποίο θα πρέπει, εφόσον παρίσταται ανάγκη, να εξειδικευθεί εν συνεχεία [απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Λιθουανία κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (Δέσμη μέτρων για την κινητικότητα), C‑541/20 έως C‑555/20, EU:C:2024:818, σκέψη 160]. Προσέτι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 78 ανωτέρω, ελλείψει τέτοιων διευκρινίσεων, εναπόκειται στους ενδιαφερόμενους φορείς να επιλέξουν αξιόπιστη μέθοδο ικανή να διασφαλίσει την τήρηση των απαιτήσεων που απορρέουν από την εν λόγω νομοθετική πράξη. 114 Κατά συνέπεια, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το γεγονός ότι ο κανονισμός 2022/2065 προβλέπει ότι η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να εκδώσει κατ’ εξουσιοδότηση πράξη δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι, ελλείψει τοιαύτης κατ’ εξουσιοδότηση πράξεως, η ασάφεια του εν λόγω κανονισμού θα ήταν τέτοια ώστε η εφαρμογή του να παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου. 115 Εξάλλου, στο μέτρο που η bevh προβάλλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 3, του κανονισμού 2022/2065 για τον λόγο ότι η διάταξη αυτή προβλέπει, κατά παράβαση του άρθρου 290, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, την έκδοση κατ’ εξουσιοδότηση πράξεως η οποία δεν περιορίζεται στη συμπλήρωση ή στην τροποποίηση μη ουσιωδών στοιχείων του εν λόγω κανονισμού, αρκεί να υπομνησθεί ότι μπορούν να αποτελέσουν εγκύρως αντικείμενο ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας μόνον οι διατάξεις πράξεως γενικής ισχύος που αποτελούν τη βάση της προσβαλλομένης ατομικής αποφάσεως ή που έχουν άμεσο νομικό δεσμό με την απόφαση αυτή, αλλά ότι είναι απαράδεκτη η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που στρέφεται κατά πράξεως γενικής ισχύος της οποίας η εν λόγω απόφαση δεν συνιστά μέτρο εφαρμογής (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C‑119/19 P και C‑126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψεις 69 και 70 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 116 Διαπιστώνεται, όμως, ότι το άρθρο 33, παράγραφος 3, του κανονισμού 2022/2065 δεν έχει κανένα άμεσο νομικό δεσμό με την προσβαλλόμενη απόφαση. Πράγματι, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν εξέδωσε κατ’ εξουσιοδότηση πράξη, όπως επιτρέπει η διάταξη αυτή, δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει τη μέθοδο που περιλαμβανόταν στην πράξη αυτή για τον υπολογισμό του MMΑ της πλατφόρμας Zalando. Κατά συνέπεια, μια τέτοια ένσταση ελλείψεως νομιμότητας πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, τούτο δε ανεξαρτήτως του εκπρόθεσμου χαρακτήρα της τον οποίο προβάλλει η Επιτροπή. 117 Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα διαπιστώνει ότι ο κανονισμός (ΕΕ) 2022/1925 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Σεπτεμβρίου 2022, σχετικά με διεκδικήσιμες και δίκαιες αγορές στον ψηφιακό τομέα και για την τροποποίηση των οδηγιών (ΕΕ) 2019/1937 και (ΕΕ) 2020/1828 (Πράξη για τις Ψηφιακές Αγορές) (ΕΕ 2022, L 265, σ. 1), περιλαμβάνει παράρτημα το οποίο διευκρινίζει τη μέθοδο προσδιορισμού και υπολογισμού των «ενεργών τελικών χρηστών». Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν ασκεί επιρροή προκειμένου να καθορισθεί αν ο κανονισμός 2022/2065 ορίζει με επαρκή ακρίβεια την έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» υπό το πρίσμα της αρχής της ασφάλειας δικαίου. 118 Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι ούτε η προσφεύγουσα ούτε η bevh προσκόμισαν στοιχεία από τα οποία να μπορεί να συναχθεί ότι οι διευκρινίσεις που περιλαμβάνονται στον κανονισμό 2022/2065 ήσαν ανεπαρκείς για να καταστεί δυνατό να προσδιορισθεί, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως και ιδίως των ιδιαιτεροτήτων της επίμαχης πλατφόρμας, ο αριθμός των προσώπων που εκτέθηκαν στις πληροφορίες που φιλοξενεί και οι οποίες διαδόθηκαν από αυτήν και να υπολογισθεί ο μέσος όρος τους σε διάστημα έξι μηνών. 119 Επομένως, η προσφεύγουσα και η bevh αβασίμως υποστηρίζουν ότι το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου. 120 Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί. Επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως 121 Με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, υποστηρίζει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως τόσο για τον λόγο ότι επιφυλάσσει διαφορετική μεταχείριση σε συγκρίσιμες επιγραμμικές πλατφόρμες όσο και για τον λόγο ότι επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση σε διαφορετικές επιγραμμικές πλατφόρμες. 