Ρήτρα διαιτησίας – Σύμβαση Pocemon – Έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής αναπτύξεως και επιδείξεως (2007-2013) – Επιλέξιμες δαπάνες – Επιστροφή των καταβληθέντων ποσών – Καταχρηστική άσκηση συμβατικών δικαιωμάτων – Αρχή της καλής πίστεως – Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη – Βάρος αποδείξεως – Ανταγωγή

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα) της 13ης Ιουλίου 2017 (*) «Ρήτρα διαιτησίας – Σύμβαση Pocemon – Έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής αναπτύξεως και επιδείξεως (2007-2013) – Επιλέξιμες δαπάνες – Επιστροφή των καταβληθέντων ποσών – Καταχρηστική άσκηση συμβατικών δικαιωμάτων – Αρχή της καλής πίστεως – Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη – Βάρος αποδείξεως – Ανταγωγή» Στην υπόθεση T-65/15, Τάλαντον AE – Συμβουλευτική-Εκπαιδευτική Εταιρεία Διανομών, Παροχής Υπηρεσιών Μάρκετινγκ και Διοίκησης Επιχειρήσεων, με έδρα το Παλαιό Φάληρο (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον Κ. Δάμη, δικηγόρο, ενάγουσα, κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπουμένης από τον R. Lyal, επικουρούμενο από τους Λ. Αθανασίου και Γ. Γεραπετρίτη, δικηγόρους, εναγομένης, με αντικείμενο, αφενός, αγωγή βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ με αίτημα να διαπιστωθεί ότι οι δαπάνες που δήλωσε η ενάγουσα στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως αριθ. 216088 όσον αφορά την εκτέλεση του σχεδίου «Point-of-care monitoring and diagnostics for autoimmune diseases», η οποία συνήφθη στο πλαίσιο του εβδόμου προγράμματος‑πλαισίου για δράσεις έρευνας, τεχνολογικής αναπτύξεως και επιδείξεως (2007-2013), ήταν επιλέξιμες, καθώς και να διαπιστωθεί ότι το αίτημα της Επιτροπής προς επιστροφή 273 289,63 ευρώ, δυνάμει της εν λόγω συμβάσεως επιδοτήσεως, συνιστά παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων της τελευταίας, και, αφετέρου, ανταγωγή με αίτημα να υποχρεωθεί η ενάγουσα στην καταβολή ποσού 253 289,63 ευρώ, εντόκως, αφαιρουμένης κάθε μεταγενέστερης πληρωμής, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα), συγκείμενο από τους V. Tomljenović (εισηγήτρια), πρόεδρο, Α. Μαρκουλλή και A. Kornezov, δικαστές, γραμματέας: Σ. Σπυροπούλου, διοικητική υπάλληλος, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 2ας Φεβρουαρίου 2017, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση I.      Ιστορικό της διαφοράς 1        Η ενάγουσα, Τάλαντον ΑΕ – Συμβουλευτική-Εκπαιδευτική Εταιρεία Διανομών, Παροχής Υπηρεσιών Μάρκετινγκ και Διοίκησης Επιχειρήσεων, είναι εταιρία ελληνικού δικαίου η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας. 2        Στις 18 Δεκεμβρίου 2006, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσαν την απόφαση 1982/2006/ΕΚ, σχετικά με το έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (2007-2013) (ΕΕ 2006, L 412, σ. 1, στο εξής: πρόγραμμα-πλαίσιο). Το εν λόγω πρόγραμμα-πλαίσιο αποτελεί το κύριο μέσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη χρηματοδότηση της έρευνας. Καλύπτει το χρονικό διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 2007 έως 31 Δεκεμβρίου 2013 και διαθέτει προϋπολογισμό 54 δισεκατομμυρίων ευρώ. 3        Το πρόγραμμα-πλαίσιο περιλαμβάνει τέσσερα είδη δράσεων που αποτελούν ειδικά προγράμματα. Μεταξύ αυτών, το πρόγραμμα «Συνεργασία», ο προϋπολογισμός του οποίου ανέρχεται σε 32 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ, αποσκοπεί στην υποστήριξη της συνεργασίας μεταξύ πανεπιστημίων, βιομηχανιών, ερευνητικών κέντρων και δημοσίων αρχών τόσο εντός της Ένωσης όσο και στον υπόλοιπο κόσμο στους τομείς, μεταξύ άλλων, της υγείας, των τροφίμων και των τεχνολογιών της πληροφορίας και της επικοινωνίας. 4        Η παρούσα διαφορά αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που απορρέουν, βάσει του προγράμματος‑πλαισίου, από τη σύμβαση επιδοτήσεως 216088 η οποία αφορά την εκτέλεση του σχεδίου «Point-of-care monitoring and diagnostics for autoimmune diseases», σχετικού με υπηρεσίες επιβλέψεως και διαγνώσεως των αυτοάνοσων νοσημάτων (στο εξής: σύμβαση επιδοτήσεως Pocemon), η οποία συνδέεται με ένα ερευνητικό σχέδιο στο πλαίσιο της εφαρμογής του ειδικού προγράμματος «Συνεργασία». 5        Στις 19 Δεκεμβρίου 2007, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, εκπροσωπούμενη από την Επιτροπή, συνήψε με την εταιρία PCS Professional Clinical Sofware GmbH, ως δικαιούχο η οποία ενεργούσε παράλληλα ως συντονιστής κοινοπραξίας συμμετεχόντων, τη σύμβαση επιδοτήσεως Pocemon, στην οποία προσχώρησαν και άλλα μέλη της κοινοπραξίας αυτής, μεταξύ των οποίων και η ενάγουσα. 6        Στο πλαίσιο της εκτελέσεως της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon, η ενάγουσα, αφενός, εισέπραξε ποσό 290 910,38 ευρώ. Αφετέρου, δήλωσε συνολικές δαπάνες ύψους 175 089 ευρώ, εκ των οποίων η συνεισφορά της Ένωσης ανερχόταν σε 147 239 ευρώ. 7        Το άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon ορίζει ότι η σύμβαση διέπεται από τους όρους της, από «τις πράξεις [της Ένωσης] για το έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο, από τον δημοσιονομικό κανονισμό που εφαρμόζεται στον γενικό προϋπολογισμό, από τους εκτελεστικούς του κανόνες, καθώς και από τις λοιπές διατάξεις του δικαίου [της Ένωσης] και, επικουρικώς, από το βελγικό δίκαιο». 8        Το άρθρο 9, τρίτο εδάφιο, της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon προβλέπει ότι το Γενικό Δικαστήριο ή, επί αναιρέσεως, το Δικαστήριο είναι αποκλειστικώς αρμόδια προς επίλυση οποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ της Ένωσης και δικαιούχου επιδοτήσεως όσον αφορά την ερμηνεία, την εφαρμογή ή το κύρος αυτής της συμβάσεως επιδοτήσεως και των αποφάσεων της Επιτροπής που επιβάλλουν χρηματικές υποχρεώσεις. 9        Κατά το σημείο ΙΙ.22, παράγραφος 1, του παραρτήματος ΙΙ της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon (στο εξής: γενικοί όροι), η Επιτροπή μπορεί, έως και πέντε έτη μετά τη λήξη των επίμαχων έργων, να διενεργήσει οικονομικό έλεγχο είτε με εξωτερικούς ελεγκτές είτε με τις δικές της υπηρεσίες ή μέσω της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολεμήσεως της Απάτης (OLAF). 10      Το σημείο ΙΙ.22, παράγραφος 6, των γενικών όρων προβλέπει ότι η Επιτροπή λαμβάνει, βάσει των πορισμάτων του οικονομικού ελέγχου, κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων της εκδόσεως εντάλματος εισπράξεως προς επιστροφή των καταβληθέντων από αυτήν ποσών και της επιβολής κυρώσεων. 11      Η Επιτροπή ανέθεσε σε εξωτερικούς ελεγκτές να πραγματοποιήσουν, μεταξύ 12ης και 16ης Σεπτεμβρίου 2011, οικονομικό έλεγχο των δαπανών που είχε δηλώσει η ενάγουσα στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή πληροφόρησε την ενάγουσα, με έγγραφο της 7ης Ιουλίου 2011, ότι είχε αποφασίσει να διενεργήσει οικονομικό έλεγχο δυνάμει του σημείου II.22 των γενικών όρων και ότι ο εν λόγω οικονομικός έλεγχος θα επραγματοποιείτο από την εταιρία ορκωτών λογιστών K. 12      Στις 30 Αυγούστου 2012 η ενάγουσα παρέλαβε κοινοποίηση του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου 11-BA135-006, που αφορούσε, μεταξύ άλλων, την εκτέλεση της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon (στο εξής: σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου). Η ενάγουσα κλήθηκε να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της επί του σχεδίου αυτού. Στο εν λόγω σχέδιο, που αφορούσε τη σύμβαση επιδοτήσεως Pocemon, η ελεγκτική εταιρία έκρινε επιλέξιμες δαπάνες της ενάγουσας ύψους 21 972 ευρώ και πρότεινε δημοσιονομικές διορθώσεις της τάξεως των 153 117 ευρώ υπέρ της Επιτροπής, με την αιτιολογία ότι η ενάγουσα είχε παραβεί τις συμβατικές υποχρεώσεις της. 13      Με επιστολές της 1ης και της 15ης Οκτωβρίου 2012, η ενάγουσα υπέβαλε στην ελεγκτική εταιρία τις παρατηρήσεις της επί του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, υποστηρίζοντας ότι το σχέδιο αυτό περιείχε εσφαλμένες εκτιμήσεις. 14      Με έγγραφο της 22ας Ιανουαρίου 2013 υπό τα στοιχεία Ares(2013) 73917, η Επιτροπή πληροφόρησε την ενάγουσα ότι είχε εγκρίνει τα πορίσματα του οικονομικού ελέγχου και της κοινοποίησε αντίγραφο της τελικής εκθέσεως οικονομικού ελέγχου 11-BA135-006, της 19ης Δεκεμβρίου 2012, σχετικά με την οικονομική εκτέλεση, μεταξύ άλλων, της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon εκ μέρους της ενάγουσας (στο εξής: έκθεση οικονομικού ελέγχου). Ειδικότερα, καταρχάς, η Επιτροπή ανέφερε ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου θα αποστελλόταν στις αρμόδιες υπηρεσίες της προκειμένου να ενεργήσουν συμφώνως προς τα πορίσματα της εκθέσεως. Στη συνέχεια, η Επιτροπή επισήμανε ότι, στην περίπτωση που οι προτεινόμενες στην έκθεση προσαρμογές ήταν ευνοϊκές για την ίδια, η ενάγουσα δεν χρειαζόταν να λάβει μέτρα για την πραγματοποίηση των εν λόγω προσαρμογών, καθόσον οι υπηρεσίες της θα προέβαιναν στις απαραίτητες προσαρμογές σε σχέση με τα αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά. H Επιτροπή πρόσθεσε, τέλος, ότι οι προσαρμογές αυτές ήταν δυνατόν να επηρεάσουν μελλοντικές καταβολές σχετικές με τη σύμβαση Pocemon ή να προκαλέσουν την έκδοση ενταλμάτων εισπράξεως των αχρεωστήτως καταβληθέντων. 15      Με έγγραφο της 14ης Φεβρουαρίου 2013 υπό τα στοιχεία Ares(2013) 194917, σχετικό με προκαταρτική έρευνα για τη διαδικασία εισπράξεως, η Επιτροπή πληροφόρησε την ενάγουσα ότι είχε την πρόθεση να συνεχίσει τη διαδικασία εισπράξεως για ποσό 273 559,63 ευρώ και ότι, αν η ενάγουσα δεν διατύπωνε παρατηρήσεις εντός 30 ημερών, θα της αποστελλόταν χρεωστικό σημείωμα με περαιτέρω οδηγίες. 16      Με επιστολή της 7ης Μαρτίου 2013, η ενάγουσα πληροφόρησε την Επιτροπή ότι θεωρούσε την έκθεση οικονομικού ελέγχου ανακριβή, πλημμελή, εσφαλμένη και αναξιόπιστη και πρότεινε συνάντηση για το θέμα αυτό. 17      Με έγγραφο της 25ης Μαρτίου 2013, υπό στοιχεία αναφοράς Ares(2013) 497233, η Επιτροπή, πριν λάβει θέση επί της ανάγκης διοργανώσεως συναντήσεως, ζήτησε από την ενάγουσα να υποβάλει έως τις 15 Απριλίου 2013 όλα τα στοιχεία που δεν είχαν ακόμη ληφθεί υπόψη και τα οποία ήταν ικανά να τροποποιήσουν τα πορίσματα της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Με επιστολή της 15ης Απριλίου 2013, η ενάγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή γραπτές δηλώσεις διαφόρων ατόμων, καθώς και έκθεση οικονομικού ελέγχου της εταιρίας P της 11ης Απριλίου 2013 (στο εξής: έκθεση της 11ης Απριλίου 2013). 18      Στις 20 Μαρτίου 2013, η ενάγουσα είχε ασκήσει αγωγή δυνάμει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ, που πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-165/13, με την οποία ζητούσε από το Γενικό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, να διαπιστώσει ότι η απόρριψη από την Επιτροπή δαπανών της ύψους 153 117 ευρώ στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon, βάσει της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, συνιστά παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων της Επιτροπής, και ότι το ποσό που η ίδια όφειλε να επιστρέψει στην Επιτροπή ήταν 143 671 ευρώ και όχι το ποσό των 273 559,63 ευρώ ούτε το ποσό της εκκαθαρισμένης αποζημιώσεως που θα προσδιόριζε η τελευταία. 19      Με διάταξη της 4ης Δεκεμβρίου 2014, Τάλαντον κατά Επιτροπής (T‑165/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:1027), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την εν λόγω αγωγή ως απαράδεκτη, ιδίως λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της ενάγουσας. 20      Με το χρεωστικό σημείωμα αριθ. 3241414916 της 10ης Δεκεμβρίου 2014, η Επιτροπή ζήτησε από την ενάγουσα την καταβολή ποσού 273 535,38 ευρώ στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon (στο εξής: χρεωστικό σημείωμα), τάσσοντας προθεσμία για την επιστροφή του εν λόγω ποσού μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 2015. 21      Η ενάγουσα κατέβαλε ποσό 25 000 ευρώ προς μερική εξόφληση του χρεωστικού σημειώματος, ήτοι 15 000 ευρώ στις 23 Ιανουαρίου 2015, 5 000 ευρώ στις 26 Ιανουαρίου 2015 και 5 000 ευρώ στις 4 Μαΐου 2015. II.    Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων 22      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 6 Φεβρουαρίου 2015, η ενάγουσα άσκησε την υπό κρίση αγωγή. 23      Στις 28 Μαΐου 2015, η Επιτροπή κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου υπόμνημα αντικρούσεως περιλαμβάνον ανταγωγή, με την οποία ζήτησε να υποχρεωθεί η ενάγουσα να της επιστρέψει εντόκως ποσό 253 535,38 ευρώ, αφαιρουμένων 5 000 ευρώ, καθώς και κάθε άλλης μεταγενέστερης πληρωμής. 24      Κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία και, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που προβλέπονται στο άρθρο 89 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ζήτησε από την Επιτροπή να προσκομίσει ορισμένα έγγραφα και να απαντήσει σε γραπτή ερώτηση. Η Επιτροπή ανταποκρίθηκε στα εν λόγω μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας εντός της ταχθείσας προθεσμίας. 25      Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 2ας Φεβρουαρίου 2017. 26      Με το δικόγραφο της αγωγής της η ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: –        να διαπιστώσει ότι το χρεωστικό σημείωμα συνιστά παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων της Επιτροπής· –        να διαπιστώσει ότι οι δαπάνες που δήλωσε η ίδια στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon ήταν επιλέξιμες, οπότε πρέπει να υποχρεωθεί η Επιτροπή να εκδώσει πιστωτικό σημείωμα ύψους 129 764,38 ευρώ· –        να απορρίψει την ανταγωγή της Επιτροπής· –        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 27      Απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η ενάγουσα εξήγησε ότι, στην πραγματικότητα, τα δύο πρώτα αιτήματα που εκτίθενται στη σκέψη 26 ανωτέρω πρέπει να νοηθούν υπό την έννοια ότι η ίδια ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι οι επιλέξιμες δαπάνες στο πλαίσιο του έργου Pocemon ανέρχονταν σε 129 764,38 ευρώ και ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει το εν λόγω ποσό στην Επιτροπή, πράγμα το οποίο σημείωσε το Γενικό Δικαστήριο στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως. 28      Η Επιτροπή ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο: –        να απορρίψει την αγωγή· –        στο πλαίσιο της ανταγωγής, να υποχρεώσει την ενάγουσα να της επιστρέψει ποσό 253 535,38 ευρώ, εντόκως με επιτόκιο 3,55 % από τις 27 Ιανουαρίου 2015, αφαιρούμενου του ποσού των 5 000 ευρώ από τις 4 Μαΐου 2015, καθώς και αφαιρούμενης κάθε μεταγενέστερης πληρωμής· –        να καταδικάσει την ενάγουσα στα δικαστικά έξοδα. 29      Κατόπιν γραπτής ερωτήσεως του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή επισήμανε ένα υπολογιστικό σφάλμα που αφορούσε το ποσό της οικονομικής συνεισφοράς της Ένωσης και, επομένως, τροποποίησε το ζητούμενο ποσό στο πλαίσιο της ανταγωγής της, μειώνοντας κατά 245,75 ευρώ το ποσό του οποίου ζητεί την επιστροφή, οπότε αυτό ανέρχεται σε 253 289,63 ευρώ. III. Σκεπτικό 1.      Επί της κύριας αγωγής 1.      Προκαταρκτικές παρατηρήσεις 30      Στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής, που στηρίζεται στο άρθρο 272 και στο άρθρο 340, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η ενάγουσα προβάλλει δύο λόγους. Με τον πρώτο λόγο η ενάγουσα αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, ορισμένες διαπιστώσεις περιλαμβανόμενες στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, καθώς και σε αυτή καθαυτήν την έκθεση οικονομικού ελέγχου. Ο δεύτερος λόγος στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και σε καταχρηστική εφαρμογή των ρητρών της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon. 31      Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει ευθύς εξαρχής να απορριφθούν τα επιχειρήματα της ενάγουσας σχετικά με τη σύμβαση επιδοτήσεως αριθ. 215952 όσον αφορά την εκτέλεση του σχεδίου «A sophisticated multi-parametric system for the continuous-effective assessment and monitoring of motor status in Parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases» (στο εξής: σύμβαση επιδοτήσεως Perform), τα επιχειρήματα της Επιτροπής όσον αφορά τη συμμετοχή της ενάγουσας σε δίκτυο απάτης, καθώς και το αίτημα της ενάγουσας να διαταχθεί πραγματογνωμοσύνη. 32      Πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι η παρούσα αγωγή αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Επιτροπής και της ενάγουσας που απορρέουν αποκλειστικά από τη σύμβαση επιδοτήσεως Pocemon, ενώ η έκθεση οικονομικού ελέγχου αφορούσε όχι μόνον το έργο Pocemon, αλλά και τη σύμβαση επιδοτήσεως Perform, στην οποία η ενάγουσα είχε επίσης μετάσχει. Επομένως, στο μέτρο που η ενάγουσα προβάλλει, με την παρούσα αγωγή, επιχειρήματα με σκοπό να διαπιστωθεί παράβαση ορισμένων διατάξεων της συμβάσεως επιδοτήσεως Perform, αυτά πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελή για την επίλυση της παρούσας διαφοράς. 33      Δεύτερον, η Επιτροπή προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο ένα έγγραφο το οποίο, κατ’ αυτήν, είναι μια τελική έκθεση, της 21ης Μαρτίου 2013, της OLAF με τα στοιχεία THOR(2013)7318 – 21/03/2013, [initials] (2013/S/7010) και OF/2010/0083. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι το έγγραφο που προσκόμισε και στο οποίο είχαν απαλειφθεί πολλά χωρία ήταν απλώς ένα μη εμπιστευτικό κείμενο της εν λόγω εκθέσεως. Κατά την έκθεση αυτή, η OLAF διερεύνησε το έργο Pocemon και συνήγαγε ότι σε αυτό είχε εμπλακεί ένα δίκτυο απάτης απαρτιζόμενο από διάφορες εταιρίες. 34      Εντούτοις, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Επιτροπής ότι από την έκθεση αυτή προκύπτει ότι η ενάγουσα είχε μετάσχει σε δίκτυο απάτης σχετικό με σχέδια έρευνας συγχρηματοδοτούμενα με πόρους της Ένωσης. Πράγματι, από το κείμενο της εν λόγω εκθέσεως που περιλαμβάνεται στη δικογραφία του Γενικού Δικαστηρίου δεν αποδεικνύεται καμία συγκεκριμένη σχέση μεταξύ της ενάγουσας και του δικτύου απάτης η οποία να θεμελιώνει το συμπέρασμα ότι η ίδια μετείχε στο δίκτυο. 35      Τρίτον, με το δικόγραφο της αγωγής η ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να διατάξει πραγματογνωμοσύνη προκειμένου να εξετάσει τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου που αποκαλύπτει «έλλειψη εναλλακτικών αποδείξεων προς επιβεβαίωση των [ζητη]θεισών δαπανών προσωπικού». Κατά συνέπεια, το αίτημα αυτό πρέπει να ερμηνευθεί ως πρόταση να διατάξει το Γενικό Δικαστήριο αποδείξεις δυνάμει του άρθρου 91, στοιχείο εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας. 36      Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας παρέχει στο Γενικό Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει αν πρέπει να διατάξει μέτρο όπως η πραγματογνωμοσύνη. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 88 και το άρθρο 91, στοιχείο εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης είτε αυτεπαγγέλτως είτε κατόπιν αιτήσεως ενός εκ των διαδίκων. Όταν αίτημα διαδίκου περί διεξαγωγής πραγματογνωμοσύνης διευκρινίζει με ακρίβεια τους λόγους που δικαιολογούν ένα τέτοιο μέτρο, εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εκτιμήσει τη λυσιτέλεια του σχετικού αιτήματος σε σχέση με το αντικείμενο της διαφοράς και με την ανάγκη λήψεως τέτοιου μέτρου [βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 6ης Ιουνίου 2013, Kastenholz κατά ΓΕΕΑ – Qwatchme (Πλάκες ρολογιού), T-68/11, EU:T:2013:298, σκέψη 19]. 37      Εν προκειμένω, η ενάγουσα θεωρεί ότι είναι αναγκαία η διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης προκειμένου να εξεταστούν τα πορίσματα της εκθέσεως ελέγχου κατά τα οποία υπάρχει «έλλειψη εναλλακτικών αποδείξεων προς επιβεβαίωση των [ζητη]θεισών δαπανών προσωπικού». Πρέπει óμως να σημειωθεί ότι, όσον αφορά τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στη δικογραφία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η εξέτασή τους δεν απαιτεί καμία ιδιαίτερη πραγματογνωμοσύνη που να παρέχει τη δυνατότητα προσδιορισμού της αποδεικτικής τους αξίας σχετικά με την επιλεξιμότητα των δαπανών προσωπικού τις οποίες είχε μεν δηλώσει η ενάγουσα, πλην όμως δεν δέχθηκε αργότερα η Επιτροπή (βλ. σκέψεις 44 έως 133 κατωτέρω). Επομένως, δεν είναι αναγκαίο να διαταχθεί η διεξαγωγή αποδείξεων ως προς το ζήτημα αυτό. 2.      Επί του πρώτου λόγου, που στηρίζεται σε εσφαλμένες διαπιστώσεις στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου καθώς και στην έκθεση οικονομικού ελέγχου 38      Ο πρώτος λόγος, υποδιαιρούμενος σε δύο σκέλη, τιτλοφορείται «Η ρήτρα διαιτησίας». 39      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου η ενάγουσα προβάλλει κατ’ ουσίαν τρεις αιτιάσεις όσον αφορά τις διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Πρώτον, η ενάγουσα φρονεί ότι το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου δεν είναι αντικειμενικό. Δεύτερον, υποστηρίζει ότι το ως άνω σχέδιο είναι ανακριβές, πλημμελές, μη αξιόπιστο και μειωτικό για την ίδια. Τρίτον, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι το συμπέρασμα του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, κατά το οποίο η ίδια δεν μπόρεσε να αποδείξει, κατά τον οικονομικό έλεγχο, ότι το προσωπικό για το οποίο δηλώθηκαν δαπάνες αντιστοιχούσε απολύτως προς τους πόρους που χρησιμοποιήθηκαν και ότι οι επίμαχες δαπάνες αντιστοιχούσαν στις πραγματικές δαπάνες που καταγράφηκαν για την υλοποίηση του έργου Pocemon, είναι εσφαλμένο και αυθαίρετο. 40      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου η ενάγουσα προβάλλει 39 αιτιάσεις όσον αφορά τις διαπιστώσεις της ελεγκτικής εταιρίας, οι οποίες περιλαμβάνονται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου, σε απάντηση στις παρατηρήσεις της επί του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η ενάγουσα περιορίζεται στο να αμφισβητήσει ορισμένες διαπιστώσεις των ελεγκτών στο μέρος 5 της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου σε απάντηση στις παρατηρήσεις της σχετικά με το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, χωρίς να αμφισβητεί τα τέσσερα πρώτα μέρη που αφορούν τη γνώμη που διατυπώνεται στον οικονομικό έλεγχο, την περιγραφή της ενάγουσας, τους εσωτερικούς της ελέγχους και το έργο οικονομικού ελέγχου και τα συμπεράσματα. Οι 39 αιτιάσεις της ενάγουσας αφορούν δέκα διαφορετικά ζητήματα. Κατ’ ουσίαν, πρώτον, η ενάγουσα διαφωνεί με τις διαπιστώσεις όσον αφορά την ανεπαρκή καταγραφή των ωρών εργασίας στο πλαίσιο του έργου Pocemon (δεύτερη έως πέμπτη, ένατη, τριακοστή πέμπτη και τριακοστή έκτη αιτίαση). Δεύτερον, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι δεν έχει καμία υποχρέωση να δημιουργεί, κατά τη διάρκεια της υλοποιήσεως του σχεδίου, εναλλακτικά αποδεικτικά στοιχεία, αμφισβητεί δε τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου και κατά την οποία οι μέθοδοι εργασίας της δεν άφησαν επαρκή εναλλακτικά αποδεικτικά στοιχεία για έλεγχο σε επόμενο στάδιο (δέκατη έως δέκατη πέμπτη αιτίαση). Τρίτον, η ενάγουσα αμφισβητεί τη διαπίστωση ότι δεν υπήρχαν επαρκείς εναλλακτικές αποδείξεις ως προς την επιλεξιμότητα των δαπανών (δέκατη έκτη έως εικοστή πρώτη και τριακοστή τέταρτη αιτίαση). Τέταρτον, η ενάγουσα αμφισβητεί τις διαπιστώσεις της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου σχετικά με τη μη επιλεξιμότητα των δαπανών για ορισμένους εσωτερικούς συμβούλους (εικοστή δεύτερη, εικοστή τρίτη και εικοστή έκτη έως εικοστή όγδοη αιτίαση) Πέμπτον, η ενάγουσα αμφισβητεί τις διαπιστώσεις της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου σχετικά με τον ανεπαρκή υπολογισμό του ωριαίου κόστους του προσωπικού της (εικοστή τέταρτη, εικοστή πέμπτη, εικοστή ένατη και τριακοστή αιτίαση). Έκτον, η ενάγουσα αμφισβητεί τη διαπίστωση κατά την οποία δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι τρίτοι πραγματοποίησαν ένα ουσιώδες μέρος της εργασίας η οποία έπρεπε να αναγνωριστεί ότι παρασχέθηκε από την ίδια (έβδομη, τριακοστή δεύτερη και τριακοστή τρίτη αιτίαση). Έβδομον, η ενάγουσα εκτιμά ότι δεν υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των πραγματικών διαπιστώσεων στην έκθεση οικονομικού ελέγχου και των εξ αυτών συναγομένων συμπερασμάτων (τριακοστή ένατη αιτίαση). Όγδοον, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου περιλαμβάνει εσφαλμένες διαπιστώσεις όσον αφορά τη σύμβαση επιδοτήσεως Perform (έκτη, τριακοστή πρώτη, τριακοστή έβδομη και τριακοστή όγδοη αιτίαση). Ένατον, η ενάγουσα σημειώνει ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου ουδόλως απαντά στο επιχείρημα ότι η αξιολόγηση του συστήματος εσωτερικού ελέγχου όφειλε να πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τις διαδικασίες που προσδιορίζει η ίδια στο παράρτημα I του από 1ης Οκτωβρίου 2012 εγγράφου της (πρώτη αιτίαση). Δέκατον, η ενάγουσα υπογραμμίζει ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου δεν περιλαμβάνει κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να διαψεύδει τη διαπίστωσή της ότι το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου ήταν ανακριβές, πλημμελές, εσφαλμένο, προσβλητικό και δυσφημιστικό (όγδοη αιτίαση). 41      Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα αυτά. 1)      Προκαταρκτική παρατήρηση 42      Το άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon ορίζει ότι η σύμβαση διέπεται από τους όρους της, από «τις πράξεις [της Ένωσης] για το έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο, από τον δημοσιονομικό κανονισμό που εφαρμόζεται στον γενικό προϋπολογισμό, από τους εκτελεστικούς του κανόνες, καθώς και από τις λοιπές διατάξεις του δικαίου [της Ένωσης] και, επικουρικώς, από το βελγικό δίκαιο». 43      Πρέπει να υπομνησθεί ότι οι διαφορές που γεννώνται κατά την εκτέλεση ορισμένης συμβάσεως πρέπει να επιλύονται καταρχήν βάσει των συμβατικών ρητρών (βλ. απόφαση της 9ης Μαρτίου 2011, Επιτροπή κατά Edificios Inteco, T‑235/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2011:79, σκέψη 49 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Η εξέταση αυτή γίνεται στο πλαίσιο του εφαρμοστέου δικαίου της Ένωσης. Ειδικότερα, η ερμηνεία της συμβάσεως με βάση τις διατάξεις του εφαρμοστέου στη σύμβαση εθνικού δικαίου δεν δικαιολογείται παρά μόνο σε περίπτωση αμφιβολίας περί του περιεχομένου της συμβάσεως ή περί της σημασίας ορισμένων ρητρών της, ή όταν μόνη η σύμβαση δεν παρέχει τη δυνατότητα επιλύσεως όλων των πτυχών της διαφοράς. Επομένως, το βάσιμο της αγωγής πρέπει να εκτιμηθεί με γνώμονα μόνον τις συμβατικές διατάξεις, η δε προσφυγή στο δίκαιο της Ένωσης ή στο εφαρμοστέο στη σύμβαση εθνικό δίκαιο, ήτοι, εν προκειμένω, το βελγικό δίκαιο, είναι αναγκαία μόνον αν οι διατάξεις αυτές δεν παρέχουν δυνατότητα επιλύσεως της διαφοράς (βλ., συναφώς, απόφαση της 7ης Οκτωβρίου 2010, Επιτροπή κατά Gal-Or, T-136/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2010:429, σκέψη 46 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). 2)      Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής 44      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου της αγωγής, η ενάγουσα προβάλλει αιτιάσεις όσον αφορά ορισμένες διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. 45      Το σημείο II.22, παράγραφοι 5 και 6, των γενικών όρων ορίζει ότι βάσει των διαπιστώσεων του οικονομικού ελέγχου συντάσσεται προσωρινή έκθεση οικονομικού ελέγχου. Αυτή αποστέλλεται από την Επιτροπή ή από τον εκπρόσωπό της στον ενδιαφερόμενο δικαιούχο, ο οποίος μπορεί να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του εντός προθεσμίας ενός μηνός από της παραλαβής της. Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει να μη λάβει υπόψη παρατηρήσεις ή έγγραφα που έχουν υποβληθεί εκπρόθεσμα. Η τελική έκθεση αποστέλλεται στον ενδιαφερόμενο δικαιούχο εντός των δύο μηνών που έπονται της λήξεως της προθεσμίας αυτής. Βάσει των συμπερασμάτων του οικονομικού ελέγχου, η Επιτροπή λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα που κρίνει αναγκαία, συμπεριλαμβανομένης της εκδόσεως ενταλμάτων εισπράξεως σχετικά με το σύνολο ή μέρος των ποσών που η ίδια είχε καταβάλει και της επιβολής κάθε προβλεπόμενης κυρώσεως. 46      Από τις διατάξεις αυτές απορρέει, αφενός, ότι, όταν διενεργείται οικονομικός έλεγχος, πρέπει να συντάσσεται προσωρινή έκθεση οικονομικού ελέγχου και ότι ο εμπλεκόμενος δικαιούχος έχει το δικαίωμα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του επί του σχεδίου αυτού εντός προθεσμίας ενός μηνός από της παραλαβής της. Αφετέρου, εξ αυτού συνάγεται ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να λάβει μέτρα εισπράξεως παρά μόνο βάσει των συμπερασμάτων του οικονομικού ελέγχου, δηλαδή των συμπερασμάτων που περιλαμβάνονται στην τελική έκθεση οικονομικού ελέγχου. 47      Εν προκειμένω, η Επιτροπή επιβεβαίωσε στην ενάγουσα, με το έγγραφο της 22ας Ιανουαρίου 2013 (βλ. σκέψη 14 ανωτέρω), τα συμπεράσματα του οικονομικού ελέγχου και της κοινοποίησε αντίγραφο της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Επιπλέον, με το έγγραφο της 14ης Φεβρουαρίου 2013 (βλ. σκέψη 15 ανωτέρω), η Επιτροπή ενημέρωσε την ενάγουσα ότι είχε την πρόθεση να συνεχίσει τη διαδικασία εισπράξεως για ποσό 273 559,63 ευρώ και ότι, αν η ενάγουσα δεν διατύπωνε παρατηρήσεις εντός 30 ημερών, θα της αποστελλόταν χρεωστικό σημείωμα με περαιτέρω οδηγίες. Επομένως, η Επιτροπή στήριξε το αίτημά της περί εισπράξεως στα συμπεράσματα της τελικής εκθέσεως οικονομικού ελέγχου και όχι στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. 48      Λόγος ακυρώσεως που αντλείται από το αβάσιμο του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου είναι αλυσιτελής στο πλαίσιο αγωγής ασκούμενης βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ εφόσον η σχετική έλλειψη δεν ασκεί επιρροή στις εκ της οικείας συμβάσεως υποχρεώσεις της Επιτροπής (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 2014, Technische Universität Dresden κατά Επιτροπής, T‑29/11, EU:T:2014:912, σκέψη 121 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). 49      Επομένως, καμία διαπίστωση περιλαμβανόμενη στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, ακόμη και αν αποδειχθεί αβάσιμη, δεν είναι ικανή να ασκήσει οποιαδήποτε επιρροή επί του δικαιώματος της Επιτροπής να ζητήσει την επιστροφή των μη επιλέξιμων δαπανών δυνάμει της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon. Επομένως, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου της αγωγής πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές. 3)      Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής 50      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου της αγωγής, η ενάγουσα προβάλλει 39 αιτιάσεις, που εκτίθενται στη σκέψη 40 ανωτέρω και οι οποίες αφορούν διαπιστώσεις σχετικές με τις μη επιλέξιμες δαπάνες. Κατ’ ουσίαν, με τις αιτιάσεις αυτές, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου δεν απαντούσε ικανοποιητικά στις αντιρρήσεις της σχετικά με το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. 51      Το σημείο II.14, παράγραφος 1, των γενικών όρων ορίζει ότι οι δαπάνες, για να θεωρηθούν επιλέξιμες, πρέπει, καταρχήν, να είναι πραγματικές, να έχουν πραγματοποιηθεί από τον δικαιούχο, τούτο δε κατά τη διάρκεια του σχεδίου. Πρέπει να προσδιορίζονται βάσει των συνήθων λογιστικών και διαχειριστικών αρχών και πρακτικών του δικαιούχου σύμφωνα με τους λογιστικούς κανόνες του κράτους στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο δικαιούχος αυτός. Οι εσωτερικές διαδικασίες λογιστικής και ελέγχου του δικαιούχου πρέπει να καθιστούν δυνατή την άμεση συμφωνία των δαπανών και εσόδων που δηλώνονται στο πλαίσιο του σχεδίου με τις αντίστοιχες οικονομικές καταστάσεις και τα αντίστοιχα δικαιολογητικά. Οι δαπάνες πρέπει να πραγματοποιούνται αποκλειστικά για την επίτευξη των σκοπών του έργου και των αναμενόμενων από αυτό αποτελεσμάτων, πρέπει να εγγράφονται στους λογαριασμούς του δικαιούχου και να αναφέρονται στον εκτιμώμενο συνολικό προϋπολογισμό. 52      Κατά το σημείο II.15, παράγραφος 1, των γενικών όρων, άμεσες δαπάνες είναι όλες οι επιλέξιμες δαπάνες που μπορούν να συνδεθούν άμεσα με το έργο και προσδιορίζονται ως τέτοιες από τον δικαιούχο, σύμφωνα με τις λογιστικές του αρχές και τους συνήθεις εσωτερικούς του κανόνες. Όσον αφορά τις δαπάνες προσωπικού, μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνον οι δαπάνες πραγματικών ωρών εργασίας κατά τις οποίες απασχολήθηκαν άτομα που εκτελούν απευθείας εργασίες στο πλαίσιο του έργου. Τα άτομα αυτά πρέπει να έχουν προσληφθεί απευθείας από τον δικαιούχο σύμφωνα με τη νομοθεσία της χώρας του, να εργάζονται υπό την αποκλειστική τεχνική επίβλεψη και ευθύνη του δικαιούχου και να αμείβονται σύμφωνα με τις συνήθεις πρακτικές του. 53      Το σημείο II.22, παράγραφοι 2, 3, 5 και 6, των γενικών όρων ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι οι δικαιούχοι υποχρεούνται να διατηρούν όλα τα κρίσιμα έγγραφα και στοιχεία, σχετικά με το έργο Pocemon, και να τα επιδεικνύουν σε περίπτωση οικονομικού ελέγχου. Επιπλέον, κατόπιν της κοινοποιήσεως του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, ο ενδιαφερόμενος δικαιούχος μπορεί να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του σχετικά με αυτό εντός προθεσμίας ενός μηνός από της παραλαβής του. Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει να μη λάβει υπόψη παρατηρήσεις ή έγγραφα που έχουν υποβληθεί εκπρόθεσμα. Βάσει των συμπερασμάτων του οικονομικού ελέγχου, η Επιτροπή λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα που κρίνει αναγκαία, συμπεριλαμβανομένης της εκδόσεως ενταλμάτων εισπράξεως σχετικά με το σύνολο ή μέρος των ποσών που η ίδια είχε καταβάλει, καθώς και της επιβολής κάθε προβλεπόμενης κυρώσεως. 54      Κατά το σημείο II.6, παράγραφος 6, των γενικών όρων, κάθε καταβολή μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο οικονομικού ή άλλου ελέγχου και μπορεί να διορθωθεί ή να αναζητηθεί βάσει των αποτελεσμάτων του ελέγχου αυτού. Το σημείο II.18, παράγραφος 1, των γενικών όρων προβλέπει ότι η οικονομική συνεισφορά για το σχέδιο καθορίζεται με εφαρμογή των ανωτάτων ορίων χρηματοδοτήσεως στις πραγματικές επιλέξιμες δαπάνες και στα κατ’ αποκοπήν ποσοστά και στα ποσά που δέχεται η Επιτροπή. Επιπλέον, γίνεται δεκτό από τη νομολογία ότι, στο πλαίσιο συμβάσεως που περιλαμβάνει ρήτρα διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 272 ΣΛΕΕ, εναπόκειται στον συμβαλλόμενο που δήλωσε δαπάνες στην Επιτροπή για να λάβει οικονομική συνεισφορά της Ένωσης να αποδείξει ότι οι εν λόγω δαπάνες είναι πραγματικές, ότι ήταν όντως αναγκαίες και ότι πραγματοποιήθηκαν για την εκτέλεση του σχεδίου κατά τη διάρκειά του (βλ., συναφώς, απόφαση της 3ης Ιουνίου 2009, Επιτροπή κατά Burie Onderzoek en Advies, T-179/06, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2009:171, σκέψη 100 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Εντούτοις, σε περίπτωση που η Επιτροπή επιδιώκει την είσπραξη απαιτήσεως κατόπιν οικονομικού ελέγχου, σ’ αυτήν εναπόκειται να αποδείξει, υπό την προϋπόθεση ότι ο ενάγων έχει προσκομίσει τις καταστάσεις εξόδων και άλλα κρίσιμα πληροφοριακά στοιχεία, ότι η συμβατική παροχή είναι πλημμελής ή ότι οι καταστάσεις εξόδων δεν είναι ακριβείς ή αξιόπιστες (βλ. διάταξη της 4ης Δεκεμβρίου 2014, Τάλαντον κατά Επιτροπής, T-165/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:1027, σκέψη 72 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). 55      Εν προκειμένω, η Επιτροπή ζητεί από την ενάγουσα, με το χρεωστικό σημείωμα, την καταβολή ποσού 273 535,38 ευρώ στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon (βλ. σκέψη 20 ανωτέρω). Στο πλαίσιο της εκτελέσεως της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon, η ενάγουσα εισέπραξε ποσό 290 910,38 ευρώ από την Επιτροπή. Στη συνέχεια, δήλωσε συνολικές δαπάνες ύψους 175 089 ευρώ. Κατά την έκθεση οικονομικού ελέγχου, οι δαπάνες που δήλωσε η ενάγουσα στο πλαίσιο του έργου Pocemon έπρεπε να προσαρμοστούν αφαιρουμένου του ποσού των 153 117 ευρώ. Το ποσό του οποίου η Επιτροπή ζητεί την επιστροφή αντιστοιχεί στη διαφορά μεταξύ του καταβληθέντος στην ενάγουσα και της μέγιστης συνεισφοράς της Ένωσης που αντιστοιχεί στο ποσό που αναγνωρίστηκε ως επιλέξιμο στην έκθεση οικονομικού ελέγχου. 