122 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την EISi, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. 123 Η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται διαφορετικά παρόμοιες καταστάσεις και να μην αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός αν η αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικώς (βλ. απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2023, Seven.One Entertainment Group, C‑260/22, EU:C:2023:900, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Κατά πάγια νομολογία, για να διαπιστωθεί αν συντρέχει ή όχι τέτοια παραβίαση της εν λόγω αρχής, πρέπει, μεταξύ άλλων, να ληφθεί υπόψη το αντικείμενο και ο σκοπός που επιδιώκει η διάταξη η οποία φέρεται ότι παραβιάζει την αρχή αυτή. (βλ. απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2018, Piessevaux κατά Συμβουλίου, C‑454/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:680, σκέψη 79 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 124 Προσέτι, σε τομέα στον οποίο ο νομοθέτης της Ένωσης διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως, η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως παραβιάζεται μόνον όταν ο νομοθέτης προβαίνει σε αυθαίρετη ή προδήλως απρόσφορη διαφοροποίηση σε σχέση με τον σκοπό που επιδιώκει η επίμαχη ρύθμιση (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Ιουλίου 2022, Επιτροπή κατά VW κ.λπ., C‑116/21 P έως C‑118/21 P, C‑138/21 P και C‑139/21 P, EU:C:2022:557, σκέψη 127, και της 9ης Μαρτίου 2023, Grossetête κατά Κοινοβουλίου, C‑714/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:187, σκέψη 48). 125 Εν προκειμένω, κατά πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ανεπαρκής ακρίβεια της εννοίας του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας» οδηγεί τους παρόχους επιγραμμικών πλατφορμών και την Επιτροπή να προσδιορίζουν τον MMΑ με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με την οικεία επιγραμμική πλατφόρμα. 126 Εντούτοις, αφενός, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 118 και 119 ανωτέρω, ούτε η προσφεύγουσα ούτε η bevh απέδειξαν ότι οι διευκρινίσεις που περιλαμβάνονται στον κανονισμό 2022/2065 ήσαν ανεπαρκείς για τον προσδιορισμό του MMΑ επιγραμμικής πλατφόρμας. Αφετέρου, η προσφεύγουσα δεν προσδιορίζει καμία επιγραμμική πλατφόρμα, συγκρίσιμη με την πλατφόρμα Zalando, η οποία να μη χαρακτηρίσθηκε από την Επιτροπή ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα λόγω της προβαλλόμενης ασάφειας του εν λόγω κανονισμού. 127 Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών θα μπορούσαν να μην υποχρεωθούν ποτέ να γνωστοποιήσουν πληροφορίες σχετικά με τον ΜΜΑ των επιγραμμικών πλατφορμών τους στην Επιτροπή ή στον συντονιστή ψηφιακών υπηρεσιών του κράτους μέλους εγκατάστασης, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 3, του κανονισμού 2022/2065, εάν οι τελευταίοι δεν το ζητήσουν. Ωστόσο, διαπιστώνει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών απολαύουν ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος όταν οι επιγραμμικές πλατφόρμες τους δεν χαρακτηρίζονται ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες. Εξ αυτού συνάγει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών θα μπορούσαν να έχουν ένα τέτοιο πλεονέκτημα σε περίπτωση που υποεκτιμούσαν, εκ προθέσεως ή μη, τον αριθμό των ενεργών αποδεκτών ή σε περίπτωση που παρέβαιναν την υποχρέωσή τους να δημοσιεύουν πληροφορίες σχετικές με τον ΜΜΑ δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού. Συναφώς, διευκρινίζει ότι, μολονότι ο νομοθέτης της Ένωσης προέβλεψε τη δυνατότητα της Επιτροπής να επιβάλλει πρόστιμα στους παρόχους των οποίων οι επιγραμμικές πλατφόρμες δεν έχουν ακόμη χαρακτηρισθεί ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες λόγω παραβάσεως του εν λόγω κανονισμού, εντούτοις δεν προέβλεψε «αντισταθμιστική πληρωμή» για την αντιστάθμιση του «ανταγωνιστικού μειονεκτήματος» που υφίστανται οι πάροχοι των οποίων οι πλατφόρμες έχουν ήδη χαρακτηρισθεί ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες. 128 Εντούτοις, επισημαίνεται ότι το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065 επιβάλλει στους παρόχους να δημοσιεύουν, για καθεμία από τις επιγραμμικές πλατφόρμες τους, πληροφορίες σχετικά με τον μηνιαίο μέσο όρο των ενεργών αποδεκτών τους, το αργότερο έως τις 17 Φεβρουαρίου 2023 και τουλάχιστον κάθε έξι μήνες στη συνέχεια. 129 Πλην όμως, αφενός, το γεγονός, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί αποδεδειγμένο, ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών παρέβησαν το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065 δεν είναι ικανό να τεκμηριώσει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Προσέτι, η προσφεύγουσα δεν εξηγεί τον λόγο για τον οποίο το προβλεπόμενο από το άρθρο 74 του κανονισμού αυτού πρόστιμο, το οποίο μπορεί να επιβάλει η Επιτροπή σε περίπτωση τέτοιας παραβάσεως, δεν επαρκεί για να αντισταθμίσει το προβαλλόμενο «ανταγωνιστικό μειονέκτημα» που υπέστησαν οι λοιποί πάροχοι των οποίων οι πλατφόρμες χαρακτηρίστηκαν ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες, μολονότι είχαν συμμορφωθεί προς το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού,. 130 Αφετέρου, μολονότι είναι αληθές ότι, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 3, του κανονισμού 2022/2065, η Επιτροπή μπορεί να ζητήσει από τους παρόχους επιγραμμικών πλατφορμών να της παράσχουν συμπληρωματικές πληροφορίες σε σχέση με εκείνες που διαλαμβάνονται στο άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, εντούτοις επισημαίνεται ότι από το γεγονός και μόνον ότι η διάταξη αυτή παρέχει συναφώς στην Επιτροπή περιθώριο εκτιμήσεως δεν μπορεί να συναχθεί ότι η Επιτροπή θα ασκήσει οπωσδήποτε τη διακριτική της ευχέρεια κατά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως. 131 Κατά τρίτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 λαμβάνει υπόψη μόνον τον MMΑ για τους σκοπούς του χαρακτηρισμού ορισμένων επιγραμμικών πλατφορμών ως πολύ μεγάλων και όχι τη φύση των οικείων επιγραμμικών πλατφορμών ούτε τους κινδύνους για την κοινωνία που μπορούν να προκαλέσουν. Υποστηρίζει, όμως, ότι, σε αντίθεση με τα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως, οι αγορές δεν θα πρέπει να υπόκεινται στις πρόσθετες υποχρεώσεις που επιβάλλονται στις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες δυνάμει της διατάξεως αυτής. Επιπλέον, θεωρεί ότι η πλατφόρμα Zalando, στην οποία μόνον τρίτοι πωλητές που έχει επιλέξει η ίδια μπορούν να εμπορεύονται προϊόντα, είναι λιγότερο επικίνδυνη από τις πλατφόρμες στις οποίες οι πωλητές είναι ανώνυμοι ή δεν υπόκεινται σε διαδικασία επιλογής. Εξάλλου, διαπιστώνει ότι κανένα προϊόν παραποιήσεως/απομιμήσεως δεν έχει διατεθεί μέχρι σήμερα στην πλατφόρμα Zalando. 132 Συναφώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 περιέχει κατάλογο των συστημικών κινδύνων τους οποίους ενδέχεται να προκαλέσουν οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες. 133 Ειδικότερα, αφενός, το άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι συστημικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν τη διάδοση παράνομου περιεχομένου μέσω πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών. Κατά το άρθρο 3, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού αυτού, πρόκειται ειδικότερα για τους κινδύνους που συνδέονται με τη διάδοση «κάθε πληροφορία[ς], η οποία, από μόνη της ή σε σύνδεση με μια δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένης της πώλησης προϊόντων […], δεν συμμορφώνεται με το ενωσιακό δίκαιο ή το δίκαιο οποιουδήποτε κράτους μέλους, ανεξάρτητα από το ακριβές αντικείμενο ή τη φύση του δικαίου αυτού». 134 Αφετέρου, το άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι οι συστημικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν «τυχόν πραγματικές ή προβλέψιμες αρνητικές επιπτώσεις ως προς την άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, ειδικότερα […] του σεβασμού […] της υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 38 του Χάρτη». 135 Πάντως, πρώτον, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι οι αγορές, ιδίως εκείνες στις οποίες οι πωλητές δεν αποτέλεσαν αντικείμενο διαδικασίας επιλογής, είναι ικανές να διευκολύνουν την εμπορία επικίνδυνων ή παράνομων προϊόντων. Προσέτι, το γεγονός ότι πάροχοι αγορών, όπως η προσφεύγουσα, έχουν μέχρι τούδε επιλέξει με προσοχή τους πωλητές που δραστηριοποιούνται στις αγορές τους δεν είναι ικανό να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι αγορές αυτές να επιτρέψουν, στο μέλλον, την εμπορία τέτοιων προϊόντων σε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της Ένωσης, εφόσον ο MMΑ τους θα παραμείνει ίσος ή μεγαλύτερος των 45 εκατομμυρίων. 136 Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι οι αγορές, στο σύνολό τους, ενδέχεται να διαδίδουν παράνομα περιεχόμενα σε σχέση με την πώληση προϊόντων και να έχουν αρνητικό αντίκτυπο επί του θεμελιώδους δικαιώματος της υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών που κατοχυρώνεται στο άρθρο 38 του Χάρτη. 137 Επομένως, ο νομοθέτης της Ένωσης δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι οι αγορές ήσαν ικανές να προκαλέσουν συστημικούς κινδύνους κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065. Εξάλλου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η bevh, το γεγονός, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί αποδεδειγμένο, ότι η διάταξη αυτή αφορά επίσης κινδύνους τους οποίους δεν μπορούν να προκαλέσουν οι αγορές, εντούτοις τούτο δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι οι αγορές αυτές δεν προκαλούν κανέναν από τους κινδύνους στους οποίους αναφέρεται η εν λόγω διάταξη. 138 Δεύτερον, επισημαίνεται ότι το γεγονός, το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, ότι ορισμένες επιγραμμικές πλατφόρμες, μεταξύ των οποίων και τα κοινωνικά δίκτυα, ενδέχεται να ενέχουν περισσότερους κινδύνους για την κοινωνία απ’ ό,τι οι αγορές δεν συνιστά απόδειξη περί του ότι οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται με αυτές είναι προδήλως απρόσφορες για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 2022/2065. 139 Ειδικότερα, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν αναπτύσσει κανένα επιχείρημα προκειμένου να αποδείξει ότι οι πρόσθετες υποχρεώσεις που επιβάλλει το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 στους παρόχους αγορών που έχουν χαρακτηρισθεί ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες και οι οποίες περιλαμβάνονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού αυτού είναι προδήλως απρόσφορες για τη μείωση των συστημικών κινδύνων που δημιουργούν οι εν λόγω αγορές. 140 Βεβαίως, η bevh υποστηρίζει ότι με τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 δεν επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη ενίσχυση της προστασίας των καταναλωτών. Εντούτοις, η ως άνω επιχειρηματολογία πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 132 έως 134 ανωτέρω, οι πρόσθετες υποχρεώσεις που προβλέπουν οι ανωτέρω διατάξεις δεν αφορούν μόνον την προστασία των καταναλωτών, αλλά επιδιώκουν και άλλους σκοπούς, μεταξύ δε αυτών την καταπολέμηση της διαδόσεως παράνομων περιεχομένων. Επομένως, η επιχειρηματολογία της bevh δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της ότι οι υποχρεώσεις αυτές είναι προδήλως απρόσφορες για τη μείωση τουλάχιστον ορισμένων από τους συστημικούς κινδύνους που δημιουργούν οι αγορές. 141 Προσέτι, επισημαίνεται, εν πάση περιπτώσει, ότι η bevh δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 δεν συμβάλλουν στην προστασία των καταναλωτών. Συγκεκριμένα, δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της ότι τα άρθρα 34 έως 37 του ανωτέρω κανονισμού δεν είναι αρκούντως ακριβή για την προστασία των καταναλωτών. Δεν εξηγεί ούτε τον λόγο για τον οποίο το άρθρο 38 του ως άνω κανονισμού, το οποίο προβλέπει τη δυνατότητα των καταναλωτών να επιλέγουν ένα σύστημα συστάσεων το οποίο δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ, δεν είναι ικανό να τους προστατεύσει. Μολονότι υποστηρίζει ότι τα άρθρα 39 έως 42 του ίδιου κανονισμού συμβάλλουν στην κατανόηση των συστημικών κινδύνων και ότι, ως εκ τούτου, δεν προστατεύουν «άμεσα» τους καταναλωτές, εντούτοις η bevh δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να καθιστούν δυνατή, τουλάχιστον, την «έμμεση» προστασία τους, στο μέτρο που η κατανόηση των εν λόγω κινδύνων μπορεί να αποτελεί προκαταρκτικό στάδιο για την πρόληψή τους. Τέλος, το άρθρο 43 του κανονισμού2022/2065, στον βαθμό που παρέχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να έχει τους αναγκαίους πόρους για την εφαρμογή του κανονισμού αυτού, είναι οπωσδήποτε ικανό να προστατεύσει τους καταναλωτές. 142 Τρίτον, ακόμη και αν ήθελε υποτεθεί ότι πρόθεση της προσφεύγουσας είναι να προσάψει στον νομοθέτη της Ένωσης τη μομφή ότι δεν επέλεξε «ποιοτικά» κριτήρια για τον χαρακτηρισμό ορισμένων επιγραμμικών πλατφορμών ως πολύ μεγάλων, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή είχε τονίσει, στην εκτίμηση επιπτώσεων που προσαρτάται στην πρόταση κανονισμού, ότι είχε εξετάσει και άλλα κριτήρια πέραν του μοναδικού κριτηρίου του ΜΜΑ, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και «ποιοτικά» κριτήρια τα οποία συνεκτιμούσαν τον κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο της οικείας επιγραμμικής πλατφόρμας. Ωστόσο, η Επιτροπή επισήμανε ότι η συνεκτίμηση τέτοιων ποιοτικών κριτηρίων θα απαιτούσε μια κατά περίπτωση προσέγγιση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε νομική αβεβαιότητα και σε μια χρονοβόρα και δαπανηρή διαδικασία για τον χαρακτηρισμό ορισμένων επιγραμμικών πλατφορμών ως πολύ μεγάλων. 143 Η προσφεύγουσα, πάντως, δεν αμφισβητεί ότι η συνεκτίμηση, από την Επιτροπή, της φύσεως των επιγραμμικών πλατφορμών και των κινδύνων που μπορούν να προκαλέσουν για τον σκοπό του χαρακτηρισμού τους ως πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών θα καθιστούσε μια τέτοια διαδικασία χρονοβόρα και δαπανηρή. Υπό τις συνθήκες αυτές, αρκεί η διαπίστωση ότι τα «ποιοτικά» κριτήρια που επικαλέστηκε η προσφεύγουσα θα καθυστερούσαν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 και θα στερούσαν από την Επιτροπή μέρος των αναγκαίων πόρων για την εκπλήρωση των καθηκόντων που της αναθέτει ο ως άνω κανονισμός. Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τέτοια κριτήρια δεν επιτυγχάνουν τους εν λόγω σκοπούς κατά τρόπο εξίσου αποτελεσματικό όσο το κριτήριο του MMΑ. 144 Υπό τις συνθήκες αυτές, επισημαίνεται ότι το κριτήριο του MMΑ για τον σκοπό του χαρακτηρισμού ορισμένης επιγραμμικής πλατφόρμας ως πολύ μεγάλης δεν είναι προδήλως απρόσφορο για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 2022/2065. 145 Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το γεγονός, το οποίο επικαλείται η bevh, ότι, κατά τη διάρκεια συνεδριάσεως ομάδας εμπειρογνωμόνων για το ηλεκτρονικό εμπόριο που πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018, εκπρόσωποι διαφόρων κρατών μελών τόνισαν, «γενικεύοντας», ότι «οι μεγάλες πλατφόρμες ήσαν μάλλον ενεργές και διατεθειμένες να συνεργαστούν» με τις αρχές όσον αφορά τη διάδοση παράνομου περιεχομένου στο διαδίκτυο ούτε από το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος κράτους μέλους ανέφερε ότι οι «μικροί πάροχοι υπηρεσιών φιλοξενίας» αντιθέτως δεν επιθυμούσαν «εν γένει» να συνεργαστούν με τις αρχές. 146 Συγκεκριμένα, αφενός, οι δηλώσεις των εκπροσώπων των κρατών μελών που παρέστησαν στη συνεδρίαση της 14ης Ιουνίου 2018 αφορούσαν τις υπηρεσίες φιλοξενίας εν γένει και όχι ειδικώς τις αγορές. Αφετέρου, το γεγονός ότι ορισμένες επιχειρήσεις επιθυμούν περισσότερο να συνεργαστούν με τις αρχές για την καταπολέμηση της διαδόσεως παράνομου περιεχομένου δεν μπορεί να εμποδίσει τον νομοθέτη της Ένωσης να επιβάλει σε αυτές ορισμένες υποχρεώσεις διαχειρίσεως των κινδύνων οι οποίοι συνδέονται με τη διάδοση τέτοιου περιεχομένου βάσει της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν, λόγω του υψηλού MMΑ των επιγραμμικών πλατφορμών τους, οι πλατφόρμες αυτές ενδέχεται να εκθέσουν σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Ένωσης στο εν λόγω περιεχόμενο. 147 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα και η bevh αβασίμως υποστηρίζουν ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο 24, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. 148 Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί. Επί του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο του 24, παράγραφος 2, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας 149 Με το τρίτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, επισημαίνει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο του 24, παράγραφος 2, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας. 150 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την EISi, αμφισβητεί την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. 151 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η αρχή της αναλογικότητας, η οποία συγκαταλέγεται στις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, απαιτεί οι πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης να μην υπερβαίνουν τα όρια του κατάλληλου και αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη των θεμιτών σκοπών που επιδιώκει η σχετική ρύθμιση, με δεδομένο ότι, όταν υφίσταται δυνατότητα επιλογής μεταξύ περισσότερων του ενός κατάλληλων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο επαχθές και ότι τα δυσμενή αποτελέσματα που προκαλούνται δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς [βλ. απόφαση της 30ής Απριλίου 2019, Ιταλία κατά Συμβουλίου (Αλιευτική ποσόστωση για τον ξιφία της Μεσογείου), C‑611/17, EU:C:2019:332, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. 152 Εντούτοις, όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο των προϋποθέσεων εφαρμογής της αρχής της αναλογικότητας, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει ο νομοθέτης της Ένωσης στους τομείς στους οποίους η δράση του συνεπάγεται επιλογές τόσο πολιτικής όσο και οικονομικής ή κοινωνικής φύσεως, η νομιμότητα μέτρου που έχει θεσπισθεί στους τομείς αυτούς μπορεί να θιγεί μόνον εάν το μέτρο είναι προδήλως ακατάλληλο σε σχέση με τον σκοπό τον οποίο επιδιώκει το αρμόδιο θεσμικό όργανο. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι αν το μέτρο που θεσπίστηκε από τον νομοθέτη της Ένωσης ήταν το μόνο ή το καλύτερο δυνατό, αλλά αν ήταν προδήλως ακατάλληλο. [πρβλ. αποφάσεις της 8ης Ιουνίου 2010, Vodafone κ.λπ., C‑58/08, EU:C:2010:321, σκέψη 52, και της 30ής Απριλίου 2019, Ιταλία κατά Συμβουλίου (Αλιευτική ποσόστωση για τον ξιφία της Μεσογείου), C‑611/17, EU:C:2019:332, σκέψη 56]. 153 Εν προκειμένω, πρώτον, η προσφεύγουσα θεωρεί, κατ’ ουσίαν, ότι ο ΜΜΑ δεν αποτελεί κατάλληλο κριτήριο για τον προσδιορισμό των πλέον επικίνδυνων επιγραμμικών πλατφορμών. 154 Εντούτοις, από τις σκέψεις 135 έως 137 ανωτέρω προκύπτει ότι οι αγορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διευκόλυνση της εμπορίας επικίνδυνων ή παράνομων προϊόντων σε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της Ένωσης, εφόσον ο MMΑ τους παραμένει ίσος ή μεγαλύτερος από 45 εκατομμύρια. 155 Βεβαίως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει συναφώς ότι από τις εκθέσεις διαφάνειας που δημοσιεύθηκαν δυνάμει των άρθρων 15, 24 και 42 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι στην πλατφόρμα Zalando υποβλήθηκε σημαντικά μικρότερος αριθμός ειδοποιήσεων βάσει του άρθρου 16 του κανονισμού αυτού σχετικά με δυνητικά παράνομο περιεχόμενο σε σχέση με εκείνον που υποβλήθηκε στην πλατφόρμα Amazon Store κατά τη διάρκεια ορισμένων μηνών του 2023. Επισημαίνει, επομένως, ότι, σε αντίθεση με την πλατφόρμα Amazon Store, οι πληροφορίες που προέρχονται από τους αποδέκτες της υπηρεσίας ελέγχονται πριν από τη διάδοσή τους στο κοινό στην πλατφόρμα Zalando. 156 Εντούτοις, όπως προκύπτει από τη σκέψη 135 ανωτέρω, το γεγονός, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί αποδεδειγμένο, ότι η προσφεύγουσα έχει, μέχρι τούδε, προβεί σε αποτελεσματικό έλεγχο των πληροφοριών πριν από τη διάδοσή τους στο κοινό στην πλατφόρμα της δεν είναι ικανό να αποκλείσει το ενδεχόμενο η πλατφόρμα της να εκθέσει στο μέλλον σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της Ένωσης σε παράνομο περιεχόμενο, εφόσον ο MMΑ της παραμείνει ίσος ή μεγαλύτερος των 45 εκατομμυρίων. Κατά συνέπεια, το κριτήριο του MMΑ δεν είναι προδήλως ακατάλληλο για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 2022/2065. 157 Εξάλλου, η bevh υποστηρίζει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θα μπορούσε να έχει θεσπίσει «ποιοτικά» κριτήρια, όπως έπραξε σε άλλους κλάδους του δικαίου της Ένωσης, μεταξύ των οποίων η συμμόρφωση των προϊόντων ή η κυβερνοασφάλεια, ή να έχει επιλέξει ένα σύστημα μαχητού τεκμηρίου, όπως έπραξε στον κανονισμό 2022/1925. Εντούτοις, όπως προκύπτει από τη σκέψη 152 ανωτέρω, το γεγονός και μόνον ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θα μπορούσε να έχει θεσπίσει άλλα κριτήρια δεν ασκεί επιρροή προκειμένου να καθορισθεί αν το κριτήριο του ΜΜΑ, το οποίο τελικώς επέλεξε, ήταν προδήλως ακατάλληλο για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 2022/2065. Προσέτι, από τις σκέψεις 142 και 143 ανωτέρω προκύπτει ότι τα «ποιοτικά» κριτήρια, όπως αυτά που επικαλείται η bevh, δεν καθιστούσαν εφικτή, σε κάθε περίπτωση, την επίτευξη των εν λόγω σκοπών κατά τρόπο εξίσου αποτελεσματικό με το εν λόγω κριτήριο του ΜΜΑ. 158 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι διαδικτυακές πλατφόρμες και οι πωλητές που δραστηριοποιούνται στον τομέα του ηλεκτρονικού εμπορίου υπέκειντο σε ορισμένες υποχρεώσεις, πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2022/2065, οι οποίες καθιστούσαν ήδη δυνατή την επίτευξη των σκοπών του. Εξ αυτού συνάγει ότι οι υποχρεώσεις που επιβάλλει ο κανονισμός αυτός δεν είναι αναγκαίες. 159 Εντούτοις, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν τεκμηριώνει την επιχειρηματολογία της. Προσέτι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 152 ανωτέρω, το ζήτημα δεν είναι αν το εφαρμοστέο πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2022/2065 δίκαιο αρκούσε για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού αυτού, αλλά αν οι νέες υποχρεώσεις που προβλέπει ο κανονισμός αυτός, σύμφωνα με το άρθρο του 33, παράγραφος 1, είναι προδήλως ακατάλληλες ή λιγότερο αποτελεσματικές για την επίτευξη των εν λόγω σκοπών. Επομένως, βάσει της ανωτέρω επιχειρηματολογίας δεν αποδεικνύεται, εν ουδεμία περιπτώσει, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. 160 Τρίτον, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι είναι δυσανάλογο να λαμβάνεται υπόψη το σύνολο των αποδεκτών της υπηρεσίας για τον καθορισμό του ΜΜΑ μιας επιγραμμικής πλατφόρμας, μεταξύ άλλων, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, όταν οι αποδέκτες αυτοί δεν έχουν πράγματι εκτεθεί σε πληροφορίες προερχόμενες από τρίτους πωλητές. 161 Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 67 ανωτέρω, η προσφεύγουσα μπορούσε να προσδιορίσει τον ΜΜΑ της πλατφόρμας Zalando αποκλείοντας τους αποδέκτες της υπηρεσίας οι οποίοι δεν είχαν πράγματι εκτεθεί στις προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες, σύμφωνα με τον κανονισμό 2022/2065. Εντούτοις, υπενθυμίζεται ότι, για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 63 έως 66 ανωτέρω, ο αριθμός των 30,836 εκατομμυρίων που επικαλείται η προσφεύγουσα δεν αντιστοιχεί στον αριθμό των ενεργών αποδεκτών που πράγματι εκτέθηκαν στις προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες. 162 Εξάλλου, στο μέτρο που η bevh υποστηρίζει ότι οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 37 του κανονισμού 2022/2065 «βαίνουν πέραν των ρυθμίσεων που αφορούν το “μη επιγραμμικό περιβάλλον”», αρκεί η διαπίστωση ότι δεν εξηγεί τον λόγο για τον οποίο μια τέτοια σύγκριση με τα «φυσικά» καταστήματα αποδεικνύει ότι το κριτήριο του ΜΜΑ παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας. 163 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα και η bevh αβασίμως υποστηρίζουν ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, σε συνδυασμό με το άρθρο του 24, παράγραφος 2, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας. 164 Εξάλλου, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα επιχειρεί να συναγάγει από την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας προσβολή της επιχειρηματικής ελευθερίας, της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, αρκεί η διαπίστωση ότι η ύπαρξη τοιαύτης προσβολής δεν μπορεί να αποδειχθεί εφόσον δεν απέδειξε την παραβίαση της εν λόγω αρχής. Τέλος, στο μέτρο που η bevh προτίθεται επίσης να προβάλει προσβολή της επιχειρηματικής ελευθερίας, αρκεί να επισημανθεί ότι η αιτίασή της δεν στηρίζεται σε επαρκείς διευκρινίσεις για να εκτιμηθεί το βάσιμό της. 165 Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το τρίτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, να απορριφθεί ο λόγος αυτός στο σύνολό του, χωρίς να χρειάζεται να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του παραδεκτού του, το οποίο αμφισβητείται από την Επιτροπή. Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, περί παραβάσεως του άρθρου 296 ΣΛΕΕ 166 Στο πλαίσιο του τρίτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, προσάπτει στην Επιτροπή ότι παρέβη το άρθρο 296 ΣΛΕΕ και, κατά λογική συνέπεια, ότι συντρέχει παράβαση ουσιώδους τύπου για τον λόγο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη. Ειδικότερα, αφενός, προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν εξήγησε τον λόγο για τον οποίο θεώρησε ότι η πλατφόρμα Zalando ήταν υπηρεσία εμπίπτουσα στο άρθρο 3, στοιχείο ζʹ, σημείο iii, και στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065. Αφετέρου, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν διευκρίνισε τον λόγο για τον οποίο έλαβε υπόψη τους «αποδέκτες της απλής άμεσης πωλήσεως». 167 Η Επιτροπή αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. 168 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η απαιτούμενη από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να προσαρμόζεται στη φύση της οικείας πράξεως και να εκθέτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική του εκδόντος την πράξη θεσμικού οργάνου, κατά τρόπο που να παρέχει τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου, στο δε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκεί τον έλεγχό του. Επομένως, η υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, ιδίως του περιεχομένου της πράξεως, της φύσεως των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως στην παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες της πράξεως ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να παραθέτει εξαντλητικά όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξης πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα (αποφάσεις της 2ας Απριλίου 1998, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, σκέψη 63, της 22ας Ιουνίου 2004, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, C‑42/01, EU:C:2004:379, σκέψη 66, και της 15ης Απριλίου 2008, Nuova Agricast, C‑390/06, EU:C:2008:224, σκέψη 79). 169 Εν προκειμένω, πρώτον, επισημαίνεται, όπως πράττει και η Επιτροπή, ότι η Επιτροπή είχε τονίσει, στην πρώτη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η πλατφόρμα Zalando αποθήκευε και διέδιδε στο κοινό πληροφορίες κατόπιν αιτήματος αποδεκτών της υπηρεσίας. 170 Προσέτι, πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή υπενθύμισε, στην προσβαλλόμενη απόφαση, το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η απόφαση αυτή. Από δε το πλαίσιο αυτό προκύπτει ότι η προσφεύγουσα είχε κατανοήσει, πριν από την έκδοση της εν λόγω αποφάσεως, τον λόγο για τον οποίο η πλατφόρμα Zalando αποτελούσε επιγραμμική πλατφόρμα. 171 Συγκεκριμένα, αφενός, η Επιτροπή επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα είχε δημοσιεύσει πληροφορίες σχετικά με τον μέσο μηνιαίο όρο των ενεργών αποδεκτών της πλατφόρμας Zalando, βάσει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065, επιβεβαιώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι αναγνώριζε ότι η πλατφόρμα αυτή αποτελούσε επιγραμμική πλατφόρμα εμπίπτουσα στη διάταξη αυτή. 172 Αφετέρου, η Επιτροπή επισήμανε, κατ’ ουσίαν, στην αιτιολογική σκέψη 5 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα αναγνώριζε, με τις παρατηρήσεις της επί των προκαταρκτικών συμπερασμάτων της Επιτροπής, ότι η πλατφόρμα Zalando αποτελούσε επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065, όσον αφορά το Partner Programm. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή επισήμανε ότι η προσφεύγουσα περιορίσθηκε, συναφώς, να αμφισβητήσει το κατά πόσον λαμβάνονται υπόψη οι αποδέκτες της υπηρεσίας στο πλαίσιο της υπηρεσίας Zalando Retail για τους σκοπούς του χαρακτηρισμού της ως πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας. 173 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως υπομνήσθηκε στην απόφαση αυτή, η Επιτροπή εξέθεσε κατά τρόπο αρκούντως σαφή και μη διφορούμενο τον λόγο για τον οποίο θεωρούσε ότι η πλατφόρμα Zalando συνιστούσε επιγραμμική πλατφόρμα κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065 και, κατά συνέπεια, υπηρεσία φιλοξενίας κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο ζʹ σημείο iii, του εν λόγω κανονισμού. 174 Δεύτερον, από τις σκέψεις 8 και 9 ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή εξήγησε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι οι αποδέκτες της υπηρεσίας που αγόραζαν προϊόντα στο πλαίσιο της υπηρεσίας Zalando Retail μπορούσαν να έχουν εκτεθεί προηγουμένως σε προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες στο πλαίσιο του Partner Programm. Επομένως, εξέθεσε με επαρκή σαφήνεια και χωρίς αμφισημία τον λόγο για τον οποίο ο MMΑ της πλατφόρμας Zalando δεν μπορούσε να προσδιορισθεί σε συνάρτηση με την αξία των γενόμενων πωλήσεων από τους εν λόγω τρίτους πωλητές. 175 Επομένως, η προσφεύγουσα και η bevh αβασίμως υποστηρίζουν τόσο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει έλλειψη αιτιολογίας βάσει του άρθρου 296 ΣΛΕΕ όσο και ότι, ως εκ τούτου, η Επιτροπή παρέβη ουσιώδη τύπο. 176 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να απορριφθεί ο τρίτος λόγος ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, να απορριφθεί η προσφυγή στο σύνολό της. Επί των δικαστικών εξόδων 177 Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής. 178 Εξάλλου, κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Επομένως, το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. 179 Ομοίως, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 138, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, η EISi και η bevh φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο πενταμελές τμήμα) αποφασίζει: 1) Απορρίπτει την προσφυγή. 2) Η Zalando SE φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. 3) Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η European Information Society Institute o.z. (EISi) και η Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh) φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Kowalik-Bańczyk Buttigieg Hesse Δημητρακόπουλος Ricziová Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Σεπτεμβρίου 2025. (υπογραφές) ( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.