56      Από τα έγγραφα της 22ας Ιανουαρίου και της 14ης Φεβρουαρίου 2013 (βλ. σκέψεις 14 και 15 ανωτέρω) προκύπτει ότι η Επιτροπή επιβεβαίωσε στην ενάγουσα τα συμπεράσματα του οικονομικού ελέγχου και ότι στήριξε το αίτημά της προς επιστροφή των σχετικών ποσών στα εν λόγω συμπεράσματα που εκτίθενται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου. 57      Στην έκθεση οικονομικού ελέγχου, η ελεγκτική εταιρία διατύπωσε, κατ’ ουσίαν, συμπεράσματα όσον αφορά την αναξιοπιστία του συστήματος καταχωρίσεως του χρόνου εργασίας, όσον αφορά την έλλειψη επαρκών και πρόσφορων εναλλακτικών αποδεικτικών στοιχείων που να παρέχουν τη δυνατότητα επιβεβαιώσεως της συμμετοχής του επιφορτισμένου με την εκτέλεση του σχεδίου προσωπικού το οποίο δήλωσε η ενάγουσα, όσον αφορά τη μη τήρηση των κριτηρίων επιλεξιμότητας, που έχουν εφαρμογή στις δαπάνες εσωτερικών συμβούλων, όσον αφορά μια υπερτιμολόγηση δαπανών σχετικά με το προσωπικό και τους εσωτερικούς συμβούλους, όσον αφορά το γεγονός ότι οι αποδοχές του προσωπικού δεν ήταν σύμφωνες προς τις συνήθεις πρακτικές της ενάγουσας, διατύπωσε δε αμφιβολίες σχετικά με το αν το σχέδιο είχε εκτελεστεί απευθείας από τη ενάγουσα ή από τρίτους. Η έκθεση οικονομικού ελέγχου διαπίστωσε, ιδίως, ότι η ενάγουσα δεν είχε διατηρήσει επαρκείς καταχωρίσεις όσον αφορά τις ώρες απασχολήσεως και την εκτελεσθείσα εργασία προς δικαιολόγηση των δελτίων παρουσίας των μελών του προσωπικού της. Δεν ήταν δυνατό να διαπιστωθεί ποιο άτομο είχε συμπληρώσει τα εν λόγω δελτία, βάσει ποιων στοιχείων και σε ποιο χρόνο. Επιπλέον, κατά την έκθεση οικονομικού ελέγχου, η ενάγουσα υπολόγισε το ωριαίο κόστος βάσει ενός ενιαίου αριθμού 1 680 ωρών ετησίως και ανά υπάλληλο, ενώ το σύνολο των δηλωθεισών ωρών υπερέβαινε σημαντικά τον αριθμό αυτό. 58      Προς απόδειξη της επιλεξιμότητας των δηλωθεισών δαπανών, εν προκειμένω, η ενάγουσα προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο τα ακόλουθα στοιχεία: –        ένορκες δηλώσεις ενώπιον Έλληνα συμβολαιογράφου των Σ. Π., A. M., Δ. Η., Γ. Γ., M. Δ., M. Λ. και A. T. (παράρτημα A.8 του δικογράφου της αγωγής)· –        την έκθεση της 11ης Απριλίου 2013 (παράρτημα A.17 του δικογράφου της αγωγής)· –        ορισμένα «ενδεικτικά» δελτία παρουσίας (παράρτημα Γ.2 του υπομνήματος απαντήσεως)· –        ένα έγγραφο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (Ελλάδα) της 8ης Αυγούστου 2013 (παράρτημα Γ.3 του υπομνήματος απαντήσεως)· –        δύο συμβάσεις εργασίας της Δ. Η. (παράρτημα Γ.4 του υπομνήματος απαντήσεως). 59      Επιπλέον, σε παράρτημα των παρατηρήσεων που διατύπωσε με το έγγραφο της 15ης Οκτωβρίου 2012, η ενάγουσα προσκόμισε έκθεση με τίτλο «Independant Report of Factual Findings on costs claimed under a Grant Agreement Financed under the Seventh Research Framework (FP7)» [Ανεξάρτητη έκθεση επί των οικονομικών διαπιστώσεων σχετικά με σύμβαση επιδοτήσεως στο πλαίσιο του εβδόμου προγράμματος-πλαισίου έρευνας (FP7)], η οποία ωστόσο δεν ασκεί επιρροή στην παρούσα διαφορά διότι αφορά το σχέδιο Perform (βλ. σκέψη 32 ανωτέρω). 60      Όσον αφορά τις ένορκες δηλώσεις ενώπιον Έλληνα συμβολαιογράφου των Σ. Π., A. M., Δ. Η., Γ. Γ., M. Δ., M. Λ. και A. T., επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με αυτές, οι ενδιαφερόμενοι περιγράφουν, γενικά, το πλαίσιο της σχέσεως εργασίας τους με την ενάγουσα καθώς και τις παρεχόμενες υπηρεσίες για το έργο Pocemon και εκθέτουν επίσης, γενικά, το αντικείμενο της εργασίας τους και τον συνολικό αριθμό εργατοωρών για το σχέδιο αυτό. 61      Αφενός, ως προς τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι οι ένορκες δηλώσεις που προσκόμισε η ενάγουσα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν επειδή προσκομίστηκαν ως παράρτημα της επιστολής της 15ης Απριλίου 2013 και, επομένως, μετά την παρέλευση της ταχθείσας προθεσμίας προς υποβολή παρατηρήσεων σχετικά με το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, αρκεί η διαπίστωση ότι, με το έγγραφο της 25ης Μαρτίου 2013 (βλ. σκέψη 17 ανωτέρω), η Επιτροπή, πριν λάβει θέση επί της ανάγκης διοργανώσεως συναντήσεως, ζήτησε από την ενάγουσα να προσκομίσει, μέχρι τις 15 Απριλίου 2013, κάθε στοιχείο που δεν είχε ακόμη ληφθεί υπόψη και που θα μπορούσε να μεταβάλει τα συμπεράσματα της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Δεδομένου ότι, στο ίδιο έγγραφο, η Επιτροπή ανέφερε ότι θα εξέταζε τη σημασία των «νέων στοιχείων προς στήριξη της θέσεως της ενάγουσας», δεν μπορεί να επικαλεστεί κάποια διάταξη της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon ενδεχομένως επιβάλλουσα την προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων σε προγενέστερο χρόνο. Επομένως, διαπιστώνεται ότι η προσκόμιση των ως άνω δηλώσεων δεν ήταν εκπρόθεσμη. 62      Αφετέρου, πρέπει να υπομνησθεί, πρώτον, ότι τα σημεία II.14 και II.15 των γενικών όρων επιτάσσουν να είναι οι πραγματοποιούμενες δαπάνες πραγματικές και να καθιστούν οι εσωτερικές διαδικασίες λογιστικής και οικονομικού ελέγχου του δικαιούχου δυνατή την άμεση συμφωνία των δαπανών και εσόδων που δηλώθηκαν στο πλαίσιο του σχεδίου με τις αντίστοιχες οικονομικές καταστάσεις και τα αντίστοιχα δικαιολογητικά και, δεύτερον, ότι οι άμεσες δαπάνες δεν είναι παρά επιλέξιμες δαπάνες που μπορούν συνδεθούν άμεσα με το έργο. Όσον αφορά τις δαπάνες προσωπικού, μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνον οι δαπάνες για πραγματικές ώρες εργασίας για την απασχόληση ατόμων που εκτελούν απευθείας εργασίες στο πλαίσιο του έργου. 63      Εν προκειμένω, οι ένορκες δηλώσεις που προσκόμισε η ενάγουσα περιλαμβάνουν μόνον περιγραφές που δεν παρέχουν τη δυνατότητα προσδιορισμού, με επαρκή ακρίβεια, των πραγματικών δαπανών προσωπικού για την εργασία τους όσον αφορά το έργο Pocemon. Πράγματι, από τις δηλώσεις αυτές δεν μπορεί να προσδιοριστεί ποιες είναι οι δηλωθείσες δαπάνες ή οι ώρες εργασίας για κάθε σχετικό παραδοτέο στοιχείο. Επομένως, δεν είναι δυνατό να διαπιστωθεί επαρκώς ποιες είναι ακριβώς οι δαπάνες που μπορούν να συνδεθούν άμεσα με το έργο Pocemon. Οι ως άνω δηλώσεις επίσης δεν παρέχουν τη δυνατότητα να διαπιστωθεί κάποια άμεση συμφωνία μεταξύ των δαπανών και των εσόδων που δηλώνονταν στο πλαίσιο του έργου Pocemon με τις αντίστοιχες οικονομικές καταστάσεις και τα αντίστοιχα δικαιολογητικά. Συναφώς, διαπιστώνεται επίσης ότι η ενάγουσα δεν επιχειρεί καν να εξηγήσει, με τα δικόγραφά της, πώς ακριβώς οι δηλώσεις αυτές αποδεικνύουν με ακρίβεια, κατ’ αυτήν, τις δηλωθείσες δαπάνες για το προσωπικό της στο πλαίσιο του έργου Pocemon. 64      Όσον αφορά την έκθεση της 11ης Απριλίου 2013, την οποία η ενάγουσα διαβίβασε στην Επιτροπή κατόπιν του αιτήματός της προς παροχή συμπληρωματικών αποδεικτικών στοιχείων (βλ. σκέψη 17 ανωτέρω), πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή, σύμφωνα με το γράμμα της, αφορά τον «[έ]λεγχο του ορθού υπολογισμού και [της] απεικόνισης του κόστους μισθοδοσίας [του προγράμματος Pocemon…] για την περίοδο από Ιανουάριο 2008 έως και Αύγουστο 2011, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του άρθρου II.15 του Οδηγού οικονομικών θεμάτων που συνοδεύει τους κανόνες διαχείρισης των χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων». Η εν λόγω έκθεση αποδεικνύει, κατά την ενάγουσα, τις πραγματοποιηθείσες δαπάνες μισθοδοσίας όπως εκτίθενται με λογιστική μορφή στις περιοδικές και ετήσιες ενδιάμεσες εκθέσεις σχετικά με τις σημειωνόμενες προόδους και την εφαρμογή του έργου Pocemon και το γεγονός ότι η σχετική διαχείριση είχε κριθεί αποδεκτή και σύμφωνη προς τον εν λόγω Οδηγό με κάποιες ήσσονος σημασίας διαφορές. 65      Επ’ αυτού, πρώτον, διαπιστώνεται ότι η έκθεση της 11ης Απριλίου 2013 υπογραμμίζει ότι δεν πραγματοποιήθηκε καμία εκτίμηση του συστήματος καταγραφής του χρόνου εργασίας. Επομένως, η εν λόγω έκθεση δεν είναι ικανή να επιβεβαιώσει με οποιονδήποτε τρόπο ότι οι δηλωθείσες από την ενάγουσα δαπάνες για το προσωπικό της στο πλαίσιο του έργου Pocemon ήταν επιλέξιμες κατά την έννοια των σημείων II.14 και II.15 των γενικών όρων. 66      Δεύτερον, πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμη και η έκθεση της 11ης Απριλίου 2013 επιβεβαιώνει ότι, για τον υπολογισμό του ωριαίου κόστους, η ενάγουσα χρησιμοποίησε «για όλους τους υπαλλήλους καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος», τον μέγιστο αριθμό εργατοωρών, ήτοι 1 680 ώρες εργασίας ανά εργαζόμενο, ότι ο αριθμός αυτός είναι μικρότερος από τον πραγματικό αριθμό των ωρών εργασίας για τα έτη 2008 έως 2011 (αντιστοίχως 1 840, 1 848, 1 856 και 1 856 ώρες εργασίας) και ότι, κατά συνέπεια, το δηλωθέν ωριαίο κόστος εργασίας «εμφανίζεται υπερτιμημένο». Επομένως, το ωριαίο κόστος που δήλωσε η ενάγουσα δεν μπορεί να αποδείξει το υποστατό των σχετικών δαπανών. 67      Τρίτον, η έκθεση της 11ης Απριλίου 2013 επιβεβαιώνει ότι ο έλεγχος των πραγματικών ωρών εργασίας ο οποίος διενεργήθηκε από τους ελεγκτές που όρισε η ενάγουσα περιορίστηκε στον έλεγχο του προσήκοντος υπολογισμού του μέγιστου ετήσιου αριθμού ωρών εργασίας επειδή, κατ’ αυτούς, ο έλεγχος των πραγματικών ωρών εργασίας απαιτούσε τη συμμετοχή τεχνικού συμβούλου προκειμένου να εξακριβωθεί η αντιστοιχία μεταξύ των δηλωθεισών ωρών με τα δελτία παρουσίας και των παραδοτέων στοιχείων. Από τη διαπίστωση αυτή απορρέει ότι οι ελεγκτές που όρισε η ενάγουσα θεώρησαν ότι, βάσει των διαθέσιμων εγγράφων, δεν ήταν δυνατό να εξακριβωθεί η αντιστοιχία μεταξύ των δηλωθεισών ωρών με τα δελτία παρουσίας και τα παραδοτέα στοιχεία. Κατά τη νομολογία óμως που εκτίθεται στη σκέψη 54 ανωτέρω, εναπέκειτο στην ενάγουσα να μεριμνήσει ώστε να είναι δυνατή μια τέτοια εξακρίβωση. 68      Όσον αφορά τα «ενδεικτικά» δελτία παρουσίας και το έγγραφο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων της 8ης Αυγούστου 2013, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα έγγραφα αυτά προσκομίστηκαν μόνον ως παράρτημα του υπομνήματος απαντήσεως. Κατά το άρθρο 85, παράγραφοι 1 και 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα αποδεικτικά στοιχεία προσκομίζονται και τα αποδεικτικά μέσα προτείνονται στο πλαίσιο της πρώτης ανταλλαγής υπομνημάτων, οι δε κύριοι διάδικοι μπορούν ακόμη να προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία ή να προτείνουν αποδεικτικά μέσα και με τα υπομνήματα απαντήσεως και ανταπαντήσεως προς στήριξη της επιχειρηματολογίας τους, εφόσον δικαιολογήσουν την καθυστέρηση αυτή. 69      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι εναπέκειτο στην ενάγουσα να προσκομίσει στο Γενικό Δικαστήριο, με το δικόγραφο της αγωγής, όλα τα στοιχεία τα οποία ήθελε να προβάλει για να αποδείξει την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών δαπανών τις οποίες δεν δέχθηκε η Επιτροπή. Εν προκειμένω, óμως, η ενάγουσα ουδόλως δικαιολόγησε την εκπρόθεσμη προσκόμιση των εν λόγω «ενδεικτικών» δελτίων παρουσίας καθώς και του εγγράφου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων της 8ης Αυγούστου 2013. Επομένως, τα στοιχεία αυτά πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα. 70      Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα «ενδεικτικά» δελτία παρουσίας και το έγγραφο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων της 8ης Αυγούστου 2013 προβάλλονται παραδεκτώς, αυτά δεν είναι ικανά να αποδείξουν την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών από τη ενάγουσα δαπανών. 71      Πράγματι, όσον αφορά τα «ενδεικτικά» δελτία παρουσίας, πρέπει να σημειωθεί ότι ένα μόνον από τα δελτία αυτά αφορά το έργο Pocemon. Το εν λόγω δελτίο αφορά τις ώρες εργασίας της M. Δ. που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 16ης και 20ής Μαρτίου 2009. Επιπλέον, το δελτίο αυτό δεν φέρει ημερομηνία και, όπως αναφέρει η ενάγουσα στο υπόμνημα απαντήσεως, είναι απλώς «ενδεικτικό». Επομένως, δεν μπορεί να προσδιοριστεί ούτε πότε πράγματι συντάχθηκε το εν λόγω δελτίο ούτε αν απεικονίζει όντως τον αριθμό των ωρών εργασίας. Κατά συνέπεια, το δελτίο αυτό δεν αποδεικνύει τις δαπάνες των πράγματι πραγματοποιηθεισών ωρών εργασίας κατά την έννοια του σημείου II.14, παράγραφος 1, και του σημείου II.15, παράγραφος 1, των γενικών όρων. 72      Όσον αφορά το έγγραφο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων της 8ης Αυγούστου 2013, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι αυτό αποδεικνύει την οφειλόμενη στην ίδι,α καθώς και στη συνεισφορά των στελεχών της, σημαντική προστιθέμενη αξία στο έργο Pocemon. Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το έγγραφο αυτό δεν περιλαμβάνει κανένα λεπτομερή πίνακα κατανομής που να παρέχει τη δυνατότητα προσδιορισμού του κόστους των πράγματι πραγματοποιηθεισών ωρών εργασίας κατά την έννοια του σημείου II.14, παράγραφος 1, και του σημείου II.15, παράγραφος 1, των γενικών όρων. 73      Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η ενάγουσα προβάλλει ότι το έργο Pocemon υλοποιήθηκε με επιτυχία χάρη στη συνεισφορά της, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή δεσμεύεται, σύμφωνα με το άρθρο 317 ΣΛΕΕ, από την υποχρέωση ορθής και υγιούς οικονομικής διαχειρίσεως των πόρων της Ένωσης. Υπέχει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση να ελέγχει ότι οι δημοσιονομικοί πόροι της Ένωσης χρησιμοποιούνται για τους προβλεπόμενους σκοπούς. Βάσει της υποχρεώσεως αυτής, η Επιτροπή, στις συμβάσεις επιδοτήσεως ή χρηματοδοτικής συνδρομής που συνάπτει στο όνομα και για λογαριασμό της Ένωσης, εξαρτά τη χορήγηση της επιδοτήσεως ή της χρηματοδοτικής συνδρομής από προϋποθέσεις που διασφαλίζουν ότι η χρηματοδοτική συνδρομή της Ένωσης χρησιμοποιείται πράγματι για τη χρηματοδότηση του έργου ή της δράσεως για την εκτέλεση των οποίων χορηγήθηκε. Η χορήγηση της επιδοτήσεως ή της χρηματοδοτικής συνδρομής εξαρτάται, επομένως, από την τήρηση ορισμένων κριτηρίων, ιδίως, εν προκειμένω, εκείνων που προβλέπονται στα σημεία II.14, II.15, II.21 και II.22 των γενικών όρων, τα οποία καθορίζουν τις επιλέξιμες δαπάνες που μπορούν να επιστραφούν στο πλαίσιο του έργου ή της δράσεως, καθώς και από την εκ μέρους του δικαιούχου τήρηση ορισμένων υποχρεώσεων που αφορούν, μεταξύ άλλων, την οικονομική δικαιολόγηση των δαπανών που δηλώνονται ως πραγματοποιηθείσες για την εκτέλεση του εν λόγω έργου ή της εν λόγω δράσεως. Ο δικαιούχος της επιδοτήσεως ή της χρηματοδοτικής συνδρομής αποκτά επομένως οριστικό δικαίωμα να του καταβληθεί η χρηματοδοτική συνδρομή της Ένωσης μόνον εάν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η χορήγηση της επιδοτήσεως ή της χρηματοδοτικής συνδρομής. Συνεπώς, για να έχει η ενάγουσα δικαίωμα στην επιδότηση ή τη χρηματοδοτική συνδρομή που ορίζεται στις εν λόγω συμβάσεις, δεν αρκεί τα ελεγχθέντα έργα και η ελεγχθείσα δράση να έχουν εκτελεστεί ορθώς σε τεχνικό επίπεδο και συμφώνως προς όσα ορίζονται στις ελεγχθείσες συμβάσεις. Πρέπει επίσης η ενάγουσα να έχει όντως εκπληρώσει τις οικονομικές υποχρεώσεις που υπέχει από τις συμβάσεις αυτές, πράγμα το οποίο πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να εξακριβώσει, ιδίως, επ’ ευκαιρία οικονομικού ελέγχου, ότι οι δηλωθείσες από την ενάγουσα δαπάνες προς εκτέλεση των συμβάσεων αυτών είναι επιλέξιμες και δικαιολογημένες (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2015, Amitié κατά Επιτροπής, T-234/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:601, σκέψεις 146 και 152 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). 74      Όσον αφορά τις δύο συμβάσεις εργασίας της Δ. Η., πρέπει να σημειωθεί ότι η ενάγουσα τις προσκόμισε προκειμένου να αποδείξει ότι στη Δ. Η. είχαν ανατεθεί συγκεκριμένες εργασίες σχετικές με την εκτέλεση του έργου Pocemon και ότι το άτομο αυτό έπρεπε να εργάζεται υπό τις οδηγίες της ενάγουσας. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι όντως συνέβαινε αυτό, αρκεί να σημειωθεί ότι οι συμβάσεις εργασίας της Δ. Η. προέβλεπαν ρητώς ότι θα πληρωνόταν μόνο βάσει των τιμολογίων που θα εξέδιδε. Πλην óμως η ενάγουσα δεν προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο κανένα τέτοιο τιμολόγιο που θα παρείχε τη δυνατότητα να διαπιστωθούν οι σχετικές ώρες εργασίας ή το ωριαίο κόστος της Δ. Η. 75      Από τα διαλαμβανόμενα στις σκέψεις 60 έως 74 ανωτέρω προκύπτει ότι η ενάγουσα δεν απέδειξε, με τον απαιτούμενο τρόπο, τον αριθμό των πραγματικών εργατοωρών των εργαζομένων της στο πλαίσιο του έργου Pocemon. Ιδίως, η ενάγουσα δεν προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο κανένα έγγραφο που να παρέχει τη δυνατότητα να εξακριβωθεί ο πραγματικός αριθμός των εργατοωρών, καμία σύμβαση εργασίας, πέραν εκείνης της Δ. Η., και καμία απόδειξη πληρωμής για την παροχή υπηρεσιών εκ μέρους του προσωπικού της. Επιπλέον, δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο με τα υπομνήματά της που να παρέχει τη δυνατότητα υπολογισμού του ωριαίου κόστους εργασίας των υπαλλήλων της όσον αφορά το έργο Pocemon. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι ακόμη και οι ελεγκτές που όρισε η ενάγουσα έκριναν ότι το δηλωθέν ωριαίο κόστος εργασίας φαινόταν υπερτιμημένο. 76      Η απουσία στοιχείων που να παρέχουν τη δυνατότητα υπολογισμού του πραγματικού ωριαίου κόστους της εργασίας των υπαλλήλων της ενάγουσας, καθώς και η απουσία στοιχείων που να παρέχουν τη δυνατότητα προσδιορισμού του αριθμού των πραγματικών εργατοωρών των υπαλλήλων της ενάγουσας στο πλαίσιο του έργου Pocemon, αρκούν, η καθεμία από αυτές στον βαθμό που την αφορά, για να συναχθεί ότι η ενάγουσα δεν απέδειξε το υποστατό των άμεσων δαπανών προσωπικού που είχε δηλώσει. 77      Δεδομένου ότι, εν προκειμένω, οι έμμεσες δαπάνες υπολογίστηκαν ως κατ’ αποκοπή ποσοστό των άμεσων δαπανών, η απόρριψη της επιλεξιμότητας των άμεσων δαπανών προσωπικού συνεπάγεται επίσης τον αποκλεισμό των αντίστοιχων έμμεσων δαπανών. 78      Χωρίς να απαιτείται να επιλυθεί το ζήτημα που προέβαλε η Επιτροπή σχετικά με το αν η ενάγουσα προσκόμισε όλα τα στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 58 ανωτέρω σύμφωνα με τις διατάξεις της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon, διαπιστώνεται, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου των εν λόγω στοιχείων, ότι δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι εξέδωσε το χρεωστικό σημείωμα σύμφωνα με το σημείο II.22, παράγραφος 6, των γενικών όρων. Η ως άνω διαπίστωση δεν κλονίζεται από τις ειδικές αιτιάσεις που προβάλλονται στο πλαίσιο του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής. 1)      Επί των αιτιάσεων που αφορούν την καταχώριση των ωρών εργασίας 79      Κατ’ ουσίαν, με τη δεύτερη έως και την πέμπτη αιτίαση και με την ένατη, την τριακοστή πέμπτη και την τριακοστή έκτη αιτίαση, η ενάγουσα αμφισβητεί τις περιεχόμενες στην έκθεση οικονομικού ελέγχου διαπιστώσεις περί ανεπαρκούς καταγραφής του χρόνου εργασίας στο πλαίσιο του έργου Pocemon. 80      Με τη δεύτερη έως και την πέμπτη αιτίαση, η ενάγουσα αμφισβητεί τις περιλαμβανόμενες στην έκθεση οικονομικού ελέγχου διαπιστώσεις κατά τις οποίες τα δελτία παρουσίας δεν ήταν αξιόπιστα. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η ενάγουσα προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο ένα μόνον από τα δελτία αυτά, το οποίο, για τους λόγους που εκτίθενται στη σκέψη 71 ανωτέρω, δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστο. Ελλείψει αξιόπιστων δελτίων παρουσίας, οι αιτιάσεις από τη δεύτερη έως και την πέμπτη πρέπει να απορριφθούν. 81      Πρέπει επίσης να απορριφθεί η ένατη αιτίαση της ενάγουσας, κατά την οποία η έκθεση οικονομικού ελέγχου αναφέρει την έλλειψη συστήματος πληροφορικής ως έλλειψη του συστήματος καταγραφής του χρόνου εργασίας. Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου σημειώνει έλλειψη αξιοπιστίας του εν λόγω συστήματος, δεν αναφέρει όμως ότι δεν διενεργείτο καταγραφή του χρόνου εργασίας μέσω συστήματος πληροφορικής. 82      Με την τριακοστή πέμπτη και την τριακοστή έκτη αιτίαση, η ενάγουσα αμφισβητεί την ερμηνεία σχετικά με την ακρίβεια του αριθμού των ωρών εργασίας οι οποίες δηλώθηκαν για τη Δ. Η. που περιλαμβάνεται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου. Δεδομένου ότι η ενάγουσα δεν προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο επαρκή δικαιολογητικά για να αποδείξει τον πραγματικό αριθμό εργατοωρών της Δ. Η., οι αιτιάσεις αυτές πρέπει να απορριφθούν. 2)      Επί των αιτιάσεων που αφορούν την ύπαρξη εναλλακτικών αποδεικτικών στοιχείων 83      Με τη δέκατη έως και την εικοστή πρώτη αιτίαση και με την τριακοστή τέταρτη αιτίαση, η ενάγουσα αμφισβητεί τη διαπίστωση ότι δεν υπήρχαν επαρκείς εναλλακτικές αποδείξεις της επιλεξιμότητας των δαπανών της. 84      Με τη δέκατη έως και τη δέκατη πέμπτη αιτίαση, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι δεν έχει καμία υποχρέωση να δημιουργεί εναλλακτικά αποδεικτικά στοιχεία κατά τη διάρκεια της υλοποιήσεως του σχεδίου, αμφισβητεί δε τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου κατά την οποία οι μέθοδοι εργασίας της δεν άφησαν επαρκή εναλλακτικά αποδεικτικά στοιχεία για έλεγχο σε επόμενο στάδιο. 85      Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία που εκτίθεται στη σκέψη 54 ανωτέρω, εναπέκειτο στην ενάγουσα που δήλωσε δαπάνες στην Επιτροπή με σκοπό τη χορήγηση οικονομικής συνεισφοράς της Ένωσης να αποδείξει ότι οι εν λόγω δαπάνες ήταν πραγματικές και αναγκαίες και ότι πραγματοποιήθηκαν για την εκτέλεση του σχεδίου και κατά τη διάρκειά του. Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορεί να συναχθεί ότι η ενάγουσα είχε εφαρμόσει ένα σύστημα καταγραφής των πραγματοποιούμενων ωρών εργασίας για το έργο Pocemon. Η Επιτροπή δέχεται, στον Οδηγό για τα οικονομικά θέματα που συνδέονται με έμμεσες δράσεις του εβδόμου προγράμματος-πλαισίου, ότι, όταν δεν υφίσταται κανένα τέτοιο σύστημα, ο δικαιούχος μπορεί να ανταποκριθεί στην υποχρέωση αποδείξεως της επιλεξιμότητας των δηλωθεισών δαπανών με εναλλακτικά στοιχεία, παρέχοντας παρόμοιες διαβεβαιώσεις. Όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 54 έως 78 ανωτέρω, η ενάγουσα δεν προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο στοιχεία αποδεικνύοντα την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών δαπανών. Κατά συνέπεια, οι αιτιάσεις της ενάγουσας από τη δέκατη μέχρι και τη δέκατη πέμπτη πρέπει να απορριφθούν. 86      Με τη δέκατη έβδομη αιτίαση, η ενάγουσα εκτιμά ότι δεν μπορεί να υποχρεούται να διατηρεί όλα τα έγγραφα σχετικά με ένα έργο για διάστημα πέντε ετών, περιλαμβανομένων και των χειρόγραφων σημειώσεων του προσωπικού που δεν εργάζεται πλέον στην επιχείρηση. Συναφώς, αρκεί να σημειωθεί ότι το σημείο II.22, παράγραφος 3, των γενικών όρων προβλέπει ότι οι δικαιούχοι οφείλουν να διατηρούν, μέχρι πέντε έτη μετά το πέρας του έργου, τα πρωτότυπα ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, επικυρωμένα αντίγραφα όλων των εγγράφων και ότι τα έγγραφα αυτά πρέπει να τίθενται στη διάθεση της Επιτροπής όταν ζητούνται κατά τη διάρκεια οικονομικού ελέγχου. Επομένως, η δέκατη έβδομη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί. 87      Με τη δέκατη έκτη αιτίαση, η ενάγουσα φρονεί ότι, κατά τον χρόνο διεξαγωγής του οικονομικού ελέγχου, τέσσερις μόνον από τους δώδεκα υπαλλήλους που εργάζονταν για το έργο Pocemon εξακολουθούσαν να απασχολούνται στην υπηρεσία της και ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου μνημονεύει, εσφαλμένως, ότι είχε την υποχρέωση να «δημιουργεί», κατά τη διάρκεια του έργου, «εναλλακτικά αποδεικτικά στοιχεία». Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου διαπιστώνει στην πραγματικότητα, σε αντίθεση προς τα υποστηριζόμενα από την ενάγουσα, ότι στην τελευταία εναπόκειται να διατηρεί επαρκή έγγραφα στοιχεία σχετικά με τις εργασίες της, πράγμα το οποίο αντιστοιχεί στις υποχρεώσεις που απορρέουν από το σημείο II.22 των γενικών όρων. 88      Με τη δέκατη όγδοη αιτίαση, η ενάγουσα θεωρεί ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου δεν απαντά στην παρατήρηση ότι ένας από τους υπαλλήλους της παρέσχε στους ελεγκτές αντίγραφα του ημερησίου προγράμματός του. Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι από τη σελίδα 20 της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου προκύπτει ότι τα αντίγραφα αυτά εξετάστηκαν στο πλαίσιο του οικονομικού ελέγχου. Η ενάγουσα δεν εξηγεί γιατί η ως άνω εξέταση ήταν, κατά τη γνώμη της, ανεπαρκής. 89      Με τη δέκατη ένατη και την εικοστή αιτίαση η ενάγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου δεν έλαβε ορθώς υπόψη εκατό περίπου ηλεκτρονικά μηνύματα που είχε περιλάβει στο παράρτημα III του εγγράφου της 1ης Οκτωβρίου 2012. Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το ως άνω παράρτημα δεν περιλαμβάνεται στη δικογραφία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ότι, επομένως, δεν είναι δυνατό να εξεταστεί αν τα προβαλλόμενα ηλεκτρονικά μηνύματα περιέχουν πληροφορίες που θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί. Εν πάση περιπτώσει, το επιχείρημα της ενάγουσας ότι υφίστανται ελάχιστα έγγραφα στοιχεία σχετικά με επικοινωνίες μεταξύ των υπαλλήλων της αφορώσες το έργο Pocemon επειδή το σύνολο σχεδόν των σχετικών επικοινωνιών πραγματοποιήθηκε προφορικώς δεν φαίνεται αξιόπιστο. 90      Όσον αφορά την εικοστή πρώτη και την τριακοστή τέταρτη αιτίαση, η έκθεση οικονομικού ελέγχου εκθέτει ότι, αφενός, το επιχείρημα της ενάγουσας ότι οι υπάλληλοί της εργάζονταν απευθείας με τον διακομιστή (server) και ότι δεν αποθήκευαν τα έγγραφα εργασίας τους στους προσωπικούς τους υπολογιστές ουδόλως μεταβάλλει τη διαπίστωση του οικονομικού ελέγχου κατά την οποία δεν υφίστανται επαρκείς εναλλακτικές αποδείξεις που να καταδεικνύουν την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών δαπανών και ότι, αφετέρου, το γεγονός ότι όλα τα υποδείγματα εγγράφων εργασίας δημιουργήθηκαν από ένα μόνον άτομο επίσης δεν συνηγορεί υπέρ του επιχειρήματος της ενάγουσας ότι υφίστανται τέτοιες εναλλακτικές αποδείξεις. Σχετικά με τις ως άνω διαπιστώσεις, η ενάγουσα εκτιμά ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου δεν μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το άτομο που φερόταν ως ο συντάκτης των ηλεκτρονικών αρχείων ήταν όντως εκείνο που τα είχε συντάξει. 91      Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι ελεγκτές, ερευνώντας ποιο ήταν το όνομα του ατόμου που αναφερόταν στα ηλεκτρονικά αρχεία ως ο συντάκτης τους, επιχείρησαν να ελέγξουν αν η ενάγουσα είχε παράσχει την εργασία που προέβαλε, διαπίστωσαν όμως ότι τα ως άνω αρχεία είχαν όλα δημιουργηθεί από το ίδιο άτομο. Αρκεί να υπομνησθεί ότι εναπόκειται στην ενάγουσα να αποδείξει ότι, στο πλαίσιο του έργου Pocemon, η εργασία για την οποία δήλωσε δαπάνες είχε όντως παρασχεθεί από τους υπαλλήλους της. Στη δικογραφία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν περιλαμβάνεται κανένα στοιχείο που να μπορεί να θεωρηθεί επαρκής εναλλακτική απόδειξη της επιλεξιμότητας των δηλωθεισών από τη ενάγουσα δαπανών και της σχέσεώς τους με οποιαδήποτε εργασία παρασχεθείσα στο πλαίσιο του έργου Pocemon. 92      Ως εκ τούτου, οι αιτιάσεις της ενάγουσας που αφορούν την ύπαρξη εναλλακτικών αποδείξεων πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους. 3)      Επί των αιτιάσεων που αφορούν τον υπολογισμό του ωριαίου κόστους του προσωπικού της ενάγουσας και την επιλεξιμότητα των δαπανών σχετικά με τους εσωτερικούς συμβούλους της ενάγουσας 93      Με την εικοστή δεύτερη, την εικοστή τρίτη και την εικοστή έκτη μέχρι και την εικοστή όγδοη αιτίαση, η ενάγουσα αμφισβητεί τις διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου όσον αφορά τη μη επιλεξιμότητα των δαπανών για ορισμένους από τους εσωτερικούς της συμβούλους. Η εικοστή τέταρτη, η εικοστή πέμπτη, η εικοστή ένατη και η τριακοστή αιτίαση αφορούν τις διαπιστώσεις της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου που συνδέονται με τον ανεπαρκή υπολογισμό του ωριαίου κόστους του προσωπικού της ενάγουσας. Η ενάγουσα απορρίπτει τη διαπίστωση στο πλαίσιο του οικονομικού ελέγχου ότι το ωριαίο κόστος της Δ. Η. φαινόταν υψηλό, ότι η ίδια όφειλε να αποδείξει ότι όλα τα κριτήρια επιλεξιμότητας των δηλωθεισών δαπανών για τη Δ. Η. πληρούνταν σωρευτικά και ότι οι αυξήσεις μισθού δύο υπαλλήλων δεν ήταν σύμφωνες προς τους κανόνες που ίσχυαν για τα άλλα μέλη του προσωπικού. Επιπλέον, η ενάγουσα φρονεί ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το ωριαίο κόστος ήταν υπερτιμημένο, βρισκόταν εντός των ορίων του συνολικού ποσού του εγκριθέντος προϋπολογισμού. 94      Συναφώς, αρκεί να σημειωθεί ότι, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 54 έως 78 ανωτέρω, η ενάγουσα, η οποία φέρει το βάρος αποδείξεως στο πλαίσιο αυτό, δεν προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο στοιχεία που να αποδεικνύουν την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών δαπανών για τους επίμαχους εσωτερικούς συμβούλους και για άλλους υπαλλήλους επειδή δεν έδωσε στοιχεία αποδεικνύοντα τον πραγματικό αριθμό εργατοωρών ή στοιχεία που να παρέχουν τη δυνατότητα υπολογισμού, με επαρκή αξιοπιστία, του ωριαίου κόστους τους. Εξάλλου, όπως εκτίθεται ιδίως στις σκέψεις 66 και 75 ανωτέρω, ακόμη και οι ελεγκτές που όρισε η ενάγουσα θεώρησαν ότι το δηλωθέν ωριαίο κόστος εργασίας φαινόταν υπερτιμημένο. 95      Επομένως, πρέπει να απορριφθούν οι αιτιάσεις της ενάγουσας σχετικά με τις διαπιστώσεις της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου που αφορούν τον υπολογισμό του ωριαίου κόστους του προσωπικού της και την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών δαπανών για τους εσωτερικούς συμβούλους. 4)      Επί των αιτιάσεων σχετικά με τις αμφιβολίες όσον αφορά το ποιος παρέσχε την εργασία που ανατέθηκε στην ενάγουσα 96      Στο πλαίσιο της έβδομης, της τριακοστής δεύτερης και της τριακοστής τρίτης αιτιάσεως, η ενάγουσα αμφισβητεί τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου και κατά την οποία δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι τρίτοι πραγματοποίησαν ένα ουσιώδες μέρος της εργασίας η οποία έπρεπε να παρασχεθεί από την ίδια. 97      Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως αναφέρθηκε στις σκέψεις 54 έως 78 ανωτέρω, στην ενάγουσα εναπόκειται να αποδείξει την επιλεξιμότητα των δαπανών που δήλωσε. Δεδομένου óμως ότι δεν απέδειξε ούτε τον αριθμό των ωρών που φέρεται ότι συμπλήρωσαν οι εργαζόμενοι στο πλαίσιο του έργου Pocemon ούτε το ωριαίο κόστος του προσωπικού της, και οι αιτιάσεις αυτές πρέπει να απορριφθούν. Πράγματι, επειδή δεν υφίστανται επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν τον αριθμό των ωρών εργασίας των υπαλλήλων της ενάγουσας και το ωριαίο κόστος τους, οι δηλωθείσες δαπάνες δεν είναι επιλέξιμες, χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί αν η σχετική εργασία είχε όντως παρασχεθεί από την ενάγουσα 5)      Επί των λοιπών αιτιάσεων που προβάλλονται στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής 98      Πρώτον, με την πρώτη αιτίαση, η ενάγουσα εκθέτει κατ’ ουσίαν ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου ουδόλως απαντά στο επιχείρημα ότι η αξιολόγηση του συστήματος εσωτερικού ελέγχου όφειλε να πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τις διαδικασίες που η ίδια προσδιόρισε στο παράρτημα I της από 1ης Οκτωβρίου 2012 επιστολής της. 99      Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι η ενάγουσα προσκόμισε στο Γενικό Δικαστήριο ένα αντίγραφο της επιστολής της 1ης Οκτωβρίου 2012 που δεν περιλαμβάνει παραρτήματα. Κατά συνέπεια, βάσει του δικογράφου της αγωγής δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί ποια είναι η εκτίμηση η οποία παρατίθεται στο παράρτημα I του εν λόγω εγγράφου και στην οποία, κατά την ενάγουσα, οι ελεγκτές ή η Επιτροπή όφειλαν να προβούν. Το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Μαΐου 1991 προέβλεπε ότι το δικόγραφο της προσφυγής ή αγωγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση. Κατά πάγια νομολογία, τα στοιχεία αυτά πρέπει να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή προκειμένου να μπορούν ο μεν εναγόμενος να προετοιμάσει την άμυνά του το δε Γενικό Δικαστήριο να εκδικάσει την αγωγή χωρίς να χρειαστεί, ενδεχομένως, συμπληρωματικές πληροφορίες. Για την εξασφάλιση της ασφάλειας δικαίου και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλεται, για το παραδεκτό μιας προσφυγής ή αγωγής, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο συνεπή και κατανοητό, από το κείμενο του ίδιου του δικογράφου (βλ. διάταξη της 11ης Ιανουαρίου 2013, Charron Inox και Almet κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, T-445/11 και T-88/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:4, σκέψη 57 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Δεδομένου ότι τα ουσιώδη στοιχεία δεν προκύπτουν με κατανοητό τρόπο από το δικόγραφο της αγωγής, η πρώτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. 100    Δεύτερον, με την όγδοη αιτίαση, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου δεν περιλαμβάνει κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να διαψεύδει τη διαπίστωσή της ότι το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου ήταν ανακριβές, πλημμελές, εσφαλμένο, προσβλητικό και δυσφημιστικό. 101    Συναφώς, αρκεί να σημειωθεί ότι δεν μπορεί βασίμως να προσαφθεί στην ελεγκτική εταιρία ή στην Επιτροπή ότι δεν απάντησαν λεπτομερώς σε ένα τέτοιο γενικό επιχείρημα με το οποίο η ενάγουσα αμφισβήτησε το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου στο σύνολό του, χωρίς ωστόσο να προσκομίσει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο όσον αφορά τις αιτιάσεις που διατύπωσε. 102    Τρίτον, πρέπει να σημειωθεί ότι η έκτη, η τριακοστή πρώτη, η τριακοστή έβδομη και η τριακοστή όγδοη αιτίαση αφορούν το έργο Perform. Όπως εκτέθηκε στη σκέψη 32 ανωτέρω, οι αιτιάσεις αυτές είναι αλυσιτελείς και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθούν. 103    Τέταρτον, με την τριακοστή ένατη αιτίαση η ενάγουσα εκτιμά ότι δεν υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των πραγματικών διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου και των εξ αυτών συναγομένων συμπερασμάτων. 104    Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η ενάγουσα δεν εξηγεί ούτε ποιες είναι οι πραγματικές διαπιστώσεις της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου που δεν παρέχουν τη δυνατότητα συναγωγής ορισμένων συμπερασμάτων ούτε ποια είναι τα συμπεράσματα της ως άνω εκθέσεως τα οποία, κατ’ αυτήν, δεν μπορούν να στηριχθούν στις πραγματικές διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στην έκθεση αυτή. Σύμφωνα óμως με τη νομολογία που εκτίθεται στη σκέψη 99 ανωτέρω, για να είναι μια αγωγή παραδεκτή, απαιτείται τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία στα οποία αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο συνεπή και κατανοητό, από το κείμενο του ίδιου του δικογράφου. Ως εκ τούτου, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. 105    Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να υπομνησθεί ότι διαπιστώθηκε στις σκέψεις 54 έως 78 ανωτέρω ότι η ενάγουσα δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμο την επιλεξιμότητα των δηλωθεισών δαπανών, ιδίως λόγω της απουσίας στοιχείων που να παρέχουν τη δυνατότητα υπολογισμού του πραγματικού ωριαίου κόστους του προσωπικού, καθώς και λόγω της απουσίας στοιχείων προς προσδιορισμό του αριθμού των πραγματικών ωρών εργασίας των υπαλλήλων της στο πλαίσιο του έργου Pocemon. Κατά συνέπεια, η παρούσα αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. 106    Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου της αγωγής πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του. 3.      Επί του δευτέρου λόγου της αγωγής, ο οποίος στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και σε καταχρηστική εφαρμογή των ρητρών της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon. 107    Στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου της αγωγής, η ενάγουσα προβάλλει μια σειρά επιχειρημάτων με τα οποία υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι στερήθηκε το δικαίωμα να διατυπώσει απευθείας τις αντιρρήσεις της στον ελεγκτή που όρισε η Επιτροπή και ότι η διαπιστωτική εκτίμηση ότι δεν υφίστανται εναλλακτικά αποδεικτικά στοιχεία όσον αφορά τις δαπάνες προσωπικού που δηλώθηκαν και η απόφαση της Επιτροπής που ενέκρινε την εκτίμηση αυτή είναι αυθαίρετες και αναιτιολόγητες. Η ενάγουσα προβάλλει επίσης παραβίαση των διατάξεων των γενικών όρων, παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και παράβαση της απαγορεύσεως της καταχρηστικής εφαρμογής των συμβατικών ρητρών. 108    Ειδικότερα, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι ο οικονομικός έλεγχος διενεργήθηκε από την ελληνική ελεγκτική εταιρία K. ΑΕ, αλλά η έκθεση οικονομικού ελέγχου υπογράφηκε από ελεγκτές άλλου νομικού προσώπου, ήτοι της γερμανικής ελεγκτικής εταιρίας K. AG, η ενάγουσα στερήθηκε το δικαίωμά της να εκθέσει τις αντιρρήσεις της απευθείας στον ελεγκτή που όρισε η Επιτροπή. Η διαδικασία που ακολούθησε η Επιτροπή δεν ήταν σύμφωνη, κατά την ενάγουσα, ούτε με την οδηγία 2006/43/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 2006, για τους υποχρεωτικούς ελέγχους των ετήσιων και των ενοποιημένων λογαριασμών, για την τροποποίηση των οδηγιών 78/660/ΕΟΚ και 83/349/ΕΟΚ και για την κατάργηση της οδηγίας 84/253/ΕΟΚ (ΕΕ 2006, L 157, σ. 87), ούτε με τον ελληνικό νόμο 3639/2008 (ΦΕΚ Aʹ 174/25.8.2008). Επί των αντιρρήσεων της ενάγουσας κατά του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου ουδέποτε διενεργήθηκε ποιοτικός έλεγχος και δεν δόθηκε λεπτομερής απάντηση ούτε από την ελληνική ελεγκτική εταιρία K. ΑΕ ούτε από τη γερμανική ελεγκτική εταιρία K. AG ούτε από τους ελεγκτές της Επιτροπής. 109    Κατά την ενάγουσα, η Επιτροπή δέχθηκε το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου χωρίς να εξετάσει ή να απορρίψει με επιχειρήματα τις παρατηρήσεις της ενάγουσας που διατυπώθηκαν με τις επιστολές της 1ης και της 15ης Οκτωβρίου 2012. Η διαπίστωση, στην έκθεση οικονομικού ελέγχου, περί ελλείψεως εναλλακτικών αποδείξεων όσον αφορά τις δηλωθείσες δαπάνες προσωπικού και η απόφαση της Επιτροπής που ενέκρινε την εν λόγω εκτίμηση είναι αυθαίρετες και αναιτιολόγητες. 110    Η ενάγουσα εκτιμά, τέλος, ότι η διαπίστωση στην έκθεση οικονομικού ελέγχου ότι, σε περίπτωση ελέγχου, οι δικαιούχοι εταιρίες πρέπει να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν τις δαπάνες των οποίων ζητούν την κάλυψη συνιστά παράβαση του σημείου II.22 των γενικών όρων, παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και παράβαση της απαγορεύσεως της καταχρηστικής εφαρμογής των συμβατικών ρητρών. 111    Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα αυτά. 112    Πρώτον, διαπιστώνεται ότι, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα από την ενάγουσα, από το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου, όπως τούτο περιέχεται στην ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δικογραφία, δεν προκύπτει ότι αυτό υπογράφηκε από τον A. E., Έλληνα ελεγκτή. Διαπιστώνεται ότι το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου που περιλαμβάνεται στη δικογραφία του Γενικού Δικαστηρίου δεν ήταν υπογεγραμμένο. Η ενάγουσα δεν απέδειξε, επομένως, τον ισχυρισμό της ότι το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου υπογράφηκε από άτομο διαφορετικό από εκείνο που υπέγραψε την έκθεση οικονομικού ελέγχου. 113    Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα της ενάγουσας ότι είχε δικαίωμα να διατυπώσει απευθείας τις αντιρρήσεις της στον ελεγκτή που είχε ορίσει η Επιτροπή και να εξηγήσει γιατί τα διαλαμβανόμενα στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου ήταν αλυσιτελή, πρέπει να σημειωθεί ότι δεν προκύπτει με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο από το δικόγραφο της αγωγής σε τι συνίσταται, κατά την ενάγουσα, ένα τέτοιο δικαίωμα και ποιες είναι οι συμβατικές διατάξεις από τις οποίες το δικαίωμα αυτό απορρέει. 114    Εν πάση περιπτώσει, η κρίσιμη συναφώς διάταξη, ήτοι το σημείο II.22, παράγραφος 5, των γενικών όρων, ορίζει ότι ο δικαιούχος που αποτελεί το αντικείμενο τέτοιου οικονομικού ελέγχου μπορεί να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του επί του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου εντός προθεσμίας ενός μηνός από της παραλαβής του. Εν προκειμένω, η ενάγουσα διατύπωσε τέτοιες παρατηρήσεις (βλ. σκέψη 13 ανωτέρω), οι οποίες εξετάστηκαν στο μέρος 5 της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. Επομένως, οι παρατηρήσεις της ενάγουσας ελήφθησαν υπόψη από τους ελεγκτές που υπέγραψαν την έκθεση οικονομικού ελέγχου. Εξάλλου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα από την ενάγουσα, το ως άνω μέρος 5 της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου περιλαμβάνει λεπτομερή απάντηση στις αντιρρήσεις που είχε προβάλει κατά του σχεδίου εκθέσεως οικονομικού ελέγχου. 115    Ως προς τον ισχυρισμό της ενάγουσας ότι το γεγονός ότι ο οικονομικός έλεγχος στις εγκαταστάσεις της διενεργήθηκε μεν από την ελληνική ελεγκτική εταιρία K. ΑΕ, η έκθεση όμως οικονομικού ελέγχου υπογράφηκε από τους ελεγκτές άλλου νομικού προσώπου, ήτοι της γερμανικής ελεγκτικής εταιρίας K. AG, διαπιστώνεται ότι, με το έγγραφο της 7ης Ιουλίου 2011, η Επιτροπή ενημέρωσε την ενάγουσα ότι είχε αποφασίσει να προβεί στον ως άνω οικονομικό έλεγχο κατ’ εφαρμογήν του σημείου II.22 των γενικών όρων, ότι είχε ορίσει, προς τούτο, την ελεγκτική εταιρία K. για να συντονίσει και να διενεργήσει τον έλεγχο αυτό, ότι η ελεγκτική εταιρία K. έπρεπε να θεωρηθεί ως εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπός της προς διενέργεια του ως άνω οικονομικού ελέγχου και ότι η ενάγουσα ήταν υποχρεωμένη να συνεργαστεί με την ελεγκτική αυτή εταιρία. Η Επιτροπή είχε επίσης αναφέρει το όνομα του υπευθύνου επικοινωνίας στο πλαίσιο της ελεγκτικής εταιρίας K. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή αναφέρεται στην ελεγκτική εταιρία K. γενικά και, ως εκ τούτου, στον όμιλο των ελεγκτικών εταιριών K. και όχι σε ένα συγκεκριμένο νομικό πρόσωπο ή σε μια συγκεκριμένη εταιρία του ομίλου αυτού. 116    Επομένως, κατά τον ως άνω οικονομικό έλεγχο, η ενάγουσα γνώριζε ότι ο έλεγχος αυτός θα διενεργείτο από τους υπαλλήλους μιας ή περισσοτέρων εταιριών του ομίλου ελεγκτικών εταιριών K. στο όνομα της Επιτροπής. 117    Εξάλλου, από τη δικογραφία του Γενικού Δικαστηρίου δεν προκύπτει κανένα στοιχείο που να συνηγορεί υπέρ του ότι η ενάγουσα δεν είχε αντιληφθεί ποιος θα διενεργούσε τον οικονομικό έλεγχο ή ότι είχε αμφιβολίες, ερωτήσεις ή αντιρρήσεις επ’ αυτού. 118    Επιπλέον, στο μέτρο που οι διάδικοι διαφωνούν όσον αφορά το ζήτημα αν οι πάγιες διατάξεις των συμβάσεων οικονομικού ελέγχου που συνήψε η Επιτροπή με την ελεγκτική εταιρία K. προβλέπουν ότι ο συμβαλλόμενος ελεγκτής έχει τη δυνατότητα να αναθέσει ένα μέρος των δραστηριοτήτων οικονομικού ελέγχου σε άλλον ελεγκτή ή σε άλλη οντότητα οικονομικού ελέγχου, αρκεί η διαπίστωση ότι οι συμβατικές σχέσεις μεταξύ της Επιτροπής και της ελεγκτικής εταιρίας K. δεν ασκούν καμία επιρροή ως προς το ποιος είχε αναφερθεί, σύμφωνα με το σημείο II.22 των γενικών όρων, στην ενάγουσα ως ο ορισθείς από την Επιτροπή εκπρόσωπός της προς διενέργεια του οικονομικού ελέγχου. 119    Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της ενάγουσας ότι δεν είχε τη δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της απευθείας στον ελεγκτή που όρισε η Επιτροπή. 120    Τρίτον, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή και οι ελεγκτές δεν τήρησαν ούτε το νομικό πλαίσιο που θέτει η οδηγία 2006/43 και ο ελληνικός νόμος 3639/2008, που αφορά τη συμμόρφωση της ελληνικής νομοθεσίας προς την ως άνω οδηγία, ούτε «τους κανόνες δεοντολογίας και [τα] Διεθν[ή] Ελεγκτικ[ά] Πρότυπ[α] της IFAC [Διεθνούς Ομοσπονδίας Λογιστών]». 121    Συναφώς, αφενός, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, δυνάμει του σημείου II.22 των γενικών όρων, ο οικονομικός έλεγχος δεν είναι έλεγχος των ετησίων ή των ενοποιημένων λογαριασμών που απαιτείται από το δίκαιο της Ένωσης, αλλά διεξάγεται βάσει των όρων της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon και, ιδίως, βάσει του ως άνω σημείου των γενικών όρων. Συναφώς, η οδηγία 2006/43 έχει ως σκοπό, κατά το άρθρο 1, να καθορίσει κανόνες σχετικά με τον υποχρεωτικό έλεγχο των ετήσιων και των ενοποιημένων λογαριασμών. Κατά το άρθρο 2, σημείο 1, της ίδιας οδηγίας, όπως είχε αρχικώς, το οποίο έχει εφαρμογή εν προκειμένω, ως «υποχρεωτικός έλεγχος» ορίζεται ο έλεγχος των ετήσιων ή ενοποιημένων λογαριασμών, στο μέτρο που ο έλεγχος αυτός απαιτείται από τη νομοθεσία της Ένωσης. Κατά συνέπεια, οι διατάξεις της οδηγίας 2006/43 δεν έχουν εφαρμογή εν προκειμένω. Δεδομένου ότι οι διατάξεις του νόμου 3639/2008 που επικαλείται η ενάγουσα είναι, κατ’ ουσίαν, πανομοιότυπες με τις εν λόγω διατάξεις της οδηγίας 2006/43, διαπιστώνεται ότι η ενάγουσα δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στις διατάξεις του εν λόγω ελληνικού νόμου. 122    Αφετέρου, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η ενάγουσα δεν εξηγεί ποιοι είναι ακριβώς οι «κανόνες δεοντολογίας και [τα] Διεθν[ή] Ελεγκτικ[ά] Πρότυπα[α] της IFAC [Διεθνούς Ομοσπονδίας Λογιστών]» τους οποίους δεν τήρησαν, κατ’ αυτήν, οι ελεγκτές. Πρέπει επομένως να απορριφθεί το επιχείρημα αυτό ως απαράδεκτο, σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 99 ανωτέρω. 123    Συνεπώς, τα επιχειρήματα της ενάγουσας τα οποία εκτίθενται στη σκέψη 120 ανωτέρω πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους. 124    Τέταρτον, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης επιβάλλει την προστασία της εμπιστοσύνης της στην αξιοπιστία της δράσεως της Επιτροπής και των ελεγκτών. Χωρίς να απαιτείται να αποφανθεί το Δικαστήριο επί του αν είναι δυνατή η επίκληση της αρχής αυτής στο πλαίσιο συμβατικής διαφοράς, αρκεί η διαπίστωση ότι, κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα επικλήσεως της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης έναντι της διοικήσεως της Ένωσης καλύπτει κάθε ιδιώτη που βρίσκεται σε κατάσταση από την οποία προκύπτει ότι η εν λόγω διοίκηση, παρέχοντάς του συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις, του δημιούργησε βάσιμες προσδοκίες. Συνιστούν τέτοιες διαβεβαιώσεις, όποια και αν είναι η μορφή υπό την οποία παρασχέθηκαν, ακριβή, απαλλαγμένα αιρέσεων και συγκλίνοντα πληροφοριακά στοιχεία που προέρχονται από έγκριτες και αξιόπιστες πηγές. Αντιθέτως, ουδείς δύναται να επικαλεστεί παραβίαση της αρχής αυτής όταν η διοίκηση δεν του έχει δώσει συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις (βλ. απόφαση της 19ης Μαρτίου 2003, Innova Privat-Akademie κατά Επιτροπής, T-273/01, EU:T:2003:78, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Με το επιχείρημά της, όμως, η ενάγουσα δεν αναφέρεται σε καμία συγκεκριμένη, ανεπιφύλακτη και συγκλίνουσα προς άλλες διαβεβαίωση, προερχόμενη από έγκυρη και αξιόπιστη πηγή, που να της είχε δοθεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εν λόγω νομολογίας. Κατά συνέπεια, το επιχείρημα αυτό πρέπει επίσης να απορριφθεί. 125    Πέμπτον, όσον αφορά το επιχείρημα της ενάγουσας που αφορά παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon, εν προκειμένω έχει εφαρμογή, επικουρικώς, το βελγικό δίκαιο. Όσον αφορά την αρχή της καλής πίστεως, το Cour de cassation (βελγικό ακυρωτικό) έκρινε συναφώς ότι η αρχή την οποία θέτει το άρθρο 1134 του βελγικού αστικού κώδικα και δυνάμει της οποίας οι συμβάσεις πρέπει να εκτελούνται καλοπίστως, απαγορεύει σε κάθε συμβαλλόμενο την κατάχρηση δικαιώματος που του αναγνωρίζεται από σύμβαση. Η κατάχρηση δικαιώματος συνίσταται στην άσκησή του με τρόπο που υπερβαίνει προδήλως τα όρια της συνήθους ασκήσεως του δικαιώματος αυτού από συνετό και επιμελή δικαιούχο (απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 2015, Synergy Hellas κατά Επιτροπής, T-106/13, EU:T:2015:860, σκέψη 73). 126    Συναφώς, η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η έκθεση οικονομικού ελέγχου διαπιστώνει ότι «επισημάνθηκε έλλειψη εναλλακτικών αποδείξεων σχετικά με τις [ζητη]θείσες δαπάνες προσωπικού» και ότι η ανάλυση της ελεγκτικής εταιρίας καθώς και «η απόφαση της Επιτροπής» είναι αναιτιολόγητες «δεδομένου ότι προσήχθησαν ως αποδεικτικά στοιχεία ένορκες βεβαιώσεις» που μνημονεύονται στη σκέψη 58 ανωτέρω. Επιπλέον, το σχέδιο έκθεσης ελέγχου έγινε δεκτό από την Επιτροπή χωρίς να εξετασθούν οι αναλυτικές αιτιάσεις της ενάγουσας. 127    Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ενάγουσα προβάλλει, στην πραγματικότητα, με τα επιχειρήματα αυτά ελλιπή αιτιολόγηση της εκθέσεως ελέγχου, καθώς και μιας «αποφάσεως της Επιτροπής» που δεν προσδιορίζεται στη συνέχεια. 128    Ωστόσο, αφενός, από το δικόγραφο της αγωγής δεν προκύπτει κατά τρόπο κατανοητό ποια είναι η «απόφαση της Επιτροπής» στην οποία αναφέρεται η ενάγουσα. Πρέπει, επομένως, να απορριφθεί το επιχείρημα αυτό ως απαράδεκτο, σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 99 ανωτέρω. 129    Αφετέρου, όσον αφορά την αιτιολογία της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου με βάση τις ένορκες δηλώσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 58 ανωτέρω, αρκεί να υπομνησθεί ότι οι εν λόγω ένορκες δηλώσεις υποβλήθηκαν μόνον ως παράρτημα της επιστολής της 15ης Απριλίου 2013 και, επομένως, μετά την ολοκλήρωση της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου (βλ. σκέψεις 14 και 17 ανωτέρω). Κατά συνέπεια, δεν μπορεί βασίμως να προσαφθεί στους ελεγκτές ότι δεν έλαβαν υπόψη τις δηλώσεις αυτές προκειμένου να συντάξουν την έκθεση οικονομικού ελέγχου. 130    Εν πάση περιπτώσει, χωρίς να απαιτείται να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του ενδεχόμενου περιεχομένου της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως σχετικά με μια τέτοια έκθεση, η εν λόγω έκθεση κάνει λόγο περί των παρατηρήσεων που είχε υποβάλει η ενάγουσα στο μέρος 5 αυτής (βλ. σκέψη 114 ανωτέρω). Από το μέρος αυτό της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου προκύπτει σαφώς ότι η ελεγκτική εταιρία έλαβε λεπτομερώς υπόψη τις παρατηρήσεις της ενάγουσας. Το μέρος αυτό της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου παρέχει επίσης τη δυνατότητα να προσδιοριστεί ποιοι ήταν οι λόγοι απορρίψεως των δαπανών από τους ελεγκτές. Πρέπει επομένως να απορριφθεί ως αβάσιμο το επιχείρημα της ενάγουσας ότι η έκθεση ελέγχου δεν εξέτασε τις παρατηρήσεις της. 131    Οι εξηγήσεις αυτές έδωσαν τη δυνατότητα στη μεν ενάγουσα να κατανοήσει δεόντως τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή ζήτησε την επιστροφή του επίδικου ποσού, στο δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Εξάλλου, η ενάγουσα δεν εξηγεί με τα υπομνήματά της γιατί οι εξηγήσεις της ελεγκτικής εταιρίας και της Επιτροπής ήταν ανεπαρκείς ή πώς η Επιτροπή άσκησε ένα δικαίωμα απορρέον από τη σύμβαση επιδοτήσεως Pocemon με τρόπο που υπερβαίνει προδήλως τα συνήθη όρια. 132    Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να απορριφθούν τα επιχειρήματα της ενάγουσας που αφορούν έλλειψη αιτιολογίας στο πλαίσιο παραβιάσεως της αρχής της καλής πίστεως. 133    Επιπλέον, όσον αφορά το επιχείρημα κατά το οποίο η έκθεση οικονομικού ελέγχου είναι αντίθετη προς τις διατάξεις του σημείου II.22 των γενικών όρων, την αρχή της καλής πίστεως και την απαγόρευση της καταχρηστικής εφαρμογής των συμβατικών ρητρών καθόσον επιβάλλει στις δικαιούχους εταιρίες, σε περίπτωση οικονομικού ελέγχου, την υποχρέωση να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν τις δαπάνες που ζητούν, πρέπει να σημειωθεί ότι το σημείο II.22, παράγραφος 3, των γενικών όρων προβλέπει ότι οι δικαιούχοι οφείλουν να διατηρούν, μέχρι πέντε έτη μετά το πέρας του έργου, τα πρωτότυπα ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, επικυρωμένα αντίγραφα όλων των εγγράφων και ότι τα έγγραφα αυτά πρέπει να τίθενται στη διάθεση της Επιτροπής όταν ζητούνται κατά τη διάρκεια οικονομικού ελέγχου. Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι από τη μνεία της εκθέσεως οικονομικού ελέγχου ότι, σε περίπτωση οικονομικού ελέγχου, οι δικαιούχοι εταιρίες οφείλουν να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν τις ζητούμενες δαπάνες δεν μπορεί να συναχθεί ότι κάποιο δικαίωμα ασκήθηκε καταχρηστικά ή με τρόπο που προδήλως υπερβαίνει τα συνήθη όρια ασκήσεώς του εκ μέρους ενός συνετού και επιμελούς δικαιούχου. 134    Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αγωγής πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του. 135    Από όλες τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της. 2.      Επί της ανταγωγής 136    Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η ενάγουσα δεν απέδειξε ότι οι δηλωθείσες δαπάνες στο πλαίσιο του έργου Pocemon ήταν πραγματικές, οπότε η τελευταία είναι υποχρεωμένη να της επιστρέψει τα σχετικά ποσά. Δεδομένου ότι οι ως άνω έμμεσες δαπάνες υπολογίστηκαν ως στοιχείο των άμεσων δαπανών, η απόρριψη των δαπανών προσωπικού συνεπάγεται την απόρριψη του ποσού που αντιστοιχεί στις έμμεσες δαπάνες. Η Επιτροπή ζητεί από την ενάγουσα, βάσει των αποτελεσμάτων του οικονομικού ελέγχου, την επιστροφή του συνόλου των ποσών που της είχε καταβάλει και που αντιστοιχούν προς τις απορριφθείσες δαπάνες, ήτοι ποσό 273 535,38 ευρώ, πλέον τόκων υπερημερίας με επιτόκιο 3,55 % από τις 27 Ιανουαρίου 2015. 137    Η ενάγουσα φρονεί ότι απέδειξε το υποστατό των δαπανών που δήλωσε. Κατ’ αυτήν, το αίτημα της Επιτροπής περί επιστροφής των σχετικών ποσών είναι αβάσιμο, αόριστο και αναπόδεικτο. Η Επιτροπή ουδέποτε απάντησε στις αντιρρήσεις της ενάγουσας και στηρίζει το συμπέρασμά της σε μια έκθεση οικονομικού ελέγχου η οποία δεν είναι σύμφωνη προς το νομικό πλαίσιο που ορίζεται από την οδηγία 2006/43 και από τον ελληνικό νόμο 3639/2008.Συναφώς, παρατηρείται ότι τα επιχειρήματα αυτά απορρίφθηκαν στο πλαίσιο της εξετάσεως της κύριας αγωγής (βλ. σκέψεις 44 έως 135 ανωτέρω). 138    Κατά το σημείο II.6, παράγραφος 6, των γενικών όρων, κάθε καταβολή μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο οικονομικού ή άλλου ελέγχου και μπορεί να διορθωθεί ή να αναζητηθεί βάσει των αποτελεσμάτων του ελέγχου αυτού. 139    Κατά το σημείο II.21, παράγραφος 5, των γενικών όρων, αν η υποχρέωση καταβολής δεν έχει εκπληρωθεί εντός της προθεσμίας που έταξε η Επιτροπή, το οφειλόμενο ποσό προσαυξάνεται με τόκους υπολογιζόμενους βάσει του επιτοκίου που ορίζεται στο σημείο II.5. Οι τόκοι υπερημερίας αφορούν το διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας που καθορίστηκε προς πληρωμή (μη περιλαμβανομένης της τελευταίας ημέρας της προθεσμίας) και της ημερομηνίας κατά την οποία επιστρέφεται στην Επιτροπή το συνολικό οφειλόμενο ποσό (συμπεριλαμβανομένης της ημέρας αυτής). 140    Το σημείο II.5, παράγραφος 5, των γενικών όρων ορίζει ότι, κατά την εκπνοή της προθεσμίας εγκρίσεως των εκθέσεων και των πληρωμών, και υπό την επιφύλαξη αναστολής της προθεσμίας αυτής από την Επιτροπή, η τελευταία καταβάλλει τόκους υπερημερίας, σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στον δημοσιονομικό κανονισμό και με τις λεπτομέρειες εφαρμογής του, με το επιτόκιο που ορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως σε ευρώ, προσαυξημένο κατά τρεισήμισι μονάδες. Το επιτόκιο αναφοράς που εφαρμόζεται για τον υπολογισμό των τόκων είναι το ισχύον κατά την πρώτη ημέρα του μήνα κατά τον οποίο λήγει η προθεσμία πληρωμής, όπως αυτό δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 141    Κατά το σημείο II.21, παράγραφος 5, των γενικών όρων, κάθε μερική πληρωμή που πραγματοποιείται εκπροθέσμως αφαιρείται καταρχάς από τους τόκους υπερημερίας και στη συνέχεια από το κύριο ποσό. 142    Στις σκέψεις 54 έως 78 ανωτέρω διαπιστώθηκε ότι η ενάγουσα δεν είχε αποδείξει την επιλεξιμότητα των άμεσων και έμμεσων δαπανών προσωπικού που είχε δηλώσει στο πλαίσιο του έργου Pocemon και ότι δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου των στοιχείων που προέβαλε η ενάγουσα, εν προκειμένω, ότι απέστειλε το σχετικό χρεωστικό σημείωμα σύμφωνα με το σημείο II.22, παράγραφος 6, των γενικών όρων. 143    Στο πλαίσιο του έργου Pocemon, η Επιτροπή κατέβαλε στην ενάγουσα συνολικό ποσό 290 910,38 ευρώ. Η έκθεση οικονομικού ελέγχου δέχθηκε ως επιλέξιμες δαπάνες ποσό 21 972 ευρώ, πράγμα το οποίο αντιστοιχεί, κατά την Επιτροπή, σε μέγιστη συνεισφορά της Ένωσης ύψους 17 620,75 ευρώ. Με την ανταγωγή που άσκησε στο πλαίσιο του υπομνήματος αντικρούσεως, η Επιτροπή είχε λάβει εσφαλμένως υπόψη το ποσό των 17 375 ευρώ για τον υπολογισμό της. Το ως άνω εσφαλμένο ποσό είχε επίσης ληφθεί υπόψη στο χρεωστικό σημείωμα προς προσδιορισμό του ποσού που έπρεπε να επιστρέψει η ενάγουσα. Κατόπιν γραπτής ερωτήσεως του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή επισήμανε το ως άνω σφάλμα και διευκρίνισε ότι το ποσό που όφειλε η ενάγουσα ανερχόταν σε 273 289,63 ευρώ αντί για 273 535,38 ευρώ. Η ενάγουσα δεν αμφισβητεί τον υπολογισμό του εν λόγω ποσού. 144    Η Επιτροπή εξέδωσε το χρεωστικό σημείωμα στις 10 Δεκεμβρίου 2014. Το χρεωστικό σημείωμα όριζε ως προθεσμία επιστροφής την 26η Ιανουαρίου 2015. Σύμφωνα με το σημείο II.21, παράγραφος 5, των γενικών όρων, από τις 27 Ιανουαρίου 2015 το οφειλόμενο ποσό προσαυξάνεται με τόκους υπερημερίας με το επιτόκιο που ορίζει η ΕΚΤ για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως, που ισχύει την πρώτη ημέρα του μήνα της λήξεως της προθεσμίας πληρωμής, προσαυξημένο κατά τρεισήμισι μονάδες. Λαμβανομένου υπόψη ότι το εν λόγω επιτόκιο ήταν 0,05 % (ΕΕ 2015, C 2, σ. 1), το επιτόκιο που πρέπει να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό των τόκων υπερημερίας είναι 3,55 %. 145    Δεν αμφισβητείται μεταξύ των διαδίκων ότι η ενάγουσα κατέβαλε στην Επιτροπή τα ποσά που εκτίθενται στη σκέψη 21 ανωτέρω. Οι διάδικοι δεν προσκόμισαν στο Γενικό Δικαστήριο κανένα δικαιολογητικό που να αφορά άλλες πληρωμές διενεργηθείσες στο πλαίσιο αυτό. Επομένως, η ενάγουσα πρέπει να υποχρεωθεί να επιστρέψει στην Επιτροπή ποσό 253 289,63 ευρώ, καταβληθέν στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon, προσαυξημένο με τόκους υπερημερίας με επιτόκιο 3,55 % από τις 27 Ιανουαρίου 2015, αφαιρουμένου ποσού 5 000 ευρώ, που καταβλήθηκε στις 4 Μαΐου 2015, το οποίο πρέπει να αφαιρεθεί καταρχάς από τους τόκους υπερημερίας και, στη συνέχεια, από το κύριο ποσό. IV.    Επί των δικαστικών εξόδων 146    Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή η ενάγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα) αποφασίζει: 1)      Απορρίπτει την αγωγή. 2)      Υποχρεώνει την Τάλαντον ΑΕ – Συμβουλευτική – Εκπαιδευτική Εταιρεία Διανομών, Παροχής Υπηρεσιών Μάρκετινγκ και Διοίκησης Επιχειρήσεων να επιστρέψει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ποσό 253 289,63 ευρώ, που είχε καταβληθεί στο πλαίσιο της συμβάσεως επιδοτήσεως 216088 σχετικά με την εκτέλεση του έργου «Point-of-care monitoring and diagnostics for autoimmune diseases», προσαυξημένο με τόκους υπερημερίας με επιτόκιο 3,55 % από τις 27 Ιανουαρίου 2015, αφαιρουμένου του ποσού των 5 000 ευρώ που καταβλήθηκε στην Επιτροπή στις 4 Μαΐου 2015, το οποίο αφαιρείται καταρχάς από τους τόκους υπερημερίας και, στη συνέχεια, από το κύριο ποσό. 3)      Καταδικάζει την Τάλαντον AE – Συμβουλευτική – Εκπαιδευτική Εταιρεία Διανομών, Παροχής Υπηρεσιών Μάρκετινγκ και Διοίκησης Επιχειρήσεων στα δικαστικά έξοδα. Tomljenović Μαρκουλλή Kornezov Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Ιουλίου 2017. Ο Γραμματέας H Πρόεδρος E. Coulon V. Tomljenović Περιεχόμενα I. Ιστορικό της διαφοράς II. Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων III. Σκεπτικό Α. Επί της κύριας αγωγής 1. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις 2. Επί του πρώτου λόγου, που στηρίζεται σε εσφαλμένες διαπιστώσεις στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου καθώς και στην έκθεση οικονομικού ελέγχου α) Προκαταρκτική παρατήρηση β) Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής γ) Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής 1) Επί των αιτιάσεων που αφορούν την καταχώριση των ωρών εργασίας 2) Επί των αιτιάσεων που αφορούν την ύπαρξη εναλλακτικών αποδεικτικών στοιχείων 3) Επί των αιτιάσεων που αφορούν τον υπολογισμό του ωριαίου κόστους του προσωπικού της ενάγουσας και την επιλεξιμότητα των δαπανών σχετικά με τους εσωτερικούς συμβούλους της ενάγουσας 4) Επί των αιτιάσεων σχετικά με τις αμφιβολίες όσον αφορά το ποιος παρέσχε την εργασία που ανατέθηκε στην ενάγουσα 5) Επί των λοιπών αιτιάσεων που προβάλλονται στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου της αγωγής 3. Επί του δευτέρου λόγου της αγωγής, ο οποίος στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και σε καταχρηστική εφαρμογή των ρητρών της συμβάσεως επιδοτήσεως Pocemon. Β. Επί της ανταγωγής IV. Επί των δικαστικών εξόδων * Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική